Ang Liblib na Kampo: Ikaunang Takam – Hanggang Bewang ang Tangkad

BABALA: Ang kwentong ito ay batay sa aktuwal na personal na karanasan at engkuwentro ko. Naglalaman ito ng mga maselang tema, tahasang paglalarawan ng sekswal na gawain, at mga sitwasyong para sa mga may sapat na gulang lamang. Ang pagpapatuloy sa pagbasa ay nangangailangan ng tamang edad at bukas na kaisipan.

Ako si Shawn. Dalawampu’t anim na taong gulang, limang talampakan at sampung pulgada ang taas, peak physical condition. Scout Ranger, naka-base sa remote tactical command post dito sa gilid ng bundok. Walang pader ang detachment—barbed wire at kawayan lang ang bakod, at ang amoy ng lupa, pinaghalong pawis, usok ng kahoy, at bahagyang amoy ng baril ang palaging bumabalot sa hangin. Araw-araw ay pawis, alinsangan, stress, at buwan nang malayo sa nobya. Ang katawan ko ang tanging kasangkapan ko para sa zero-effort na release. Walang kiyeme. Mataas ang body confidence. Light sleeper ako; nararamdaman ko ang bawat kaluskos, bawat yabag, bawat hininga na hindi normal sa gabi.

Si Betong. Bansot, pandak, payat na payat—hanggang bewang ko lang ang tangkad niya kapag nakatayo siya sa harap ko. Hindi kagandahan ang mukha—medyo panot ang kilay, medyo payat ang pisngi, at laging may bahid ng makapal na pulbo sa leeg at noo. Pero ang landi—sobrang landi. Laging naka-duster o maluwag na blouse na manipis, makulay na panty na minsan sobrang liwanag ang kulay, makapal na pulbo, lagpas-lagpas na lipstick na parang sadyang pinalapot, at laging nakayapak. Nakatira sa baryo sa baba ng bundok, yung tipong limang minutong lakad lang pababa pero parang mundo nang iba. Malaya siyang pumupunta sa kampo. Naging pilyong “alalay” siya ng mga Ranger—naglilinis, naglalaba, nagdadala ng bigas o prutas, minsan naghahatid ng kape. Alam kong matagal na siyang umiikot sa mga sundalo, pero ako pa lang ang unang naging obsesyon niya nang ganito. Nakikita ko sa mga mata niya ang gutom, ang paghanga sa taas ko, sa laki ng katawan ko, sa paraan ng paggalaw ko. Kapag nakatayo siya sa harap ko, natural na ang mukha niya ay nasa antas ng bewang ko, kaya’t ang bawat paglapit niya ay parang sadyang idinisenyo para sa panunukso. At ako, bilang Scout Ranger na sanay sa paniniktik at pagkontrol, alam kong paano siya tutuksuhin nang dahan-dahan, paano siya itutulak sa gilid hanggang sa siya mismo ang magmakaawa, hanggang sa mawala ang kahihiyan niya—pero hindi araw-araw. May pagitan. May paghihintay. May tensyon na dahan-dahang nagtitipon sa mainit na hangin ng bundok.

Isang umaga, nagbubuhos ako ng tubig sa poso. Naka-boxer shorts lang ako, yung dark blue na medyo luma na. Basa ang katawan, dumikit ang tela sa balat, kitang-kita ang hugis—ang dibdib, ang tiyan, at lalo na ang singit. Ang araw ay sariwa pa, pero mainit na ang hangin. Ang tubig ay malamig, dumadaloy mula sa batok pababa sa dibdib, sa tiyan, hanggang sa singit, at bawat patak ay parang kuryente. Nararamdaman ko ang malamig na tubig na bumabagsak sa mainit kong balat, at sadyang pinahaba ko ang pagbuhos, pinapatulo nang mabagal, pinapabasa ang tela hanggang sa mas lalong tumampok ang anyo.

Narining ko ang mga yapak niya—magaan, mabilis. “Ay, Sir Shawn…” sabi ni Betong, kumekembot habang papalapit. Ang duster niya ay manipis, halos transparent sa liwanag ng umaga, at kitang-kita ang kulay ng panty sa ilalim—rosas, medyo luma na. Dahil hanggang bewang ko lang ang tangkad niya, natural na ang tingin niya ay diretso sa singit ko nang hindi siya kailangang tumingin pataas nang sobra. “Ang init naman ng katawan mo… parang gusto kong magpabuhos din. Mainit na mainit, no?”

Nakatitig siya sa singit ko, hindi man lang nagtatago. Ang mga mata niya ay malaki, nanginginig sa excitement, at may bahid ng pulbo sa pisngi. “Ang taas mo… ang laki… gusto ko pang tumingin. Parang… ang laki naman niyan, Sir.”

Ngumiti ako, dahan-dahang iniikot ang katawan para mas maliwanag ang view. Pinatulo ko pa ang tubig sa tiyan, pababa, hanggang sa mas lalong dumikit ang boxer shorts. “O, Betong. Bagong mukha ka dito? Hindi kita gaanong napapansin dati.”

“Hindi naman, Sir… pero ikaw… unang beses kong makita nang ganito. Naka-shorts ka lang, basa pa… parang…” Dinilaan niya ang labi, mabagal, sadyang pinalalabas ang dila, at tumingin ulit sa singit. “Parang… gusto kong hawakan. Pwede ba?”

Tumingin ako sa kanya nang matagal, sadyang pinahaba ang katahimikan. Hinaplos ko ang sarili kong dibdib, pinatulo ang tubig pababa sa tiyan, pababa pa sa boxer shorts hanggang sa mas lalong dumikit ang tela. “Hawakan? Gusto mo ba talaga, o nagbibiro ka lang? Tingnan mo muna nang mabuti. Huwag kang magmadali. Mainit, diba?”

Nanginginig siya, pero hindi umalis. “Hindi ako nagbibiro, Sir… ang laki talaga… mainit yata.”

“Mainit nga. Gusto mo bang subukan? Pero huwag kang magmadali. May oras pa tayo.” Tumingin ako sa kanya nang diretso, pinaramdam ang tensyon, pagkatapos ay umatras nang bahagya. Hindi ko siya hinayaan na hawakan. 

Mula noon, araw-araw siyang nagpapansin, pero ako’y sadyang nagpapakita nang mas malaya—mas mahaba ang pananatili sa poso, mas mabagal ang pagbuhos ng tubig, mas bukas ang tindig. Alam kong sinusundan niya ako ng tingin, at ginagamit ko iyon para unti-unting magtayo ng tensyon. Pero hindi ko siya tinutukso araw-araw. May pagitan. May paghihintay.

Tatlong araw ang lumipas. Walang direktang panunukso. Nakikita ko siya paminsan-minsan—nagdadala ng kape, nagwawalis sa malayo, ngumingiti mula sa distansya. Bawat tingin niya ay may bigat. Bawat ngiti ay may takam. Minsan, habang naglalakad ako papalapit sa poso, sadyang pinabagal ko ang yabag, pinaramdam sa kanya na alam ko ang tingin niya. Ang init ng araw ay sumasayaw sa balat ko, at ang boxer shorts ay bahagyang dumikit sa singit dahil sa pawis. Hindi ako tumingin diretso sa kanya, pero alam kong nanginginig ang mga mata niya. 

“Magandang umaga, Sir,” sambit niya minsan mula sa malayo, medyo nanginginig ang boses.

“Magandang umaga, Betong,” sagot ko nang tahimik, sadyang hindi tumitingin nang matagal. Ang tensyon ay dahan-dahang nagtitipon, parang init na unti-unting umaakyat sa bundok.

Alas-tres ng hapon ng ikaapat na araw, siesta hours. Nakaupo ako sa beranda, naka-basketball shorts, walang underwear. Sadyang ibinuka ko ang binti. Ang tarugo ko, kalahating tigas, malinaw na nakabukol sa manipis na tela. Ang araw ay mainit, ang hangin ay mabagal, at ang katahimikan ng kampo ay pabor sa akin. Nararamdaman ko ang bawat tibok, ang unti-unting pagtigas habang iniisip ang susunod na hakbang. Ang amoy ng lupa at pawis ay halo sa usok ng kahoy mula sa kusina.

Lumitaw si Betong, naglalakad nang dahan-dahan, ang mga mata ay diretso sa bukol. Dahil hanggang bewang ko lang siya, natural na ang mukha niya ay nasa antas ng singit ko nang hindi siya kailangang yumuko. “Ay, Sir Shawn… ang init naman ng view dito. Parang… ang laki niyan, no?”

“O, Betong. Napatitig ka d’yan? Gusto mo ba talaga?” tanong ko nang mahina, sadyang pinababa ang boses para mas lalong maging intimate. Hindi ko inalis ang tingin sa kanya. “Halika dito. Mas malapit. Huwag kang matakot.”

“Sir… ang laki… gusto kong hawakan. Pwede ba? Mainit yata…”

Hinawakan ko ang batok niya, hinila papalapit nang mabagal, pinaramdam sa kanya ang lakas ng kamay ko. Dahil sa taas niya, ang mukha niya ay natural na nasa harap ng bukol. “Hawakan mo nga. Dito. Pahimas. Dahan-dahan. Huwag kang magmadali. Gusto kong maramdaman mo kung gaano ito tumitibok para sa’yo.”

Nanginginig siya. “Mainit… tibok… ang tigas…”

Bahagyang ibinaba ko ang garter, sadyang pinalabas ang kaunti lang ng balat, hindi pa buo. “Hawakan mo nang diretso. Pahaplos. Pakiramdam mo ang init. Ganyan… mas mahigpit.”

Hinaplos niya. Habang ginagawa niya ‘yon, idinampi ko ang bukol sa balikat niya—dahil sa taas niya, ang balikat niya ay nasa antas ng bewang ko, kaya’t natural ang pagdampi. Ikiskis nang mabagal, pataas-pababa, pinaramdam ang bigat at tigas. “Ganyan, Betong. Ganyan. Mas lalo mo bang gusto? Sabihin mo.”

“Oo… Sir… gusto ko pa… ang tigas… mainit…”

“Mas lalo pa? O sapat na muna ‘to? Sabihin mo sa’kin. Gusto kong marinig.” Pinahaba ko ang pananatili ng kamay niya doon, pinahinto siya sa gitna ng haplos, pinaramdam ang tensyon. “Huwag kang magmadali. May oras pa. Gusto mo bang mas malapit pa?”

“Gusto… Sir… gusto ko…”

Nang umalis siya, naiwan ang amoy ng pulbo at lipstick sa hangin, at ako, sadyang iniwan ang shorts na ganoon, para maalala niya. Hindi ko siya hinabol. May pagitan muli.

Dalawang araw ang lumipas. Walang panunukso. Nakikita ko siya sa malayo, nanginginig ang tingin, pero ako’y sadyang nagpapakita nang tahimik. Minsan, habang nakaupo ako sa beranda na naka-shorts, sadyang ibinuka ko ang binti nang mas malapad, pinaramdam sa kanya ang anyo kahit mula sa distansya. 

“Sir… mainit ngayon, no?” tanong niya minsan habang dumadaan.

“Mainit nga,” sagot ko, sadyang hindi tumitingin nang matagal. Ang takam ay dahan-dahang nagtitipon sa magkabilang panig. Ang gabi ay mas mahaba, ang hangin ay mas mabigat.

Kinabukasan ng ika-pito, nakatuwad si Betong, nagwawalis sa quarters. Ang duster niya ay umangat sa likod, kitang-kita ang panty—rosas ulit, medyo basa sa pawis. Naka-boxers ako, tayo-tayo ang tarugo, sadyang hindi ko tinatago. Ang amoy ng sahig at alikabok ay halo sa amoy ng pawis ko. Ang walis ay gumagawa ng maliliit na ingay sa sahig.

Lumapit ako mula sa likod, dahan-dahan, para marinig niya ang mga yapak ko. Idinampi ko ang matigas na bukol sa likod niya—dahil sa taas niya, ang likod niya ay nasa antas ng bewang ko, kaya’t natural ang pagdunggol. Ikiskis nang mabagal, pataas-pababa, pinaramdam ang bigat. “O, Betong… busy ka? Ang init naman ng likod mo.”

“Sir… mainit… ang tigas… anong…?”

Idiniin ko sa batok at likod ng ulo niya, pinaramdam ang bigat, ang init, ang tibok. “Pakiramdam mo ‘yan? Gusto mo bang mas malapit pa? O sapat na muna ang pagkiskis? Sabihin mo.”

“Oo… Sir… gusto ko… ang tigas…”

“Sabihin mo nang malakas. Ano ang gusto mo?” Pinahinto ko ang kiskis, pinaramdam ang kawalan, pagkatapos ay idiniin ulit nang mas mahigpit, pinagdudunggol ang bukol sa batok niya. “Gusto mo bang hawakan, o gusto mo bang dilaan? Sabihin mo. Huwag kang mahiya.”

Nanginginig siya, ang walis ay nahulog sa sahig. “Gusto ko… hawakan… at dilaan… Sir… please…”

“Hindi pa ngayon. Mamaya. Kapag mas gutom ka na.” Ngumiti ako, umatras nang dahan-dahan, iniwan siya na nanginginig at nakatungo. “Magpatuloy ka sa pagwawalis. May oras pa.”

Tatlong araw muli ang lumipas. Ang tensyon ay mas mabigat na. Nakikita ko siya na mas madalas tumitingin, mas madalas na nanginginig kapag nakikita niya ako. Minsan, habang naglalaba siya sa malayo, sadyang naglakad ako papalapit nang mabagal, pinaramdam sa kanya ang presensya ko, pero hindi ko siya hinawakan. Ang hangin ay puno ng amoy ng sabon at pawis, at ang tingin niya ay parang nasusunog.

“Sir… kailangan mo ba ng tulong?” tanong niya minsan, medyo nanginginig.

“Hindi pa,” sagot ko nang mahina. “Mamaya na.”

Kinabukasan ng ika-sampu, naghuhugas si Betong sa poso. Nakatuwad. Naka-shorts ako. Ang tubig ay dumadaloy sa mga kamay niya, sa braso, pababa sa dibdib. Idinampi ko ang bukol sa balikat niya—muli, natural dahil sa taas niya. Ikiskis nang mabagal, pinaramdam ang tibok. “Busy ka ulit? Ang init naman dito.”

“Sir… ang tigas mo… ang laki…”

Idiniin ko sa pisngi niya, pinaramdam ang init sa balat niya. “Gusto mo hawakan? Sabihin mo.”

“Oo… Sir… gusto ko… please…”

Ipinahawak ko ang kamay niya sa bukol. “Pahimas. Mas mahigpit. Gusto kong maramdaman mo ang bawat ugat. Ganyan… mas mabilis.”

Habang hinahaplos niya, idiniin ko ang baywang sa balikat niya, pinaramdam ang bigat ng katawan ko. Pinagdudunggol ko ang bukol sa pisngi niya nang mabagal, pataas-pababa. “Ganyan. Mas lalo. Isipin mo kung gaano ito lalaki pa kapag isinubo mo. Gusto mo ba ‘yon?”

“Gusto… Sir… gusto ko talaga…”

Pinahaba ko ang oras, pinaramdam ang tensyon hanggang sa nanginginig na ang mga hita niya. “Bukas. Mas malapit. Mas detalyado. Matulog ka nang maayos.”

Dalawang araw ang lumipas. Ang paghihintay ay mas mahirap na. Ang takam ay halos mahawakan na sa hangin. Minsan, sa gabi, nakikita ko siya na naghihintay sa malayo, pero hindi ko siya tinawag. Ang dilim ay mas mabigat, ang hangin ay mas malamig, at ang katahimikan ay mas malalim.

Gabi ng ika-labing-dalawa, likod ng barracks. Madilim. Ang mga bituin ay maliwanag, ang hangin ay malamig. Ipinababa ko ang garter, ipinakita ang buong tigas sa harap ng mukha niya—natural dahil hanggang bewang ko lang siya. “Hawakan mo. Dilaan mo. Dahan-dahan.”

Ginawa niya. “Ang tigas… Sir… ang laki… mainit…”

Idinidiin ko ang baywang sa balikat niya, pinagdudunggol ang tarugo sa pisngi at labi niya nang mabagal. “Pakiramdam mo ‘yan? Gusto mo bang isubo nang buo? Sabihin mo.”

“Oo… pakainin mo ako, Sir… please… gusto ko…”

“Bukas ng madaling araw. Pumasok ka. Ako’y ‘matutulog.’ Huwag kang mag-ingay. Gusto kong marinig ang bawat hininga mo, pero huwag kang magising ng iba. Naiintindihan mo?”

“Oo, Sir… naiintindihan… pupunta ako…”

Pinahaba ko ang pananatili ng tarugo sa harap ng labi niya, pinaramdam ang init, pinagdudunggol nang bahagya, pagkatapos ay inayos ang shorts. “Matulog ka nang maayos. Kailangan mong magpahinga para sa bukas.”

Alas-dos ng madaling araw. Nakahiga ako sa papag, naka-boxer shorts. Gising ang diwa ko, pero nakapikit, mabagal ang hinga, kunwari natutulog. Naramdaman ko ang marahang kaluskos sa bintana. Pumasok si Betong nang tahimik, ang mga yapak ay mahina, ang hininga ay mabilis. Ang amoy ng pulbo at lipstick niya ay pumasok sa kwarto.

Dahan-dahan niyang nilapit ang kamay. Hinawakan niya ang garter ng boxers ko, dahan-dahang ibinaba pababa hanggang sa lumabas ang buong tarugo ko—kalahating tigas pa lang, pero mabilis na tumutugon. Ang malamig na hangin ay humipo sa balat. Pagkatapos, naramdaman ko ang mainit, basang labi niya.

Una, dahan-dahan niyang dinilaan ang ulo. Mahaba, mabagal, paikot-ikot ang dila sa dulo. Naramdaman ko ang mainit na basa, ang dahan-dahang paghaplos ng dila sa ilalim ng ulo. Pagkatapos, hinigop niya nang mahina ang dulo, parang sinusubukan. “Mmm…” ang mahinang ungol niya. “Ang tigas… Sir…”

Dahan-dahan niyang isinubo ang ulo. Mainit, masikip. Ang labi niya ay humigpit sa paligid. Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinaba ang ulo, nilalamon ang bawat pulgada—hanggang kalahati, hanggang mas malalim, hanggang sa madaanan ng lalamunan niya ang dulo. Mainit, basang-basa, masikip. Naramdaman ko ang bawat pulgada na nilalamon, ang dila na dumidiin sa ilalim, ang lalamunan na humihigop.

Hindi ako gumalaw. Ang katawan ko ay kusang tumugon—mabilis na tumigas nang husto sa loob ng bibig niya. Bawat pulgada ay naramdaman ko: ang init, ang basa, ang siksik.

Sinimulan niyang galawin ang ulo pataas-pababa. Mabagal muna, pagkatapos ay mas mabilis. Bawat pagbaba, nilalamon niya hanggang ugat. Bawat pag-angat, hinahaplos ng dila ang buong haba. Malakas ang paghigop—parang gusto niyang sipsipin ang lahat. Naramdaman ko ang laway na dumadaloy pababa sa tangkay, ang panginginig ng labi niya, ang mahinang ungol sa bawat pagsubo. “Mmm… mmm… Sir… ang tigas…”

Mas lalong pinabilis niya. Ang dila umiikot sa ulo sa bawat pag-angat, ang lalamunan humihigop nang mahigpit sa bawat pagbaba. Naramdaman ko ang pamumulikat ng binti ko, ang init na kumakalat sa buong katawan, ang bigat na nagtitipon sa ilalim.

Sa huling malalim na baon—hanggang ugat, ang ilong niya ay humipo sa balat ko—ibinuhos ko ang buong lakas. Makapal, mainit, marami, tuluy-tuloy. Diretso sa lalamunan niya. Naramdaman ko ang paulit-ulit na paglunok, ang paghingal sa ilong, ang panginginig ng buong katawan niya. May tumulo sa gilid ng bibig, pero karamihan ay nilunok niya nang paulit-ulit.

“Mmm… ang dami… ang init… Sir…” hingal niya nang mahina pagkatapos.

Dahan-dahan niyang inayos ang boxers ko, hinaplos pa nang huli ang tarugo, pagkatapos ay lumusot pabalik sa bintana.

Nang makalayo na, doon lang ako dahan-dahang nagmulat ng mata sa dilim. Tipid na ngiti. Natulog ako nang totoo.

Paggising, papunta sa poso. Nang hubarin ko ang boxers, may bahid pa ng pulang lipstick sa gilid ng ulo at itaas ng tangkay. Maliwanag, sariwa. Hinaplos ko sandali. Ngumiti ulit.

Zero-effort. Walang drama. Eksaktong kailangan ko dito sa liblib na kampo.  

At si Betong… laging handa, laging nanginginig, laging gutom—hanggang bewang lang ang tangkad, pero hanggang ugat ang takam.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn