Ang Lollipop ng Scout Ranger: Unang Tikim sa Mapagbigay at Mapagparayang Barako

BABALA: Ang kwentong ito ay batay sa aktuwal na personal na karanasan at engkuwentro ko. Naglalaman ito ng mga maselang tema, tahasang paglalarawan ng sekswal na gawain, at mga sitwasyong para sa mga may sapat na gulang lamang. Ang pagpapatuloy sa pagbasa ay nangangailangan ng tamang edad at bukas na kaisipan.

Pagod na pagod ako.

Katatapos lang ng Physical Fitness Training at mahabang patrol sa gubat. Ang araw ay nasa mainit at ginintuang hapon na—malambot na dilaw-kahel ang liwanag na dumadaan sa mga dahon ng kawayan at puno sa labas ng detachment, parang gintong alikabok na nakasuspinde sa hangin, mainit pa ang sinag sa balat. Mainit pa rin ang hangin, pero may konting simoy na nagdadala ng amoy ng tuyong dahon, gun oil mula sa mga armas na nililinis sa malapit, sabong panlaba na nakasampay, at pinipritong saging mula sa maliit na tindahan sa labas ng bakod. Ang mga cicada ay nagsisimula nang kumanta nang malakas, ang tunog nila ay parang metalikong kanta na bumabalot sa buong kampo, at may kaluskos ng tuyong dahon tuwing may hangin na dumadaan, parang bulong ng gubat.

Ako, si Shawn, 32 anyos, 5’10”, Scout Ranger. Basang-basa ako ng pawis. Suot ko ang itim na t-shirt na nakadikit sa dibdib at tiyan dahil sa pawis, ang tela ay mabigat at malagkit sa balat, ang dark green na fatigue short na mabigat sa init at pawis, at sa ilalim nito ay ang dark blue na boxer shorts na basang-basa na rin sa singit, ang tela ay bahagyang transparent at nakadikit sa ari, ang malagkit na pakiramdam ay ramdam sa bawat galaw. Ang katawan ko ay kasa-kasama ko nang matagal—mga kalamnan mula sa taon-taong training, mga peklat mula sa gubat, ang buong tindig ng isang lalaking sanay sa init at pagod. Walang hiya sa akin tungkol dito. Malayo ang nobya ko, at ang paraan ko para makayanan ang lungkot ay ang simpleng buhay dito sa barrio—ang mga tao, ang biro, ang init ng samahan.

Ang detachment namin ay liblib, nasa gilid ng gubat at bukid. Sa labas ng bakod ay may simpleng barrio—mga bahay na kawayan, maliit na tindahan, at mga tao na sanay sa amin. Sa loob, may barracks, bamboo quarters para sa mga officer at senior, training ground, at makeshift shower. Madalas may mga dumadating mula sa baryo: mga nagdadala ng meryenda, nagbebenta ng prutas, o simpleng nakikipagkuwentuhan. Lalo na ang mga batang bading—mga palabiro, magaslaw, maarte, at walang takot sa dila. Dumadating sila tuwing hapon o mainit na ginintuang hapon, kapag tapos na ang training, o tuwing weekend kapag mas tahimik. Dahilan? Simple lang. Gusto nila ang init, ang proteksyon, ang biro, at minsan ang paghanga sa mga Ranger na matipuno at may awtoridad. Nagiging malapit sila dahil pinapakain namin sila, pinagtatanggol sa bully sa baryo, at hinahayaan naming magkuwento. Ako, dahil malayo ang nobya at kalmado ang ugali, isa sa madalas nilang lapitan. Nagdadala sila ng juice, saging, o basahan. Naglilinis ng konti, nagchismis, o simpleng nanonood habang nag-e-exercise kami. Normal na parte ng buhay dito—walang masama, puro samahan.

Minsan, tinutukso-tukso ako ng ibang kasamahan kong Scout Ranger. “Hoy, Shawn, crush ka na naman ng mga batang bading ah! Lapitin ka talaga,” sabi ni Corporal Reyes habang naglilinis ng baril, may malawak na ngiti. “Si Dong pa naman, parang aso sa amo kapag ikaw ang nakikita.” Tawa ng iba. “Ikaw, Sarge, bakit ba hinahayaan mong pumasok at magtagal sa quarters mo ’yung iba? Baka kung ano-ano na ang pinanggagawa mo diyan—pinaglalaba, pinaghahaplos, o baka pinagtitimpla ka na ng kape pagkatapos ng shower?” Biro ni Private Santos, may kasamang kindat. “Kami rin naman, lapitin din. Minsan may papasok, magtatagal, tapos may biro kaming ‘baka pinagbubuhat na ng binti’ o ‘baka may special training sa loob.’ Pero ikaw, Shawn, ikaw ang favorite. Parang may magnet ang katawan mo.” Tawa naming lahat, walang malisya—puro biruan ng tropa sa liblib na kampo kung saan ang init at pagod ay binabawi sa biro.

Nakaupo ako sa harap ng bamboo quarters ko, hinahayaan ang hangin na haplosin ang basang balat ko, ang malamig na simoy ay dumadaan sa leeg pababa sa dibdib, ang init ng araw ay nananatili sa balat, nang marinig ko ang pamilyar na boses.

“Sir Shawn! Kuya Shawn! Nandito na po ako! Malamig na juice at saging na saba, para hindi kayo matuyuan!”

Si Dong.

Sampung taong na siya, pero kitang-kita pa rin ang pagiging bansot at payat niya. Pandak, maliit ang built, manipis ang braso at binti. Ang tangkad niya ay hanggang pusod ko lang. Pero ang kilos—ay naku. Bawat hakbang ay may kembot, may arte, may kikay. Ang kamay niya ay kusa nang pumapasok sa baywang o sa pisngi, ang ulo ay bahagyang nakatagilid, ang boses ay matinis at may konting pahaba. Batang bading. Hindi ito itinatago. Ramdam mo sa bawat galaw, sa bawat salita, sa paraan ng pagtitig niya. Isa siya sa mga regular na dumadating—halos araw-araw tuwing hapon, dala ang meryenda, nakaupo sa bangko, nakikipagbiruan.

Dumating siya papalapit, may plastic bag sa isang kamay, may malamig na boteng juice sa kabila. Nakangiti nang malapad, ang mga mata ay nagniningning nang makita niya ako. Ang amoy ng kanyang bahagyang matamis na cologne ay humalo sa amoy ng pawis ko at ng pinipritong saging, mainit at matamis.

“Hala, Sir Shawn… Kuya Shawn… bakit naman po ganyan ’yang tindig niyo? Basang-basa, pawis na pawis… nakakaramdam ako ng init kahit presko ang hangin! Ang amoy niyo po… ang init… ang… lalaki…” sabi niya, may tawa, may flirty na tono, at may konting pagkagat sa labi. Ang boses niya ay matinis, humahalo sa kanta ng mga kuliglig.

Napangiti ako. Palagi naman siyang ganyan. Ang pambansang alalay dito sa kampo. Madalas siyang magdala ng meryenda, maglinis ng konti, magkuwento ng chismis sa baryo. Pinagtatanggol ko siya minsan sa mga nang-aasar, pinapakain ko ng konti, at hinahayaan kong magbiruan siya nang hindi ko siya pinapahiya.

“Hoy, Dong. Salamat. Ilagay mo diyan,” sabi ko, tinanggap ang malamig na juice. Uminom ako. Ang lamig ay dumaan sa lalamunan pababa sa dibdib, ang contrast sa init ng katawan ko ay matindi, parang yelo na dumadaan sa mainit na lalamunan, ang lamig ay kumakalat sa dibdib. “Pagod na pagod ako. PFT kanina, tapos patrol. Parang gusto ko nang matulog buong linggo.”

Umupo siya sa malapit na bangko, pinagmamasdan ako habang umiinom. Ang tingin niya ay hindi nagtatago—mula sa dibdib ko pababa, pabalik sa mukha ko. Nararamdaman ko ang bigat ng kanyang sulyap, ang tensyon na unti-unting gumagapang kahit wala pang nangyayari, ang init na nagsisimula sa tiyan, ang banayad na pagpintig sa ari.

“Grabe naman, Sir Shawn. Kuya Shawn. Ang galing niyo mag-maintain. Parang hindi kayo pagod. Ako kaya, kahit maglakad lang papunta rito, hinihingal na.” Tawa niya, maarte, at bahagyang kinembot ang balikat. Ang tunog ng tawa niya ay matinis, humahalo sa kanta ng cicada. “Ang amoy niyo po… pawis pero… ang init… ang… lalaki… parang gusto kong… amuyin pa…”

Umusok pa ang init ng araw, pero unti-unti nang lumalamig ang hangin. Ang amoy ng gun oil at tuyong dahon ay mas malakas na. Pagkatapos ng konting usapan—tungkol sa baryo, sa mga bagong chismis, sa kung gaano kasarap ang saging na dala niya—tumayo ako. Nararamdaman ko ang bigat ng basang damit, ang malagkit na tela sa balat, ang unti-unting tensyon sa singit, ang init na nananatili.

“Magpapalit muna ako. Basang-basa na ’tong damit ko. Hintayin mo ako dito kung gusto mo, o umuwi ka na kung may gagawin ka.”

Pumasok ako sa quarters. Maliit lang ito—kama, mesa, makeshift shower sa likod na gawa sa drum at bareta. Ang sahig ay kawayan, ang amoy sa loob ay halo ng sabon, pawis, at bahagyang alikabok, mainit pa. Inakala kong mag-isa ako. Hinubad ko muna ang basang itim na t-shirt, itinapon sa tabi. Ang hangin ay agad na haplos sa dibdib, ang malamig na simoy ay dumaan sa balahibo, parang malamig na daliri na dumadaan sa mainit na balat, ang kiliti ay kumakalat. Pagkatapos ay hinubad ang dark green na fatigue short. Natira ang dark blue na boxer shorts na basang-basa sa singit at bahagyang transparent sa pawis, ang tela ay nakadikit sa ari at bayag, ang malagkit na pakiramdam ay ramdam, ang init ay naiipon. Hinubad ko rin iyon nang tuluyan. Hubo’t hubad ako. Ang hangin mula sa bukas na bintana ay haplos sa basang balat, sa dibdib, sa tiyan, sa buong haba ng katawan ko pababa—ang malamig na sensasyon ay kumakalat mula sa leeg pababa sa puson, sa mga hita, sa ari, parang yelo na dumadaan sa apoy, ang contrast ay matindi. Walang hiya. Ito ang katawan ko—matipuno, may peklat sa tagiliran at hita mula sa dating operasyon, ang mga balahibo sa dibdib at puson ay bahagyang madilim at makapal, ang ari ay nakalaylay nang natural pagkatapos ng pagod at pawis, mabigat, makapal, at mahaba kumpara sa karaniwan. Ang mga bayag ay mabigat at malambot sa ilalim, ang bulbol sa paligid ay makapal at madilim. Nararamdaman ko ang bigat ng sariling katawan, ang natural na paglaylay, ang init na nananatili sa balat kahit may hangin, ang banayad na pagpintig sa ugat, ang mainit na sensasyon sa singit.

Naririnig ko ang kaluskos ng dahon sa labas, ang malakas na kanta ng kuliglig, ang malayong tinig ng ibang tropa. Nakikita ko ang dilaw-kahel na liwanag na dumadaan sa bintana, ang anino sa sahig na gumagalaw. Nararamdaman ko ang malamig na hangin sa basang balat, ang bigat ng sariling katawan, ang natural na paglaylay ng tarugo, ang init na nagtitipon.

Bigla.

Walang katok.

Pumasok si Dong, dala ang basahan at konting yelo na binili niya daw para sa juice. Ang tunog ng paa niya sa sahig ay bigla, ang amoy ng kanyang cologne ay pumasok kasama niya, humalo sa amoy ng pawis ko, mainit at matamis.

Napatigil siya.

Literal na huminto ang mga paa niya sa sahig. Nanlaki ang mga mata. Ang bibig ay bahagyang bumuka. Ang isang kamay ay napunta sa pisngi, ang katawan ay napakembot paatras nang konti, pero hindi tumakbo. Nanatili siyang nakatayo doon, ang tingin ay nagsimula sa mukha ko, dumaan sa dibdib at tiyan, at tumigil sa ibaba—sa buong hubo’t hubad kong katawan. Nararamdaman ko ang bigat ng kanyang sulyap, ang tensyon na biglang lumapot sa hangin, ang init na gumagapang sa dibdib ko kahit kalmado ako, ang banayad na pagpintig sa ari, ang mainit na sensasyon na nagsisimulang gumising.

Ako? Kalmado. Walang galit. Walang sigaw. Walang pagtatakip. Nagtayo ako nang tuwid, bahagyang nakapameywang, ang isang kamay ay nakapatong sa baywang, ang kabila ay nakarelax sa tagiliran. Ang stance ko ay parade-rest na bahagyang relaxed—paa na magkahiwalay nang natural, dibdib na bukas, walang itinatago. Ang view niya ay direkta mula sa baba pataas sa akin, ang buong katawan ko ay nakaharap sa kanya nang buo. Iniisip ko: Ito si Dong. 10, regular dito, may paghanga sa akin. Walang malisya sa tingin niya—puro kuryosidad. Hinayaan ko siya dahil wala akong ikinakahiya, dahil bata pa siya, dahil ang katawan ko ay natural, at dahil ang samahan namin ay tapat. Walang pressure, walang takot. Ang tensyon ay puro, mainit, at mabagal, parang apoy na dahan-dahang kumakalat sa tiyan pababa.

“Dong,” sabi ko nang mahinahon. “Hindi ka kumatok.”

Ang boses niya ay nanginginig nang konti, pero may kilig at gulat na halo. Ang mga mata niya ay hindi umalis. Unang beses niyang nakikita nang ganito—hubo’t hubad na barakong lalaki, Scout Ranger, matangkad, matipuno, may peklat, may balahibo, may mabigat at mahabang tarugo na nakalaylay sa harapan.

“Hala… Sir Shawn… Kuya Shawn… pasensya na po… akala ko… akala ko po may damit pa kayo… Grabe… ang… ang itsura… ang init… ang… laki… ang… bigat…”

Hindi siya tumalikod. Ang tingin niya ay mabagal na gumalaw—mula sa mga braso ko na may kalamnan at ugat, sa dibdib na malapad at may balahibo, sa puson at tiyan na may linya ng kalamnan, pababa sa mga hita na makapal at may peklat, sa mga binti, sa makapal na bulbol, sa mabigat na karug, at sa tarugo na nakalaylay nang mahaba at makapal. Nararamdaman ko ang bawat segundo ng kanyang pagtitig, ang tensyon na unti-unting bumabalot, ang init na nagsisimulang gumising sa ibaba, ang banayad na pagpintig.

Dahan-dahan siyang nagsalita, ang boses ay maarte, pautay-utay, kitang-kitang bakla, pero puno ng matinding kuryosidad.

“Hala, Sir Shawn… Kuya Shawn… bakit po ganyan? Bakit napakalaki at iba ang hugis kumpara sa… sa mga nakikita ko sa labas? Sa mga kaedad ko… hindi po ganyan. Ang mga braso niyo po… ang tigas at ang laki… ang dibdib… may balahibo at ang kapal… ang puson at tiyan… may linya… ang mga hita… ang tigas… ang mga binti… Sir Shawn… Kuya Shawn… pwede po bang mas tingnan ko nang malapitan? Pwede ko po bang… hawakan? Para malaman kung… kung totoong matigas at pang-Ranger talaga? Gusto ko pong malaman… bakit po ganyan kalaki, bakit po ganyan katigas ang tindig… bakit po iba sa mga nakikita ko… ang amoy… ang init… ang… texture… ang… bigat…”

Tumingin ako sa kanya. Walang malisya sa mukha niya—puro gulat, kilig, at matinding kuryosidad. Unang beses niyang nakikita at gusto niyang mahawakan ang ganitong katawan. Ang pagkagusto niya sa akin ay kitang-kita. Hindi ako galit. Naiintindihan ko ang paghanga at paghahambing. Hinayaan ko siya dahil wala namang malisya, dahil wala akong itinatago, at dahil ang reaksyon ng katawan ko ay natural. Ang tensyon ay mabagal na gumagapang sa tiyan ko, mainit at mabigat, parang kable na hinihila, ang init ay kumakalat pababa.

“Sige,” sabi ko nang tahimik. “Pero dahan-dahan lang. At ito lang ha. Walang iba. Tanungin mo ang gusto mong itanong.”

Lumapit siya. Maliit, bansot, payat. Ang mga hakbang niya ay maingat, may konting kembot pa rin. Tumingala siya nang konti dahil sa taas ko. Ang malamig na hangin mula sa labas ay humahalo sa init ng katawan ko. Ang amoy ng pawis ko, ng sabon mula sa earlier shower, ng kanyang cologne na bahagyang matamis, ang lahat ay nasa hangin, mainit at makapal. Ang init ng balat ko ay ramdam niya habang papalapit. Nararamdaman ko ang init ng kanyang katawan na papalapit, ang tensyon na lumalapot, ang banayad na panginginig sa ari, ang mainit na sensasyon.

Ngayon ay inilipat ko ang parehong kamay sa likod ng ulo, nakapameywang ang katawan, dibdib na mas bukas, tarugo na ganap na nakalantad sa kanyang mata. Nakatingin ako pababa sa kanya habang nagsisimula siyang humawak. Nararamdaman ko ang bawat segundo—ang init ng kanyang hininga, ang malamig na daliri niya, ang tensyon sa hangin na parang makapal na tela, ang init na nagtitipon sa singit.

Maingat niyang iniabot ang kamay. Una, sa braso ko. Ang manipis niyang mga daliri ay humaplos sa kalamnan, sa ugat, sa init ng balat. Nararamdaman ko ang banayad na presyon, ang kuryosidad sa bawat haplos, ang malamig na daliri na unti-unting umiinit laban sa mainit kong balat, parang yelo na natutunaw, ang kiliti ay kumakalat.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… bakit po ganito katigas ang braso niyo? Ang kapal… ang init… ang ugat… ang… texture…” sabi niya, ang boses ay paos nang konti, habang nakatingala sa akin.

“Dahil sa training,” sagot ko nang kalmado, nakatingin pababa sa kanya. “Taon-taon na akong nagsasanay. Push-up, pull-up, pagbuhat ng gamit sa gubat. Natural lang ’yan.”

Ang kamay niya ay dahan-dahang umakyat sa dibdib. Hinaplos niya ang balahibo, pinisil nang banayad ang kalamnan. Nararamdaman ko ang kiliti ng balahibo, ang init ng kanyang palad, ang banayad na pisil na gumagapang sa dibdib, ang tensyon na bumababa, ang mainit na sensasyon.

“Ang dibdib niyo po… may balahibo… ang kapal… ang init… bakit po ganyan? Ang amoy… ang… lambot sa ilalim…” 

“Pareho lang. Trabaho. At lalaki ako. May balahibo ang karamihan.”

Pababa sa puson at tiyan. Ang mga daliri niya ay dumaan sa linya ng kalamnan, sa manipis na balahibo pababa. Nararamdaman ko ang banayad na haplos na bumababa, ang tensyon na unti-unting gumagapang pababa sa puson, ang init na kumakalat, ang banayad na pagpintig, ang mainit na daloy.

“Ang puson… ang tiyan… bakit po may linya? Ang tigas… ang init… ang… smoothness…”

“Core training. Para hindi madaling mapagod sa mahabang lakad.”

Pababa pa sa mga hita. Hinawakan niya ang makapal na kalamnan, ang balahibo, ang init. Nararamdaman ko ang presyon sa kalamnan, ang malamig na daliri laban sa mainit na balat, ang banayad na haplos na papunta sa singit, ang tensyon na lumalapot pa, ang init na nagtitipon.

“Ang mga hita niyo po… ang tigas… ang laki… bakit po ganyan? Ang balahibo… ang… init…”

“Tumatakbo ako araw-araw. May bigat na dala. Natural lang.”

Pagkatapos ay sa mga bayag—ang karug. Maingat niyang hinawakan ang bawat isa, pinisil nang banayad, hinaplos ang buong ibabaw, pinaglaruan ang bigat at lambot. Nararamdaman ko ang banayad na pisil, ang bigat na gumagalaw sa kanyang kamay, ang natural na sensasyon na nagsisimulang gumising sa ibaba—mainit, mabigat, mabagal, parang apoy na dahan-dahang umaalsa, ang tensyon ay tumitindi.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… ito po… ang bayag… bakit po mabigat? Ang init… ang lambot pero may bigat… ang bawat isa… ang amoy… ang… sarap hawakan…”

“Dahil doon nanggagaling ang lahat. Mabigat talaga kapag adult na at active.”

Pagkatapos ay sa bulbol. Ang mga daliri niya ay dumaan sa makapal at madilim na buhok, hinaplos, pinaglaruan, hinila nang banayad. Nararamdaman ko ang kiliti, ang banayad na hila, ang tensyon na lumalapot pa, ang init na kumakalat pataas, ang mainit na sensasyon.

“Ang bulbol niyo po… ang kapal… ang kulot… bakit po ganyan karami? Ang… ang kapal… ang… lambot…”

“Normal sa lalaking adult. Lalo na kapag hindi palaging ahit.”

At sa wakas, ang tarugo.

Maingat niyang hinawakan. Ang manipis niyang kamay ay hindi magkasya—ang kapal at haba ay sobra. Ang init ng balat ko laban sa kanyang malamig na daliri. Hinaplos niya mula sa base pataas, pababa, pinisil nang banayad ang buong haba, pinaglaruan ang bawat pulgada—mula sa ugat sa ilalim, sa makapal na katawan, hanggang sa ulo. Nararamdaman ko ang lahat nang detalyado. Ang malamig na daliri na unti-unting umiinit. Ang banayad na presyon na gumagapang pataas. Ang natural na reaksyon—ang dugo na nagsisimulang dumaloy nang dahan-dahan mula sa core pababa, mainit at mabagal, parang lava na dumadaloy. Unti-unting nagising. Unti-unting tumigas. Ang tarugo ay nagsimulang tumayo, tumango-tango, kumikislot-kislot sa kanyang hawak. Ang ulo ay naging mas makapal, mas madilim, may konting kinis mula sa pawis. Ang buong haba ay unti-unting tumayo nang tuwid, ang ugat ay kitang-kita, ang bigat ay ramdam sa kanyang maliit na kamay na hindi magkasya. Iniisip ko: Natural lang ito. Hinawakan niya ako nang ganyan, parang kinakabisado niya, at ang katawan ko ay tumutugon nang normal. Walang masama. Hinayaan ko dahil ilang araw din na wala akong palabas, dahil ang tensyon ay pure curiosity, at dahil ang sensasyon ay mainit, mabigat, at tapat. Ang bawat kislot ay ramdam, ang bawat haplos ay parang apoy na mabagal, ang tensyon ay sumisigaw sa bawat segundo, ang init ay kumakalat sa buong katawan.

“Grabe, Sir Shawn… Kuya Shawn…” bulong niya, ang boses ay halos paos sa gulat at kilig, habang nakatingala sa akin at nakatingin ako pababa sa kanya. “Ang laki… ang haba… ang bigat… Hindi kasya sa kamay ko… Hala, tumitigas… tumatayo… kumikislot… bakit po ganyan? Bakit po tumitigas at lumalaki at humahaba? Ang init… ang tigas… masarap pong hawakan at paglaruan… parang… parang lollipop ang ulo… makinis at bilog… ang itsura… ang kapal… ang haba… ang ugat… ang amoy… ang… init sa kamay… ang… kislot…”

Napatawa ako nang mahina, mababa ang boses, nakatingin pa rin pababa sa kanya. Nararamdaman ko ang bawat kislot, ang bawat haplos na nagpapalakas ng tensyon, ang init na kumakalat mula sa base pataas, ang bigat na tumatayo, ang mainit na sensasyon na sumisigaw.

“Dahil hinawakan mo. Natural reaction ng lalaki kapag may kamay na ganyan. Tumitigas dahil may dugo na pumapasok. Lumalaki at humahaba dahil excited ang katawan. At oo… pwede mong gawing lollipop ’yan. ’Yan ang lollipop na hindi nauubos.”

Ang mga mata niya ay nanlaki pa lalo. Hinaplos niya ulit, mas mabagal, mas deliberate—mula sa base, pataas sa buong haba, pabilog sa ulo, pababa ulit. Pinaglaruan niya ang bawat pulgada ng karug, bulbol, tarugo, at bayag. Ang tarugo ay fully hard na ngayon, tumayo nang tuwid, kumikislot pa rin sa bawat haplos. Nararamdaman ko ang buong bigat na nakatayo, ang init na kumakalat, ang sensasyon ng kanyang maliit na kamay na nagsusumikap hawakan ang lahat, ang tensyon na parang kable na hinihila nang mahigpit, ang mainit na daloy ng dugo.

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilapit ang mukha. Aamuyin niya. Ang malamig niyang ilong ay malapit sa base, pagkatapos ay sa katawan, hanggang sa ulo. Sinamyo niya nang malalim. Nararamdaman ko ang malamig na hininga niya laban sa mainit na balat, ang tensyon na sumisigaw, ang banayad na panginginig, ang init na tumitindi.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… ang amoy… ang init… ang amoy ng… lalaki… ang pawis… ang sabon… ang… iba… ang… amoy ikaw… ang… init…”

Habang hawak pa rin niya, may unang katas na lumabas—precum, malinaw, malagkit, untit-unting tumulo mula sa butas ng ulo. Nakita niya ito. Nararamdaman ko ang basang init na tumutulo, ang banayad na pakiramdam ng paglabas, ang malagkit na sensasyon sa ulo, ang tensyon na tumitindi, ang mainit na paunang katas ko.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… ano po ’to? May lumalabas… malinaw… malagkit… akala ko po ihi… ang… ang init… ang… parang puti ng itlog…”

“Hindi ihi,” sabi ko nang kalmado, nakatingin pababa. “Precum. Paunang katas. Natural kapag fully hard at nae-excite. Para maging mas madulas.”

Hinawakan niya ito ng daliri, pinaglaruan ang malagkit na liquid sa ulo at sa kanyang daliri, pagkatapos ay inamoy ulit. Nararamdaman ko ang banayad na haplos sa pinakasensitibong parte, ang malagkit na init, ang tensyon na sumisigaw, ang mainit na sensasyon.

“Ang amoy… bahagyang maalat… mainit… ang… texture… ang… init…”

Napangiti ako. “Masarap ’yan. Pwede mong tikman kung gusto mo.”

Tumingala siya sa akin, pagkatapos ay dahan-dahang inilapit ang dila. Tinikman niya ang precum sa daliri, pagkatapos ay direkta sa ulo—banayad na dildil, pagsipsip nang konti sa malagkit na liquid. Nararamdaman ko ang mainit at basang dila, ang banayad na pagsipsip, ang tensyon na sumisigaw sa bawat segundo, ang init na kumakalat sa buong katawan, ang bigat na kumikislot, ang mainit na sensasyon na parang kuryente.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… ang lasa… maalat-alat… mainit… malagkit… iba… pero… masarap… ang… ang init sa dila… ang… sarap… ang… init…”

Hinayaan ko siya ng ilang minuto pa. Ang kamay niya ay gumagalaw nang dahan-dahan, sinusukat, hinahaplos, pinipisil, pinaglaruan ang buong haba at ang ulo, habang paminsan-minsan ay inaamoy at sinasamyong muli. Ang hininga niya ay mabilis. Ang maliit niyang katawan ay nakatayo sa harapan ng akin, ang contrast ay malinaw—siya na payat at bansot, ako na matipuno, matangkad, fully hard, at hubo’t hubad, kamay pa rin sa likod ng ulo. Nararamdaman ko ang lahat: ang init, ang basang liquid, ang kislot, ang tensyon na pure at tapat, ang bawat haplos na parang apoy, ang bawat pagsipsip na parang kuryente, ang mainit na daloy.

Pagkatapos ng sapat na oras, dahan-dahan kong ibinaba ang mga kamay, inabot ang tuwalya sa tabi at binalot ang baywang ko. Hinayaan kong mahulog ang kamay niya. Ang tarugo ay nanatiling naghuhumindig sa ilalim ng tela, kitang-kita ang hugis. Nararamdaman ko ang bigat na nananatili, ang init na dahan-dahang humuhupa, ang tensyon na unti-unting lumalambot, ang kapayapaan na bumabalot, ang mainit na alaala.

“O,” sabi ko, mahinahon pero may awtoridad ng kuya. “Nakita at nahawakan mo na ang lahat—braso, dibdib, puson, tiyan, hita, binti, balahibo, karug, bulbol, at tarugo. Naamoy at natikman mo pa ang precum. Masaya ka na? Iba ang katawan ng matanda at nagsasanay sa gubat. Sa susunod, matuto kang kumatok bago pumasok. Naiintindihan mo?”

Tumawa siya, medyo nahihiya pero masaya pa rin, ang pisngi ay namumula, ang mga mata ay nagniningning pa rin. Bago siya umalis, tumingin siya at nagsalita nang maarte pero seryoso.

“Sir Shawn… Kuya Shawn… sana po sa susunod… makita ko ulit… mapaglaruan… mahawakan… at matikman ko ulit ang lollipop… ’yung buong lollipop… ang init… ang lasa… ang… tigas…”

Napatawa ako nang mahina, mababa, at playful. Nararamdaman ko ang magaan na tensyon na natitira, ang tiwala na mas lumalim, ang mainit na alaala.

“Haha. Kung walang ibang makakakita o makakaalam… baka naman pwede. Baka mapagbigyan kita. Pero kumatok ka muna palagi. At secret lang talaga ha.”

“Opo! Secret po. Salamat, Sir Shawn… Kuya Shawn…” Kumembot pa siya nang konti bago lumabas, dala ang bakas ng kilig sa mukha, ang mga daliri ay bahagyang nanginginig pa sa naalala, ang lasa ng precum ay nasa dila pa niya, ang amoy ay nasa ilong pa, ang init ay nasa kamay pa.

Naiwan ako sa quarters, nagbihis nang dahan-dahan. Ang hangin ay mas malamig na. Ang mga kuliglig ay mas malakas. Walang awkwardness na naiwan. Ang tiwala ay nandoon pa rin—mas malalim pa nga, dahil hinayaan ko siyang makita at mahawakan ang lahat nang walang galit, sinagot ko ang bawat tanong, hinayaan kong tikman niya, at tinanggap niya ang pangaral nang may tawa at pangako ng susunod. Nararamdaman ko ang natitirang init sa katawan, ang natural na paghupa ng tigas, ang kapayapaan ng desisyon ko, ang banayad na ngiti sa labi, ang mainit na alaala ng bawat haplos.

Sa labas, ang buhay sa kampo ay tuloy-tuloy. Araw-araw may mga batang bading na dumadating—minsan dalawa o tatlo, minsan si Dong lang. Nagdadala sila ng meryenda tuwing hapon, nakaupo sa bangko, nakikipagbiruan sa mga Ranger, naglilinis ng konti, o nanonood habang nagte-training kami. Minsan may chismis mula sa baryo, minsan may pakiusap na protektahan sila sa bully. Ako, dahil kalmado at malayo ang nobya, madalas nilang lapitan. May biro, may tawa, may magaan na flirty banat na hinahayaan ko nang may ngiti. 

Ang ibang tropa ay nagtutukso pa rin—“Hoy Shawn, special training na naman?”—pero puro biruan, walang malisya. Walang drama, walang gulo—puro samahan sa liblib na detachment. Ako at si Dong, magkaiba ng edad at katawan, pero may magaan at tapat na samahan. Ang mainit at ginintuang hapon ay dadaan ulit bukas, at ang buhay dito ay magpapatuloy nang natural.

Iyon ang hapon na iyon.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn