Field Log #020: Ang Munting Anino ng Sierra Madre
BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.
Pangkat: 1st Scout Ranger Regiment, Sierra Madre Sector
Shawn – 5’10”, 78 kg ng solidong kalamnan, may kalyo sa balikat mula sa rucksack at sling ng R4 rifle
Araw: Ika-52 ng lihim na pag-aalaga at pagpapaubaya
Ito ang pinakatagotagong sikreto ko na walang ibang nakakaalam. Isang lihim na kailanman ay hindi pwedeng mabunyag kahit kanino, pero kailangan kong itala ang katotohanan habang malinaw pa ang lahat sa isip ko.
Ang amoy ng pabulok na dahon, napapanot na basang canvas ng tent, maalat na pawis, at amoy ng gun oil ang pumupuno sa maliit kong kublihan. Sa labas, ang ulan sa kasukalan ng Sierra Madre ay walang tigil—isang mabigat at tuluy-tuloy na ugong na pumapatay sa anumang yabag ng kalaban o ligaw na hayop. Nakaupo ako sa tepi ng duyan, ang R4 rifle ko ay nakasandal sa aking hita—handa at nasa tight-slung configuration, daliri malapit sa trigger guard kahit sa gitna ng pinakamainit na sandali. Ang mga dog tag ko ay malamig, kumakapit sa basang dibdib tuwing gumagalaw ako sa gitna ng malamig na hamog.
Sa ilalim ng aking paanan, may dahan-dahang gumagalaw.
Napakaliit.
Napakainit.
Munting Anino - iyan ang karaniwang tawag ng mga taga-bundok at taga-baryo sa kanya. Kwentong bayan sabi nga nila.
Kilala sa basecamp bilang Lulon-Tarugo—isang natatanging nilalang ng lumang kabihasnan na hindi hayop at hindi rin ganap na tao—ang katangiang pisikal nito ay binubuo ng tindig na hindi man lang umaabot sa kalahati ng tuhod kapag nakatayo at may ulong eksaktong pumapantay sa baywang kapag nakayuko, taglay ang balingkinitang pangangatawan na walang taba ngunit may siksik at malambot na kalamnan. Ang balat nito ay ganap na makinis, walang balahibo (hairless), at kumikintab o madulas tuwing nababasa ng ulan at pawis, habang ang pahaba nitong mukha na may malalaking madilim na mata ay nagtataglay ng loob ng bibig na ganap na walang ngipin, binubuo ng makapal, mainit, at rubbery na gilagid kasama ang mahabang dilang laging basang-basa sa madulas na laway, at may mga kamay na may apat na daliring walang kalyo na malambot na parang basang sutla, habang nananatiling ganap na hubad at walang suot na damit kailanman.
Naaalala ko pa ang unang gabi ng pagkahuli sa kanya sa ikatlong araw ng mahabang patrol sa kalagitnaan ng makapal na fog. Sa ilalim ng naglalakihang ugat ng lumang balete, may nanginginig na umbok. Nang ituro ko ang flashlight, nakita ko ang isang nilalang na tila gawa sa mismong lupa at gubat—payat, maputla, almost walang lakas, ang mga mata ay malabo, ang Lulon-Tarugo. Isinilid namin siya sa sako nang may pag-iingat at dinala sa pansamantalang outpost. Ang mga matatandang ranger ay nag-usap nang pabulong habang umiinom ng kape: “Kwentong barbero sa bunker… pero totoo pala.”
Sa unang tatlong araw, natatakot siya, ang Lulon-Tarugo, sa lahat. Kapag may ibang sundalo na lumalapit, nagtatago siya sa likod ng malalaki kong binti. Sa akin lang siya hindi nanginginig. Sa akin lang siya nagtiwala. Sa umpisa, mahina siya at almost ayaw kumain ng mga rasyon o sabaw na ibinibigay ng kampo. Ang balat niya ay maputla, ang mga galaw ay mabagal, ang mga mata ay walang kinang.
At doon nagsimula ang lahat.
Isang umaga habang umiihi ako sa gilid ng bangin. Naka-boxer shorts lang ako, hawak ang matigas at makapal kong tarugo habang umaagos ang mainit at dilaw na ihi sa mga damuhan. Bigla siyang lumitaw mula sa makapal na dahon ng pako. Nanlaki ang kanyang malalaking madilim na mata. Hindi siya tumakbo. Dahan-dahan siyang lumapit, nakayuko ang maliit na katawan, ang apat na daliri ay nanginginig sa hangin habang inaabot ang amoy. May mahinang, nanginginig na hinga siyang inilabas—parang pusa na nagtatanong. Tumingin siya sa kamay ko, sa ugat-ugat kong kargada, sa singaw ng ihi, at direktang tumitig sa aking mga mata. May matinding udyok at pagkaakit sa kanyang mukha.
Nang isara ko ang boxer, inilapit niya ang kanyang mukha sa aking hita at huminga nang malalim. Ang malambot at basang labi niya ay dahan-dahang dumikit sa manipis na tela, pinipilit ang amoy hanggang sa naramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa balat. Hinayaan kong manatili ang labi niya doon nang matagal, pinaglaro ang tip ng daliri ko sa kanyang ulo, pinapanood ang nanginginig niyang katawan habang ang mainit niyang hininga ay tumagos sa tela at humalik sa balat ko. “Gusto mo ’yan, ha?” bulong ko, pinipilit ang umbok sa labi niya. Sumagot siya ng mas mahabang nanginginig na hinga.
Mula noon, naging isang adiksyon ang paninilip at mahabang, mabagal, mapaglarong, malikot na panunukso. Pero ang tunay na unang beses na hayaan kong makita at mahawakan niya ang buong kargada ko ay nangyari isang gabi pagkatapos ng mahabang patrol. Nakaupo ako sa gilid ng tent, naka-boxer shorts, basâ sa pawis. Gumapang siya papunta sa harapan ko. Tumingin siya sa umbok. Dahan-dahan kong hinila pababa ang boxer. Lumabas ang tarugo ko—makapal, mabigat, unti-unting tumitigas sa harap ng maliit niyang mukha. Nanlaki ang mga mata niya. Nahihiya, kinakabahan, pero hindi tumakas. Ang apat na daliri ay nanginginig.
“Halika,” bulong ko. Hinawakan ko ang maliit niyang kamay at inilagay sa base. “Ganito… mahigpit.” Pinatnubayan ko ang galaw—dahan-dahang pinaangat mula base hanggang ulo, pinaikot ang mga daliri sa koronang ulo, dinidiin ang butas hanggang sa tumulo ang unang pre-cum sa kanyang palad. Matagal kong pinabayaan siyang mag-jakol. Pinapanood ang maliit na kamay na nahihirapan sa kapal, ang laway na tumutulo sa labi niya. “Tama… ganyan,” bulong ko. Minsan ay hinugot ko ang kamay niya, pinahid ang pre-cum sa labi niya, pinatikim, pinaglaro ang dila niya sa hinlalaki ko bago ibalik sa tarugo.
Nang ganap nang tigas, inilapit ko ang makintab na ulo sa kanyang labi. “Buksan mo.” Binuka niya. Ang unang nadama ko ay ang mainit, rubbery na gilagid. Ang mahabang dila ay umikot sa corona, sumipsip sa butas, humalik sa ilalim. Nag-duwal siya nang bahagya pero hindi huminto. Ginamit niya ang buong itaas na katawan. Nang pumutok ako, ang unang bugso ay sumabog sa mukha at dila niya. Nagulat siya—nanlaki ang mata, napaatras, puting likido sa labi at pisngi. Pero hindi tumakas. Inilapit ko ulit ang ulo. “Tikman mo… kainin mo lahat.” Dahan-dahan niyang dinilaan, sinimot ang bawat patak, hanggang sa nilunok niya ang lahat. Ang katawan niya ay nanginginig. Mula noon, naging gutom siya sa lasa.
Tuwing umaga, kahit kakagising ko pa lang, nagigising na lang ako na himas-himas, hawak-hawak, at subo-subo na ang tarugo ko. Kahit wala pang ligo, kahit basang-basa pa sa pawis ang singit at bayag, mas gusto niyang dilaan, himurin, at isubo ang lahat—kasama ang maalat na lasa ng pawis. Minsan ay gising na gising ako pero pinipilit kong isara ang mata, pinapabayaan siyang gawin ang gusto niya. Ang malambot na apat na daliri ay dahan-dahang humahaplos sa base, pinaikot ang ulo, dinidilaan ang butas, sinisipsip ang pre-cum na halo sa pawis, bago isubo nang buong lalim. Ang rubbery na gilagid ay humihigop, ang mahabang dila ay umiikot sa bawat ugat, hanggang sa labasan ako nang tahimik sa umaga. Nilunok niya ang lahat, pagkatapos ay ipinadikit ang basang pisngi sa hita ko na para bang wala lang. “Ang latang mo sa umaga…” bulong ko minsan, pinaglaro ang ulo niya. Sumagot siya ng mas malalim na hinga habang sinisipsip ang natitirang lasa.
Alam ko na hindi lang ako ang tinitigilan niya. Naririnig ko ang mga biruan at usapan ng mga kasama. Kapag bakante ako sa patrol o naka-duty, ang iba ay hinahatak din siya sa kasukalan. Pinapahimas, pinapasubo, pinapalunok. “Hayok talaga ’to,” sabi nila. “Pero si Shawn pa rin ang paborito. Baka ikaw pa ang nakauna, kaya naadik.” Tahimik lang ako, pero alam ko. Gutom siya. Kapag wala ako, tinatanggap niya ang iba. Pero kapag nandito ako, sa akin lang siya bumabalik. Minsan ay pinagtatawanan nila ako: “Shawn, ’wag mong monopolohin ang alaga. Bigyan mo naman kami ng turn.”
Tatawa lang ako, pero kapag nakikita kong may ibang ranger na hinahaplos siya, agad kong tinatawag: “Hoy, dito ka.” At agad siyang gumagapang pabalik sa kandungan ko.
Sa gitna ng mga patrol, habang ang mga kasama ko sa Alpha Team ay nakatutok ang paningin sa perimeter, mararamdaman ko ang paghila niya sa dulo ng aking camouflage pants. Dadalhin niya ako sa makapal na kasukalan. Kapag natatakpan na kami ng mga sanga at ligaw na halaman, doon niya gagamitin ang kanyang apat na malambot na daliri upang haplosin ang umbok sa harapan ng pantalon ko. Pinaikot-ikot ang mga daliri sa hugis ng ulo, pinipilit ang tela laban sa sensitibong balat, dinidiin ang pre-cum hanggang sa mabasa ang loob ng pantalon. Ang nanginginig niyang hinga ay naririnig sa katahimikan.
Minsan ay may kaluskos sa malayo—muntik na kaming mabulabog ng isang kasamang ranger. Nanigas ako, hinila ko siya pabalik sa likod ng aking binti, isang kamay sa rifle sling, at naghintay. Ang tensyon ay mas lalong nagpainit sa singit. “Tulog muna,” bulong ko, pinipilit ang ulo niya sa hita ko. Pero kapag ligtas na, hinahayaan kong isubo niya ulit nang tahimik. Minsan ay pinipilit ko muna ang dila niya sa butas nang matagal bago payagan ang isubo, pinagtatawa ang nanginginig niyang katawan.
Ang mga kasama ko ay naging mapaglaro rin. Sa gabi sa kampo, kapag walang officer, sadyang ibinababa nila ang zipper at ipinapakita ang tarugo nila sa kanya—pinahahawakan, pinapahimas, pinagtatawanan nang pabulong habang pinapanood ang maliit na kamay niya na nahihirapan sa laki. “Hoy, subukan mo ’to, baka mas malaki pa sa kay Shawn,” sabi ng isa, pinipilit ang ulo sa labi niya. Hinahawakan niya nang maikli, may nanginginig na hinga, pero agad bumalik sa akin. Kay Shawn lang talaga. Minsan ay pinipilit nila akong panoorin habang pinapahimas nila ang kanyang apat na daliri sa sarili nilang kargada, pinagtatawanan ang panibagong panunukso. “Ayan na naman, kay Shawn lang talaga,” sabi ng isa.
Pero kapag ako ang lumapit, agad niyang iniwan ang lahat at gumapang papunta sa kandungan ko, ang maliit na katawan ay nanginginig sa sabik. “Tara na,” bulong ko, hinahaplos ang ulo niya. Minsan ay pinipilit ko siyang manatili sandali sa harap ng iba, pinapahimas ang tarugo ko sa labi niya habang nakatingin ang mga kasama, bago ko siya dalhin sa tent.
Minsan ako ang unang nagsisimula. Sa gabi, habang tulog na ang buong kampo, dahan-dahang hinuhugot ko ang boxer, hinahaplos ang maliit niyang ulo, at inilalagay ang tarugo sa labi niya. “Gising… kain,” bulong ko. Agad siyang gumigising, binubuka ang bibig, at isinusubo nang gutom. Minsan naman siya ang unang gumagapang—kahit tulog na ako, isinusubo niya ang tarugo ko sa bibig niya at hindi titigil hanggang sa labasan ako. Sa isang buong gabi, dalawa o tatlong beses akong nagpaputok dahil kahit tulog kami pareho, patuloy niyang sinisipsip, humihigop, umiikot ang dila, hanggang sa may tamod pa akong kayang ilabas. Nilunok niya ang lahat, pagkatapos ay nanatiling nakaunan sa kalahati ng tarugo ko hanggang umaga. “Ang gutom mo talaga…” bulong ko sa dilim, pinaglaro ang ulo niya. Minsan ay ginigising ko siya sa gitna ng gabi para lang isubo ulit, pinagtatawa ang nanginginig niyang hinga.
Sa umpisa, may matinding pag-aalinlangan ako. Ako’y Scout Ranger—puno ng disiplina, barako, at nakasanayan ang amoy ng pulbura at putik. Pero ang gutom sa singit ay mas mabilis kaysa sa military pride. Walang babae sa gitna ng Sierra Madre. Walang puki, walang ordinaryong bunganga kahit na ang nakagawiang bunganga ng bakla. Ang katawan ko ay napupuno ng testosterone mula sa araw-araw na paglalakad, buhat na rucksack, at baril.
Isang hapon, malapit sa isang lihim na batis, hinila niya ulit ako. Nang makasiguro akong malayo ang elemento ng alpha team at walang makakakita, huminto ako. Ibinalik ko ang baril sa likod pero nanatili ang isang kamay sa sling. Itinaas ko ang kabilang kamay sa likod ng ulo—parade rest. Ibinaba ko ang zipper at inilabas ang kargada: makapal, mabigat, may nandidilat na mga ugat mula base hanggang sa malaking ulo na naglalabas na ng malapot at makintab na pre-cum.
Nanlaki ang kanyang mga mata. Nanginginig ang kanyang maliit na kamay. Tinuruan ko siya nang dahan-dahan, mapaglaro, at malikot.
Hinawakan ko ang kanyang apat na daliri at inilagay sa base. “Dito… hawakan mo nang mahigpit,” bulong ko sa mababang boses. Pinatnubayan ko ang kanyang paghimas—dahan-dahang pinaangat ang kamay mula sa base hanggang sa koronang ulo, pinipilit ang pre-cum pababa sa tangkay gamit ang hinlalaki, pinaikot ang apat na daliri sa sensitibong balat, dinidiin ang butas hanggang sa tumulo ang malapot na likido sa kanyang mga daliri. Matagal kong pinabayaan siyang mag-jakol sa akin nang ganito, pinapanood ang maliit na kamay na nahihirapan sa kapal, ang nanginginig niyang hinga habang pinapabilis ang galaw. Minsan ay hinugot ko ang kamay niya, hinayaan ang pre-cum na tumulo sa apat na daliri, pinatikim sa kanya nang dahan-dahan, pinahaba ang dilaw hanggang sa malagkit ang kanyang dila, pagkatapos ay pinatuloy. “Tama… ganyan,” bulong ko. Nang malapit na ako, hinugot ko ang kamay niya at inilapit ang makintab na ulo sa kanyang basang labi.
Binuka niya ang kanyang bibig. Ang unang nadama ng ulo ng aking tarugo ay ang matinding init at ang makapal, walang ngiping gilagid. Malambot, rubbery, nagse-secrete ng sarili nitong madulas na laway. Ang kanyang mahabang dila ay nagsimulang umikot sa corona, sumisipsip sa butas, humahalik sa ilalim, dinidilaan ang bawat ugat nang paulit-ulit hanggang sa nanginginig ang buong tangkay. Nag-duwal siya nang bahagya, ang katawan niya ay nanginginig, ngunit hindi huminto. Ginamit niya ang buong itaas na katawan para pilitin ang kabuuan, umuusad pataas-pababa habang ang gilagid ay humihigop nang masikip. Nang pumutok ako, ang unang bugso ay direktang sumabog sa kanyang mukha at dila. Nagulat siya—nanlaki ang mga mata, napaatras nang konti, ang puting likido ay dumikit sa labi at pisngi. Pero hindi siya tumakas. Inilapit ko ulit ang ulo sa kanyang bibig at pinatikim. “Kainin mo lahat,” bulong ko. Dahan-dahan niyang dinilaan, sinimot ang bawat patak sa mukha, sa labi, sa dila, hanggang sa nilunok niya ang natitira nang may mahabang, gutom na hinga. Ang katawan niya ay nanginginig sa sarap at lakas.
Doon ko napatunayan ang kababalaghan. Sa paglipas ng mga linggo, ang dating maputla at mahinang katawan niya ay unti-unting nagbago: ang balat ay naging mas makinis at may kinang, ang mga mata ay mas madilim at maliwanag, ang galaw ay mas mabilis, ang kalamnan ay mas siksik. Ang lugaw at sabaw ng buko na binibigay ng kampo ay hindi sapat. Ang mainit at malapot kong tamod ang nagbibigay sa kanya ng tunay na kulay, sigla, at lakas. Iyon ang kanyang pinaka-sustansya.
Mula noon, naging isang lihim na ugnayang nagbibigay-buhay ang aming araw at gabi. Ako ang kanyang pinagmumulan ng pagkain; siya ang aking pahingahan at lihim na kaligayahan.
Tatlong beses sa isang araw kapag walang patrol. Kapag nagugutom siya, gagamitin niya ang kanyang pasensyas: bubuksan ang walang ngiping bibig, ilalabas ang basang dila, at ituturo ng apat na daliri ang aking singit habang ang nanginginig niyang hinga ay naririnig sa katahimikan. Hinayaan kong manatili ang tingin niya nang matagal, pinaglaro ang tip ng daliri ko sa labi niya, pinipilit ang pre-cum sa dila bago payagan ang isubo. “Gutom ka na naman?” bulong ko. Sumagot siya ng mas mahabang hinga.
Sa tabi ng batis, nakatayo ako habang nakabuka ang dalawang paa sa ibabaw ng basang bato, isang kamay sa rifle sling, ang isa sa balakang. Ang maliit niyang katawan ay nakaluhod sa tubig. Una niyang hinahaplos ang tarugo gamit ang apat na daliri nang matagal—dahan-dahang pinaangat mula base hanggang ulo, pinaikot ang mga daliri sa koronang ulo, dinidiin ang butas hanggang sa tumulo ang pre-cum sa kanyang palad—bago isubo nang buong lalim. Ang makapal na gilagid ay pumupukpuk at humihigop hanggang sa bayag. Ang tunog ng kanyang mabilis na paghingal at pagduwal ay tuluyang nilamon ng hagupit ng ilog. Minsan ay hinugot ko ang ulo niya, pinilit ang dila sa butas nang paulit-ulit, dinilaan ang buong haba bago isubo ulit nang mas malalim. “Mas malalim,” bulong ko.
Sa loob ng tent, nakaupo ako sa duyan, ang rifle ay nakasandal sa hita, isang kamay sa sling. Ang maliit na katawan ay nasa pagitan ng aking mga hita. Una niyang dinidilaan ang buong haba mula bayag hanggang ulo, pinaikot ang dila sa bawat ugat, sinipsip ang pre-cum mula sa butas, bago isubo. Hinahawakan ko ang likod ng kanyang maliit na ulo at hinihila pababa habang ang dila ay umaapoy sa pagdikit sa ilalim ng urethra. Ang makapal na gilagid ay yumayakap sa bawat pulgada, humihigop nang masikip hanggang sa nanginginig ang buong tangkay. Minsan ay pinipilit ko ang ulo niya nang mas malalim, pinapanood ang nanginginig niyang katawan habang ang laway ay tumutulo sa bayag. “Lunukin mo,” bulong ko.
Sa banig sa gabi, gumagapang siya mula sa aking dibdib pababa. Hinihila niya ang boxer gamit ang maliit na bibig. Una niyang hinahaplos at dinidilaan ang bayag, pinaikot ang dila sa bawat bahagi, sinipsip ang sensitibong balat, bago isubo nang pabaligtad—ang mukha ay nakaharap sa bayag habang ang dila ay nililinis ang ilalim. Hinayaan kong manatili ang dila niya doon nang matagal, pinaglaro ang bayag sa labi niya, pinipilit ang pre-cum sa kanyang dila. Kahit tulog na ako, patuloy niyang sinisipsip hanggang sa labasan ako ulit. “Ang tigas mo pa rin…” bulong ko sa dilim.
Sa kalagitnaan ng ligo, habang pumapatak ang malamig na tubig sa aking mga balikat at maskulado na dibdib, papasok siya. Una niyang hinahaplos ang basang tarugo nang matagal gamit ang apat na daliri, pinaikot ang mga daliri sa ulo, dinidiin ang butas habang ang tubig ay umaagos sa tangkay, bago isubo. Ang nanginginig niyang hinga ay sumasabay sa patak. Minsan ay pinipilit ko ang ulo niya sa ilalim ng agos, pinapanood ang tubig at laway na humahalo sa kanyang bibig. “Kain,” bulong ko.
Sa kasukalan, naka-standing ako nang isang kamay sa rifle sling, ang isa sa likod ng ulo. Ang maliit na katawan ay nakaluhod. Matagal niyang hinahaplos at pinapaikot ang ulo gamit ang labi at dila—dahan-dahang isinusubo ang kalahati, hinuhugot, pinaikot ang dila sa butas, dinidilaan ang buong haba—hanggang sa hindi ko na mapigilan at isinigad ko ang buong haba. Pinilit ko ang dila sa butas nang paulit-ulit, pinapanood ang laway na tumutulo sa kanyang pisngi. “Lahat,” bulong ko.
Sa ilalim ng malaking ugat ng balete, nakaupo ako sa ugat, rifle sa tabi, isang kamay sa sling. Ang maliit na katawan ay nasa pagitan ng aking mga hita. Dinidilaan niya ang buong haba nang paulit-ulit, hinahaplos ang bayag gamit ang apat na daliri, pinipilit ang pre-cum sa dila, bago isubo nang malalim. Minsan ay hinugot ko ang ulo niya, pinatuyo ang laway sa labi gamit ang hinlalaki, pinilit ulit ang isubo hanggang sa nanginginig ang buong katawan niya. “Ganyan,” bulong ko.
Ngayon, ika-52 araw na. Sa loob ng aking tent habang umaatungal ang bagyo sa Sierra Madre, ang Munting Anino ay nakaluhod na naman sa pagitan ng aking mga hita. Ang rifle ay nakasandal sa hita ko. Ibinalik ko ang tingin sa kanya habang hinihila niya pababa ang huling harang ng boxer.
Ang aking tarugo ay ganap na matigas, mainit, at pumupintig sa harapan ng kanyang maliit na mukha. Tumingin siya sa akin—may halong pagnanasa at gutom sa kanyang madilim na mata na ngayon ay mas maliwanag kaysa noong unang araw. Una niyang hinaplos ang base gamit ang apat na daliri, pinaikot ang ulo, dinilaan ang butas nang paulit-ulit, sinipsip ang pre-cum hanggang sa nanginginig na ako. Saka niya binuksan ang labi. Ang unang sumalubong sa aking sensitibong balat ay ang madulas, makapal, at walang ngiping gilagid.
Inilabas niya ang kanyang mahabang dila, pinalibutan ang ulo ng aking ari, at dahan-dahang isinubo hanggang sa dulo ng kanyang lalamunan. Nag-duwal siya habang ang apat na daliri ng dalawa niyang kamay ay nakahawak nang mahigpit sa base. Ang manipis at makintab na balahibo sa kanyang likod ay kumikiskis sa aking balat. Ang init ng kanyang bibig, ang matinding suction ng kanyang gilagid, ang amoy ng basang lupa, pawis, at gun oil…
Nang hindi ko na mapigilan at tumigas nang husto ang aking hips, isinigad ko ang buong haba. Pumutok ang matinding ambon ng aking malapot na tamod nang paulit-ulit sa loob ng kanyang makipot na lalamunan. Throb… throb… throb… Nilunok niya ang lahat nang walang natatapon. Hinihigop ang bawat natitirang patak habang ang nanginginig niyang hinga ay naririnig sa katahimikan.Nang matapos, ipinikit niya ang kanyang mga mata at ipinadikit ang kanyang basang pisngi sa aking mainit na hita. Busog. Lumalakas. Ang balat niya ay mas makinis, ang mga mata ay mas maliwanag kaysa noong unang araw.Hinaplos ko ang kanyang maliit na ulo, nararamdaman ang kanyang mabilis na paghinga.
Ang apat na daliri niya ay nananatiling nakakapit sa aking balat nang mahigpit. Isang kamay ko ay nanatili sa rifle sling. Sa labas, patuloy ang walang kapatawarang ulan ng Sierra Madre. Sa loob ng tent, may tahimik na kasunduan na kami lang ang nakakaalam.May mga bagay na hindi kailanman maiuulat sa opisyal na After Action Report (AAR).
May mga sikretong mananatili na lamang sa kasukalan ng gubat at sa pangangalaga ng isang Scout Ranger…
at hindi ko kailanman hahayaang makuha siya ng iba.
Biglang napamulat ang mga mata ko nang mag-ring ang alarm ng G-Shock ko nang alas-kuwatro ng madaling-araw, basang-basa ang boxer ko at naninigas pa ang kargada ko sa loob ng canvas tent. Walang Munting Anino. Walang apat na daliri. Walang masikip na labi.
Nawala ang tent.
Nawala ang ulan.
Nawala ang Munting Anino.
Ang maingay na umaga sa loob ng tunay na kampo ang tuluyang gumising sa akin—sigawan ng kapwa Ranger, kalampag ng kaldero sa mess hall, at ang nakatitisod na liwanag ng araw. Mabilis ang aking paghinga. Pawisan ang dibdib. Nang tingnan ko ang ibaba, basang-basa ang harapan ng boxers ko—mainit, malagkit, sariwa, at punong-puno.
Isang panaginip lang pala.
Isang napakaselan, napakahaba, at napakadetalyadong wet dream na dala siguro ng matinding puyat, pagod sa bundok, at ng brutal na katotohanang ilang linggo na akong hindi nakapagpaputok dahil walang sasalo at lulunok sa gitna ng gubat. Dagdagan mo pa ng matinding hilig ko magpachupa sa bansot, pandak, maliit, at payat na bading… eto na ang napala ng utak ko.
Putangina. Kahit panaginip lang, ang sarap.
Habang nagtatali ako ng combat boots para sa umagang patrol, tinitigan ko ang basang boxers na nakasampay sa tabi ng rucksack ko. Ang mas nakakatawa at medyo nakakahiyang naisip ko bigla:
“Sana magka-bansot na Lulon-Tarugo na engkanto talaga sa susunod na deployment… para naman hindi lang sabon, pinaglumaang medyas at sarili kong kamay ang napapagod araw-araw.”
Nagpapachupa't nagpapalunok,
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento