Ang Liblib na Kampo: Ikatlong Takam – Pagrarasyon sa mga Bungangang Gutom

BABALA: Ang kwentong ito ay batay sa aktuwal na personal na karanasan at engkuwentro ko. Naglalaman ito ng mga maselang tema, tahasang paglalarawan ng sekswal na gawain, at mga sitwasyong para sa mga may sapat na gulang lamang. Ang pagpapatuloy sa pagbasa ay nangangailangan ng tamang edad at bukas na kaisipan.

Ako si Shawn. Dalawampu’t anim na taong gulang, limang talampakan at sampung pulgada ang taas, peak physical condition. Scout Ranger, naka-base pa rin sa remote tactical command post sa gilid ng bundok. Walang pader—barbed wire at kawayan lang. Ang amoy ng lupa, pinaghalong pawis, usok ng kahoy, at baril ang palaging bumabalot. Araw-araw ay pagod mula sa patrol, alinsangan, at buwan nang malayo sa nobya. Ang katawan ko ang tanging kasangkapan para sa zero-effort na release. Walang kiyeme. Mataas ang body confidence. Light sleeper ako; nararamdaman ko ang bawat kaluskos, bawat yabag, bawat hininga.

Matapos ang unang gabi kay Betong—nang isinubo niya ako hanggang ugat sa dilim habang nagtutulug-tulugan ako—at ang ikalawang gabi na binayo ko siya sa papag hanggang sa punuin ko ang loob niya, hindi na nagtatagal ang lihim. Sa maliliit na baryo sa baba ng bundok, mabilis ang tsismis. Ipinagmayabang ni ng batang bading na si Betong ang laki, ang tigas, ang init, ang dami, ang lasa, ang amoy-chlorine at amoy-pawis ng tarugo at tamod ko sa mga kalaro nito. Kaya’t hindi nagtagal, may kasama na siya.

Isang hapon, dalawang araw pagkatapos ng ikalawang gabi, nakaupo ako sa beranda, naka-basketball shorts, walang underwear, sadyang ibinuka ang binti habang naglilinis ng M4. Ang araw ay mainit, ang amoy ng lupa at usok ay bumabalot. May kaluskos sa sirang bahagi ng bakod na kawayan. Tumingin ako.

Si Betong ang unang lumitaw, naka-duster, makapal ang pulbo, lagpas-lagpas ang pulang lipstick, nakayapak. Sa likod niya, dalawang bago.

“Sir Shawn…” kumekembot si Betong, nangingiti nang malaki. “May dala ako… mga kaibigan ko. Gusto nilang makilala ka.”

Si Kulot ang unang tumabi. Batang bading. Payat, pango ang ilong, may bingot sa itaas na labi. Naka-lumang floral duster, makapal ang pulbo, may rosas na hairclip sa kulot na buhok. Ngumiti siya, ang bingot ay kitang-kita. “Sir… ako si Kulot… sabi ni Betong… ang… ang laki…”

Si Kulas naman. Bansot, medyo pabilog, bungal at sungki-sungki ang ngipin sa harap. Batang bading. Naka-maluwag na sando pambabae at maikling shorts, lagpas-lagpas ang pulang lipstick. Basag ang boses niya dahil sa bungi. “Sir Shawn… ako si Kulas… gusto… gusto naming makita…”

Nakatayo ako, ang 5'10" kong katawan ay tumayo nang tuwid, naka-basketball shorts na manipis, ang bukol ay malinaw. Tumingin ako sa kanila nang matagal. Ang tatlong bansot na anino ay hanggang bewang ko lang, nanginginig.

“Betong,” sambit ko nang mahina, “nagmayabang ka na naman.”

“Sir… hindi ko mapigilan…” nangingiti siya.

Ngumiti ako nang tipid. “Kung gusto ninyong tumingin, tumingin. Pero huwag kayong maingay.”

Kinabukasan, hapon, sa gilid ng bakod malapit sa sagingan. Walang ibang tao. Naka-shorts ako. Tawag ko nang pasimple kay Kulot.

“Kulot. Halika.”

Lumapit siya, nanginginig. Hinawakan ko ang kamay niya at idinikit sa bukol. “Pakiramdam mo. Dahan-dahan.”

Nanginginig ang mga daliri niya. “Sir… ang… ang tigas… ang init…” bulong niya.

“Ganyan. Mas mahigpit.” 

Sa likod niya, bulong ni Kulas: “Kulot… anong… anong pakiramdam?”

“Ang laki… ang taba…” sagot ni Kulot, pabulong.

Kinabukasan naman, sa madilim na sulok sa likod ng imbakan ng panggatong, hapon. Tawag ko kay Kulas.

“Kulas. Dito.”

Lumapit siya. Hinawakan ko ang kamay niya, idinikit sa bukol. “Hawakan mo. Pakiramdam mo.”

Nanginginig siya, ang bungi ay kitang-kita. “Sir… ang… ang taba… ang haba…” 

“Sakalin mo nang kaunti,” sambit ko. “Dahan-dahan.”

Nanginginig ang mga daliri niya habang binubuksan ang zipper. Pinasok niya ang kamay sa loob. “Ang init… Sir… ang tigas…”

Sa likod, bulong ni Kulot: “Kulas… anong… anong hugis?”

“Ang… ang laki…” sagot ni Kulas, pabulong.

Kinabukasan, sa beranda pagkatapos ng siesta, walang ibang tao. Tawag ko sa kanilang dalawa.

“Kulot. Kulas. Halika.”

Lumapit sila. “May ipapakita ako sa inyo,” sambit ko. “Isa-isa. Dahan-dahan.”

Si Kulot ang unang binuksan ang zipper, pinasok ang kamay, hinaplos. “Sir… ang… ang init…” 

Pagkatapos ay si Kulas. “Ang… ang taba…” 

Sadyang hinayaan ko silang ilabas ito. Ang ari ko ay unti-unting tumigas sa harap ng mga mata nila, tumayo, tumango-tango. Ang tatlong bansot ay nanginginig, ang mga mata ay malaki.

“Ang… ang laki…” bulong ni Kulot.

“Ang… ang kapal…” basag ang boses ni Kulas.

“Hawakan ninyo,” sambit ko, nakatingin pababa. “Sabay. Dahan-dahan.”

Ang mga kamay nila ay sabay-sabay na humaplos. Si Betong ay nanonood, nangingiti. Ang ari ko ay ganap nang tumayo, basang-basa na ang dulo.

“Sir… please…” bulong ni Betong. “Kailan… kaming tatlo…”

“Alas-tres,” sambit ko. “Imbakan ng panggatong. Dead hour. Kung may makarinig, kayo ang may problema.”

“Oo, Sir…” sabay-sabay nilang bulong.

Alas-tres ng madaling araw. Ang abandonadong imbakan sa dulo ng perimeter—makapal ang lupang tambak, napapalibutan ng talahib, walang ilaw. Ang dilim ay makapal, ang hangin ay malamig, ang amoy ng tuyong kahoy at lupa ang bumabalot. Pumasok ako. Nakaupo muna ako sa mataas na tumpok ng panggatong, nakasandal ang likod sa pader, nakabukaka. Ibinaba ko ang shorts. Ang ari ko ay nakalabas, ganap na matigas, makapal, mahaba, nakatayo nang tuwid sa gitna. Ang 5'10" kong katawan ay nasa itaas. Ang tatlong bansot na anino ay nakaluhod sa harap ko, ang mga mukha nila ay natural na nasa antas ng ari ko.

Si Kulas ang unang lumapit. Dahil sa bungi at sungki-sungking ngipin, ang malambot na gilagid at labi niya ay humigpit sa paligid ng ulo nang walang anumang ngipin na hadlang. Isinubo niya ang dulo nang dahan-dahan, ang mainit at basang-basa na bibig ay bumabalot. Hinigop niya nang mahina, pagkatapos ay mas malakas, nilalamon ang unang pulgada, ang pangalawa, ang pangatlo, hanggang sa mabaon ang buong ulo sa loob ng malambot niyang bibig. Ang dila niya ay dumidiin sa ilalim, ang lalamunan ay humihigop nang mahigpit. “Mmm…” mahinang ungol niya, basag ang tunog. Ang laway ay dumadaloy sa gilid ng labi.

“Mas malalim,” sambit ko. Pinindot ko ang batok niya. Nilalamon niya pa, hanggang sa madaanan ng lalamunan ang dulo. Ang init ay bumabalot, ang basang-basa na paghigop ay malagkit, ang malambot na gilagid ay humihigpit sa bawat pulgada.

Si Kulot naman ang lumipat sa gitna ng tangkay. Ang bingot sa itaas na labi niya ay humigpit sa paligid, ang kakaibang hugis ay nagbibigay ng iba’t ibang friction. Ang dila niya ay umiikot nang mabagal, pagkatapos ay mas mabilis, humahagod sa bawat ugat, sa gilid, sa ilalim, sa itaas. Ang laway niya ay dumadaloy pababa nang tuluy-tuloy, basang-basa, malagkit, dumadaloy sa bayag. “Ang… ang taba…” bulong niya, ang bingot ay humihigpit sa bawat hagod.

Si Betong ang nasa ilalim. Hinimod niya ang bayag nang mahaba, paikot-ikot ang dila, inamoy ang singit, hinigop nang mahina ang bawat bahagi. Ang mga kamay niya ay gumagabay sa ulo nina Kulas at Kulot, pinapabilis, pinapabagal, pinaramdam ang bawat pulgada.

Hinawakan ko ang mga batok at buhok nila mula sa itaas. “Tahimik. Kunin ninyo. Isa-isa. Bawat pulgada.”

Pinabagal ko si Kulas, pinaramdam ang bawat sentimetro habang ibinababa niya ang ulo. Ang malambot na bibig niya ay bumabalot, humihigop, nilalamon. Pagkatapos ay hinila ko siya pataas, inilipat ang ari sa bibig ni Kulot. Isinubo ni Kulot ang ulo, ang bingot ay humigpit, ang dila ay umiikot. Pinababa ko ang ulo niya nang dahan-dahan, pinaramdam ang bawat pulgada hanggang sa mabaon. Pagkatapos ay inilipat ko kay Betong, na isinubo rin nang malalim, ang lalamunan ay humihigop.

Pagkatapos ay tumayo ako. Ang 5'10" kong katawan ay tumayo nang tuwid, nakatingin pababa sa tatlong bansot na nakaluhod sa harap ng bewang ko. “Ngayon… nakatayo. Tingnan ninyo. Kunin ninyo. Bawat pulgada.”

Si Kulas agad na isinubo ang ulo, nilalamon nang dahan-dahan ang unang pulgada, pangalawa, pangatlo, hanggang sa mabaon ang buong ulo sa malambot niyang bibig. Si Kulot ay humimod sa gilid ng tangkay, ang bingot ay humihigpit, ang dila ay umiikot nang mabilis. Si Betong ay humimod sa bayag at singit, ang mga kamay ay humahaplos. Ang basang tunog ay malagkit, mahina pero malinaw: basang-basa na paghigop, mahinang lagutok ng laway, banayad na paghinga, ang mahinang pagpatak ng laway sa sahig. Ang amoy ng pawis, laway, at init ang bumabalot.

“Mas malalim,” sambit ko, nakatingin pababa. Pinindot ko ang batok ni Kulas. Nilalamon niya hanggang sa madaanan ng lalamunan. Pagkatapos ay hinila ko siya, inilipat kay Kulot, pinababa ang ulo niya hanggang ugat, ang bingot ay humigpit sa paligid. Pagkatapos ay kay Betong, pinaramdam ang bawat pulgada.

Ang bigat ay nagtitipon. Sa rurok, ibinuhos ko ang unang malakas na baril diretso sa bibig ni Kulas—makapal, mainit, marami, heavy load. Alat-tamis na may bahagyang kapaitan, amoy-chlorine, amoy-pawis. Pumupuno sa bibig niyang bungi, umaagos sa gilid ng labi na may pulang lipstick, malapot, kulay gatas, mainit-init. “Lunok,” utos ko. Nilunok niya nang paulit-ulit, nanginginig, ang malambot na bibig ay humihigop hanggang sa maubos.

Hinila ko ang ulo niya, inilipat ang kasunod na mga patak sa bibig ni Kulot—mainit, malapot, tinanggap niya nang sabik, ang bingot ay humigpit. “Lunok.” Nilunok niya, ang laway at tamod ay dumaloy sa gilid.

Ang huling mga pulso ay ibinuhos ko sa bibig ni Betong. “Lunok.” Nilunok niya nang paulit-ulit, nanginginig.

“Linisin ninyo. Bawat patak.”

Ginamit nila ang dila—si Kulas sa dulo, mabagal at masigasig, hinahaplos ang bawat bahagi ng ulo gamit ang malambot na gilagid at dila, si Kulot sa tangkay, paikot-ikot, hinahagod ang bawat ugat gamit ang bingot at dila, si Betong sa bayag at singit, humihimod nang malalim—hanggang sa matuyo ang lahat. Walang natira.

Tumayo ako, inayos ang shorts. “Lumusot na kayo sa talahiban bago magliwanag. Huwag kayong magtatagal. Ayokong may bakas.”

Nanginginig silang tatlo, mabagal ang hakbang, busog na busog—lalo na sina Kulas at Kulot. Ang mga bibig nila ay puno pa ng lasa, ang mga tiyan ay puno ng mainit at makapal na tamod ko. May baong pagmamalaki pero malamig ang boses ko. Walang lambingan. Walang emosyon. Pure convenience.

Nang makalayo na, bumalik ako sa barracks. Tipid na ngiti. Natulog ako nang totoo.

Kinabukasan, papunta sa poso. May bahid pa ng tatlong iba’t ibang lipstick. Hinaplos ko sandali. Ang ari ko sa loob ng shorts ay panatag, malinis na dahil sa dila ng tatlo, pero may natitirang sensasyon—ang init ng tatlong bibig, ang malambot na paghigop ni Kulas, ang paikot na dila ni Kulot, ang paghimod ni Betong sa bayag at singit. Naisip ko ang naramdaman nila. Ako ang nagbigay. Zero-effort. Walang drama. Exactong kailangan ko dito sa liblib na kampo.

Ngumiti ako.

At ang mga bansot at pandak na anino sa tabi ng barbed wire… laging handa, laging nanginginig, laging gutom—hanggang bewang lang ang tangkad, pero sabay-sabay hanggang ugat ang takam.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn