Pag-aalimpuyo ng Pagnanasa: Ang Pagpukaw sa Kalibugan ni Shawn
Walang palamuti. Walang pilit na kwento ng pag-ibig. Walang pahingi ng paumanhin.
Ako si Shawn. Ang mundo ko ay nakatuntong sa tatlong bagay: matinding pagod ng katawan, malamig na disiplina, at ang walang kaarte-arteng pagluhod ng mga bansot, pandak, maliit at payat na bading sa gitna ng dilim.
Tarlac, 2007
Tarlac. Labing-walong taong gulang ako noon.
Lalaki ako sa bukid at sa kalsada. Mula umaga hanggang tanghali, limang oras akong nagtatrabaho sa init—hakot ng sako ng pataba, hakot ng copra, hakot ng kung anong mabigat. Ang sako ay dumidikit sa balikat, scratchy ang tela, may butil ng lupa at tuyong dumi ng hayop na naiipit sa pores. Kapag yumuyuko, ramdam ang magaspang na palad ng sako sa leeg. Kapag itinaas, ramdam ang bigat na bumabagsak sa balikat hanggang buto. Ang yero sa paligid ay napapaso—kapag nadikit ang braso, parang kagat ng bakal. Ang lupa ay umaalinsangan. Bawat hakbang, umaangat ang mainit na alikabok papunta sa ilong, sa dila, sa basang leeg. Maalat ang pawis sa sulok ng bibig. Maalat sa kilikili. Maalat pababa sa gitna ng dibdib hanggang puson.
Sa taas kong 5'10", ang katawan ko ay hindi pa fully mature pero matipuno na: malapad ang balikat, makapal ang hita, matigas ang tiyan, makapal ang ugat sa braso mula sa araw-araw na hatak. Pawis, alikabok, at araw ang pabango ko. Amoy lupa. Amoy dumi ng hayop. Amoy tuyong dahon. Amoy araw na nakadikit na sa balat, parang natutunaw na asin. Ang singit ay laging basang-basa kahit wala pang laro—mainit, maalat, dumidikit ang boxers sa ulo at sa haba tuwing yumuyuko o tumataas ang sako. Ramdam ang tela na kumikiskis sa corona. Ramdam ang init na nagtitipon sa loob ng tela.
Pagkatapos sa bukid, deretso kami ng mga katropa sa sementadong court sa harap ng kapilya. Limang laro. Pustahan. Tumatakbo, nagtutulakan, nagsisigawan. Ang jersey shorts ko ay basang-basa, dumidikit sa singit, kumikiskis tuwing tumatalon o tumatakbo. Ang tela ay naninikit sa balat, at bawat galaw ay parang kamay na humahagod sa laman—pataas, pababa, paikot sa namumulang ulo. Ramdam ko ang friction. Ramdam ko ang unti-unting pagtigas, ang pre-cum na dumudulas pababa sa haba—malamig-lamig kapag humihip ang hangin, tapos mainit ulit kapag dumikit ang shorts. Amoy semento. Amoy pawis ng lima. Amoy alikabok na nabasa.
Alas-kwatro na nang matapos. Sunog ang balat. Mabigat ang binti. Nanginginig pa ang hita sa pagod, parang may kuryente sa laman. Ang singit ko ay mainit, pawisan, at matagal nang nanggagalaiti. Ang boxers ay basang-basa, dumidikit sa ulo at sa haba, may basang bakas na ng pre-cum—malapot, malagkit, amoy asin at katawan. Kapag yumuko, ramdam ang malagkit na thread sa balat ng puson.
Pumasok ako sa lumang bodega ng copra sa likod. Liblib. Tahimik. Amoy napasong yero na umiinit pa mula sa araw—parang inihaw na bakal. Amoy tuyong dahon ng tubo na nadudurog sa ilalim ng paa, crunchy, maalikabok. Amoy amag na sako na naipon sa loob ng taon, maasim, mabigat sa ilong. At ang maanghang na singaw ng natuyong pawis ng lalaki—matapang, maalat, parang may naiwang katawan doon kahit wala.
May sinag na tumatagos sa butas ng yero, maalikabok, dilaw-dilaw, umaabot sa tumpok ng sako. Nakikita ang bawat butil ng alikabok na lumulutang. Mainit ang semento sa talampakan. Malamig-lamig ang hangin mula sa butas ng yero sa likod ng tuhod.
Inalis ko ang shorts at sando. Naiwan akong naka-boxer shorts lang. Napasandal ako sa tumpok ng sako, hinihingal. Scratchy ang sako sa likod. Mainit ang semento. Alikabok sa likod ng tuhod. Sa loob ng boxers, matagal nang nakatayo ang kargada ko. Dahil sa tuloy-tuloy na kiskis ng basang tela at sa init ng labing-walong taong gulang na katawan, tumigas ito nang buong-buo. Namumula ang makapal na ulo, bumaon ang ugat hanggang sa base, at may malagkit na sinulid ng pre-cum na humahawa na sa tela, dumidikit sa puson.
Inilabas ko ito sa garter. Sa gitna ng maalikabok na liwanag, tinitigan ko ang sarili kong laman—mahaba, mainit na parang bakal na kakalabas lang sa apoy, pumuputok ang ugat, tumitibok nang dahan-dahan. Mabigat sa kamay. Basang-basa sa dulo. Amoy pawis at asin. Amoy araw. Amoy court. Amoy lalaking kakaalis lang sa init.
Sinimulan kong hagurin. Mabilis. Madiin. Basang-basa sa sarili kong katas. Ang palad ko ay dumudulas sa haba, ang hinlalaki ay dumidiin sa ulo, ang pre-cum ay humahaba, malagkit, dumidikit sa daliri hanggang pulso. Bawat squeeze sa ulo, may bagong thread. Wet sound sa katahimikan ng bodega. Slippery. Mainit.
Kumaluskos ang lumang pintong yero.
Pumasok si Cardo. “Kaldo” ang tawag nila sa kanto.
Tatlumpu’t anim na taong gulang. 4'6". Bansot. Pandak. Payat. Buto-buto ang balikat. Maitim. May marka ng tagyawat sa pisngi at leeg. Maiksi ang gupit, laging basa ng pawis at murang pulbos. Siya ‘yung laging nakaabang sa gilid ng court, nag-aabot ng tubig, tahimik na tumitingin sa mga lalaking pawisan at nagtatakbo.
Nahuli niya akong hawak ang sarili ko.
Napatigil ako. Huminto ang kamay ko. Pero habang nakatayo ako sa harap ng maliit niyang tindig, walang takot o hiya. Ang tarugo ko ay nanatiling nakatayo, tumitibok sa hangin, kumikinang sa dulo, may hanging thread ng pre-cum na umaabot pababa.
Tinitigan ni Cardo. Nanlaki ang maliit niyang mata. Hindi siya umatras. Dumaan sa mukha niya ang gutom.
Dahan-dahan siyang lumapit. Amoy aral-lupa. Amoy lumang pawis sa araw. Amoy maasim na pulbos. Maikli ang hininga. Nanginginig ang kamay.
“Shawn…” paos niyang bulong, nakatingala. “Ang taba… bakit ganyan ka-kapal? Ang init-init niyan…”
“Huwag kang maingay.” Mababa at malamig ang boses ko.
Bumagsak ang tuhod niya sa maalikabok na semento. Dahil sa liit niya, eksaktong katapat ng puson ko ang mukha niya. Mainit ang hininga niya sa balat ko—basa, maikli, amoy pulbos. Inabot ng dalawa niyang maliit at maasim na kamay ang kargada ko. Malamig ang palad niya kumpara sa napasong balat ko. Agad niyang pinahid ang pre-cum sa buong haba, pataas-pababa, para ramdam ang bawat ugat. Ang hinlalaki niya ay dumidiin sa hiwa. Ang kabilang kamay ay humahawak sa bayag, magaan, nanginginig. Rough ang palad. Cold tapos umiinit.
Hindi magkasara ang daliri niya sa kapal ng base.
“Hindi magkasya sa kamay ko…” hingal niya. Amoy pawis ang hininga sa puson ko. “Amoy pawis ka sa basketball, amoy bukid… tapos itong sa dulo, maalat at malapot.”
Ipinatong niya ang kamay sa hita ko para magbalanse. Binuksan niya ang bibig—dilat ang mata, basa ang dila, nanginginig ang labi. May laway na sa dulo ng dila, makapal, dumidikit sa ibabang labi.
Ibinaon ko ang balakang. Isinubo niya ang dulo.
GLUCK.
Maliit ang bunganga niya. Kaagad siyang na-gag sa unang pasok pa lang ng ulo. Pumula ang mukha, lumuha ang mata, nanginginig ang leeg, pero hindi siya umatras. Dumikit ang basang dila sa ilalim ng corona—mainit, malambot, slippery. Sinipsip ang hiwa. Dahan-dahang tinanggap ang bawat sentimetro hanggang tumama ang bayag ko sa baba at pisngi niya. Ang ilong niya ay dumikit sa puson. Ang laway ay tumulo sa gilid ng bibig pababa sa bayag, malamig-lamig sa mainit na balat, tapos uminit. Ramdam ko ang ngipin sa gilid, hindi tumitimo, pero nandoon. Ramdam ko ang langit-langit sa ulo. Ramdam ko ang lalamunan na pumipisil, nagsisikip, tapos sinusubukang bumukas.
Unang beses.
Unang beses na may sumubo sa akin. Napapikit ako nang bahagya—ang init ng bibig na iba sa palad, mas basang-basa, mas sikip, mas buhay. Ang dila na umiikot sa ugat. Ang lalamunan na lumalaban sa kapal. Ang panginginig ng maliit niyang katawan habang sinusubukan niyang lunukin ang haba. Isang second na parang hindi ako makahinga. Tapos agad itong napalitan ng malamig na kamalayan.
Isang labing-walong taong gulang na farm boy, pawisan pa mula sa court, amoy lupa at copra, at isang 36-anyos na bansot na bading na gutom na gutom sa laman. Walang romance. Walang lambing. Puro pangangailangan.
Tinitigan ko siya mula sa itaas habang pumipigil siya ng dighay sa lalim ng baon ko. Bawat gluck ay naririnig sa bodega—basa, malalim, choked. Ang laway niya ay dumidikit sa bayag. Ang kamay niya ay nakakapit sa hita ko, nanginginig, magaspang. Ang leeg niya ay gumagalaw tuwing nilulunok niya ang laway at pre-cum. Ang pisngi niya ay namamaga. May luha na tumutulo pababa sa leeg, mainit, maalat.
Doon ko narealize: mas matanda, mas pangit, at mas maliit ang katulad niya, mas walang kaarte-arte. Mas may pagnanasa. Mas buo ang devotion. Ang mga kapareho kong bata ay may arte, may demands. Si Cardo? Wala. Gusto lang niyang maging basahan ng init ko.
Doon naitanim ang trip ko.
Dahil sa pagod mula sa bukid at basketball, mabilis ang init. Ibinaba ko ang kamay sa maikling buhok niya—basa, magaspang—at pinindot ang ulo niya pabaon. Hindi ko hinayaang umatras. Ibinaon ko pa. Ramdam ko ang ilong niya sa puson. Ramdam ko ang luha niya sa hita. Ramdam ko ang lalamunan na pumipisil sa ulo, tapos bumubukas, tapos pumipisil ulit.
Ang tarugo ko ay tumitibok sa loob ng bibig niya. Ang bayag ay humihigpit, umaangat, dumidikit sa baba niya. Ang tiyan ko ay kumakapal. Ang hita ko ay nanginginig sa pagod at gigil. Bawat gluck ay parang kuryente mula puson hanggang dulo.
Huminga ako nang malalim. Pinigilan ko ang boses. Ramdam ko ang unang pulso—malalim, mabigat, mula sa gitna ng katawan pataas.
Pumutok ako.
THROB.
Unang bugso—diretso sa pader ng lalamunan niya. Makapal. Mainit. Puro puti.
THROB. THROB. THROB.
Ang tamod ng labing-walong taong gulang na galing sa pagod at dehydration ay pumuputok na parang hose. Malapot. Amoy raw testosterone at natuyong pawis sa bukid. Alat. Pait. Alkaline. Metallic. Kumapit sa langit-langit at dila, hindi agad nadudulas. Ang bibig niya ay punong-puno. Walang hangin. Puro viscous fluid at ang makapal kong ugat. Ang pisngi ay namamaga. Ang luha ay tumutulo pa. Ang laway at tamod ay nagtatagpo sa gilid ng labi, pero walang natutulo sa semento.
“Mmmgh… gluck… gluck—”
Naramdaman ko ang kalamnan sa leeg niya na napilitang bumukas para lunukin ang bawat jet. Nilunok niya. Lahat. Walang natapon. Lahat pumunta sa loob—mainit, malapot, mabigat sa lalamunan.
Nang hinugot ko:
POP.
May sinulid ng malapot na puti at laway mula sa corona papunta sa dila niya, humahaba, tapos naputol, tumama sa baba. Nanginginig siyang nakaluhod, hinihingal. Pawis at luha sa mukha. Naiwan sa dila niya ang metallic at heavy alkaline coating. Dinilaan niya ang labi, tapos nilunok ulit. May puting bakas pa sa dila. May puting bakas sa gilid ng labi. May basa sa baba.
“Nalunok ko… lahat, Shawn,” hingal niya, paos. “Ang dami… ang init sa leeg. Ang lagkit at ang pait… lasang-lasa ko ang pawis at laro mo.”
Tinitigan ko lang siya. Walang ngiti. Walang salita.
Doon sa lumang bodega, naramdaman ko ang kumpletong kontrol. Ang sarap na may taong nakaluhod, nabulunan sa kapal, at ginustong lunukin ang lahat ng pagod ng katawan ko.
Pinunasan ko ang dulo sa boxers—malagkit, mainit—at ipinasok pabalik. Isinuot ko ang jersey shorts. Isinabit ang sando sa balikat.
Tinalikuran ko si Cardo na nakaluhod pa rin. Naglakad ako palabas pabalik sa mga katropa na parang walang nangyari.
Doon umusbong ang kalibugan ko. Doon isinilang si Shawn.
Iyon ang pundasyon. Ang karanasan sa Tarlac ang naghulma sa malamig at praktikal kong pagtingin sa katawan at pagnanasa—isang sikreto ng kapangyarihan at kontrol. Natutunan kong ihiwalay ang pampublikong buhay sa pampribadong init.
ANG TULAY SA MILITAR - SCOUT RANGER
Paglipas ng mga taon, ang farm boy ng Tarlac ay naging Scout Ranger. Ang disiplinang natutunan sa bodega ay naging kalasag ko sa militar. Sa Fort Magsaysay at sa mga nakatagong detachment, walang nakakaalam. Ngunit kapag dumating ang dilim at ang pagod mula sa mahabang patrol, ang init sa puson ay nanggagalaiti pa rin—at laging may naitatalagang lokal na nakaluhod sa likod ng mga pasilidad.
Jungle Detachment, Midnight Patrol
Dalawampu’t apat na taong gulang na ako. Scout Ranger. Ang 5'10" na katawan ko ay hindi na lang matipuno; pinatigas ito ng SROC. May scars sa balikat. Makapal ang dibdib. Ang mga hita ay parang punong bakal mula sa tatlumpung kilong rucksack sa putik at dalisdis.
Katatapos ng walong oras na combat patrol. Amoy usok ng gunpowder—mapait sa ilong. Amoy basang kamo. Amoy langis ng M16. Amoy pawis na naipon sa ilalim ng ballistic vest, umiinit pa sa balat kahit gabi na. May putik sa leeg. May gasgas sa palad.
Alas-dose. Matapos ang de-briefing sa CP, naglakad ako sa likod ng generator house—ang pinakaliblib na sulok, sapat ang ugong ng makina para takpan ang kaluskos.
Nandoon na si Jun. Si “Nong Jun.”
Apatnapu’t dalawang taong gulang. Lokal na civilian maintenance worker. Pandak, nakakuba, sunog ang balat, may maasim na amoy ng kwako at murang gin. Siya ‘yung nag-aayos ng sirang tubo at nagtatapon ng basura ng tropa. Matagal na siyang nakatingin tuwing maghuhubad ako ng combat shirt pagkatapos ng PT.
Nakasandal ako sa pader ng kahoy. Magaspang ang kahoy sa balat. Hindi ako nagsasalita. Inalis ko ang buckle. Inilabas ko ang kargada mula sa olive green na BDU pants—mainit, tumitibok, pumuputok ang ugat mula sa siyam na kilometrong lakaran. May trace ng pre-cum sa ulo, amoy testosterone at sweat-strained canvas. Mabigat. Halos masakit na sa tigas.
Lumuhod si Jun sa basang lupa bago pa ako mag-utos. Ang tuhod niya ay dumikit sa putik—malamig, malagkit. Ang sapatos niya ay basang-basa.
Nang inabot ng maaspang at tuyo niyang daliri ang base, naramdaman ko ang panginginig. Dry ang palad, tapos dumikit sa pre-cum. Ang hininga niya—tabako, generator, matandang lalaki sa baryo—ay humalik sa puson.
“Sir Shawn… ang tigas… parang bakal ng baril…”
“Isubo mo. Lunukin mo lahat.” Hawak ko ang dulo ng maikling buhok niya.
Ibinaon ko ang balakang. Isinubo niya ang dulo.
GLUCK.
Mas maliit ang bibig niya sa kapal ko pagkatapos ng patrol. Nabulunan siya sa corona. Lumuha ang matandang mata. Pumula ang mukha sa dilim. Bumaon pa rin ako hanggang tumama ang bayag sa tuyong baba niya. Ang lalamunan ay umipit sa ugat. Ang generator ang tumakip sa gag at sa paghingal.
Tuyo ang dila sa una. Tapos basang-basa agad. Ang ilong ay dumikit sa puson. Ang laway ay tumulo pababa sa bayag, malamig sa mainit na balat, tapos uminit.
Walang lambing. Isang Scout Ranger na puno ng init mula sa gubat, at isang matandang lokal na gustong maging basahan sa gitna ng alikabok at langis.
Ibinaba ko ang dalawang kamay sa ulo niya at pinindot pabaon. Diretso sa lalamunan. Ang walo-oras na pagod ay nagtitipon na sa dulo. Bawat gluck, mas sikip. Bawat lunok, mas basa. Bawat luha, mas tahimik.
THROB. THROB. THROB.
Pumutok ang tamod ng 24-anyos na Scout Ranger—makapal, mainit, mabigat ang bugso. Diretso sa pader ng lalamunan. Nilunok niya ang bawat jet habang nakatitig ako sa kadiliman. Walang natapon. Ramdam ko ang leeg niyang pumupulso. Ramdam ko ang init na bumababa sa loob niya. Alat. Pait. Alkaline. Amoy gubat. Amoy pagod.
Nang hinugot ko, may sinulid ng laway at puti sa labi niya. Dinilaan niya ang natira sa corona—mainit ang dila, mabagal—bago ko isinara ang buckle.
Tinalikuran ko siya. Naglakad ako pabalik sa barracks. Tayong-tayo. Walang nakakalam. Walang nakakakita.
Iyon si Shawn. Iyon ako.
Isabela Detachment, Pre-Dawn
Hindi na kailangan ng bagong lalaki. Kailangan ng mas mahabang pagod.
Tatlong araw pagkatapos ng Grid 44-Bravo, after-action ulit. Labing-apat na oras sa putik. Basa ang kamo hanggang buto. May gasgas sa palad mula sa grip ng rifle. May putik sa leeg, sa singit, sa likod ng tuhod. Ang katawan ay hindi na lang pagod. Puno ito. Puno ng sirkulasyon. Puno ng hindi na-discharge na tension. Amoy putik. Amoy basang dahon. Amoy sariling pawis na tatlong araw nang nakadikit sa tela.
Alas-singko. Hindi pa first light. Basang-basa ng hamog ang gubat. Malamig ang hangin sa balat. Mainit pa rin ang laman sa loob.
Hindi ako pumunta sa generator house.
Pumunta ako sa likod ng water tank—mas liblib, mas basa, mas malamig ang semento sa talampakan. Wala nang ugong na tatakip sa tunog. Doon ko siya inutusan.
Si Nong Jun ulit. Parehong tuhod sa putik. Pero iba na ang katawan ko: mas mabigat, mas makapal ang ugat, mas mainit dahil sa tatlong araw na hindi na-touch. Si Cardo ang unang aral. Si Jun ang naging drill.
Hindi ko na kailangang magsalita ng mahaba.
Inalis ko ang buckle. Inilabas ko. Namumula ang ulo, basang-basa na agad ng pre-cum. Amoy putik, canvas, at lalaking tatlong araw nang nasa gubat. Mabigat. Halos masakit.
Lumuhod siya. Binuksan niya ang bibig. Ibinaon ko.
GLUCK. GLUCK. GLUCK.
Mas malalim. Mas madiin. Mas walang atras. Pamilyar na ang lalamunan, pero mas mabigat ang baon. Ramdam ko ang bawat contraction. Ramdam ko ang laway na tumutulo sa bayag, sa hita, sa putik—malamig sa una, tapos umiinit. Ramdam ko ang luha sa balat. Ramdam ko ang ngipin sa gilid, ang dila sa ilalim, ang leeg na pumipisil para lunukin.
Hindi ko hinayaang huminga nang matagal. Pinindot ko ang ulo hanggang sa ilong. Hawak ko ang buhok—basa ng hamog at pawis. Nanginginig ang hita ko sa pagod at gigil. Humihigpit ang bayag. Kumakapal ang puson.
Marinig ang lahat: ang gluck, ang paghingal sa ilong, ang putik sa tuhod niya.
THROB.
Unang jet—diretso, makapal, mainit.
THROB. THROB. THROB. THROB.
Mas marami kaysa noong hatinggabi. Mas malapot. Mas alkaline. Mas amoy gubat. Nilunok niya. Lahat. Namamaga ang pisngi. Gumagalaw ang leeg. Nagtatagpo ang laway at tamod sa labi, tapos nilunok ulit.
“Mmmgh… gluck—”
Nanginginig siya. Nakakapit sa hita ko. Hindi umatras.
Nang hinugot ko:
POP.
May mahabang sinulid ng puti mula sa corona papunta sa dila. Dinilaan niya. Sinipsip ang dulo. Nilunok ang natira. May bakas pa sa dila. May bakas sa labi. May basa sa baba. Paos. Amoy tamod at tabako ang hininga sa puson.
Hindi ako nagsalita.
Pinunasan ko ang dulo sa loob ng BDU pants at isinarado ang buckle. Tinalikuran ko siya sa hamog. Naglakad ako pabalik sa pormasyon bago ang first light.
Tayong-tayo. Malinis ang mukha. Walang bakas sa damit. Walang bakas sa boses.
Iyon ang drill.
Iyon ang manifesto.
Iyon si Shawn.
Iyon ako.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento