Tactical Wipe-Down sa Likod ng Balete: Ang Tagalinis at Tagatanggal ng Bara ng Tubo ng Scout Ranger

BABALA: Ang kwentong ito ay batay sa aktuwal na personal na karanasan at engkuwentro ko. Naglalaman ito ng mga maselang tema, tahasang paglalarawan ng sekswal na gawain, at mga sitwasyong para sa mga may sapat na gulang lamang. Ang pagpapatuloy sa pagbasa ay nangangailangan ng tamang edad at bukas na kaisipan.

Anim na oras kaming nag-apoy ng lakad sa makapal at basang gubat ng kabundukan. Anim na oras ng tuloy-tuloy na pag-akyat sa matarik na landas na puno ng ugat na parang gusto kang tudlakan, pagbaba sa putik na malagkit at malamig na sumisipsip sa boots, paggapang sa ilalim ng mga mababang sanga na may matutulis na tinik na kumakamot sa balat, at pag-iwas sa mga dahon na basang-basa sa hamog at ulan kagabi na tumatalsik sa mukha sa bawat galaw. Ang combat boots ko ay puno na ng putik na tumigas na sa init ng araw, ang uniporme ko ay nakadikit sa katawan dahil sa pawis na parang pinaghalo-halo ang asin, tubig-ulan, alikabok ng gubat, at amoy ng basang lupa. Ang singit ko… putangina, parang binuhusan ng kumukulong mantika. Bawat hakbang, may kiskis ang basang tela ng combat pants sa loob ng hita at sa ilalim ng bayag — ang alitan ay tuloy-tuloy, mainit, basang balat laban sa tela, asin na kumakagat sa sensitibong balat, at ang patuloy na paggalaw ng mga kalamnan na pagod na pagod. Kung hindi ko lilinisin agad ‘to, bago pa magdilim ay magkaka-jock itch na ako, o mas malala — jungle rot na magiging open wound sa gitna ng operasyon, na magiging hadlang sa susunod na patrol. Malayo kami sa sapa, at bawal lumapit sa ilog dahil may report ng movement ng kalaban sa kabilang gilid. Kailangan ng dry wash. Tactical hygiene. Leave No Trace. Walang amoy, walang bakas, walang basura.

Ang detachment namin ay temporary harbor area lang — ilang hammock na nakasabit sa mga puno, ilang rucksack na nakaayos, at sapat na takip ng mga dahon at sanga. Wala pang susunod na shift sa susunod na limang oras. Pagod na pagod ang katawan, pero ang isip ko ay kalmado. Scout Ranger ako, 36 anyos, 5’10”, peak physical conditioning — malapad ang balikat, makapal ang dibdib at braso, solid ang core mula sa taon-taong training at operasyon. Malayo sa nobya na nasa lungsod, malayo sa normal na buhay. Dito sa gubat, ang katawan ay tool. Walang kahihiyan, walang kiyeme.

Pero bago pa ang araw na ito, may kasaysayan na ang batang bading na iyon...

Unang nagkita kami tatlong linggo ang nakalipas, sa unang araw ng deployment namin sa baryo. Naka-istasyon kami sa gilid ng plasa, malapit sa maliit na sari-sari store na may amoy ng pritong isda at sariwang kape. Ako ang naka-duty sa perimeter check. Nakasuot ako ng full combat gear — helmet, vest, rifle sa balikat — 5’10” ang taas, malapad ang balikat, makapal ang dibdib at braso. Si Kiray… labing-apat taong gulang, bansot, pandak, sobrang nipis at payat. Halos 4’8” lang siguro, ang ulo niya ay di umaabot sa dibdib ko. Bitbit niya ang bakol ng gulay mula sa palengke, ang manipis niyang braso ay nanginginig sa bigat, ang sando niya ay basang-basa sa pawis. Napansin ko agad ang tingin niya — matagal, nanlalaki ang mga mata, dumaan mula sa boots ko pataas sa hita, sa crotch kung saan kitang-kita ang hugis ng combat pants, sa dibdib, hanggang sa mukha. May kislap doon. Hindi ordinaryong pagtingin. May hangad. May gutom.

“Magandang umaga, Sir,” sabi niya noon, basag at maarteng boses, ngumiti nang malandi, ang dila niya ay bahagyang dumaan sa labi. “Ang tangkad n’yo… ang laki ng katawan n’yo. Parang hindi kasya sa baryo namin.” Napangiti ako nang bahagya. “Magandang umaga din. Ingat sa daan.” Pero naramdaman ko na ang pagtitig niya sa singit ko, sa paraan ng pagkakatayo ko, sa paraan ng paggalaw ng balikat ko. Simula noon, araw-araw siyang dumadaan sa perimeter. Minsan may dalang tubig na malamig, minsan may bilin mula sa nanay niya na pritong saging. Lagi niyang hinahanap ang mata ko. Lagi niyang tinititigan ang katawan ko — ang lapad ng balikat, ang kapal ng braso, ang hugis ng combat pants sa hita at crotch, ang paraan ng paglalakad ko. Naramdaman ko ang paghanga niya, ang pantasya, ang pagnanasa, ang pananakam. Isang araw, habang nag-aayos ako ng gear sa labas ng tent, napansin kong nakatayo siya sa malayo sa ilalim ng puno, ang isang kamay niya ay nakasuksok sa bulsa ng shorts, at may bahagyang, mabagal na galaw doon — pataas, pababa, pataas, pababa. Alam ko kung ano ang ginagawa niya. Hindi ako nahiya. Hindi ako naasiwa. Scout Ranger ako. Malayo sa nobya. At ang batang bading na iyon… malinaw ang gusto niya. Ang maliit niyang katawan laban sa malaki ko, ang bansot niyang taas laban sa 5’10” ko — iyon ang gusto niya.

Kaya noong araw na iyon, sa liblib na siit, hindi ako nagulat nang marinig ko ang kaluskos.

Dumiretso ako sa isang liblib na siit sa gilid ng bivouac area, malapit sa boundary ng gubat at ng baryo. Talahiban na mataas at makapal na sumasayaw sa hangin, malaking balete na may ugat na parang ahas na gumagapang sa lupa at bumubuo ng natural na upuan, sapat ang takip para hindi makita mula sa daanan o mula sa mismong bivouac. Walang tao, walang mata, walang ingay maliban sa huni ng kuliglig na paulit-ulit, malayong kaluskos ng dahon, ang mabagal na hanging dala ng amoy ng basang lupa, nabubulok na dahon, konting usok mula sa malayong kusina ng baryo, at ang mahinang tunog ng tubig na tumutulo mula sa mga dahon. Ang liwanag ay dapithapon — malambot, ginintuang, dumadaan sa mga dahon ng balete at gumagawa ng mottled pattern sa damuhan na parang sayaw ng liwanag at anino. Hinubad ko ang combat pants hanggang tuhod, tapos ang basang boxer shorts ko — itinulak ko rin pababa hanggang tuhod. Nanatili akong hubad mula baywang pababa, ang titi ko nakalaylay pa, madikit sa pawis at asin, ang bayag ko medyo namamaga sa alitan, ang bulbol ko ay basang-basa, magulo, at may konting putik. Hindi ako nahiya. Bakit naman ako mahihiya? Ang katawan ko ay akin. Kung may makakita, eh di makakita. Wala akong itinatago. Ang pagod ay sobra, ang init ay sumasakal, at ang kailangan ko lang ay linisin ang friction areas bago magka-impeksyon. At alam kong si Kiray ang nandoon. Dinukot ko sa rucksack ang Ziploc bag ng unscented baby wipes at ang maliit na bote ng anti-fungal powder. Tahimik ang paligid — hanggang sa may marinig akong malutong na kaluskos sa likod ng balete.

Patagong sumilip ako sa pagitan ng mga dahon. Si Kiray.

Labing-walong taong gulang na bansot, pandak, sobrang nipis at payat na payat na bading. Ang katawan niya parang bata pa rin — maliit ang balikat, manipis ang braso, flat ang dibdib, makitid ang baywang, at ang pwet niya ay maliit at bilugan pero kulang sa laman. Gusgusin ang buhok, medyo magulo, at ang mukha niya ay bilog, maputi, may malaking mata na laging may malisyosong kislap. Suot niya ang lumang sando na sobrang luwag at basang-basa sa pawis, at shorts na halos lalaglag na. Bitbit ang tali ng tuyong sanga, pero nakadapa siya sa damuhan, nanlalaki ang mga mata, nakatitig sa bawat hubog ng katawan ko — sa mga hita ko na makapal at may ugat, sa singit, sa nakalaylay kong titi na kalahating nakatago pa sa fold ng boxer shorts na nakababa hanggang tuhod, sa bayag na medyo namamaga, sa bulbol na basang-basa. Malandi. Magaslaw. Walang takot. Ang pagkakaiba namin sa taas at laki ay halata — ako 5’10”, malapad, makapal; siya bansot, payat, maliit. At iyon ang gusto niya. Mula pa noong unang araw sa plasa, iyon ang pinapanaginipan niya.

Hindi ako nagtakip. Hindi ko inangat ang boxer shorts. Iniwan ko itong nakababa hanggang tuhod, ang combat pants din. Bakit? Dahil pagod ako, dahil praktikal ako, dahil wala akong oras sa kiyeme. At dahil… may kakaibang init sa pagkakaroon ng audience. Alam kong nanonood siya. Alam kong gustong-gusto niya mula pa noong unang pagkikita. At hindi ako nahihiya. Ang katawan ko ay akin. Kung gusto niyang tumitig, eh di tumitig. Sa gitna ng gubat, sa gitna ng alinsangan, ang kahihiyan ay luho na hindi ko kayang dalhin. Wala ni isang Scout Ranger o lokal na makakapansin — ang siit ay sapat ang takip, ang talahiban ay makapal, ang balete ay malaki. Hinayaan ko siyang manood. Hinayaan ko ang tingin niya. Dahil tatlong linggo ko nang alam ang pagnanasa niya, at hindi ako naasiwa.

“Aba,” sambit ko sa mababang boses. “Nanonood ka na lang ba dyan, Kiray? O may balak ka pang magtago?”

Hindi natakot ang gago. Lumabas siya sa siit, nanginginig ang mga labi sa sobrang kilig, ang basag at maarteng boses niya parang batang bakla na sobrang excited. “Sir Shawn naman! Ang hirap kayang mag-isa mangahoy tapos may libreng pelikula pala rito! Teka, nahihirapan ka dyan sa likod ng hita mo e. Akin na nga ‘yan, tutulungan na kita!”

Dahil wala naman akong kasunod na shift at pagod na pagod na ako, at dahil tatlong linggo ko nang alam ang gusto niya, hinayaan ko siyang lumapit. Ang amoy niya — pawis, damo, konting alikabok, at mahinang amoy ng sabon — mix sa amoy ng gubat. Kinuha niya ang Ziploc ng baby wipes. Lumuhod siya sa harap ko, ang maliit niyang katawan halos kasinlaki lang ng hita ko. Ako ay nakaupo nang bahagya sa ugat ng balete, ang mga binti ko ay nakabuka nang malapad, ang combat pants at boxer shorts ay nakababa hanggang tuhod, ang titi ko ay nakalaylay sa gitna, ang bayag ko ay nakabitin. Siya ay naka-luhod sa damuhan, ang tuhod niya ay basang-basa sa hamog, ang mukha niya ay katapat ng singit ko, ang mga mata niya ay nakatitig pataas. Ang pagkakaiba sa laki ay mas kitang-kita — ang maliliit niyang kamay sa malalaki kong hita, ang bansot niyang katawan sa harapan ng malapad kong balangkas, ang maliit niyang bibig sa harapan ng ari ko.

Binuksan niya ang wipe, malamig at basa. Dahan-dahan niyang pinunas ang loob ng hita ko. Ang mga daliri niya — manipis, malamig, pero may init sa ilalim — dumausdos sa basang balat ko, dahan-dahang pinupunasan ang asin, putik, at pawis. Naramdaman ko ang bawat kiliti, bawat haplos, bawat pindot ng pad ng daliri niya. “Ang dumi nito, Sir… asin, putik, pawis… dapat linisin ng mabuti… ang init ng balat mo…” bulong niya, basag ang boses, may ngiti sa gilid ng labi. Pinupunasan niya pataas, papalapit sa singit, dahan-dahang hinahaplos ang fold ng balat, pinipiga nang bahagya ang laman ng hita. Ang wipe ay dumaan sa fold ng balat, tinatanggal ang dumi, pero ang sensasyon… putangina. Ang nerve endings ko ay nagising. Unti-unting tumigas ang titi ko. Hindi ko mapigilan. Involuntary. Ang init ng gubat, ang pagod, ang malapit niyang hininga na mainit sa balat ko, ang malambot niyang daliri. Naramdaman ko ang unang tibok — mabagal, mabigat, parang gumigising ang laman, ang dugo na unti-unting bumababa.

“O sige, Kiray… dahan-dahan lang,” sabi ko, pero hindi ko siya pinigilan. Hinayaan ko. Ang isip ko… malayo sa nobya, malayo sa normal na buhay, at dito, sa gitna ng talahiban, may batang bading na tatlong linggo nang nagnanasa, handang tumulong. Praktikal. At… may kiliti. Hindi ako naasiwa. Hindi ako nahiya. Hinayaan ko ang kamay niya.

Ngayon, direkta na sa ari ko. Kinuha niya ang bagong wipe, pinunas ang base ng titi ko, pataas, dahan-dahan, paikot, hinahaplos ang bawat pulgada. Ang malamig na wipe ay naramdaman ko sa buong haba — mula sa bayag pataas hanggang sa ulo, pinaikot-ikot sa ilalim ng ulo, pinipiga nang bahagya. Ang daliri niya ay sumunod, hinahaplos ang balat, pinipiga nang bahagya ang bayag para linisin ang ilalim, hinahaplos ang bulbol na basang-basa, pinaghihiwalay ang bawat buhok, pinupunasan ang fold sa pagitan ng bayag at hita. “Ang laki nito, Sir… kahit malambot pa… grabe… ang bigat… ang init…” bulong niya, ang basag niyang boses ay puno ng kilig at malisya. “Parang tumitigas na… oh, tingnan mo… unti-unti… gumigising… ang ugat… ang init… mula pa noong unang araw sa plasa, ito ang gusto kong makita… ang tarugo mo…”

Tama siya. Ang titi ko ay unti-unting tumayo. Una, kalahating tigas — mabigat, mainit, nagsisimulang tumaas mula sa pagkakalaylay, ang balat ay humihigpit. Tapos, mas tumigas. Ang ugat ay nagsimulang sumulpot, makapal, pulsating, kitang-kita sa ilalim ng balat. Ang ulo ay namumula, nagsisimulang magbuhos ng konting pre-cum — malinaw, malagkit, unti-unting tumutulo mula sa butas, dumadaloy pababa sa ulo, papunta sa kanyang mga daliri, dumadikit sa wipe. “Aba… Sir… tumutulo na… ang pre-cum mo… malinaw… malagkit… ang dami na… amoy lalaki… amoy pawis at init…” reaksyon niya, basag ang boses, nanginginig ang mga labi. Dinilaan niya ang daliri niya, tinikman nang dahan-dahan, ang dila niya ay umikot sa pad ng daliri. “Ang alat… ang init… ang sarap… tatlong linggo ko itong pinapanaginipan… ang lasa ng pre-cum mo…”

Hindi ako nag-panic. Alam ko ang katawan ko. Pagod, init, sensasyon — natural lang. Pero ang tingin ni Kiray… putangina. Nanlalaki ang mga mata niya, nakabuka ang bibig, ang manipis niyang dila ay dumaan sa labi niya nang paulit-ulit. Naramdaman ko ang bawat tibok — ang dugo na dumadaloy pababa, ang laman na humihigpit, ang ulo na sumusulong, ang pre-cum na patuloy na tumutulo nang mas marami. Hinayaan ko. Hindi ko siya pinigilan. Sinamantala niya ang pagkagising ng laman ko, at hinayaan ko.

“Aba, Sir Shawn… mukhang hindi lang pala simpleng tactical hygiene ‘to ah. Handang-handa na ring sumabak sa giyera kahit walang kalaban…” sabi niya, basag ang boses, nanginginig. “Ang init… ang tigas… grabe, tumutayo na nang tuluyan… tumatango-tango pa sa harap ko… parang humihingi ng pansin… ang laki… ang ugat… ang pre-cum… amoy pawis at lalaki… ang dami nang tumutulo… mula pa noong unang tingin ko sa’yo sa plasa, ito ang gusto ko… ang tarugo mong ito…”

Hinayaan ko siyang magpatuloy. Kinuha niya ang anti-fungal powder, binuhos nang konti sa palm niya, tapos pinahid sa singit ko, sa ilalim ng bayag, sa base ng titi, sa bulbol, sa fold ng balat. Ang pulbos ay malamig at maalikabok, pero ang mga daliri niya… mainit, malambot, at sadyang nagpapahaba ng haplos — pinaikot-ikot, pinipiga, hinahaplos nang mabagal. Pinipiga niya nang bahagya ang bayag ko, pinaikot-ikot ang daliri sa base, pataas, pababa, hanggang sa buong haba ng tumigas kong titi, hinahaplos ang ulo, pinipiga ang pre-cum. Hinahaplos niya ang hita, ang singit, ang bayag, ang bulbol, ang tarugo — bawat fold, bawat ugat, bawat patak ng pre-cum, bawat buhok. “Ang sarap… ang laki… gusto ko pang hawakan, Sir… ang init sa palad ko… ang pre-cum sa daliri ko… ang tigas… ang bigat…”

Naramdaman ko ang bawat sensasyon — ang malamig na wipe, ang mainit na daliri, ang malambot na balat ng kamay niya, ang init ng hininga niya na mainit sa balat ng titi ko, ang amoy ng powder na mix sa amoy ng pawis. Ang bayag ko ay humihigpit, ang titi ko ay mas tumigas — ngayon ay tuwid na, tumatango-tango sa bawat tibok ng puso ko, makapal, mahaba, pulsating, ang pre-cum ay patuloy na tumutulo nang mas marami, dumadikit sa kanyang mga daliri at sa wipe. Hindi ako nagsasalita nang matagal. Pinapanood ko lang siya — ang 18-anyos na bansot, payat, malanding bading na naka-luhod sa harap ko, ang mga mata niya ay puno ng kilig at gutom, ang basag niyang boses ay puno ng pilyong komento, ang maliit niyang kamay na humahaplos sa malaki kong ari. Ang amoy ng powder, ang amoy ng pawis namin, ang tunog ng talahiban, ang mottled light sa balat namin, ang malutong na tunog ng wipe. Hinayaan ko ang lahat. Dahil tatlong linggo ko nang alam.

Tapos, bigla niyang sinabi, habang hinahaplos pa rin ang tumigas kong titi na ngayon ay tuwid na, tumatango-tango sa harap niya, ang pre-cum ay tumutulo sa kanyang mga daliri:

“Sir… magaling din ako maglinis ng tubo… at magtanggal ng bara. Nasanay na ako. Naturuan. Naging bihasa. Yung mga dating Scout Ranger na naka-destino dito… sila ang nagturo sa’kin. Magaling akong magbigay-aliw… magchupa. Lilinisin ko ‘yang tubo mo, Sir. Subo-subo ko, hahawakan, hihimasin, mamamasahe… hahaplusin ang hita, singit, bayag, bulbol, tarugo mo… hanggang sa matanggal ang lahat ng naipon. Tanggal bara. Linis tubo. Gusto mo? Bibig ko, bunganga ko, dila ko ang gagamitin… hindi lang wipe… mula pa noong unang araw, ito ang gusto kong gawin sa’yo…”

Hindi ako sumagot agad. Ang isip ko… putangina. Pagod, init, ang haplos niya, ang alok, ang pre-cum na tumutulo, ang tatlong linggong pagtitig niya. Ang titi ko ay tumibok nang mas malakas sa kamay niya. Hindi ko na mapigilan. “Sige,” sabi ko, mababa, pabulong. “Linisin mo.”

Ngumiti si Kiray — malandi, magaslaw, basag ang boses sa kilig. “Salamat, Sir…” 

Ibinalik niya ang wipe, pero ngayon ay mas deliberate. Pinunas niya muli ang buong haba, mula base hanggang ulo, pinipiga nang bahagya ang bayag, hinahaplos ang hita, singit, bulbol, pinaghihiwalay ang bawat fold. Tapos, ibinaba niya ang mukha. Ang maliit niyang bibig — kipot, makipot — ay bumuka. Ang dila niya ay dumaan muna sa ulo, dinilaan ang pre-cum na tumutulo, inikot nang mabagal, sinipsip ang bawat patak, humigop nang mahina. “Ang alat… ang init… ang laki… amoy lalaki… amoy gubat… ang dami ng pre-cum… tatlong linggo ko itong pinapantasya… ang lasa…” bulong niya bago niyang isubo.

Ang init ng bunganga niya… putangina. Mainit, basang-basa, makipot. Kahit maliit ang bibig niya, sinipsip niya nang buong-buo. Ang ulo ay pumasok muna, tapos unti-unti ang kalahati, ang dila niya ay umikot sa ilalim, sumipsip, humigop. Ang mga kamay niya — manipis, maliit — ay hinawakan ang base, pinipiga, hinahaplos pataas-pababa nang mabagal at sadyang, habang ang kabila ay humahaplos sa bayag, sa singit, sa loob ng hita, sa bulbol, pinipiga nang bahagya ang bayag. “Mmmph… ang tigas… ang laki… ang ugat sa dila ko… ang pre-cum sa lalamunan ko… ang bigat…” ungol niya habang subo-subo. Ang lalamunan niya ay humigpit sa bawat pagbaba. Kahit kipot, tinanggap niya. Humigop siya nang malakas, dinilaan ang ugat, pinipiga ang bayag, hinahaplos ang hita at singit nang paulit-ulit. Naramdaman ko ang bawat sipsip — mainit, basang-basa, ang dila na umiikot, ang lalamunan na humihigpit, ang pre-cum na hinalo sa laway niya, ang tunog ng sipsip na basang-basa.

Habang subo-subo niya, humiwalay siya sandali, ang labi niya ay basang-basa sa pre-cum at laway, may mahabang sinulid ng laway na dumikit mula sa labi niya papunta sa ulo ng titi ko, at nagsalita nang diretso, basag ang boses pero malinaw ang paghahambing:

“Sir… yung mga dating Scout Ranger na nasubo ko rito… may mga mas maikli, may mga mas manipis, may mga mabilis maglabas pero konti lang ang tamod. Yung isa, mapait ang lasa, yung isa naman malabnaw at mabilis maubos. Yung isa pa, hindi gaanong tumigas nang tuluyan, parang pagod na pagod. Yung isa, ang tarugo niya ay baluktot, yung isa naman ay masyadong mabilis tumigas pero mabilis ding lumambot. Pero ikaw… putangina, Sir Shawn… ang tarugo mo, mas makapal, mas mahaba, mas mabigat sa bunganga ko. Ang ugat, kitang-kita at ramdam na ramdam sa dila, pulsating. Ang pre-cum mo, mas malagkit, mas alat, mas marami, mas matagal tumulo. At ang tamod mo… grabe. Mas makapal, mas mainit, mas marami, mas matamis-alat na lasa na hindi ko malilimutan, mas malagkit sa lalamunan. Yung iba, nilulunok ko lang para matapos. Pero sa’yo… gusto kong higupin nang matagal, gusto kong lunukin ang lahat, gusto kong ulitin. Kasi ikaw ang pinakamasarap. Ang katawan mo, ang amoy mo, ang lasa mo, ang tigas mo… lahat mas superior. Kaya ikaw ang gustong-gusto ko. Kaya tatlong linggo kitang pinagtitigan. Kaya handa akong maglinis ng tubo mo kahit kailan. Kaya gusto kong subo-subo ka nang matagal…”

Tapos, isinubo niya ulit nang mas malalim, mas gana, mas gutom. Ang lalamunan niya ay humigpit, ang dila niya ay umikot nang mabilis, ang mga kamay niya ay mas mahigpit na humahaplos at pumipiga, ang isa ay humahaplos sa bayag nang paikot-ikot, ang isa ay humahaplos sa base at hita. Ang tunog ng sipsip ay basang-basa, malutong, paulit-ulit. Ang laway niya ay tumutulo sa gilid ng labi, dumadaloy pababa sa bayag ko.

Ako… tuluyan ng nadala. Ang sensasyon ay sobra. Ang init ng bunganga niya, ang kipot, ang sipsip, ang haplos ng mga daliri niya sa bayag, hita, singit, bulbol, at ang mga salita niya na naghahambing sa akin sa iba — mas makapal, mas mahaba, mas masarap ang tamod. Ang amoy ng gubat, ang pawis namin, ang malutong na tunog ng talahiban, ang mottled light, ang tunog ng sipsip. Ang tingin niya pataas — malanding mata, basag na ungol, laway na tumutulo. “Ang sarap… Sir… linisin ko lahat… tanggal bara… subo-subo… higop… mas masarap ka sa lahat nila… ang tigas… ang init… ang lasa…”

Hindi ko na mapigilan. Ang bayag ko ay humigpit, ang titi ko ay tumibok nang malakas sa loob ng bunganga niya. “Kiray… putangina… lalabas na…”

Hindi siya umatras. Sa halip, humigop siya nang mas malakas, tinanggap ang buong putok. Ang unang bugso ay sumumpit sa lalamunan niya — mainit, makapal, marami, malagkit. Ang pangalawa, pangatlo, pang-apat… lahat tinanggap niya. Humigop siya, nilunok, pinipiga ang bayag para ilabas ang lahat, ang dila niya ay umikot nang mabilis habang tinatanggap ang bawat bugso. “Mmmph… lahat… lunukin ko… ang dami… ang init… ang tamod mo… mas masarap sa lahat… mas makapal… mas mainit… mas malagkit… mmmph…”

Ang katawan ko ay nanginginig. Ang putok ay tuloy-tuloy, ang libog na naipon mula sa mahabang patrol, mula sa alitan, mula sa haplos, mula sa tatlong linggong pagtitig niya, mula sa mga salita niyang naghahambing — lahat nailabas sa loob ng maliit niyang bunganga at lalamunan. Kahit kipot, kahit maliit, tinanggap niya lahat. Nilunok niya, humigop ulit, dinilaan ang natitira sa ulo, pinunas ng dila ang huling patak, sinipsip ang butas para makuha ang lahat. Naramdaman ko ang bawat lunok — ang init, ang paghigop, ang paraan ng pagtanggap niya sa lahat, at ang bulong niya na “mas masarap ka…”

Nang matapos, dahan-dahan niyang hinugot ang bibig, ang labi niya ay basang-basa, may puting bakas sa gilid, may mahabang sinulid ng tamod at laway na dumikit. Ngumiti siya, malandi, magaslaw, ang dila niya ay dumaan sa labi para linisin ang natitira. “Linis na, Sir… barang naipon, naalis. Tubo, malinis. Ang sarap… ang dami… lunok ko lahat. Kahit kipot ang bibig ko… tinanggap ko. Ang pre-cum, ang tamod… lahat. Mas masarap ka sa lahat ng nauna. Mula pa noong unang araw sa plasa… ito ang gusto ko… ang lasa mo… ang tigas mo…”

Hinayaan ko pa nang ilang segundo. Ang sensasyon ay sobra na — ang init ng bunganga niya, ang lunok, ang haplos, ang mga salita niya. Pero alam ko ang limit. Dahan-dahan akong kumuha ng tuwalya, ibinalot sa ari ko, tinakpan ang unti-unting lumalambot kong titi. Tiningnan ko siya mula sa itaas, kalmado, may awtoridad, may bahagyang ngiti sa gilid ng labi.

“O, nakita mo na… at nalasahan mo na ang gusto mo?” sabi ko sa mababa at madiing tono. “Sapat na ‘yan para sa kuryosidad mo. Sa susunod, kung kailangan ko ulit ng tagalinis ng tubo… ng tagatanggal ng bara… nandito ka. Sa talahiban na ‘to, sa ilalim ng balete. Huwag kang magtago. Direct ka. Naiintindihan?”

Nakatitig pa rin siya, nanginginig, ang mga labi niya ay basang-basa. “Opo, Sir Shawn… opo…” Ang boses niya ay basag, malandi, puno pa rin ng kilig. Tumayo siya, kinuha ang tali ng kahoy, pero ang mga mata niya ay hindi umaalis sa akin. “Salamat… sa libreng show… at sa pagtitiwala. Sa susunod… nandito ako. Maghihintay. Lilinisin ko ulit. Tanggal bara. Linis tubo. Kahit kailan, Sir. Handang-handa ako. Mula pa noong unang araw… at dahil mas masarap ka sa lahat nila…”

Tumalikod siya, umalis, ang maliit niyang pwet ay gumagalaw nang magaslaw habang lumalayo sa talahiban. Nanatili ako doon nang ilang minuto, hinahayaan ang katawan kong huminahon. Ang titi ko ay unti-unting lumambot sa loob ng tuwalya. Binigyan ko ng huling wipe ang sarili, pinulbos, isinuot ulit ang boxer shorts at combat pants. Tactical. Disiplinado. Wala ni isang tao ang nakapansin.

Pero ang sandaling iyon… nanatili. At naulit.

Dalawang araw pagkatapos, pagkatapos ng isa pang mahabang recon, bumalik ako sa parehong siit. Parehong talahiban, parehong balete, parehong mottled light. Si Kiray ay nandoon na — nakaabang, bitbit ang tali ng kahoy, ngumingiti nang malandi. “Sir… handa na ako. Linisin ulit? Mas masarap ka pa rin…” Hindi ako tumanggi. Parehong posisyon — ako nakaupo sa ugat, pants at boxer shorts hanggang tuhod, siya naka-luhod. Parehong wipe, parehong powder, parehong haplos sa hita, singit, bayag, bulbol, tarugo. Parehong pre-cum na tumutulo, parehong reaksyon niya. Parehong subo, higop, lunok. Parehong putok sa lalamunan niya. At sa gitna ng subo, ulit niyang sinabi: “Mas makapal… mas mainit… mas masarap ang tamod mo sa lahat nila… ang ugat… ang bigat… ang lasa…”

Pagkalipas ng isang linggo, pagkatapos ng night patrol, sa madaling araw, bumalik ulit ako. Siya ay nandoon na naman. “Sir… ang bara… tanggalin ko na. Ikaw pa rin ang pinakamasarap.” Parehong liblib, walang ibang mata. Parehong sensasyon, mas matindi pa dahil sa pagod at puyat. Ang bunganga niya ay mas bihasa na, mas malalim ang subo, mas mahigpit ang higop, mas mahaba ang dilaan sa ugat at bayag. Ang tamod ko ay mas marami, at nilunok niya lahat, habang bumulong ulit: “Mas masarap ka… lagi… ang dami… ang init… ang lasa…”

At sa bawat pagkakataon — sa dapithapon, sa madaling araw, pagkatapos ng mahabang lakad, minsan kahit sa gitna ng araw kung may pagkakataon — ang siit sa ilalim ng balete ay naging lihim na lugar namin. Walang ibang Scout Ranger, walang lokal, walang mata. Tanging ang talahiban, ang balete, ang amoy ng gubat, ang mottled light, at ang basag na boses ni Kiray na nagsasabing, “Linis na, Sir… barang naipon, naalis… at mas masarap ka sa lahat.” Mula pa noong unang pagkikita sa plasa, hanggang sa bawat pagkakataon sa ilalim ng balete, hanggang sa bawat subo, bawat higop, bawat lunok.

Bumalik ako sa bivouac, kalmado, handa sa susunod na duty. Pero sa isip ko, paulit-ulit ang eksena: si Kiray, naka-luhod, pinupunasan, hinahaplos, sumusubo, naghahambing, nilulunok, at ang katawan kong tumugon nang buong-buo hanggang sa huling putok. At ang kaalaman na sa susunod na kailangan ko ng tagalinis ng tubo… nandoon siya, nag-aabang. Mula pa noong unang araw. At dahil, sa salita niya, ako ang pinakamasarap.

Isang hilaw at tapat na tagpo sa gitna ng gubat — kung saan nagtagpo ang matigas na disiplina ng isang Scout Ranger at ang walang-prenong, malanding kuryosidad at serbisyo ng isang batang bading. At ito’y mauulit, sa parehong siit, sa parehong balete, hanggang sa matapos ang deployment.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn