Buko, Laman, at Katas: Ikalawang Pagsumpit ng Masarap na Kasunduan sa Kabundukan ng Bukidnon

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 27 anyos. Scout ranger. 5'10". Solid at maskulado ang katawan mula sa taon-taong training at operasyon sa gubat. Maikli ang itim kong buhok, matangos ang ilong, matalas ang panga. Kapag naka-full camouflage uniform — tactical shirt na may zipper sa leeg, cargo pants, combat boots — parang bahagi na ako ng gubat. Kapag hubad ang itaas, kitang-kita ang pakong tiyan, malalapad na balikat, makapal na braso, at ang dog tags na lagi’ng nakasabit at sumasagitsit tuwing pinagpapawisan ako. Madalas akong pinagpapawisan rito sa init ng bundok — ang pawis ay tumutulo mula sa noo pababa sa leeg, dibdib, hanggang sa tiyan, na nagiging makinang at maalat ang lasa kapag nadidikit sa dila. May nobya ako sa Tarlac — malinis, mabango, malambot ang balat, malamyos ang boses — pero rito sa malalim na bahagi ng Mount Kitanglad Range sa Bukidnon, ang katawan ko ang mas nakikinig sa init at sa pangangailangan. Ang init dito ay hindi ordinaryong init. Parang laging may basang tela na nakabalot sa buong katawan. Amoy putik na basa, amoy pinagpawisan na uniporme na may halong baril oil, amoy gubat na sariwa pero mabaho sa dahon at sapa, amoy niyog mula sa buko, at amoy ng lalaking matagal nang walang maligo ng maayos — maalat, mabigat, primal.

Buwan na akong nandito sa remote patrol base namin sa gitna ng mga burol at sapa, malayo sa kahit anong bayan o modernong pamayanan. Ang mga katutubo rito ay nakatira sa mas mababang bahagi ng bundok, malayo sa sibilisasyon. Unti-unting nawawala ang pakiramdam na may nobya pa ako sa Tarlac. Siya, malinis. Ako rito? Pawis na umaagos sa likod araw-araw, putik sa kuko at sa ilalim ng kuko, at tarugo na laging half-hard o fully hard dahil sa init, sa kawalan ng mapaglabasan, at sa araw-araw na pag-inom ng sariwang buko juice. Ang tarugo ko ay tumitigas nang walang dahilan minsan — ang ulo ay nagiging madilim, ang ugat ay tumitibok, ang precum ay tumutulo nang malapot at malagkit sa loob ng briefs, na nagiging basa at malagkit ang tela.

Araw-araw may dumarating na grupo ng mga katutubo. Mga bansot, pandak, payat na payat. Karamihan 4'2" hanggang 4'6". Ang pinakamaliit, ang palaging nakatitig sa akin, ay 4'3". Payat na payat, buto’t balat, makitid ang balikat, maliit ang dibdib, manipis ang braso, maliit na bilog ang puwit na kitang-kita sa ilalim ng short shorts. Pero makinis ang balat — parang walang buhok, medyo mapula-pula ang pisngi kapag naiinitan o nahihiya. Mukhang batang lalaki mula sa malayo, pero kitang-kita sa mata (malaki, mapanukso, madalas basang-basa ang tingin), sa kilos ng balakang (medyo umaalog kapag naglalakad), at sa paraan ng pagngiti (mapanukso, may dila na minsan sumasagi sa labi) na bading sila. Karamihan naka-kupas na puting o gray na sando na may butas sa gilid, sa kili-kili, o sa likod — kitang-kita ang manipis na balat at buto — at short shorts na hapit na hapit sa maliit nilang balakang at singit, minsan may butas sa puwit o gilid. Mga mukha: bilog o medyo pahaba, mata na malaki, ilong pantay o medyo pango, labi na medyo plump at madalas mamasa-masa sa laway o pawis.

Ang buko na dala nila ay sariwa pa, malamig pa ang sabaw mula sa umagang pag-akyat mula sa mas mababang baryo. Murang-mura. Minsan libre pa nga basta may “dagdag.” Ang buko juice, putangina, ang sarap. Malamig, matamis-asim, at araw-araw naming iniinom nang walang tigil ng buong platoon — tasa-tasa, minsan diretso sa bunganga mula sa butas ng buko. Hindi namin agad napansin ang epekto, pero pagkalipas ng dalawang linggo, kitang-kita na. Mas madalas magtigas ang tarugo, mas matagal ang tayo nito, mas sensitibo ang ulo — kahit konting hampas ng tela ay nagiging fully hard. Ang tamod namin na dati ay karaniwan lang — medyo malabnaw, maalat, at katamtaman ang dami — ay biglang nagbago. Naging mas malapot, parang pure cream o sago-sagong gatas na may bigat. Mas marami, sobrang dami, parang laging puno ang bayag kahit kakalabas lang. Ang itsura nito ay puting-puti, makapal, at mabigat — kapag tumutulo ay may mahabang sinulid. Ang amoy ay mas malinis, medyo matamis-asim na may halong init ng katawan, hindi na yung maalat-alat na amoy dati. Ang texture ay malagkit at malapot, dumidikit sa balat at sa dila. Ang aftertaste naman, ayon sa mga bansot na lumulunok, ay medyo matamis, malambot, at hindi mapait — parang may konting lasa ng niyog. Dahil dito, mas madalas kaming maiipon at maimbak ang tamod sa loob ng bayag. Kapag naglalabas kami, ang dami, ang kapal, ang init — parang may presyon na pumipilit palabas. Nakakabaliw.

At ang mga bansot, pandak na malitt at payat na mga bading? Nagustuhan nila agad. Sabi nila, mas masarap, mas malapot, mas puno ang tiyan nila pagkatapos. Parang rasyon at gatas nila ang tamod namin. Kaya lalo silang nagiging masigasig sa pagpunta, lalo silang nagiging gutom sa bunganga at, kalaunan, sa butas. Ang mutual na kasunduan ay simple: sila ang nagdadala ng buko, kami ang nagbibigay ng “dagdag” sa dilim. Walang pera. Walang sapilitan. Pure gutom at convenience.

Paano nagsimula ang lahat? Hindi biglaan. Unang linggo, simpleng buko lang ang dala nila. Pangalawang linggo, may isa nang bansot na tumambay nang mas matagal pagkatapos maghatid. Si Corporal Reyes, 28 anyos, ang unang naakit. Isang gabi, pagkatapos ng duty, inabutan niya ang bansot na nag-aayos ng sako ng buko sa likod ng kubo. Nagkatitigan. Walang imik. Si Reyes ang unang gumalaw — hinawakan ang baba ng bansot, tinuro ang tarugo niya na tumotambok na sa ilalim ng pants. Ang bansot, nangiti, lumuhod, at binuksan ang bibig. Mula doon, nagsimula. Nakita ni Sgt. Dela Cruz, 29 anyos. Sumunod siya. Tapos si Private Santos. Ako, 27 anyos, ang huli. Hindi namin pinag-usapan nang direkta. Open secret sa pagitan naming tatlo — ako, si Reyes, at si Dela Cruz. Alam namin ang ginagawa ng bawat isa. Minsan sa biruan pagkatapos ng briefing o habang umiinom ng kape sa umaga, may mga biro na “ang dami raw buko kahapon, ‘no?” o “parang mas magaan ang katawan mo ngayon, Sarge” o “Shawn, ang aga mong gumising, may na-meet ka ba?” — biro lang na kami-kami lang ang nakakaalam ng tunay na ibig sabihin. Hindi namin kailangang pag-usapan nang direkta. Ang dilim ang sapat na.

Kapag may dumarating na grupo, may isa o dalawa sa kanila na “natitira” nang sandali sa dilim. Kapag may pagkakataon — pagkatapos ng briefing, bago ang patrol, o sa gitna ng gabi — paulit-ulit itong nangyayari. Dahil mabilis, tahimik, at wala kaming sinasayang na oras o lakas, hindi ito nakakaapekto sa duty. Sa halip, mas magaan ang pakiramdam namin pagkatapos, mas handa sa trabaho.

Pero ngayon, ang kasunduan ay lumalim at tumindi. Hindi na mabilis lang. Hindi na “may duty pa.” Minsan dalawampu’t hanggang tatlumpung minuto o higit pa. Minsan dalawang putok sa isang gabi. Minsan sequential — isa pagkatapos ng isa sa parehong bunganga o butas. Minsan pintura sa mukha at dibdib. Minsan diretso sa butas — walang lubricant, sikip na sikip, hilaw, at mabagsik. Laging tahimik. Laging sa dilim. Laging handa silang lumuhod o tumuwad. Ang buko ang nagpataba ng bayag namin. Ang dilim ang nagtatago. Ang mutual na gutom ang nagpapatakbo sa lahat. Ang realism dito ay simple: pagod, init, kawalan ng privacy, at biglaang pagkakataon na naging sistema. At dahil sa laki at taas namin kumpara sa kanila — ako 5'10", si Reyes 5'9", si Dela Cruz 5'11" laban sa 4'2" hanggang 4'6" — ang bawat posisyon, pwesto, stance, pose, view, range, at angle ay laging nagpapakita ng extreme contrast. Kami ang nakatayo o nakasandal, sila ang nakaluhod o nakataas sa ere. Ang aming malalaking kamay ay halos abutin ang buong ulo o balakang nila. Ang aming tarugo ay laging mukhang sobrang laki sa maliit nilang bibig o butas.

Martes ng gabi, bandang alas-diyes, malapit sa sapa sa silangang bahagi ng base.

Nagtatago ako sa likod ng malaking puno. Ang hangin ay malamig mula sa agos ng tubig — amoy sariwang tubig at putik — pero ang katawan ko ay mainit, pawis tumutulo sa likod. Si Corporal Reyes, 28 anyos, 5'9", solid ang katawan, malapad ang dibdib, naka-tactical pants na nakababa hanggang hita, briefs nakababa rin. Nakasandal siya sa puno, magkabila ang paa (malapad ang stance para sa balance), balakang pasulong. Mula sa anggulo ko, kitang-kita ang taas niya kumpara sa bansot — ang 4'4" na katawan ay parang bata sa harap ng solid niyang frame. Ang tarugo niya ay tumambad — makapal, ugat tumitibok, ulo madilim at basang-basa ng precum. Ang bansot, 4'4", payat na payat, naka-kupas na gray na sando na may malaking butas sa likod (kitang-kita ang manipis na gulugod), short shorts na basang-basa sa putik. Nakaluhod sa putik, tuhod bukas, puwit nakataas nang bahagya, ulo nakatingala — ang view mula sa itaas ni Reyes ay direktang pababa sa maliit na mukha at bukas na bibig. Kamay ng bansot sa hita ni Reyes, manipis na daliri halos hindi abot sa kalahati.

“Ang tigas mo na naman, Kuya Reyes… kanina pa kita tinitingnan habang nagdadala ng buko,” bulong ng bansot, boses manipis at nanginginig. Kitang-kita ang mapulang pisngi at basang labi.

“Tahimik ka lang. Buksan mo yang bunganga mo. Kailangan kong mag-duty mamaya, pero ngayon gusto kong gamitin nang matagal yang maliit mong lalamunan,” sagot ni Reyes pero may malalim na landi sa boses. Hinawakan niya ang baba ng bansot (ang malaking kamay niya ay halos takpan ang buong mukha) at itinuro ang tarugo.

“Oo naman… lulunukin ko lahat para sa’yo. Masarap ba ‘yung buko juice niyo? Parang mas malapot na naman ‘yung sa’yo… gusto ko nang tikman. Ang init at kapal… ang tigas… gusto kong mabulunan sa lalamunan.”

Itinulak ni Reyes ang makapal niyang tarugo papasok sa maliit na bibig. Unang pasok pa lang, kitang-kita ang pag-stretch ng labi ng bansot — mapula, makintab sa laway, naka-stretch nang todo sa paligid ng baras. Mula sa side angle, kitang-kita ang extreme size difference — ang makapal na baras ay mukhang sobrang laki sa maliit na bunganga. “Schlick… gluck… gluck… schlurp…” Ang tunog ay basang-basa, malalim, paulit-ulit, parang may tubig na sinusipsip. Ang laway, uhog, at precum ay nagtutulo sa baba, leeg, at sando ng bansot nang walang tigil — mahahabang sinulid na malagkit. Si Reyes ay hinahila ang buhok pababa tuwing isinasaksak nang malalim (ang ulo ng bansot ay tumatama sa tiyan niya, ang ilong ay nadudurog sa pubic hair). Kitang-kita ang hugis ng tarugo sa manipis na leeg — umbok na gumagalaw pataas-pababa. Ang stance ni Reyes ay solid, paa magkabila, balakang pasulong, habang ang bansot ay nakaluhod nang mababa, buong katawan nakaangat ang tingin. Dalawampu’t minutong ganoon. Minsan hinahawakan ni Reyes ang leeg nang ilang segundo habang buong baras ang nakaipit, lalamunan sumisikip, nanginginig, sumasakal. Luha sa mata ng bansot, umuubo-ubo pero hindi umuurong. Ang maliit niyang katawan ay nanginginig sa putik, tuhod basang-basa.

Nang labasan si Reyes, pinindot niya nang todo. Ang tamod ay puting-puti, malapot na parang cream, sobrang dami, at mainit — kitang-kita ang pampalapot na epekto ng buko. Unang putok diretso sa lalamunan, pangalawa, pangatlo, pang-apat. “Lunukin mo lahat… oo, ganyan… putangina ang init… huwag kang magtapon… duty pa ako pero gusto kong mapuno yang tiyan mo,” ungol ni Reyes. Ang bansot ay umuubo-ubo, luha sa mata, pero nilunok ang lahat. Ang lalamunan niya ay gumagalaw pataas-pababa nang paulit-ulit. May tumulo pa rin sa gilid ng bibig at pababa sa leeg. “Salamat, Kuya… ang sarap… ang kapal… ang dami… bukas ulit ha.”

Hindi pa tapos si Reyes. Ang tarugo niya half-hard pa, mabilis nanigas ulit dahil sa buko — ang bayag ay mabigat pa rin, puno. “Huwag kang tumayo. May pangalawa pa. At ngayon… gusto ko yang butas mo.”

Bakit nagsimula ang anal ni Reyes? Dahil sa buko. Dahil ang bayag niya ay laging puno, ang tarugo laging half-hard o fully hard, at ang bansot na ito ay paulit-ulit na nagsasabi na “gusto ko ring matikman sa ibang butas” tuwing may pagkakataon — sa pagitan ng paghahatid ng buko, sa mga bulong sa dilim. Isang linggo na niyang pinag-iisipan habang nagpapatrol, habang umiinom ng buko juice, habang nararamdaman ang presyon sa bayag. Ngayong gabi, pagkatapos ng mahabang throat session, hindi na niya napigilan. Ang sikip, ang gaan ng katawan (parang wala sa bigat), ang mutual na gutom, ang dilim na nagtatago — lahat nagtulakan. Walang lubricant dahil wala, at dahil gusto nila ang hilaw na sikip. Alam ko ito, alam din ni Dela Cruz — minsan may biro kaming “parang mas magaan ang hakbang mo kanina, Reyes” pero hindi namin tinutuloy.

“Tumuwad ka. Hubarin mo yang short shorts. Gusto kong pasukin yang maliit mong butas nang walang kahit anong pampadulas. Hilaw. Sikip. Para maramdaman mo kung gaano kakapal at kainit ang tarugo kong pinataba ng buko.”

Ang bansot, mapula ang pisngi, luha pa sa gilid ng mata, pero ngumiti at sumunod. Hinubad ang short shorts — kitang-kita ang maliit na bilog na puwit, makinis, maputi sa ilalim ng dilim, medyo nanginginig. Nakaluhod sa putik, tuhod bukas, puwit nakataas, likod nakaarko — ang view mula sa likod ni Reyes ay direktang pababa sa maliit na puwit at butas. Si Reyes ay tumayo sa likod, hinawakan ang makitid na balakang — ang malalaking kamay niya ay almost abutin ang magkabilang gilid, binabalot ang buong balakang. Amoy putik, pawis, at sariwang balat. Ang height difference ay extreme — si Reyes ay nakatayo nang tuwid, ang bansot ay mababa, puwit lang ang abot.

“Handa ka? Sasabihin ko kung bakit. Dahil gusto kong marinig kang umungol habang binubuhat kita. Dahil gusto kong maramdaman ang sikip mong butas na walang kahit anong tulong. Dahil ang tamod ko ay sobrang dami at gusto kong ibuhos lahat sa kaloob-looban mo.”

Inilagay ni Reyes ang madilim na ulo sa butas. Walang laway, walang kahit ano — pure hilaw. Dahan-dahan siyang tumulak. “Putangina… ang sikip…” Ang bansot napapaungol, nanginginig ang manipis na hita. Unang pulgada, pangalawa — ang butas ay naka-stretch nang todo, mapula, nanginginig, kitang-kita ang pagbukas mula sa likod angle. Si Reyes ay hindi tumigil. Buong pasok nang dahan-dahan hanggang tumama ang bayag sa maliit na puwit. Ang init at sikip ay nakakabaliw — parang may nakaipit na singsing sa baras.

Tapos nagsimula ang mabagsik na parte. Hinawakan ni Reyes ang bansot sa ilalim ng mga hita at sa likod, at binuhat siya. Ang 4'4" na katawan ay napakagaan — parang bitbit na sako ng bigas. Itinaas niya nang buo (ang bansot ay nasa ere na ngayon, paa nakalaylay, ulo mas mababa kaysa sa dibdib ni Reyes), at nagsimulang iulos pataas-pababa sa sarili niyang tarugo. “Schlick… slap… slap…” Ang tunog ng balat sa balat ay malakas sa katahimikan, basang-basa dahil sa pawis. Si Reyes ay naglalakad nang bahagya palibot sa puno habang binubuhat at kinakasta ang bansot — bawat ulos ay malalim, mabilis, walang awa, buong baras. Ang maliit na katawan ay gumagalaw pataas-pababa sa ere, puwit naka-stretch nang todo, butas sumisipsip sa makapal na baras, kitang-kita ang umbok sa tiyan minsan mula sa side view. Amoy ng pawis, putik, at sariwang balat ang pumupuno sa hangin. Ramdam ang init ng katawan laban sa malamig na hangin mula sa sapa. Luha sa mata ng bansot, laway tumutulo, pero hindi siya humihiling na tumigil. Lalo siyang nagtutulak pabalik kahit nasa ere.

“Ramdam mo ba? Walang pampadulas. Pure sikip. Kaya ko ‘to gawin kasi ang gaan mo. At dahil gusto kong mapuno yang butas mo ng malapot kong tamod. Lunukin mo yang ungol. Huwag kang maingay.”

Dalawampu’t minutong ganoon — binubuhat, kinakasta, pinipilit ang buong baras sa bawat ulos. Ang bansot ay nanginginig nang todo. Nang papalapit na si Reyes, pinindot niya nang todo ang bansot pababa sa tarugo niya, buong baras nakabaon, at pinakawalan. Unang putok — mainit, malapot, sobrang dami — diretso sa kaloob-looban. Pangalawa, pangatlo, pang-apat. Pinuno niya ang butas. Naramdaman niya ang init at kapal na nananatili habang dahan-dahan niyang ibinaba ang bansot pabalik sa putik. Puting-puti, malapot na tamod ang tumulo agad mula sa butas, mahahabang sinulid, pababa sa hita, papunta sa putik. Amoy ng sariwang tamod na may halong niyog ang sumabog sa hangin.

“Simutin mo ang labas. Huwag mong sayangin. Yun ang rasyon mo sa butas ngayong gabi.”

Ang bansot, nanginginig ang tuhod, lumiko at dinila ang tumutulong cream pie, nilunok ang kaya. “Salamat, Kuya Reyes… ang sikip… ang kapal… ang dami sa loob… puno ako… bukas ulit…”

Biyernes madaling-araw, bandang alas-tres, sa likod ng ammo bunker sa kanlurang bahagi.

Ang hangin ay mas malamig, may hamog pa sa damo — amoy metal, baril oil, at sariwang hamog. Si Sgt. Dela Cruz, 29 anyos, 5'11", malapad ang balikat, naka-undershirt na basang-basa ng pawis (kitang-kita ang pakong tiyan at dibdib), pants nakababa hanggang tuhod. Nakatayo nang tuwid, paa magkabila para sa solid stance, kamay sa likod ng ulo ng bansot na parang hawak ang manibela. Mula sa anggulo, kitang-kita ang extreme height difference — si Dela Cruz ay nakatayo nang mataas, ang 4'5" na bansot ay mababa, ulo lang ang abot sa singit. Ang bansot, 4'5", mas payat, naka-puting kupas na sando at short shorts na may butas sa puwit. Nakaluhod siya nang tulad ng nagdarasal, tuhod sa putik, maliit na puwit nakataas, likod nakaarko.

“Ang bilat mo na naman, Sarge… kanina pa ako naghihintay,” bulong ng bansot. Boses manipis, nanginginig sa malamig.

“Tara na. Mas matagal ngayon. May patrol ako mamayang umaga pero gusto kong gamitin nang todo yang lalamunan mo,” sagot ni Dela Cruz. Boses mababa, authoritative, may landi.

Mahabang deep-throat session. Saksak nang saksak nang mabilis at malalim. Ang tarugo ni Dela Cruz ay almost buong nawawala sa maliit na bunganga at lalamunan. Mula sa side view, kitang-kita ang laki — ang mahabang baras ay mukhang sobrang haba sa maliit na leeg. “Buksan mo… huwag kang umuurong… lunukin mo lahat…” “Schlick… gluck… gluck… schlurp…” Luha, laway, uhog. Amoy ng pawis at precum. Kitang-kita ang umbok sa leeg. Nang labasan, pinilit niyang ipasok hanggang huling malakas na pulso. Ang tamod ay mabigat, malagkit, puting-puti, at sobrang dami. Ang bansot, luha dumadaloy, laway at tamod tumutulo sa leeg at dibdib, pero nilunok lahat. “Salamat, Sarge… masarap ulit… parang gatas… puno na naman ang tiyan ko.”

Pero si Dela Cruz ay hindi pa tapos. Ang tarugo niya ay nanigas ulit agad — ang bayag mabigat pa rin. “Huwag kang tumayo. Ngayon ang butas mo. Walang pampadulas. Gusto kong maramdaman ang hilaw na sikip mo.”

Bakit nagsimula ang anal ni Dela Cruz? Dahil nakita niya kung ano ang ginawa ni Reyes noong Martes — ang pagbuhat, ang sikip, ang cream pie. Dahil ang bansot na ito ay paulit-ulit na nagsasabi na “gusto ko ring subukan ang sa’yo, Sarge… mas mahaba raw ang sa’yo… gusto kong mapuno.” Dahil ang epekto ng buko ay ginagawa siyang laging gutom sa sikip at init. At dahil sa open secret — alam niyang alam ko at ni Reyes, pero hindi namin pinag-uusapan nang direkta. Minsan may biro kaming “Sarge, ang ganda ng mood mo kanina” pero doon lang.

“Tumuwad ka. Hubarin mo yang short shorts. Sasabihin ko kung bakit ko ‘to gagawin. Dahil ang gaan mo. Dahil gusto kong buhatin ka at kastahin ka sa ere hanggang sa umungol ka nang pinipigil. Dahil ang tamod ko ay mas malapot ngayon at gusto kong ibuhos lahat sa kaloob-looban ng butas mo. Walang tulong. Pure hilaw.”

Ang bansot sumunod, nanginginig pero handa. Si Dela Cruz ay tumayo sa likod, inilagay ang ulo sa butas. Walang laway. Dahan-dahan tumulak. “Putangina… mas sikip pa kesa sa inaasahan ko…” Ang bansot napapaungol nang malakas pero pinigilan. Buong pasok nang dahan-dahan. Ang init at sikip ay nakakabaliw — ramdam ang bawat ugat, bawat pulgada, ang pag-stretch. Mula sa likod angle, kitang-kita ang extreme contrast — ang malapad na balikat ni Dela Cruz laban sa makitid na likod ng bansot.

Tapos ang mabagsik na parte. Hinawakan ni Dela Cruz ang bansot sa ilalim ng mga hita at sa likod ng leeg, at binuhat siya nang buo. Ang 4'5" na katawan ay napakagaan para sa 5'11" na ranger — parang wala sa bigat. Itinaas niya, parang bitbit na bata (ang bansot ay nasa ere, paa nakalaylay, ulo mas mababa), at nagsimulang iulos pataas-pababa sa tarugo niya nang mabilis at malalim. “Slap… schlick… slap…” Bawat ulos ay buong baras. Si Dela Cruz ay naglalakad nang bahagya sa likod ng bunker, binubuhat at kinakasta ang bansot sa ere — ang maliit na katawan ay gumagalaw pataas-pababa, puwit naka-stretch nang todo, butas sumisipsip, luha dumadaloy, laway tumutulo sa sando. Amoy ng pawis, putik, metal, at sariwang balat. Ramdam ang malamig na hamog sa balat laban sa init ng katawan. Ang tunog ng balat sa balat ay malakas sa katahimikan ng madaling-araw. Kitang-kita ang umbok minsan sa tiyan ng bansot mula sa side view. Ang stance ni Dela Cruz ay solid, paa magkabila, braso nakaangat habang binubuhat.

“Ramdam mo ba kung bakit? Dahil gusto kong marinig kang mabulunan sa sikip. Dahil ang buko ang nagpabigat ng bayag ko. Dahil gusto kong mapuno yang butas mo hanggang sa tumulo pababa sa putik. Huwag kang umungol nang malakas. Duty pa tayo.”

Tatlumpung minuto. Binubuhat, kinakasta, pinipilit ang buong baras sa bawat ulos. Ang bansot ay nanginginig nang todo, manipis na hita nanginginig, pero hindi humihiling na tumigil. Lalo siyang nagtutulak pabalik kahit nasa ere. Nang papalapit na si Dela Cruz, pinindot niya nang todo ang bansot pababa, buong baras nakabaon, at pinakawalan. Unang putok — mainit, malapot, sobrang dami — diretso sa kaloob-looban. Pangalawa, pangatlo, pang-apat, pang-lima. Pinuno niya ang butas hanggang sa maramdaman niyang umaapaw na. Dahan-dahan niyang ibinaba ang bansot. Puting-puti, malapot na tamod ang tumulo agad mula sa butas, mahahabang sinulid, pababa sa hita, papunta sa putik. Amoy ng sariwang tamod na may halong niyog ang sumabog.

“Simutin mo. Lahat ng labas. Yun ang rasyon mo.”

Ang bansot, tuhod nanginginig, dinila ang tumutulong cream pie at nilunok. 

“Salamat, Sarge… ang sikip… ang kapal… ang dami sa loob… puno ako… masarap… bukas ulit…”

Linggo ng hapon, bandang alas-kuwatro, sa likod ng panggatong na imbakan sa hilagang bakod.

Ang araw ay medyo mababa na, may mahabang anino. Amoy tuyong dahon at kahoy. Si Private Santos, 5'8", solid, naka-full uniform pero pants nakababa. Ang bansot niya, 4'3", mas bilog ang mukha, naka-pinkish na kupas na sando. Nakaluhod sa tuyong dahon, kamay sa hita ni Santos — ang height difference ay kitang-kita, si Santos nakatayo, ang bansot mababa.

“Kuya Santos… miss na miss ko na ‘yung lasa mo. Kanina pa ako nagdadala ng buko para lang makita ka,” bulong ng bansot.

“Shh. Mas matagal ngayon. May briefing pa ako. Pero oo… gusto ko rin. Buksan mo.”

Mahabang pagsubo at pagchupa. Dahan-dahan, mas mabagal, mas mahaba ang labas-pasok. “Gluck… gluck… schlick…” Nang labasan, hinawakan niya nang mahigpit ang ulo at pinilit lunukin lahat. Ang tamod ay malapot, mainit, puting-puti, at sobrang dami. Tapos hinila niya palabas sa huling segundo at pinintura ang mukha, dila, at manipis na dibdib ng bansot ng makapal, puting-puti, malapot na tamod. “Dilaan mo. Simutin mo.” Dinila ng bansot ang labi, hinimod ang mukha, at nilunok ang kaya. Ang natitira ay naiwan na natutuyo sa balat habang bumalik siya sa grupo. Amoy ng tamod at pawis ang nanatili.

Miyerkules ng gabi, bandang alas-onse, sa ilalim ng malalaking puno malapit sa kanlurang sapa.

Pagkatapos kong marinig at mapanood ang iba (alam ko ang ginawa nina Reyes at Dela Cruz, gaya ng alam nila ang sa akin — biro lang namin minsan “ang bilis mong matulog kagabi, Shawn”), hindi ko na napigilan. Ang tarugo ko ay nanigas na — mas matigas, mas sensitibo, mas mabigat ang pakiramdam sa bayag dahil sa epekto ng buko. Pumunta ako doon. Hinubad ang belt, binaba ang zipper, hinawakan ang tarugo ko — mahaba, makapal, ugat tumitibok, ulo madilim at basang-basa ng precum na medyo malapot na rin at tumutulo sa kamay ko. Ang dog tags ko ay bahagyang sumasagitsit sa dibdib ko habang humihinga nang malalim. Amoy gubat at sariwang tubig. Ako, 27 anyos, 5'10", nakatayo nang tuwid.

Siya ay lumapit, ang 4'3". Payat na payat, makinis ang balat, mapula ang pisngi, mata basang-basa at gutom. Kitang-kita ang maliit niyang balakang sa ilalim ng hapit na short shorts. Ang height difference ay extreme — ako nakatayo, siya kailangang tumingala nang todo.

“Kuya Shawn…” bulong niya. “Kanina pa kita hinahanap. Ang tigas mo na naman… dahil ba sa buko? Miss na miss ko na ‘yung lasa mo. Ang kapal at dami raw ng sa iba… gusto ko rin. Gusto ko nang magdede sa’yo. At kung gusto mo… pwede mo rin akong buhatin at kastahin sa butas.”

“Gusto mo ‘to?” tanong ko, boses mababa.

“Oo… lulunukin ko lahat. Wala akong itatapon. Para sa’yo lang. Parang rasyon ko ‘yan. Ang init at kapal…”

Lumuhod siya sa putik. Hinawakan ko ang buhok niya, medyo malambot — ang malaking kamay ko ay binabalot ang buong ulo niya.

“Walang halik sa labi. Bunganga lang muna. Lunukin mo lahat. Duty pa ako mamaya, pero gawin mong maayos. Mas matagal ngayon.”

“Oo, Kuya… buksan ko nang todo. Dedehin kita nang mabuti. Gusto ko yang malapot mo… yang dami mo…”

Itinulak ko ang makapal na ulo papasok. Napakipot ang maliit niyang bibig. Laway ay dumaloy agad pababa sa baba at leeg. “Mmmph… mmph…” Kitang-kita ang pag-stretch ng labi niya at ang nanginginig na manipis na leeg mula sa itaas na angle. Amoy ng laway at precum.

“Dilaan mo sa ilalim… oo… higupin mo… mas malakas… buksan mo yang lalamunan…”

Sinimulan kong saksakin. Mabagal muna, tapos mabilis at malalim. “Schlick… gluck… gluck… schlurp…” Laway ay tumutulo sa leeg, sando, putik nang walang tigil. Hinawakan ko ang magkabilang gilid ng ulo niya. Saksak. Saksak. Saksak. Ilong niya ay tumatama sa pubic hair ko tuwing isinasaksak ko nang todo. Lalamunan niya ay sumasakal pero hindi umuurong. Ang maliit niyang katawan ay nanginginig, balakang gumagalaw nang kusa pasulong-pabalik, parang siya rin ay nalilibugan. Ang pawis ko ay tumutulo mula sa dibdib pababa sa tiyan. Ako nakatayo nang solid, siya nakaluhod nang mababa. Dalawampu’t limang minuto. Minsan hinahawakan ko ang leeg, minsan binubuhat ko siya nang bahagya sa buhok para lang ang daliri ng paa ang nakadikit sa putik — ang buong katawan niya ay nakaangat, umaasa sa hawak ko.

“Mas malalim… lunukin mo yang tarugo ko… huwag kang umuubo… tanggapin mo…”

Nang papalapit na, “Handa ka na? Lulunukin mo lahat… parang gatas ‘to… rasyon mo ‘to mula sa bayag ko… malapot at marami dahil sa buko…”

Saksak. Saksak—

Putangina. Unang putok ay diretso sa lalamunan — mainit, malapot na parang cream, sobrang dami, puting-puti, at mabigat. Pangalawa, pangatlo, pang-apat, parang hindi nauubos. Pinindot ko siya hanggang huli. Nilunok niya lahat, lalamunan gumagalaw pataas-pababa nang paulit-ulit, laway at tamod tumutulo sa leeg at dibdib. Ang aftertaste, ayon sa kanya, ay medyo matamis at malambot.

Nang hilahin ko, may mahabang makapal na sinulid ng puting tamod na nakakabit pa sa labi niya. Dinila niya ang labi at nilunok ang natitira. Tumingala, mata basang-basa, luha sa gilid, ngiti.

“Salamat, Kuya Shawn… masarap ulit. Ang kapal… ang dami… ang tamis. Pero kaya ko pa… gusto ko rin yang butas ko.”

Hindi ko siya pinalaya. Ang tarugo ko ay half-hard pa, mabilis nanigas ulit. “Tumuwad ka.”

Hinubad niya ang short shorts. Maliit na bilog na puwit. Inilagay ko ang ulo sa butas. Walang lubricant. Dahan-dahan pumasok. Sikip na sikip. Tapos hinawakan ko siya sa ilalim ng mga hita at binuhat. Itinaas (ang 4'3" na katawan ay napakagaan), kinasta sa ere nang mabilis at malalim. “Slap… schlick…” Bawat ulos buong baras. Ako nakatayo nang solid, siya nasa ere, paa nakalaylay. Amoy ng putik, pawis, at sariwang balat. Ramdam ang init laban sa malamig na hangin. Nang labasan ako, pinindot ko pababa at pinuno ang butas. Cream pie tumulo pagkatapos — puting-puti, malapot, mahahabang sinulid.

“Simutin mo ang labas.”

Dinilaan niya at nilunok. “Salamat, Kuya Shawn… ang kapal… ang dami… sa loob… sa tiyan… puno ako. Bukas… o sa susunod na may buko… handa na naman ako.”

Inayos ko ang pants. “Umalis ka na. May duty pa ako.”

Nawala siya sa dilim.

Kinabukasan at sa mga sumunod na araw, paulit-ulit. Iba’t ibang oras, iba’t ibang sulok — sapa tuwing Martes gabi, bunker tuwing Biyernes madaling-araw, panggatong tuwing Linggo hapon, puno tuwing Miyerkules gabi. Palaging may landian, palaging may “lulunukin ko lahat,” palaging may malapot, mainit, at sobrang daming tamod. At ngayon, palaging may pagkakataon na buhatin, kastahin sa ere, at punuin ang butas nang walang lubricant — si Reyes (28), si Dela Cruz (29), at ako (27). Dahil sa epekto ng buko, lalo silang nagiging masigasig, lalo naming nararamdaman ang init at presyon sa bayag. At dahil sa laki at taas namin, ang bawat posisyon ay laging nagpapakita ng contrast — kami ang nakatayo o nakabuhat, sila ang nakaluhod o nakataas sa ere.

At doon ko na-realize nang buo. Kapag pala taglibog at pagod ka na gumamit ng kamay… hindi pala ako mag-isa. Totoo nga namang masarap magpadede ng tarugo sa kanila — kahit anong itsura — dahil wala silang sinasayang. Parang gatas at rasyon nila ang naipon at naimbak na tamod namin mula sa katawan at bayag. Diretso sa tiyan o sa kaloob-looban ng butas. Walang tapon. Walang sayang. At dahil mabilis, tahimik, at sa dilim, hindi ito nakakaapekto sa duty namin. Nagigising kami nang mas magaan, mas handa sa susunod na patrol. Alam namin ng bawat isa ang ginagawa namin, pero hindi namin kailangang pag-usapan. Ang biro lang sapat na.

Araw-araw may buko. Gabi-gabi may bunganga o butas. Hindi namin pinag-uusapan. Hindi namin kailangan. Ang kailangan lang ay may mapaglabasan ng malapot, mainit, mabigat, puting-puti, at sobrang daming tamod na pinataba ng buko juice — diretso sa sikip at init ng lalamunan o butas ng mga bansot na handang lumuhod o tumuwad sa putik ng Mount Kitanglad Range sa Bukidnon.

At ako? Tuwing may dumarating na grupo, hinahanap ko ang mata niya. Handa na naman siyang lumuhod. Handa na naman siyang tumuwad. Handa na naman akong gamitin ang maliit niyang bunganga, lalamunan, at butas hanggang mabulunan, maluha, at mapuno. At handa na naman ang gubat ng Bukidnon na itago ang lahat ng ungol, lahat ng basang tunog, at lahat ng malapot na tamod na naiwan sa tiyan o sa kaloob-looban nila.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn