Field Log #057: Pond Outlet, Baybay Dike East, Amaw

Field Log #057 – Pond Outlet, Baybay Dike East, Amaw

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Ako si Shawn. 5'10". 78 kg. Active-duty Scout Ranger. Ang gabi na iyon ay hindi hidden spring, hindi ridge line west, hindi si Laho, hindi palayan, hindi pen sa Lipa, at hindi si Tukak. Outlet iyon ng palaisdaan papuntang sapa, baybay na amoy lansa at rasyon-isda, bangka na nakaigik sa kawayan, lambat na sumabit sa kawayan at sa putik-alat. Ang cover namin ay illegal fishing at fishkill. Ang team ko nasa kabilang pampang, dalawang lawak-ng-tubig ang layo, tawa at sigarilyo, at ako ang naiwan sa mababaw dahil ako ang humila ng lambat at ako ang last man sa loop.

Basang camouflage trousers. Itim na sando na piga sa pawis at alat. Fatigue jacket na nakabukas. Tactical belt. Dog tags. Combat boots na may timbang na putik-alat. R4 sa sahig ng bangka. Pagod ako. Tatlong araw nang walang labasan na hindi kamay. May bigat ang tarugo sa tela, hindi dahil may plano, kundi dahil katawan.

Hindi bigla ang pagdating niya sa utak ko na parang pelikula. Una ang lambat. Mabigat. May damo. May putik. May isda na patay na at amoy na. Hinila ko. May talsik sa gilid ng bangka na akala ko tilapia na tumalon. Tapos may kamay sa taas ng gilid ng bangka, doon sa kahoy na hawak-hawakan kapag sasakay. Web. Basang-malamig. Hindi tao.

Unang kilat sa ulo ko ay sirena, dahil wala siyang binti, may buntot, may braso, at dahil iyon ang kwento ng matatanda sa baryo kapag may fishkill: may taga-bantay, espiritu ng tubig, huwag kang umihi sa maling tubo. Kaya ko sinakal ang leeg bago ko nakita nang buo. Reflex. Hindi romansa. Lead scout ka, may kamay na hindi mo kilala sa bangka mo, hahawakan mo ang leeg. Sa ilalim ng palad ko may hasang. Gumagalaw. Huminga. Mata sa gilid, hindi sa harap na tulad ng tao. Ulo-isda na pinilit maging tao. Walang buhok. Walang ngiti. Walang shell. Nang bumuka ang bibig, walang ngipin. Gilagid lang. Basang-pula-puyat. Malamig. Amoy lansa at plankton.

Binitawan ko. Hindi dahil maganda. Dahil hindi tao, at dahil ang ungol ay tubig, hindi sigaw, at dahil kung tao iyon ay nasakal ko na nang todo. 3'6" mula ulo hanggang dulo ng buntot kung nakaunat sa tubig. Payat ang torso. Braso may palikpik sa gilid. Kamay-web. Buntot buo, dumudulas sa mababaw, walang paa. Adult. Titig na bakla-gutom sa asin, hindi poster.

Sa barangay, tawa lang iyon. Sirena raw. Hanggang sa nandito, at ang nandito ay isda.

Sa isip ko ang pangalan. Amaw. Hindi niya alam. Akin lang.

Hindi siya umaatake, at hindi rin siya biglang lumapit sa siper. Nanatili siya sa taas ng gilid ng bangka, hasang humihinga, kamay-web sa kahoy na basang-alat, titig sa dog tags na kumakatok sa sternum ko tuwing yumuyuko ako sa lambat. Dampian niya ang chain ng gilagid. Lasa-alat. Hininga sa hasang, mainit-lamig sa dibdib ko. Inamoy ang pawis ko na parang plankton na mas makapal kaysa sa tubig ng pond na may fishkill. Hindi landi-tao. Landi-filter.

Sa lahi nila walang tarugo. Walang kargada na nakabalot sa tela. May vent. May milt na ulap. May itlog. Kaya nagtaka siya. Hindi niya alam kung ano ang nakabukol sa harap ng pantalon ko. Kita niya ang umbok. Kita niya ang paggalaw kapag yumuyuko ako. Inilapit niya ang web sa siper, hindi para maglandi sa paraan ng tao, kundi para tanungin ng kamay. Pinindot. Pinaikot. Titig sa gilid. Ungol-tubig na parang “ano ito.” Gilagid sa cotton, malamig, tapos umiinit dahil mainit ang laman sa loob. Hasang bumilis. Buntot humampas-konti sa bota, hindi galit—usisa. Mukha niya: mata sa gilid namumungay, gilagid bahagyang bukas, hasang pumipitik.

Paano ako nalibugan kung hindi tao ang nasa harap ko, at kung pangit pa sa kwento ng sirena, at kung hindi niya alam ang hinihipo niya.

Hindi mukha. Hindi nobya sa Tarlac. Hindi pelikula. Ang malamig sa mainit. Ang usisa. Ang gilagid na walang ngipin, kaya walang takot sa kagat, puro haplos sa ulo sa ibabaw ng boxer shorts hanggang sa ramdam ko ang corona sa cotton na parang may malambot na bibig na hindi bibig. Ang hasang na humihinga sa leeg ko. Ang amoy lansa na hindi pabango—isda, putik-alat, buhay. Ang liit: 3'6" sa 5'10", kayang saklawan ng isang kamay ang payat na torso. Tatlong araw na ang kamay ko lang ang nakakaalam ng laman ko. Pampang na may tawa. Siper na hindi ko pa binubuksan. At ang tanong sa mata niya na wala sa wika: ano ang bukol. Doon ako nadarang. Doon ako natukso. Doon ako nagpasyang magpachupa—hindi dahil maganda siya, kundi dahil ang katawan ko ang sumagot sa usisa, at dahil kung hindi ko ipapakita, hindi niya malalaman, at ako ang maiiwang nakatayo na may umbok habang tawa ang kabilang pampang.

Hinawakan ko ang leeg ulit, hindi para sakalin, kundi para ramdam ang pulse at ang hasang. Hindi kita dadalhin doon, bulong ko. Kung may ilaw mula sa kabilang pampang, bagsak ka.

Ungol-tubig. Hasang. Hindi umalis. Gilagid sa siper, pataas-pababa, hanggang tumigas ako kahit ayaw ng utak. Ang tumigas ay hindi dahil naniwala akong sirena. Dahil sipsip. Dahil usisa. Dahil malamig sa mainit. Dahil katawan.

Ako mismo ang magtuturo. Ako mismo ang magpapakita. Wala sa lahi nila ang ganito, kaya hindi ko hinintay na hulaan niya. Ibinaba ko ang siper, mabagal, basang-alat ang ngipin ng zipper. Ibinaba ko ang unahan ng boxer shorts. Inilabas ko ang tarugo—makapal, mabigat, ugat-ugat, mainit, pre-cum sa kamao na dumikit sa hamog-alat. Humampas ang hangin.

Nanlaki ang mata sa gilid. Hasang nakabuka. Ungol na matinis, parang gulat. Web sa hangin, hindi agad humawak, tapos dampi. Malamig sa mainit. Pini-pesa ang ulo. Pinaikot. Titig sa butas. Titig sa ugat. Gilagid sa corona, lasa-alat, lasa-init, lasa na hindi plankton. Filter. Sipsip. Unang patak ng pre-cum. Pangalawa. Hanggang mabasa ang gilagid. Ulo. Gitna. Hindi hanggang bayag dahil walang panga na bumubuka nang sobra at dahil mababaw ang bunganga. Palikpik sa braso humahaplos sa hita. Buntot sa bota, dumudulas, humihigpit-konti. Laway lasang dagat-lamig, matabang, dumadaloy sa bayag, sa boxer shorts, sa tactical belt. Mukha niya: gilagid nakaunat sa paligid ng ulo, mata sa gilid nakapinid-konti, hasang mabilis. Sa kabilang pampang, tawa pa.

Hindi ako umungol nang malakas. Hawak sa hasang-leeg, gabay, hindi sakal. Hinayaan ko siyang magtagal sa ulo dahil iyon ang pagkain niya, plankton na naging puti, at dahil unang beses niyang nakita ang laman na iyon. Kapag nabulunan, ungol-tubig na basag, hasang pumipikit, lumabas ang ulo na may sinulid ng laway, huminga, bumalik, mas sloppy, mas gutom. Kapag humigpit ang sipsip, buntot humampas sa putik.

Unang tamod sa bunganga. Throb nang matagal, marami, makapal, mainit. Nasala. Hindi tumulo nang todo—sinipsip, parang filter. Hasang bumibilis. Kitang-kita ang pagbaba ng puti sa manipis na lalamunan. May tulo sa gilagid na hinigop pabalik. Busog-konti. Titig. Mukha niyang basang-puti sa gilid ng bunganga. Hindi pa tapos. Iyon ang pagkain. Hindi pa iyon punla.

Pagkatapos ng lunok, lumingon siya at itinaas ang buntot sa mababaw, hindi para magpakita ng puki—wala siyang puki—kundi dahil iyon ang ugali kapag busog at may init. Kita ko ang vent sa base ng buntot, sa ilalim, kung saan nagtatagpo ang katawan at palikpik. Iisa. Dark. Uhog-lansa. Papilla sa loob. Kumikislot. Amoy lansa at puti. 3'6" laban sa 5'10". Kalahati lang ang silid.

Dito ako tumigil sandali. Hindi agad-tulak.

Sa utak ko may dalawang boses. Ang isa ay mammal protocol: nobya, tao, butas na kilala, huwag mong pasukin ang hindi mo maintindihan, huwag kang mag-iwan ng dugo sa isda. Ang isa ay alien curiosity: kung ang bunganga ay filter, ano ang loob ng vent; kung nilunok niya ang puti, ano ang kayang tanggapin ng pinto sa buntot; kung tatlong araw at wala sa After Action Report, bakit hindi. Hindi spiral ang loob niya. Hindi tornilyo. Hindi Ngo. Singsing-laman. Malamig. Lansa. Hindi puki. Iyon mismo ang nakalilibog at iyon mismo ang nakakatakot. Ramdam ko pa ang sipsip sa tarugo. Ramdam ko ang kislot ng vent. Siya mismo ang nagtaas ng buntot. Nagtagal ako sa tuhod, corona sa hamog, hanggang mas malakas ang curiosity kaysa protocol. Iyon ang beat. Iyon ang desisyon.

Hindi ko siya pilit na walang palatandaan. Inilapag ko siya sa mababaw sa tabi ng bangka dahil hindi siya tumatayo. Buntot sa putik-alat. Vent kita sa hamog, kislot, dark pink sa loob kapag nabuka ng uhog. Ako nakaluhod, yumuyuko. Pinahid ko ang ulo ng tarugo sa bukana. Pinahalik. Pinaikot ang corona sa dark na labi. Malamig na parang bato na may laman. Uhog dumikit sa butas ko, malapot, lasang alat kung may tumalsik sa daliri. Ungol-tubig. Palikpik. Mukha niya: mata sa gilid nakapinid, hasang mabagal, gilagid bukas. Kapag inalis ko ang ulo sa bukana, ungol na ayaw—iyon ang payag. Kapag ibinalik, hasang bumilis—iyon din. Pre-cum sa dark na labi ng butas. Amoy lansa sumalubong sa pawis. Walang pampadulas. Uhog, pre-cum, lansa.

Nang itinutok ko nang todo at itinulak, unang millimeter ay dry-init na malamig, parang hinila ang balat ng ulo paloob nang walang dulas na sapat. Singsing-laman dumudulas paloob. Hindi umiikot na parang tornilyo. Hindi may uka-uka na parang palaka. Hindi puki. Pumipilit ang corona. Ramdam ko ang gilid ng vent na nakaunat sa ilalim ng ulo, manipis, mainit-lamig. Mukha niya: mata sa gilid namumungay, hasang nakabuka, gilagid nanginginig.

Tapos ang tunog.

Basang-punit. Hindi tela. Laman. Maiksi. Mula sa bukana paloob, parang may sinulid na kumuha at naputol sa loob ng singsing. Kasabay nito hiwa-init sa paligid ng corona—hindi sa akin.

Ang dugo ay sa kanya.

Hindi sa akin. Hindi galing sa tarugo ko na nasugatan sa singsing. Ang laman ng butas ni Amaw ang nakalimot. Ang vent ay para sa itlog at milt-ulap, hindi para sa kargada ng tao. Nang pumasok ang corona, umunat ang gilid mula labas hanggang loob nang higit sa naaalala ng laman. Napunit nang manipis. Dugo-manipis, mainit, mas mainit kaysa sa tubig, halo sa uhog-lansa, dumaloy sa paligid ng ulo ko, pababa sa ugat, pababa sa kamay ko na hawak ang buntot, pababa sa putik-alat. Amoy metal sumalubong sa lansa. Lasang asin-laman kung may tumalsik sa labi ng kamay. Ako walang hiwa. Ako ang pumasok. Siya ang dinugo.

Ungol niya na walang hangin. Hasang nakabuka nang todo. Web sa jacket, kuko-web dumikit sa sando. Buntot naging tigas sandali, tapos nanginginig mula base hanggang dulo. Mata sa gilid may tubig na hindi ulan.

Hindi ko isinagad. Hindi kaya. 3'6" at makitid, at sariwa ang punit. Kalahati lang ng kargada ang pumasok. Hindi hanggang puson. Umbok sa puyat na tiyan-isda, kita sa hamog, hugis ng kalahati ko, gumagalaw kapag umuusog ako. Init sa loob mas mataas kaysa sa hangin, mas mababa pa rin kaysa sa tao. Singsing kumakapit sa ilalim ng corona tuwing labas, ayaw bitawan, may tunog na slp-basa-dugo.

Umulos ako, labas-pasok sa kalahati lang. Bawat sentimetro: singsing, dugo niya, uhog, pre-cum, lansa. Malagkit ang palad. Mainit ang dugo sa malamig na tubig. Sa kabilang pampang, tawa pa. Kapag mabagal, ungol-haba, hasang mahaba ang hinga, mukha nakakuyom. Kapag hinarabas, ungol-putol, hasang pumipitik, buntot humahampas sa putik, talsik sa trousers, mata sa gilid bumukas. Vent humihigop. Talsik sa gilid ng bukana: dugo niya, uhog-lansa, pre-cum, puti. Umaapaw sa tubig dahil walang silid.

Unang putok sa loob. Throb. Throb. Throb. Kantot-hybrid. Init ko sa loob ng singsing na basang-punit. Puno ang vent hanggang sa kalahating kayang saklawan. Hindi pa punla-isda. Hinugot. Basang tunog, mas mahaba kaysa pasok, parang ayaw bitawan ng singsing. May sinulid ng dugo niya at puti mula sa bukana hanggang sa corona, naunat sa hangin, hindi agad putol. Vent nakabuka, dark, puti at pink at lansa. Buntot nanginginig. Ungol na basang-busog. Mukha niya: gilagid may tulo, hasang mabagal, mata sa gilid basang-pagod.

Dito nagbago ang gabi, at kailangan kong sabihin nang malinaw dahil iba ito sa kantot. Hindi ulos. Hindi kasta-baboy. Itinaas ni Amaw ang buntot at inilapag ang vent sa mababaw, sa tabi ng tuhod ko. Hinaplos ko ang gilid ng buntot—hindi tarugo, kamay, mabagal, basang-lansa—dahil iyon ang signal na nanginginig siya at nanginginig ako. Iyon ang “ngayon” ng totoong isda. Mukha niya: titig sa tubig, hindi sa akin, trabaho.

Mula sa same vent, pagkatapos mapuno, may lumabas na hindi sanggol at hindi fetus: maliit, basang-dilaw-palugit, itlog-isda, uhog, amoy lansa, dadapo sa putik at sa tubig sa sahig ng bangka. Ilang butil. Tapos dagdag. Gilagid bumuka. Hasang. Ungol na mababa, parang trabaho.

Pagod ako. Tarugo basang-puti, kalahating malambot, sensitibo, masakit sa hangin—hindi dahil ako ang dinugo, kundi dahil sobrang sensitibo pa mula sa sipsip at sa singsing. Sinalsal niya ako ng gilagid at ng kamay-web, malamig sa mainit, pataas-pababa sa ugat, hanggang tumigas ulit kahit ayaw ng balat. Hindi chupa-lamon. Hanap ng milt. Mukha niya: gilagid sa ulo, mata sa gilid sa itlog. Nang lalabasan ulit ako, hindi ko isinuksok. Hinawakan ko ang tarugo sa ibabaw ng vent at ng itlog. Ulap. Puti sa mababaw. Iyon ang ginagawa ng lalaking isda. Walang isigid. May ulap. Amoy metal at lansa. Ungol niya nang tumama ang unang patak sa itlog—hasang, palikpik, buntot.

Ipinakpak ni Amaw ang palikpik at ang buntot sa itlog at sa milt, fanning, tubig talsik sa trousers ko, para hindi mabulok, para mahalo ang puti. Hasang mabilis. Hindi yakap. Tapos sisisipin ng bunganga-gilagid ang itlog at ang tulo—hindi lunok-lamon. Brood. Buhay-sa-bibig. Filter na naging duyan. Plankton at tamod at itlog sa iisang gilagid. Titig. Busog. Bahagyang bilog ang lalamunan. Mukha niyang puno. Lulusong. Talsik. Wala.

Isinara ko ang siper. Amoy lansa sa kamay na hindi ulan. Amoy pond. Amoy puti sa tubig na tinabunan na ng sapa. May dugo sa kamay ko na hindi akin. Sa kanya. Sa vent na nakalimot.

Kung tanungin ako kung may sirena sa outlet, tawa ako. Kung tanungin ako kung may tao, wala. Kung panaginip, bakit may lansa sa loob ng jacket, bakit may uhog-itlog sa tuhod ng trousers, bakit may dugo sa siper na hindi mula sa akin. Hindi ko iyon isusulat sa After Action Report.

Ilang linggo ang lumipas. Hindi ako nagsalita. May usapan sa may-ari at sa tagapag-alaga ng palaisdaan: biglang dami, malalaki, malulusog, masigla, parang may ibang pambuno sa tubig. Tawa sila. Feed raw. Swerte raw. Espiritu raw ng tubig. Ako naaalala ang gilagid na unang nagtanong sa bukol, ang protocol na natalo ng curiosity, ang vent na pumiglas at pumayag, ang tunog ng punit sa laman niya, ang kalahating kargada, ang ulap, at ang bunganga na may dalang itlog palayo.

Walang entry sa recon log. Walang grid ng outlet. Walang sitrep.

Amaw. Hindi niya alam. Akin lang.

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦