Field Log #020: Limestone Cut, Caramoan Sector, Lulon-Tarugo

Field Log #020 – Limestone Cut, Caramoan Sector, Lulon-Tarugo 

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Ako si Shawn.  

5’10”. 78 kg. Scout Ranger.  

1st Scout Ranger Regiment — Caramoan Peninsula.

Ika-52 araw sa limestone camp sa ibabaw ng cut. Amoy dagat. Amoy basang bato. Amoy gun oil. Amoy pabulok na dahon sa likod ng generator shack.

Ito ang pinakatagong sikreto ko.  

Walang ibang nakakaalam.  

Hindi pwedeng mabunyag.  

Pero kailangan kong itala habang malinaw pa.

Dalawang linggo bago ang unang gabi rito, may panaginip ako sa ibang bundok. Munting Anino. Lulon-Tarugo. Apat na daliri. Walang ngipin. Gutom sa tamod. Gising ako sa boxers na basang-basa. Inisip ko: puyat. Pagod. Kamay at sabon.

Hindi ko inasahang totoo. At hindi ko inasahang iba pala ang totoo kaysa sa panaginip.

Dito sa Caramoan, ibang bato. Ibang hangin. Ibang camp. Walang balete. May limestone wall na puti sa buwan. May cut na daanan ng lumang quarry. May generator shack sa dulo, amoy diesel. May batis na dumadaloy sa bitak ng bato, palabas sa dagat.

Ang mga taga-baryo sa paanan ay may kwento. Hindi Lulon-Tarugo ang tawag nila rito. Anino sa bitak. Nilalang na hindi hayop, hindi tao. Hindi lumalapit kung may dalawa kayong naglalakad. Isang tao lang. Isang amoy.

Tawa sa mess. “Kwentong barbero.”

Ako, nakinig.

Hindi ito biglang nariyan.

Unang linggo, bakas lang. Sa water run, may basang marka sa puting bato na hindi boot. Apat na daliri. Maliit. Malapit sa bitak. Sa generator shack, may amoy — hindi diesel. Matamis-asin. Maikli. Nawawala kapag may kasama akong dumaan.

Pangalawang linggo, tunog. Hindi yapak. Hinga. Mababaw. Mula sa lilim ng drum. Kapag nilingon ko, wala. Kapag nauna na ang buddy ko sa trail, may kaluskos sa likod ng yero — tapos katahimikan.

Hindi ito parang bula. Hindi ito lumalabas para makita. Maingat. Tahimik. Malumanay. Marunong magtago sa bitak na hindi kasya ang katawan ng tao. Marunong maghintay hanggang sa mawala ang pangalawang amoy.

Ikatlong linggo, off-radio ako. Solo. Canteen. Flashlight sa low. R4 sa sling. Jacket nakabukas. Itim na sando, basang-basa sa hamog. Combat boots sa limestone.

Umihi ako sa pader ng quarry. Naka-boxers sa ilalim ng bukas na pantalon. Hawak ang tarugo. Mainit ang ihi sa malamig na bato.

Hindi mula sa pako. Mula sa bitak.

Hindi biglaan. Una ang mga daliri sa gilid ng bato. Apat. Walang kalyo. Tapos ang ulo. Pahaba. Malalaking madilim na mata. Walang puti. Tapos ang katawan. Dahan-dahan. Para bang sinusukat kung may pangalawang tao.

Lumabas nang buo.

Mga 3’5”. Adult. Payat. Balingkinitan. Siksik ang malambot na kalamnan. Walang taba. Balat makinis. Walang buhok. Kumikintab sa hamog. Maputla-abo, may lamig ng bato. Walang ngipin — kitang-kita nang bumuka nang konti ang bibig. Makapal, rubbery ang gilagid. Mahaba ang dila, basang-basa. Walang damit.

Ang ulo, kung nakatayo sa tabi ko, abot sa itaas ng hita. Kung nakayuko ako, pumapantay sa baywang.

Nanlaki ang mata. Hindi tumakbo.

Inamoy ang ihi. Ang kamay ko. Ang ugat. Ang singaw. Mahinang hinga — nagtatanong. Tumingin sa mata ko.

Sa isip ko, tumayo ang panaginip. Parehong mata. Parehong apat na daliri. Parehong walang ngipin. Iba ang lugar. Iba ang bato. Parehong gutom.

“Ikaw ba…” hindi ko tinapos.

Lumapit. Nakayuko. Nanginginig ang daliri sa hangin.

Nang isara ko ang boxers at zipper, inilapit nito ang mukha sa hita. Huminga nang malalim sa tela. Mainit ang hininga sa balat. Malambot at basang labi sa manipis na boxers. Matagal. Hindi ko itinaboy.

Pinaglaro ko ang dulo ng daliri sa ulo. Makinis. Malamig-init.

“Gusto mo ’yan.”

Mas mahabang hinga. Nanginginig.

Hindi ko siya isinilid sa sako. Walang usapan sa bunker. Walang ibang nakakita.

Kapag may kasama akong scout — kahit anino lang sa trail — wala ito. Hindi nawawala parang mahika. Gumagapang pabalik sa bitak. Tahimik. Kapag ako lang sa shack, sa batis, sa tent kapag duty ang team sa perimeter — bumabalik. Maingat. Una ang amoy. Tapos ang hinga. Tapos ang kamay sa boot ko.

Kay Shawn lang nito nagpapakita. Hindi dahil akin siya. Dahil isa lang ang amoy na hindi nito tinatakasan.

Hindi agad ang unang subo.

Hindi dahil ayaw. Dahil hindi pa kami parehong handa sa ganoon. Ako, kakaalis lang sa panaginip — hindi ko alam kung totoo ito o dalawang gabing puyat. Siya, unang tao sa harap ng tarugo na ganito kalaki. Amoy, tela, init muna. Hindi bunganga.

Tatlong gabi.

Unang gabi pagkatapos magkita, hindi ko inilabas. Naka-pantalon pa ako. Naka-boxers. Naka-zipper. Gumapang ito mula sa bitak hanggang sa boot. Inamoy ang putik. Ang goma. Ang tela ng hita. Umupo ako sa bato. Rifle sa tabi. Ipinatong nito ang mukha sa loob ng hita ko, sa ibabaw ng pantalon. Huminga. Matagal. Mainit ang hininga sa tela hanggang sa ramdam ko sa balat. Apat na daliri sa umbok — hindi pinipisil nang todo. Sinusukat. Bilog. Haba. Init. Nang tumigas ako sa loob ng tela, napaatras ito nang isang pulgada. Huminga ulit. Bumalik. Hindi ko hinubad.

“Tama na muna.”

Huminga. Nanatili sa hita hanggang sa may yabag sa itaas ng cut. Pumasok sa bitak. Wala.

Pangalawang gabi, generator shack. Ulan sa yero. Hindi malakas. Tuloy-tuloy. Amoy diesel. Mainit ang makina kahit patay na. Solo check ako sa fuel. Flashlight sa low. Jacket nakabukas.

Hindi ito tumakbo papunta sa akin. Una, wala. Tapos hinga sa likod ng drum. Tapos apat na daliri sa gilid ng metal. Gumapang mula sa lilim. Hindi tuwid. Umikot. Inamoy ang crate — kahoy, langis. Inamoy ang rifle — gun oil, tape. Inamoy ang sando ko — pawis, hamog, balat. Tapos lang ang umbok.

Lumuhod sa basang semento sa pagitan ng bota ko. Apat na daliri sa zipper. Hindi binuksan. Hinaplos ang metal ng zipper pataas-pababa. Ramdam ko ang kiliti sa loob. Hinga sa tela. Pinipilit ang amoy hanggang sa mainit na ang loob ng boxers. Pre-cum. Dikit ang tela sa ulo.

“Hindi pa.”

Hindi ko inalis ang kamay nito. Hinayaan kong amuyin. Hawakan sa ibabaw. Nanginginig ang dila sa tela — hindi pa subo. Basang bakas sa pantalon.

May ilaw sa labas ng shack. Yabag. Buddy ko siguro pauwi mula sa latrine. Wala na sa isang hinga. Drum. Lilim. Bitak. Ako naiwan. Tigas. Basang tela. Diesel.

Pangatlong gabi, batis sa bitak. Wala nang buddy sa radius. Perimeter duty sila. Ako sa water. Naka-boxers. Pantalon nakababa sa gitna ng hita. Pawis sa singit. Malamig ang tubig sa bato.

Hindi siya ang humila. Ako. Dahan-dahan. Para makita niya na ako ang nagbukas. Hinila ko pababa ang boxers.

Lumabas ang tarugo ko. Makapal. Mabigat. Hindi pa ganap na tigas. Unti-unting tumitigas sa harap ng maliit na mukha — sa hangin, sa tingin, sa hininga.

Nanlaki ang mata. Nanginginig ang daliri sa hangin. Hindi tumakas. Inamoy muna. Hindi hinawakan agad. Hinga sa ulo. Hinga sa ugat. Hinga sa bayag. Mainit ang hininga. Malamig ang hangin.

“Halika.”

Hindi sumunod agad. Isang pulgada. Dalawa. Tuhod sa basang bato.

Hinawakan ko ang maliit na kamay. Apat na daliri. Malambot. Walang kalyo. Inilagay sa base — sa ugat, sa itaas ng bayag, kung saan pinakamakapal.

“Ganito. Mahigpit.”

Hindi kasya. Ang palad ay hindi nakabalot. Dalawang daliri sa isang gilid, dalawa sa kabila, hinlalaki sa ilalim. Pinisil ko ang kamay nito sa paligid ko para ramdam niya ang presyon.

Pinatnubayan ko. Pataas. Mabagal. Base hanggang corona. Ikot. Apat na daliri sa ulo. Diin sa butas. Pre-cum sa palad — malapot, mainit, dumikit sa malambot na balat.

Nahihirapan. Masyadong malaki sa kamay. Masyadong mainit. Laway sa labi. Hindi pa subo. Jakol lang. Matagal. Tinitigan ko. 5’10” ako sa bato. 3’5” siya sa tubig. Ang tarugo ko ay halos kasing-haba ng braso nito.

Hinugot ko ang kamay. Pinahid ang pre-cum sa labi.

“Tikman.”

Dila sa hinlalaki ko. Rubbery. Mahaba. Basang-basa. Bumalik sa tarugo. Mas mahigpit nang konti.

Nang tigas na — pintig, ugat, ulo makintab — inilapit ko sa labi.

“Buksan mo.”

Binuka.

Init. Makapal na gilagid. Walang ngipin. Dila umikot sa corona. Sumipsip sa butas. Humalik sa ilalim. Nag-duwal. Hindi huminto.

Mas sloppy kaysa sa panaginip. Mas sikip. Mas mahaba ang dila — umaabot sa ugat habang ang gilagid ay nakayakap sa ulo. May lakas ng higop na parang humihila mula sa loob ng lalamunan. Hindi ko iyon naisip noong basang-basa ang boxers ko sa panaginip.

Nang unang pumutok ako, hindi ko sinadya sa mukha. Bugso sa dila at labi. Nanlaki ang mata. Napaatras. Puti sa pisngi.

Hindi tumakas.

Inilapit ko ulit.

“Tikman mo. Kainin mo lahat.”

Dinilaan. Sinimot sa mukha. Sa labi. Sa dila. Nilunok. Nanginginig. Gutom na lasa.

Mula noon, hindi na panaginip ang gutom.

Iba sa panaginip ang totoo. Sa panaginip, may ibang ranger. May biruan. May turn. Dito, wala. Walang nakakakita. Walang hatak ng iba. Walang “hoy, subukan mo ’to.”

Hindi ako nagseselos. Wala akong monopolyo. Wala namang ibang amoy na tinatanggap nito sa cut na ito. Kapag may yabag, pumapasok sa bitak. Kapag ako lang, lumalabas.

Mas ligaw. Mas tahimik. Mas malalim ang higop kaysa sa naisip ng utak ko.

Hindi ko inakala na kayang lunukin nang walang ngipin nang ganoon kasikip. Hindi ko inakala na ang dila ay may lakas na parang second throat. Hindi ko inakala na tatlong putok sa isang gabi, totoo, hindi dream-logic.

Ang batis sa bitak ang naging paborito niyang oras.

Nakatayo ako sa basang bato, paa nakabuka para hindi madulas, isang kamay sa sling dahil kahit mag-isa ako ay hindi ko bitaw ang rifle, at ang isa sa likod ng ulo nito. Lumuhod siya sa tubig hanggang tuhod. Hindi agad sinubo. Una ang kamay — apat na daliri sa base, pataas hanggang ulo, ikot sa corona, diin sa butas hanggang tumulo ang pre-cum sa palad na parang hindi niya alam kung iinom o ipapahid. Tapos ang dila. Buong haba. Bayag muna, mabagal, para bang sinusukat ang lasa ng pawis. Ugat. Corona. Butas. Tapos saka ang bunganga. Ang gilagid ang unang yumapos. Rubbery. Mainit. Walang ngipin na tumatama. Humigop hanggang sa hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang ulo at nagsisimula ang lalamunan.

Gluck.

Nabulunan. Ubo. Laway sa tubig, puti-puti sa ilog. Hindi tumakas. Bumalik. Mas malalim.

“Mas malalim.”

Isinigad ko nang konti. Hindi buong haba — hanggang sa kaya ng leeg. Putok sa lalamunan. Throb. Throb. Throb. Nilunok. Walang tapon. Hinga sa ilong habang nakasara pa ang labi sa base. Pagkatapos ay pisngi sa hita ko, basang-basa, busog.

Sa generator shack iba ang amoy. Diesel. Mainit na yero kahit gabi. Nakaupo ako sa crate dahil masakit na ang tuhod mula sa trail, rifle sa tabi, sling sa abot-kamay. Pumasok siya sa pagitan ng hita ko na para bang doon siya nakatira. Dila mula bayag hanggang ulo. Ikot sa bawat ugat. Sipsip sa butas hanggang sa kiliti na ang laman. Hawak ko ang likod ng ulo. Hinila pababa. Hanggang sa kaya. Hindi ko inipit.

May gabing naramdaman ko ang dila na pumasok sa butas ng tarugo. Hindi dulo lang. Pumasok. Umikot sa loob. Humigop mula sa loob, parang may maliit na bibig sa loob ng butas ko.

Hindi iyon nasa panaginip.

Nanginig ako. Halos mapatayo sa crate.

“Putangina…”

Huminga siya sa ilong. Hindi binitawan. Putok. Nilunok. Ulo sa hita. Busog. Ako nakaawang ang bibig sa dilim ng shack, amoy diesel at tamod.

Sa tent, kapag solo ang perimeter, iba ang oras. Hindi ako naghihintay. Siya ang dumadating. Gumagapang mula sa paanan ng duyan. Una ang kamay sa boot, para siguradong ako iyon. Tapos ang mukha sa tela. Hinihila ang boxers gamit ang bibig, hindi kamay — mabagal, basa, may laway sa elastic. Dila sa bayag. Ikot. Sipsip sa balat hanggang sa gigil ako sa ngipin pero hindi ako gumagalaw, kalahating tulog. Tapos subo pabaligtad. Mukha sa bayag. Dila sa ilalim. Gilagid sa ulo mula sa ibaba, parang nakataob siyang lumulunok. Kahit kalahating tulog ako, hindi titigil. Dalawa. Minsan tatlo. Nanatiling nakaunan sa kalahati ng tarugo ko hanggang sa may yabag sa labas ng lona. Wala na. Bitak. Ako naiwan, basang boxers, mabigat ang hinga.

Sa likod ng shack may drum. Doon ako naliligo kapag ayaw kong pumila sa paligoan. Malamig ang tubig sa balikat. Akala ko mag-isa ako. Pumasok siya sa likod ng drum. Hindi tumalon. Gumapang sa basang semento, iwas sa splash na rinig sa kabila. Haplos sa basang tarugo. Ikot sa ulo. Diin sa butas habang umaagos ang tubig sa tangkay, halo ang malamig at mainit. Subo. Ang hinga niya sumasabay sa patak. Tubig at laway sa bibig.

“Kain.”

Putok. Halo ng tubig. Nilunok pa rin, parang walang pinag-iba ang lasa.

Sa limestone wall, gabi, may buwan. Nakatayo ako. Kamay sa sling. Kamay sa ulo. Lumuhod siya sa puting bato na para bang altar. Haplos. Ikot ng labi. Kalahating subo. Hugot. Dila sa butas. Buong haba ulit. Minsan hawak ko ang tarugo at hinampas-hampas nang banayad sa labi at pisngi. Hindi sakit. Tukso. Nanginginig siya. Binubuka ulit. Isinigad ko. Laway sa pisngi.

“Lahat.”

Lahat. Nilunok. Tumingin sa akin pagkatapos, maliwanag ang mata, parang nagtatanong kung mayroon pa.

Hindi ko sinukat araw-araw, pero kitang-kita.

Unang gabi, maputla. Mabagal. Malabo ang mata, parang gutom na matagal. Pagkalipas ng mga gabi — pagkatapos ng batis, shack, tent, drum, pader — mas makinis ang balat. May kinang na hindi lang hamog. Mas madilim at maliwanag ang mata. Mas mabilis dumaan sa bitak. Mas siksik ang kalamnan sa payat na braso.

Ang rasyon sa mess ay hindi nito kinakain nang todo. Ang tamod ang sustansya.

Ako ang pinagmumulan. Siya ang pahingahan.

Kapag gutom, hindi siya nagsasalita. Binubuka ang walang ngiping bibig. Inilalabas ang dila. Itinuturo ng apat na daliri ang singit ko. Hinga. Mahaba. Nagtatanong.

“Gutom ka na naman?”

Mas mahabang hinga. Tapos lumuhod.

Huling linggo sa cut.

May order na. Bagong destino. Ibang sector. Bukas ng umaga, aalis ang team.

Hindi ko sinabi. Wala namang maiintindihan.

Nang gabing iyon, batis sa bitak. Buwan sa limestone. Pagkatapos ng ikatlong lunok — busog na ang tiyan, maliwanag na ang mata — hindi ito umalis papunta sa bitak.

Humiga sa basang bato. Itinaas ang payat na hita.

Hindi ko agad naintindihan. Sa isip ko, una: aalis ako. Pangalawa: tatlong lunok, busog na. Pangatlo: bakit hindi pa pumapasok sa bitak?

Tapos nakita ko.

Sa pagitan ng hita, sa ibaba ng puson, walang puki. Walang labia na humahawi. Walang clitoris na namamaga. Walang malambot na fold na tumatanggap ng daliri bago ang tarugo. Kung puki ang hanap mo, wala iyon.

Walang cloaca. Walang bilog na bukana na pang-ibon o pang-palaka. Walang iisang butas na para sa lahat. Ang cloaca ay may rim, may lalim na handang sumipsip. Ito, wala.

Walang butas ng puwet sa harap. Ang puwet nito ay nasa likod, sikip, sarado, hindi iyon ang ipinakita, at hindi ko iyon hinawakan.

Ang nasa harap ay isang makitid na siwang. Pahaba. Parang labasan ng ihi ng tao — yung slit na makitid, walang labi, walang laman sa paligid kundi patag na balat. Pink-abo. Basang-basa ng sariling fluid na mas malapot kaysa ihi, mas manipis kaysa lubrication ng puki. Sobra kaliit. Kung ihahambing sa bunganga nito, walang kompletwang usapan: ang bunganga ay stretchy, may gilagid, may lalamunan. Ang siwang ay parang butas ng tubo. Walang lalamunan sa likod na handang lumunok ng haba. May daanan, oo, pero maikli. Makitid. Hindi idinisenyo sa tarugo ng lalaki.

Tapos may gumalaw sa loob.

Isang dila.

Hindi dila ng bibig. Mas manipis. Mas maikli. Kulay dark pink. Lumabas nang konti sa siwang. Kumiwal. Hindi para magsalita. Para humagod. Pagkatapos ng tatlong lunok, mas malakas ang kiwal — parang ang butas mismo ang nagugutom, at ang dila na iyon ang paraan nitong kumuha pa.

Nagtaka ako. Namangha. Nagulat sa sarili.

Hindi libog na plano. Libog na tanong.

“Ano ’yan…”

Parang ang kaselanan nito ay isang pangalawang bibig na walang ngipin at walang lalamunan, nakatago sa pagitan ng hita, at ang dila nito ay lumalabas kapag busog sa tamod — hindi para magpakantot, kundi para kumuha pa ng lasa mula sa loob.

Mas maliwanag sa akin kaysa sa gabing iyon: ang katawan nito ay gawa sa subo. Bibig. Bunganga. Lalamunan. Dila. Gilagid. Iyon ang disenyo. Iyon ang sanay. Iyon ang paraan nitong kumuha ng lakas mula sa tamod.

Ang siwang ay iba.

Kung tama ang naiisip ko, ang butas na iyon ay para sa kapwa Lulon-Tarugo. Parehong hugis. Parehong liit. Parehong dila sa loob. Paraan ng lahi nila — hindi para sa tao. Hindi para sa barako. Hindi para sa tarugo na kasing-haba ng braso nito at kasing-kapal ng palad na hindi magkasya.

Ako unang tao. Unang lalaki. Unang ganitong laki.

Tumingin ako sa tarugo ko. Tigas pa. Basang-basa sa laway. Tumingin sa siwang. 5’10” ako. 3’5” ito. Ang tarugo ko, sa siwang na iyon, sobra. Hindi kalahati. Hindi kahit korona nang walang puwersa.

Alam ko.  

Alam din nito.

Napaatras. Tumingin sa tarugo. Sa siwang. Pabalik. Mahinang hinga. Hindi ungol ng sarap. Hinga ng takot. Inihambing ng mata ang ulo ko sa slit. Walang kompletong usapan. Ang bunganga ay sanay lumunok. Ang siwang ay labasan. Makitid. Hindi handa sa akin.

Hindi ko itinulak.

Umupo ako sa bato. Binaba ko siya sa harap ko, hita pa ring nakabuka, siwang kitang-kita sa buwan. Hinaplos ko ang hita. Malamig-init. Nanginginig. Hindi ko hinawakan agad ang butas.

“Hindi kasya,” sabi ko nang tahimik. Para sa kanya. Para sa akin. “Alam mo. Alam ko. Yung bibig mo, sanay. Yung butas mo… para sa kapwa mo. Hindi sa ’kin.”

Huminga. Tumingin sa mukha ko. Tumingin sa tarugo. Nanginginig ang dila sa siwang, pero nakaatras ang balakang.

Hinaplos ko ang siwang. Fluid. Slippery. Pulse sa ilalim ng pad. Hinaplos ang dila na kumikiwal. Dumikit sa daliri ko. Umikot. Parang dinidilaan ang pad mula sa butas. Mainit. Madulas. Nanginginig.

Ipinilapat ko ang daliri sa slit. Hindi pumasok. Rim lang. Sikip. Parang tubo. Napaigtinig siya. Daing. Pumiglas nang konti palayo sa daliri, tapos bumalik — gutom ng dila, takot ng butas.

“Tingnan mo.”

Kinuha ko ang maliit na kamay. Ipinilapat sa tarugo. Ramdam nito ang laki sa tabi ng siwang. Ang palad niya ay mas maikli kaysa sa haba ko. Ang ulo ko ay mas malaki kaysa sa buong slit. Huminga. Nanginginig ang daliri sa ugat. Hindi binitawan, pero hindi rin inilapit ang butas.

“Hindi ko ipapasok lahat. Imposible. Ulo. Leeg. Tapos tigil. Kapag dugo, hinto. Kapag ayaw, bitaw.”

Walang salita. Wala namang salita kailanman.

Kaya hinintay ko ang sagot sa katawan.

Una, hindi. Napaatras. Daing. Takot.

Pangalawa, hinaplos ko ulit ang dila sa siwang. Kumiwal palapit sa ulo ko kahit nakaatras ang balakang. Gutom ng lasa. Hindi gutom ng kantot.

Pangatlo, kinuha ko ang pre-cum sa ulo. Pinahid sa slit. Sa dila sa loob. Pinatikim sa butas ang lasa na sanay lunukin ng bunganga. Nanginginig. Hinga. Daing na mas mababa.

Pang-apat, inilapit ko ang ulo sa siwang. Hindi itinulak. Pinahid. Pinaikot. Corona sa rim. Dila sa loob humagod sa butas ng tarugo. Suction. Kiwal. Init.

Pumiglas. Daing. Nakaigting. Tumingin sa akin — malalaking madilim na mata, tanong, takot, gutom.

“Oo o hindi,” sabi ko. “Kung hindi, subo na lang. Sanay ka doon. Hindi kita pipilitin sa butas na ’yan.”

Nanatili.

Hindi tumango. Hindi umalis.

Ang sagot na nalaman ko: hindi nito inalis ang hita. Hindi pumasok sa bitak. Inilapit ang siwang nang isang pulgada. Dila kumiwal sa corona. Hinga sa leeg ko nang buhatin ko siya. Daing — takot — pero hindi bitaw.

Hindi iyon salita.  

Iyon ang oo na kaya nitong ibigay.

“Shhh. Hindi buo. Ulo lang. Kapag dugo, hinto.”

Nanginginig. Hinga sa bato. May mahinang daing — hindi tao, hindi hayop. Haba ng hangin sa lalamunan. Takot at gutom sa iisang tunog. Pero nanatili ang siwang sa ulo ng kargada ko.

Binuhat ko.

Nakatayo ako sa bato. Isang braso sa likod nito, isang kamay sa baywang. Buong katawan sa dibdib ko. Paa walang abot sa limestone. Mukha sa leeg ko. Hinga. Nanginginig. Pinahid ko ulit ang ulo sa siwang. Pinaikot. Pre-cum at fluid. Ang dila sa loob ay humagod sa corona — parang dinidilaan mula sa loob. Suction. Kiwal. Init. Iba sa puki. Iba sa cloaca. Iba sa puwet. Walang laman na tumatanggap sa gilid. Pader. Slit. Dila. Disenyo para sa kapwa niya, hindi sa akin.

Itinulak.

Millimeter.

Sikip na hindi tao. Walang fold na humahawi. Ang corona ay tumama sa rim ng siwang at tumigil, parang pintuan na ayaw. Pinilit ko nang bahagya. Hindi buong bigat.

Daing. Mahaba. Nakaigting ang katawan sa braso ko. Pumiglas — hindi palayo nang todo, kundi paikot, para bang gusto iwasan ang presyon pero ayaw bitawan. Nahihirapan. Kitang-kita sa mukha: nakapinid ang mata, nakaawang ang walang ngiping bibig, hinga sa leeg ko na mainit at mabilis.

Pumasok ang ulo. Tapos ang leeg ng tarugo — yung bahagi sa ilalim ng corona, bago maging tangkay. Doon nagtapos. Hindi pa kalahati. Hindi hanggang gitna. Ang tangkay ay nasa labas, kitang-kita sa pagitan ng payat na hita.

Dumugo.

Manipis. Pink. Halo sa fluid. Mainit sa kamay ko. Hindi bugso. Bitak. Unat. Ang butas na para sa kapwa Lulon-Tarugo ay binanat ng ulo ng tao.

Huminto ako.

Hindi pumiglas palayo. Nanatili. Hinga sa leeg ko, daing sa bawat hinga. Dila sa loob kumikiwal sa butas ng tarugo — parang gusto pang pasukin ang butas ko habang ako ang nasa butas nito. Nahihirapan. Pero hindi tumakas. Iyon pa rin ang oo.

“Tama na muna. Ulo lang.”

Pumasok ulit. Hanggang leeg. Hindi hanggang puson. Kitang-kita ang umbok sa payat na tiyan — hindi buong laman. Ulo at leeg lang. Nakaukit na maliit na bilog, hindi mahabang hugis ng tarugo.

Inangat-baba. Mabagal. Ang dila sa loob ay umiikot sa ulo habang nakapasok. Hindi ko iyon naisip kailanman. Parang may bumubunganga sa loob ng butas. Parang dalawang dila — isa sa bibig sa leeg ko, umaalingawngaw ng daing, isa sa siwang sa tarugo ko, kumikiwal sa butas.

Tuwing itinaas ko, may daing. Tuwing ibinaba hanggang leeg, pumipiglas ang hita sa braso ko. Nahihirapan. Nasasaktan. Gutom pa rin. Halo.

Nakaupo ako sa bato para hindi madulas. Siya sa ibabaw, mukha sa dibdib ko, tuhod sa magkabilang gilid ng hita. Ibinaba ang sarili. Ulo at leeg lang. Nanginginig. Dugo sa hita ko. Hawak ko ang buong baywang sa isang kamay. Nang subukan niyang bumaba pa, huminto ang siwang sa ilalim ng leeg ng tarugo — pader. Daing. Pumiglas pataas. Bumalik sa ulo at leeg. Ang dila sa siwang ay lumabas sa gilid ng corona, kumiwal, pumasok ulit.

Nakahiga ako sa limestone. Siya sa ibabaw, dibdib sa dibdib. Tuhod ko nakataas para may anggulo. Ipinapasok mula sa baba. Mas mababaw. Mas kontrolado. Ramdam ko ang dugo at fluid sa puson. Ramdam ko ang dila na humahagod sa ilalim ng ulo. Ramdam ko ang daing sa dibdib ko, vibrasyon, hindi salita. Nahihirapan sa bawat sentimetro na lampas sa leeg — kaya hindi ako lumampas.

Binuhat ko siyang nakatalikod. Likod sa dibdib. Dog tags sa ulo. Isang kamay sa ilalim ng hita, isa sa dibdib. Pasok mula sa likod ng siwang — parehong butas, ibang anggulo. Mas sikip. Mas dugo. Mukha nito nakatingala. Hinga. Daing. Nanginginig ang apat na daliri sa braso ko. Pumiglas nang ilang segundo nang tumama ulit ang rim sa leeg ng tarugo. Huminto ako. Bumalik sa ulo at leeg. Daing humupa. Dila kumikiwal.

Hindi harabas. Hindi buong haba. Ulo at leeg. Tapos labas. Tapos ulo at leeg. Basang tunog sa bato. Natatakpan ng batis. Daing sa bawat pasok. Panginginig sa bawat labas.

Nang labasan ako, sa loob.

Throb. Throb. Throb.

Puno agad. Umaapaw. Walang lalim na sisipsip ng lahat tulad ng cloaca o puki. Puti at pink sa siwang, pababa sa hita, pababa sa bato. Nanginginig. Hinga. Daing na naging mahabang hangin. Ang dila sa butas ay kumiwal nang mas mabangis — busog sa dalawang direksyon. Parang ayaw bitawan ng puti kahit masakit.

Binaba ko.Iika-ika pabalik sa pag-upo sa bato. Siwang basang-basa. Dugo at puti. Hindi pumapasok sa bitak agad. Humiga sa shallows. Hinga. Daing pa rin, mahina. Ang dila sa siwang ay lumabas pa, kumiwal sa hangin, pagkatapos ay pumasok.

Hinugasan ko ang kamay ko sa batis. Isinara ang zipper. Dog tags pinalo sa dibdib.

Unang tao nito sa butas na iyon. Unang butas ko na hindi puki, hindi cloaca, hindi puwet. Isang siwang na parang ihi-hole, may dila sa loob, gawa para sa kapwa niya, kayang lunukin ang lasa pero hindi ang haba.

Umaga.

May truck. May order. Bagong destino.

Dumaan ako sa bitak bago lumipat. Mag-isa. Canteen. Wala nang team sa likod.

Nasa lusak ng tubig. Mas makinis ang balat. Mas maliwanag ang mata. Siwang sarado na, may bakas pa ng pink. Huminga sa bota ko. Apat na daliri sa tela.

Hindi ko dinala. Hindi ko pwedeng dalhin.

“Ingat.”

Walang sagot. Hinga.

Pumasok sa bitak. Hindi parang bula. Dahan-dahan. Ulo. Balikat. Hita. Wala.

Sumakay ako sa truck. Bago nawala ang cut sa likod, may amoy pa sa kamay — matamis-asin, hindi dagat.

Walang grid sa AAR. 

Walang pangalan sa sitrep.

Kung tanungin ako kung may ibang tao sa limestone cut — wala.

Kung panaginip, bakit iba ang bato sa unang panaginip, at bakit may pink sa loob ng thumbnail ko hanggang sa susunod na camp?

Kung totoo, bakit walang bakas kapag may kasama — at bakit bumabalik kapag ako lang?

Hindi ko iyon isasagot sa harap ng kahit sino.

Nandito ito sa log.Munting Anino. Lulon-Tarugo. Anino sa bitak.

Hindi nito alam ang pangalan.

Akin lang.

At alam ng katawan ko kung ano ang nilunok, kung ano ang kumiwal sa loob, kung ano ang dumugo, kung paano ako napayag nang walang salita, at kung gaano kasikip ang siwang na kayang tanggapin ang ulo at leeg lang — habang walang ibang scout sa cut.

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

CREATURE FEATURE: Classified Vault Files - Restricted Access 🔞 Field Logs

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦

.