Field Log #021: Negros Occidental Highland, Mong

Field Log #021:  Negros Occidental Highland, Mong 

 

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Bundok. Sagingan. Secondary growth. Lumang logging spur na may kalawang na yero sa gilid, nakatayo pa rin ang poste na parang ayaw matumba kahit kinain na ng ulan ang laman. Hangin na amoy putik at dahon na nabulok nang tahimik. Sa malayo, Kanlaon na nakatago sa ulap. Sa trail bago pa kami pumasok ay may gasgas sa puno—hindi palakol, hindi kuko ng baboy-ramo. Limang guhit. Mababaw. Matanda na. May amoy sa hangin na hindi hayop at hindi tao: basang-balahibo, saging na sobrang hinog, konting metal.

Recon. Sa papel: livestock mauling. Sa totoo: may galaw sa ridge.

Bago pa kami magtayo ng hide, sa gabi sa logging spur, Roldan ang unang nagsalita nang pabulong habang sinusunog ang instant coffee sa stove.

“Sabi ng guide, huwag daw tayo sa kuweba sa itaas. May amó doon. Hindi unggoy ng zoo.”

Dela Cruz uminom muna. “Impakta. O aswang na nagpapanggap. O gutom na macaque. Pili ka.”

Roldan tumawa, pero hindi buo. “Sabi nila, kinakain ang bituka ng kambing. Hindi laman. Bituka. Tapos umaalis.”

Hindi ko sinagot.

Ako si Shawn. Lead scout. 5'10". Kayumanggi. Maikli ang buhok, itim, basang-pawis palagi sa noo. Manipis ang bigote. Matipuno. Dog tags sa leeg. Pitong tao kami.

Ito ang hindi papasok sa AAR.

Hindi putok ang unang narinig namin. Hinog na saging. Pasingaw ng putik. Pawis sa strap ng pack at sa leeg ko, sa ilalim ng dog tags, na parang maliit na ilog na ayaw matuyo. Naka-fatigue pants ako, camouflage, basa sa tuhod. Combat boots na putik. Open jacket, fatigue, sa loob black tank. Rifle slung. Yung bakas sa lupa na sabi ng barangay ay kuko ng hayop na nananagasak ng kambing—hindi kuko. Palad. Limang daliri. Maliit.

Nakita namin siya sa gilid ng buncho. Nakaawang ang bunganga, hinuhubad ang balat ng saging gamit ang ngipin. Pantay ang ngipin. Walang pangil. Walang mahabang kuko. Mga kuko niya maiksi, mapurol, parang napagaspang sa puno. Paglingon, hindi agad takbo. Titig. Parang tao kung titingnan mo nang matagal. Parang unggoy kung sa malayo. Huni. Tapos takbo—maiksi ang hakbang, payat, pandak, hita na umiindak nang mabilis pero hindi malayo.

Dalawang pincer. Net na pambitag ng manok na dala ni Roldan. Hindi siya sumigaw. Ungol lang. Kumapit sa saging. Hindi kumagat. Nadulas ang palad niya sa braso ko—mainit, basang-pawis, may patch ng balahibo sa siko. Ang braso ko naka-tanggal na ang manga ng jacket, kita ang ugat, kita ang putik.

“Bagong species,” sabi ni Corp. Dela Cruz, pabulong, parang ayaw niyang marinig ng gubat. “Parang unggoy. Parang tao. ‘Wag niyong barilin.”

Dala namin siya sa hide sa loob ng sagingan. Lubid sa baywang, hindi sa leeg. Saging. Tubig sa takip ng canteen. Ininom. Tumingin sa akin. Huni. Kung pipilitin mo, salamat.

Tinawag siyang Mong. Sa papel: captured fauna, possible new primate. Sa hide: alaga. Mascot. Sinasakay sa pack pag lipat-kampo. Natutulog sa paa ko, sa ibabaw ng putik na bota, at doon ko unang naramdaman ang bigat na hindi hayop-bigat—parang may nagtitiwala sa bota ko kahit putik. Hindi nagsasalita. Ungol kung gutom. Huni kung tuwa. Klik sa lalamunan kung galit. Kapag sinabi kong hindi, tumitigil. Nakakaintindi.

3'4". Hanggang gitna ng hita ko kung nakatayo ako sa combat boots. Hanggang dibdib kung nakaupo ako sa putol na puno. Adult ang mukha—hindi bata, hindi chubby, payat ang pisngi, madilim ang mata, manipis ang labi. Katawan: bansot, payat, proportional. Patchy ang balahibo. Gray-brown sa batok, siko, labas ng hita, gilid ng pwet. Walang dibdib. Walang laman sa balakang. Bakla ang kilos kung kikay ang tawag sa pagkakaupo sa bota ko, sa pagsutsot sa leeg ko sa may dog tags, sa pagtingin sa mata tapos sa siper ng pantalon tapos sa mata ulit.

Sa ulo ko siya parang hindi unggoy. Hindi ko iyon sinasabi.

Akala ng lima, unggoy. Ako ang unang naramdaman na may iba.

Pawis.

Hindi tubig. Hindi saging. Pag kaming dalawa lang sa likod ng buncho, pag tanggal ko ng fatigue jacket at ng black tank dahil sa init, kita ang dibdib ko, ang dog tags na dumidikit sa basang balat, ang tiyan, ang bigote na may patak ng pawis, lumalapit siya. Hindi bigla. Titig muna, mahaba, parang sinusukat kung aatras ako. Sutsot sa leeg, sa ilalim ng chain. Tapos dila sa buto sa balikat. Isa lang ang dila. Magaspang. Mainit. Parang dilang pusa na basang-alat. Sinisimsim ang patak. Hindi kinakain ang balat. Iniinum ang asin. Dumidikit ang chain sa dila. May tunog—basa, mabagal, parang may umiinom sa leeg ko.

Pinabayaan ko.

Hindi dahil mabait ako. Dahil tahimik ang sagingan sa tanghali at dahil ang dila sa leeg ko ay hindi hayop at hindi tao at dahil walang makakatingin. May araw sa Fort Magsaysay na pagod ka na sa test mission at wala kang hinahawakang tao kundi rifle at sarili. May nobya akong iniwan sa Tarlac na hindi na nagsusulat. May libog na hindi mo inilalabas sa team dahil linya iyon. Ang dila sa leeg ko unang mainit na bagay sa balat ko sa loob ng dalawang linggo na hindi tela at hindi ulan. Doon ako natukso, hindi sa bunganga sa tite. Sa leeg. Sa kili-kili pag taas ng braso, kitang-kita ang kuyom ng kalamnan. Sa uod ng pawis sa gitna ng likod, pababa sa gilid ng fatigue pants. Lalapit siya pag kaming dalawa. Didilaan. Susutsot. Titingin sa mata habang basang-basa ang dila sa balat. Hindi ko tinutulak. Hindi ko rin hinahila. Hinihintay ko kung hanggang saan, kasi kung hanggang leeg lang, kaya ko pang sabihin sa sarili ko na hayop lang na mahilig sa asin.

May radio sa dibdib ko. Chirp. Tatalon palayo, nakaawang ang bunganga. Celos. Parang akin iyan, huwag mo akong istorbohin.

Hindi ko pa hinawakan pabalik. Isang araw, dalawa, tatlo—grooming lang sa leeg, sa balikat, sa likod. Kapag may hak bang sa trail, itinatago ko siya sa pack. Kapag may tanong si Dela Cruz, “Bakit basa ang leeg mo?” sagot ko, “Ulan.” Kahit wala.

Tinuruan ko siyang intindihin ang hindi nang mas matagal kaysa sa kailangan. Hinawakan ko ang noo niya. “Hindi.” Huni. Umatras. Binigyan ko ng saging. Huni. Parang ayos. Doon ako nagsabi sa sarili ko na kaya ko pang huminto. Na kung titigil ako ngayon, buo pa ako sa extract.

Hindi ako tumigil.

Ihi.

Unang ulit, ako lang. Likod ng puno. Naka-fatigue pants pa ako, naka-bota, naka-dog tags, walang shirt. Binaba ko ang siper ng pantalon. Inilabas. Uod sa lupa. Init sa hangin. Amoy ammonia na halo putik. Pagtalikod ko wala na siya sa pack. Nandoon sa basang-lupa. Dila sa putik. Sinisimsim. Huni sa lalamunan—mababaw, gutom. Kita ang lalamunan niyang gumagalaw.

Pangalawang ulit, pinanood ko. Hindi ko tinaboy. Tumingin siya sa akin habang dinidilaan ang lupa. Parang tanong. Kita niya ang siper ko na hindi pa naisara, ang boxer shorts na itim na kita sa bukas, ang kayumanggi kong kamay sa pantalon, ang tite na hindi pa tigas pero kita ang hugis sa cotton.

Pangatlo, hindi na lupa. Habang umiihi pa ako, lumapit. Hindi humawak sa tite. Dila sa agos bago tumama sa lupa. Mainit ang ihi. Magaspang ang dila. Natalsikan ang noo. Hindi tumakbo. Ininom. Dumaloy sa dila pababa sa lalamunan. May tunog ng inom. May talsik sa patchy fur sa pisngi. Tumingin sa akin habang basang-dilaw ang dila, habang nakaawang pa ang siper ko, habang kita ang ulo ng tite sa hangin.

Sabi ko sa sarili ko: hayop. Sabi ng katawan ko: hindi lang. Ang init ng ihi ko sa dila niyang magaspang, ang talsik sa noo, ang titig pagkatapos—doon ako nadarang nang palihim. Hindi pa tigas. Pero may kiliti sa ilalim ng pusod, sa ilalim ng siper, na hindi ko inamin kay Roldan, kay Dela Cruz, kahit sa sarili ko nang malakas. May pulso sa bayag. May init sa butas ng ulo.

Hindi ko sinabi sa team ang dila sa leeg. Ang ihi, naiba.

Ikaapat na araw, umihi si Roldan sa parehong puno. Lumapit si Mong. Natigilan si Roldan.

“Putangina. Inumin niya?”

“Hayop,” sabi ko. “Gusto ng asin.”

Tawa. Kadiri-tawa ng lalaking pagod. “Hayaan mo. Mas mabuti pa diyan kaysa sa bota ko.”

Hindi namin pinagbotohan. Nangyari na lang. Pag umiihi ang sino man sa likod ng sagingan, pinapanood nila si Mong. Hinahayaang lumapit. Sahurin. Inumin habang daloy pa. May tumatawa. May nagsasabing tama lang, wala naman tayong latrine. Walang tite sa bunganga niya kundi agos. Walang chupa. Walang hipo sa baras ng iba. Ako ang linya. Hindi dahil santo. Dahil ayoko ng ibang kamay sa sikreto.

Pag ihi ng iba, iinom siya. Pag ihi ko, nakaawang pa ang siper ng pantalon ko, iinom tapos tititigan ako nang mas matagal. Susutsot sa dog tags. Parang may utang. Minsan, pagkatapos uminom, dila sa tahi ng boxer shorts ko, sa basang cotton, sa amoy, hindi pa sa laman.

Isang hapon, Dela Cruz bumalik nang maaga dahil sira ang radio. Nakaawang pa ang siper ko. Si Mong nasa putik, dila pa sa talsik. Itinulak ko siya sa saging. Isinara ko.

“Nagtatapon,” sabi ko.

Tiningnan niya ang putik. Tiningnan ako. Hindi nagtanong ulit. Pero mula noon, mas madalas siyang tumingin sa pack ko.

Hindi chupa agad. Hindi hipo agad. May dahilan ako kung bakit ako pumayag, at hindi iyon bigla na lang.

Uupo muna sa combat boot ko. Buong bigat parang sako ng bigas na basa. Hita sa leather na putik. Mukha sa tuhod ng fatigue pants. Aamoy sa tahi ng pantalon. Dila sa tela. Hindi pa siper. Mainit ang hininga sa camouflage. Dumidikit ang luway sa tahi hanggang sa kita ang basang-pabilog sa tela.

Kamay sa hita, sa ibabaw ng camouflage. Maiksi ang daliri, mapurol ang kuko. Kikay tumayo. Huni. Tingin sa mata. Tingin sa siper. Tingin ulit sa mata. Kita niya ang dog tags sa hubad kong dibdib. Kita niya ang bigote. Kita niya ang pawis sa tiyan pababa sa butones. Kita niya ang umbok.

Gabi. Team tulog. Ako watch. Naka-fatigue pants pa rin, naka-bota, jacket ko lang ang nakasampay, tank wala. Siya sa pagitan ng tuhod ko. Ulo sa siper. Sutsot. Mainit ang hininga sa tela. Dumikit ang luway sa camouflage. May init na tumagos sa boxer shorts. Doon ako unang tumigas nang totoo—hindi sa leeg, hindi sa ihi, kundi sa hininga niya sa siper, sa titig na parang naiintindihan niya ang tigas, sa celos niya sa radio, sa dila niyang alam na ang lasa ng pawis ko at ihi ko at wala pang lasa ng tamod. Tumigas hanggang sa masakit na sa zipper. Kita ang hugis. Kita ang basang-spot sa itim na cotton.

“Hindi,” sabi ko. Maikli ang buhok ko, basang-gabi. Bigote may pawis.

Ungol. Ulo paatras. Tapos ulit. Dila sa siper. Dila sa metal. Dila sa butones.

“Hindi pa.”

Ang pa ang unsong. May pa. May mamaya. May pagod na dalawang linggong walang kamay kundi sarili sa palikuran ng isip. May nobya sa Tarlac na hindi na nagrereply. May hayop na hindi hayop na nakaluhod sa pagitan ng bota ko at hindi nagsasalita kaya walang makakapagkwento.

Kinabukasan magdala ng tubig, kaming dalawa. Inalis ko ang jacket at ang tank. Kita ang buong dibdib, ang dog tags, ang tiyan, ang fatigue pants na basa sa hita, ang siper. Dinilaan niya ang kili-kili hanggang panginginig. Hindi ko pinigilan ang kamay noong dumulas sa pusod. Sa buhok sa ibaba. Sa butones ng pantalon. Sa umbok. Hinaplos niya ang tela, hindi pa ang laman.

Hinawakan ko ang pulso. Maliit. Mainit. Ang kamay kong kayumanggi, malaki sa pulso niya.

Dahilan ko sa sarili ko, nang pabulong, habang hawak ko siya: kung hayop siya, grooming ito. Kung naiintindihan niya ang hindi, pumapayag siya. Kung may team eighty metro palabas, may oras. Kung hindi ko ito ibibigay, darating ang gabi na ako mismo ang hahanap, at ayoko nang hanapin nang ganoon.

“Dahan.”

Huni. Intindi.

Ako mismo ang nagbaba ng siper. Hindi siya. Butones. Siper pababa. Kita ang itim na boxer shorts, basa sa unahan, nakaumbok, halos basag na ang tela sa init. Mainit. Hindi pa tigas na tigas—kalahati, dahil takot, dahil bawal, dahil eighty metro palabas ang team sa trail. Tapos kalahati naging buo noong dila niya sa tela ng boxer shorts, noong naramdaman ko ang gilagid na goma sa labas pa lang ng cotton. Dinilaan niya ang ulo sa labas ng tela. Sinipsip ang cotton. Basang-basa. Kita ang hugis ng ulo. Kita ang butas sa basang-spot.

Amoy ko. Amoy niya. Saging. Pawis. Ihi kaninang umaga. Pre-cum na maalat.

Dila sa boxer shorts muna. Basang-basa ang cotton. Saka ko ibinaba ang boxer shorts hanggang gitna ng hita, naipit sa fatigue pants na nakabuka sa siper, naipit sa bota. Tumayo ang tite. Kayumanggi. Ugat. Basang-ulo. Talsik ng luway niya agad sa butas.

Nakaupo ako sa putol na puno. Fatigue pants sa bota, siper bukas, boxer shorts sa gitna ng hita. Hubad ang itaas. Dog tags sa dibdib. Bigote. Maikling buhok. Siya nakaluhod sa putik sa pagitan ng bota. Ulo hanggang siper kahit nakaunat. Kailangan tumingala. Dalawang kamay sa camouflage sa hita—hindi maabot ang buong circumference. Dila muna sa ulo. Magaspang. Basang-init. Gilagid na goma sa ilalim ng tite. Walang ngipin na sumasakit. Sinisipsip parang saging na natutunaw. Klik sa lalamunan. Luway na malapot, hindi luway-tao; konting malagkit, konting matamis-alat. Ang init ng bunganga niya iba sa kamay ko. Ang dila umiikot sa butas ng ulo, tumitigil, sumisipsip, parang gutom talaga, parang hinuhugot ang pre-cum. Doon ako nalibugan nang buo—hindi lang tigas, kundi yung libog na nakakahiya, yung libog na alam mong mali ang bagay sa tuhod mo at ayaw mo pa ring tigilan. Dumidikit ang dog tags sa pawis sa dibdib ko habang humihinga ako. Kumikiliti ang dila sa corona. Sumasara ang gilagid sa ulo parang singsing.

Nakatayo ako sa putik. Combat boots. Fatigue pants nakababa nang konti sa balakang, siper bukas. Isinampay ko siya sa toe ng dalawang bota para umangat. Hanggang baywang ko ang ulo. Hawak ko ang batok—maliit, mabalahibo sa gilid. Siya hawak sa belt loop ng pantalon. Nasubo niya ang ulo hanggang gitna. Hindi buo. Maiksi ang lalamunan. Kapag tinulak ko pa, ungol, luha sa sulok ng mata, pero hindi umatras. Vacuum ng gilagid. Dila sa ugat sa ilalim. Kumikiliti ang lalamunan niya sa ulo ko. Halos ako na ang umungol, pabulong, para walang marinig ang gubat kundi saging at hangin. Ang bigote ko may luway niya nang yumuko ako. May thread ng luway mula labi niya hanggang baras. Basang-basa ang bayag sa dila pagbaba niya.

Nakaupo ako sa pack. Jacket sa tabi. Tank wala. Siya nakaupo sa isa kong hita, ulo pihit pababa sa siper. Parang alaga na nagpapakain. Bibig sa tite. Pwet sa hangin. Patchy fur sa tagiliran. Kita ang hiwa sa pagitan ng hita habang sumusubo.

Hindi niya alam durugin. Grooming ang alam. Dila sa ulo, sa baras, sa bayag, balik sa ulo. Linis. Simsim. Parang pawis. Parang ihi. Parang pagkain. Dinilaan niya ang bayag hanggang umangat. Sinubo ang isa. Luway sa crease. Tapos balik sa ulo, sipsip hanggang puti ang knukle ng daliri ko sa pack.

Unang tamod, hindi ko inalis. “Lunok,” pabulong. Hindi lang utos. Pakiusap. Ayoko ng bakas sa putik, ayoko sa boxer shorts. Pumutok sa bunganga. Mainit. Malapot. Punong-puno ang gilagid. Tumulo sa sulok ng labi pababa sa patchy fur sa leeg.

Huni. Gumalaw ang lalamunan. Dila sa labi pagkatapos, parang saging pa rin. Tumingin sa akin. Hindi nagsalita. Intindi. Dinilaan ang natirang puti sa ulo. Sinimsim hanggang malinis.

Inayos ko ang boxer shorts. Sinarado ang siper. Sinuot ang tank. Jacket. Amoy luway sa pantalon. Team palabas sa trail.

“Walang nakakita,” sabi ko sa hangin.

Sutsot siya. Parang oo.

Dalawang gabi pang ganoon bago ko ginalaw ang ibaba. Ang chupa hindi sapat noong nagsimula akong magtaka kung ano ang hiwa na nakikita ko kapag nakaupo siya sa hita ko, pwet sa hangin, habang ang camouflage ko ay bukas ang siper. Titig ako doon habang siya sumusubo. Titig siya sa akin habang ako tumitig. May tanong sa titig niya. May sagot na ayaw ko pang sabihin.

Hinubad ko ang wala naman niyang suot. Payat na tiyan. Sa pagitan ng hita, kung sa malayo, mukhang puki. Dalawang labi, basang-abo-pink, hiwa sa gitna. Hindi cloaca. Hindi butas ng puwit. Nasa harap, nasa lugar ng tao. Basang-basa na bago pa hipuin. Pag hiniwalay ko ang labi—daliri ko mas malaki kaysa hiwa, kayumanggi sa abo-pink—loob hindi puki.

Walang butones. Walang unan-laman na tao. Funnel. Bungad na parang embudo ng laman. Pader na may cilia—mambibilog na buhok-laman, basang-init, humahawak sa daliri parang damong-dagat na buhay. Masikip. Mainit-iba. Hindi basang-tao. Basang-hayop na umuusok. Amoy saging-laman at asin. Dumidikit ang cilia sa daliri hanggang sa mahirap bunutin. May pulso sa loob. May init na umaakyat sa knukle.

Ungol siya. Huni. Hindi takas. Ibinuka ang hita nang kusa, buto-buto ang tuhod. Tumingin sa akin habang umiikot ang daliri ko sa bungad. Dumidikit ang cilia. Parang may libu-libong dila sa loob. Pinahiran ko ang daliri sa bungad. Basa. Malapot. Iba sa luway ng bunganga.

Doon ako nadarang sa pangalawang pagkakataon. Hindi chupa. Hipo. Ang cilia sa daliri ko parang dila na libu-libo, humihila, mainit, buhay. Naisip ko: kung ganito sa daliri, ano sa tite. Naisip ko: mali. Naisip ko: eighty metro ang team. Naisip ko: kung hayop ito, bakit ibinubuka. Kung naiintindihan niya, pumapayag siya. Ang libog ko doon hindi lang laman. May utang na rin—dila niya sa leeg, sa ihi, sa tite, lunok. May gana akong bayaran. Ang dog tags ko tumama sa kamay niya noong yumuko ako. Tumigas ulit ang tite sa bukas na siper habang nakahawak ang daliri sa loob.

“Hindi pa,” sabi ko. Tinanggal ko. Dinilaan niya ang daliri—cilia-lawa, pawis ko, luway niya. Sinubo hanggang knukle. Linis.

Hindi pa. Pero malapit na.

Ulan. Walang galaw. Hide. Naka-jacket ako, basa, tank sa loob, fatigue pants, bota. Phone ni Roldan naka-airplane, downloaded na video bago pa kami pumasok. Tawanan. Bakla sa screen na tinutumba sa pwet. Babae din, parehong anggulo. Si Mong nakaupo sa pack ko, nakatingin. Hindi hayop-titig. Titig na intindi. Ungol nang malalim noong pasok ang tite sa pwet sa screen. Huni. Tumingin sa akin. Tumingin sa pwet niya. Tumingin ulit. Kita ang singsing niya noong yumuko, abo-pink, basang-konti.

“Putangina,” sabi ni Roldan. “Interested siya.”

Tawa ng lahat. Ako hindi. Ako alam. Ako ang tinignan niya, hindi si Roldan. Ako ang may lasa sa bunganga niya. Ako ang may utang. Ako ang naka-dog tags at bigote at siper na alam niyang buksan.

Kinagabihan walang phone. Ako ang video. Doon ko naramdaman ang pangatlong tukso—hindi na hiwa sa harap, kundi ang pwet niya noong yumuko siya sa pack ko, noong kita ko ang ring na abo-pink sa ilalim ng patchy fur, noong naalala ko ang screen at ang ungol niya. Hindi pa iyon kantot sa pwet. Iyon pa lang yung isip ko na nagsasabi: may dalawang butas, at parehong titig niya sa akin. Hinipo ko ang singsing sa labas. Masikip. Malamig-konti. Ungol.

Team sa ridge. Dalawang oras na loop. Ako magbabantay sa hide. Mentira. Jacket ko sa ampaw. Tank wala. Fatigue pants. Bota. Dog tags sa hubad na dibdib.

Bakit ako pumayag kantutin ang funnel.

Dahil dalawang gabi akong nagpasubo at nagpalunok at hindi pa rin ako tapos o sya. Dahil ang daliri ko ramdam pa ang cilia kinabukasan. Dahil pagod ako sa linya, sa NPA na wala naman sa trail, sa nobya na hindi nagsusulat, sa team na tatawa kung malaman. Dahil si Mong mismo ang lumapit, hinawakan ang siper ng pantalon ko, ibinuka ang hita, huni, titig. Dahil ang oo niya walang salita pero may bukas na hita at may luway sa funnel at may titig na hindi takot. Dahil gusto kong malaman kung totoo bang iba ang loob kaysa mukha. Dahil libog na may hiya, at ang hiya hindi nakaawat—nagdagdag.

Nakaupo ako sa pack. Binuhat ko siya. Magaan. Payat. 3'4" sa 5'10" kong upo, parang kasya sa kandungan nang buo. Patchy fur sa siko sa leeg ko, sa dog tags. Nakaharap. Hita niya sa baywang ko, sa fatigue pants na bukas ang siper, boxer shorts nakababa. Parang anino ng bata kung sa malayo—hindi. Adult ang titig. Adult ang ungol. Adult ang hiwa. Tigas na tigas ang tite sa pagitan namin, kita ang ugat, kita ang pre-cum sa ulo.

Ulo ng tite sa bungad ng funnel. Hindi kasya. Labi na mukhang puki, loob na hindi. Cilia sa ulo. Mainit. Masikip na parang kamao. Ang cilia dumidikit sa butas ng ulo parang dila na ayaw bitawan. Kumiskis ang corona sa bungad. Basang-init. May tunog—basa, mahigpit.

“Dahan.”

Huni. Iyong huni na oo.Unang pulgada, huminto siya. Ungol sakit. Tumas ang katawan. Luha. Hindi kumagat. Kamay sa dibdib ko, sa dog tags, mapurol ang kuko, hindi sumasaksak. Ramdam ko ang singsing ng laman sa ulo.Pangalawang pulgada, basang-init, tapos mainit-ibang-pula. Dugo. Konti. Hindi agos. Talsik sa fur sa loob ng hita. Nagsara ang cilia sa baras parang bibig. Ramdam ko ang dugo na mas mainit pa sa luway. Ramdam ko ang tadyang ng laman. Ramdam ko na hindi puki—walang butones, walang malalim na loob-tao, kundi embudo na buhay. May pulso sa paligid ng baras. May hila pababa.Hindi ko itinulak lahat. Kalahati. Hinawakan ko ang mukha. Ang hinlalaki ko sa bigote ko muna, pawis, tapos sa pisngi niya.“Sige pa o tigil.”Ungol. Iyong ungol na sige.

Kalahati pasok-labas. Dugo sa tite, sa fur, sa pack, sa gilid ng boxer shorts ko. Loob: may tadyang na laman. May cilia na humihila pababa habang tinutulak ko pataas. Pakiramdam: basang-saging na pinipiga, tapos buhay. Ungol siya sa leeg ko, sa chain. Hawak ko ang baywang niyang kasintakip ng dalawang palad. Ang libog ko doon halo sakit niya, halo hiya ko, halo init na hindi tao. Kumikiskis ang dog tags sa fur. Tumutulo ang luway niya sa leeg ko. May tunog ng basa sa bawat pasok.Hindi ako labas sa loob. Tinanggal ko. Dugo at luway sa baras, makapal, mainit, dumidikit sa ugat. Dila niya sa tite. Grooming. Lasa dugo. Lasa ko. Lunok. Sinipsip ang ulo hanggang malinis ang dugo sa butas.Hinugasan ko siya ng tubig mula canteen. Tumingin siya sa akin habang dinidilaan ko ang dugo sa loob ng hita niya. Hindi gawain ng tao. Ginawa ko. Ang bigote ko may tubig. May lasa ng bakal at saging.Bakit ang pwet.Hindi same day. Tatlong araw. Funnel ulit. Mas madali. Konting dugo pa sa ikalawa. Wala na sa ikatlo. Natutong bumukas ang cilia. Pero pagkatapos ng funnel, yumuyuko siya. Ibinabaling ang pwet. Huni. Parang yung video. Parang utang na hindi pa bayad. Ako tumitig sa ring. Ako naaalala ang screen. Ako nadarang dahil kitang-kita ang abo-pink sa ilalim ng fur, dahil masikip ang isip ko sa tanong kung pareho ba o mas iba, dahil siya mismo ang naghahain, dahil pagod na ako magpanggap na grooming lang ang lahat. Naka-bota pa rin ako. Naka-pantalon na bukas ang siper. Hubad ang itaas. Dog tags. Bigote. Kayumanggi. Pawis. Tigas.Pwet: iba.

Makitid. Patchy fur sa pisngi. Butas na hindi pwet ng tao. Abong-pink ang singsing. Loob pag ibuka, hindi pula-tao. Uhog-ugat. Pader na parang loob ng saging na hilaw. May linya-linyang laman na dumidikit. Mas malamig kaysa funnel, tapos umiinit kapag napasok. Walang amoy-tae kung linis. Amoy putik at hinog. Singsing na masikip kaysa funnel. Mas maliit. Hinipo ko. Isang daliri. Masikip hanggang unang knukle. Ungol.Ako nakaluhod sa putik. Fatigue pants sa bota, siper bukas. Siya nakadapa sa pack. Pwet taas. Ulo baba. Hawak ko ang dalawang pisngi—kasya sa isang kamay kung pipilitin. Ulo sa singsing. Hindi kasya. Dumikit ang pre-cum sa abo-pink.Laway ko. Laway niya—dinura niya sa kamay ko noong tinuro ko. Intindi. Pinahid ko sa singsing. Pinahid sa ulo.Pulgada. Ungol. Kuyom. Dugo ulit. Konti. Mas konti kaysa funnel. Dumikit ang uhog-ugat sa ulo parang basang-ugat na buhay. Malamig-init. Iba sa cilia. Walang buhok-laman. May linya na humihigop. Doon ako nalibugan nang iba—hindi cilia na dila, kundi ugat na humihigop, malamig sa unang pulgada, tapos umiinit sa pangalawa, parang binabago niya ang loob para sa akin. Ang dog tags ko tumama-tama sa pack. May tunog ng basa at fur.Kalahati. Hinto. Huni niya na sige. Hanggang gitna. Bayag ko sa fur ng pwet niya. Ungol siya sa tela ng pack. Hawak ko ang payat na baywang. Pasok-labas nang dahan. Kita ang uhog-ugat sa baras paglabas, makintab, malamig tapos mainit.Hindi mabali. Dahan. Labas. Dugo-luway sa tite. Dila niya. Lunok. Dinilaan ang singsing pagkatapos, grooming, parang linis.Pagkatapos ng dugo, siya na ang lumalapit.Pag team sa loop. Pag watch ko. Pag hanap ng tubig. Hahawakan ang siper ng pantalon ko. Huni. Ibabuka ang hita o ibabaling ang pwet. Palit. Funnel, labas, pwet, labas, funnel, pwet. Parang pagkain na dalawang uri.Chupa palagi bago at pagkatapos. Lunok. Tamod ay pagkain. Saging, tubig, pawis, ihi, tamod. Iyon ang kain niya sa ulo ko. Sa AAR: saging at tubig.

Nakaupo ako, hubad ang itaas, siper bukas, siya sa kandungan, harap—funnel, kita ko ang mukha, dila niya sa ngipin ko at sa bigote, hindi halik-tao, grooming, habang ang cilia humihigop sa kalahating baras, habang tumutulo ang luway sa dog tags. Nakaupo ako, siya nakatalikod sa kandungan—pwet, kita ko ang singsing at ang uhog-ugat paglabas-pasok, patchy fur umuuga, hawak ko ang dibdib niyang walang laman, dog tags ko sa likod niya, bayag sa fur. Nakatayo ako sa bota, buhat—magaan, 3'4", isang braso sa ilalim ng tuhod, isa sa likod, ulo niya sa dog tags, dila sa pawis sa leeg habang kinakantot, habang ang funnel o pwet ay nakaikot sa tite. Nakadapa ako sa pack, fatigue pants sa bota, siya nakaupo sa mukha ko—funnel sa dila, cilia sa dila, parang dila sa dila, las a saging-asin, tapos bababa siya at isusubo ako hanggang lunok. 

Nakaluhod ako, siya nakasabit sa leeg ko nang harap, parang bag sa dog tags, tite pataas sa funnel, dila sa tenga ko, ungol sa tenga. Sa batis, tubig hanggang tuhod ng bota, siya sa bato, pwet labas sa tubig, malamig ang uhog-ugat, mainit ang tite, bula sa singsing, bula sa tubig. Sa likod ng saging habang umiihi ang team sa kabilang puno hindi chupa—delikado—pero pag alis nila, dila niya sa tite ko na may talsik pa ng ihi, siper ko bukas, simsim, tapos subo, lunok kung labas. Minsan funnel pa habang basang-ihi pa ang baras. Minsan pwet. Palit.Walang nakakakita.Walang nakakarinig kung hindi ungol na unggoy. 

Team: gutom na naman si Mong. Ako: oo. Gutom. 

Ako rin.Isang gabi, Roldan gumising dahil sa ungol. Ako nakaupo, jacket ko lang ang takip. Si Mong sa kandungan, mukha sa leeg ko. Siper ko nakasara nang mabilis.

“Ang clingy,” sabi ni Roldan, antok pa. “Parang aso.”

“Oo,” sabi ko. “Aso.”

Hindi niya nakita ang siper. Hindi niya naramdaman ang tigas sa ilalim ng jacket.Huli namin nalaman.

Hindi sa sex. Sa barangay.Pababa na kami. Extract sa logging road. 

Dala pa namin siya sa pack ko, ulo sa balikat, amoy saging at akin—amoy luway, amoy cilia, amoy uhog-ugat na hindi na maaalis sa fatigue kahit sarado ang jacket. Naka-full fatigue na ako, jacket sarado, rifle, bota, dog tags sa loob ng tela. Dumidikit ang chain sa pawis. May init pa sa siper kahit wala nang bukas. 

May matandang lalaki sa sityo. Tumingin. Hindi sa rifle. Kay Mong.Hindi siya nagtaka tulad ng pagtataka ng tao sa alagang unggoy. Tumingin siya nang matagal. Tapos nagsalita, Binisaya na mabagal, tapos Tagalog.

“Hindi unggoy iyan.”Nagtawanan ang ilan. 

Roldan: “Ano po, gorilla?”Umiling ang matanda. 

“Amomongo. Dito sa itaas. Hindi hayop ng zoo. Hindi tao. Hindi rin unggoy. Pinaghalo. Payat. Pandak. Walang pangil kung ayaw. Nakakaintindi. Huwag ninyong dalhin sa bayan. Huwag ninyong ipakita sa pari. Pakainin ninyo. Huwag ninyong saktan. Kapag saktan ninyo, babalik ito sa kagubatan na galit. Kapag minahal ninyo nang mali, hindi na kayo aalis nang buo.”

Hindi nagsalita si Corp. Dela Cruz agad. Tumingin sa akin. Tumingin kay Mong. Tumingin sa bakas ng palad sa putik—limang daliri, hindi kuko.

“Kaya pala,” pabulong niya. “Kaya tao ang titig.”

Roldan umiling. “Putangina. Mascot pala natin yung kinatatakutan dito.”

Si Mong, sa balikat ko, huni. Hindi takot. Parang alam niyang nabasa na ang pangalan. Sutsot sa leeg ko sa may collar, sa amoy na alam niya.

Ako walang imik. Ako alam na hindi unggoy simula noong unang dila sa leeg.Hindi ko alam ang salita. Ngayon may salita. Amomongo.

Hindi namin siya isinama sa trak papuntang battalion. Hindi dahil mabait kami. Dahil ang matanda tumingin sa akin nang tumagal, parang nakikita niya ang amoy sa pantalon ko—luway, ihi, tamod, dugo na luma na—at dahil si Mong, pag nilapag namin sa gilid ng sagingan bago ang kalsada, hindi tumakbo agad. Tumingin sa team. Tumingin sa akin. Dila sa hangin. Sutsot.Binigyan namin ng saging. Tubig. Roldan nagtawanan pa.

 “Palikuran ka na namin, ha.”Huni.

Ako huling natira. Team nasa kalsada. Pack ko sa likod. Siper ko sarado, pero ramdam ko pa rin ang init sa ilalim, ang marka ng gilagid, ang hila ng cilia, ang lamig-init ng uhog-ugat. 

Siya sa unahan ko, 3'4", titig. Amoy saging. Amoy akin. May putik sa tuhod. May luway sa labi.

“Huwag kang susunod,” sabi ko.Intindi.Hindi sumunod. Dila sa sariling labi, lasa ko pa siguro—pawis, ihi, tamod. Huni. Maikli. Parang huwag kang mawala.Umalis ako.Sa logging road, init ng yero. 

Alikabok sa bota. Amoy diesel ng trak. Wala nang sagingan sa likod-likod. Wala nang dila sa leeg. Pero ang dog tags ko basang-pawis pa rin sa paraang alam ko nang hindi lang init. Sa upuan ng trak, dumidikit ang boxer shorts sa tite, may amoy na hindi maaalis—luway na malapot, cilia-lawa, uhog-ugat, konting bakal ng dugo. 

Kapag isinara ko ang mata, ramdam ko pa ang funnel na humihigop, ang singsing na humihigop, ang lunok.

Sa AAR: walang kontak. Pinakawalan ang hayop. Posibleng mali ang tukoy, macaque.

Dito: Amomongo. Mare. Dila sa pawis. Ihi sa puno. Funnel na mukhang puki, loob na cilia. Pwet na uhog-ugat. Dugo. Tapos wala nang dugo. Lunok. Palit-pasok. Team walang alam sa chupa. Team may alam sa ihi. 

Ako may alam sa lahat. Ako ang pumayag. Ako ang nadarang. Ako ang nalibugan. Ako ang hindi buo umalis. Nobya sa Tarlac hindi pa rin nagsusulat. Boxer shorts ko may amoy na hindi maaalis sa isip.Sa trak, Dela Cruz nagtanong, hindi sa AAR.

 “Shawn. Totoo ba yung sabi ng matanda.”

“Alin.”

“Yung hindi ka aalis nang buo.”

Hindi ko sinagot. Tumingin ako sa window. Sagingan. Logging spur. Kalawang na yero. Wala na siya sa pack. Pero ramdam ko pa rin ang bigat sa paa ko, sa ibabaw ng putik na bota, kahit wala. Ramdam ko pa rin ang bunganga sa siper. Ang cilia sa daliri. Ang dugo sa baras. Ang lunok.

Sunugin kapag pwede.

Hindi ko sinusunog. 

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

CREATURE FEATURE: Classified Vault Files - Restricted Access 🔞 Field Logs

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦