Field Log #022: Sierra Madre — creek Pagkatapos ng Ulan, Hatingdila

Field Log  #022: Sierra Madre — creek pagkatapos ng ulan. Stay-behind.  Hatingdila

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Pitong tao ang team. Ako naiwan.

Ako si Shawn. 5'10". Kayumanggi. Maikling buhok, itim, basang-hamog. Manipis ang bigote. Dog tags sa leeg. Fatigue pants na putik hanggang tuhod. Combat boots. Jacket bukas, black tank sa loob, basa. Rifle sa bato sa likod ko.

Ito ang hindi papasok sa AAR.

Hindi putok. Hindi radio. Init.

Ang bato sa tabi ng creek ay dapat malamig. Ulan buong hapon. Tubig hanggang bota. Amoy putik at kawayan, amoy basang lupa na parang huminga ang bundok at hindi pa nagsara ang bibig. Pero yung malaking patag na bato sa kanan ko mainit. Hindi init ng araw. Wala nang araw. Init ng katawan. Parang may humiga roon bago ako dumating, at naiwan ang hugis ng likod, ng makitid na baywang, ng mahabang hita, ng init na ayaw umalis kahit basang-hamog na ang gubat.

Hindi ako tumayo agad. Lead scout ka, hindi ka bigla. Nakatayo muna ako nang pahiwas, isang bota sa putik, isang bota sa gilid ng bato, rifle pa rin sa likod, mata sa trail pabalik sa hide—walang ilaw, walang hakbang, walang putol na sanga na bago. Dalawang oras pa bago ang extract call. Ako lang. Ang radio tahimik sa dibdib ko, mabigat na parang utang na hindi ko sinasabi kahit kanino.

May sutsot.

Hindi daga. Hindi ibon. Mahaba. Basang-hangin. Parang may dila na tumama sa hangin at tinimplahan ako bago pa man kita.

Gumagapang mula sa kawayan.

Hindi ahas na buo. Hindi tao na buo. Hybrid—malinaw, walang palusot, walang anino na puwedeng pagtakpan. Apat na talampakan ang haba kung nakaunat, payat, buto-buto sa tamang dako at malambot sa maling dako. Kung itatayo mo sa tabi ko, hanggang dibdib ko lang ang ulo. Ang katawan sa itaas parang tao na pinilit maging ahas: dibdib na patag at makitid, dalawang utong na maliit at maputla laban sa kayumangging-abo ng balat, baywang na kayang hawakan ng isang kamay. Ang balat mismo ang unang sumisigaw na hindi tao. Hindi kaliskis sa buong katawan na parang costume. Sa dibdib, sa leeg, sa palad—seda. Malamig kung sa malayo, basang-seda kung sa malapit, parang balat na kakalagay lang sa tubig. Sa tagiliran, sa likod, sa labas ng hita—kaliskis. Hindi matigas na kaliskis-ahas na tuyo. Kaliskis-laman. Maliit, nakaayos na parang alon, abong-oliva sa ilaw ng hamog, dumidikit pag nadadampian at umaatras pag hinihila. Ang mga braso mahaba para sa laki ng katawan, daliri mahaba, walang kuko na sasaksak, palad na parang tao hanggang sa unang kasukasuan tapos nagtatapos sa dulo na bahagyang pipi, parang sanay sa bato at sa katawan.

Tao kung tititigan mo ang mata. Malaki ang mata para sa mukha, hugis-almond, dilaw-berde, may slit na pupila na pumipikit nang dahan kapag may init. Walang kilay. Kalbo ang ulo, makinis, may manipis na buhok-sawa sa batok lang—maikli, basang-seda, kulay itim-berde. Ilong mababa. Labi manipis. Bunganga: ahas kung tititigan mo nang matagal. Ang panga hindi bisagra ng tao. Mas mahaba pababa. Kapag sarado, mukhang tao na payat. Kapag bukas, kita ang loob na hindi lalamunan-tao—mas mahaba, mas madulas, basang-pula, parang may ilog sa loob. Dila hati. Dalawang dulo, magkahiwalay ang galaw, magaspang-basa, tumatama sa hangin bago tumama sa balat. Nakikita ko sa hamog.

Sa pagitan ng payat na hita, sa ibaba, may slit. Cloacal. Hindi puki ng tao. Hiwa na abong-pula sa gilid, nakatago hanggang ibuka. Sa loob, dalawang naka-fold na laman—hemipene, natutulog, hindi labas. Pader may kaliskis-laman paloob. Sa likod, singsing ng pwet na mas makitid, seda sa unang pulgada. Ang buntot hindi hiwalay na ahas na mahaba. Ang katawan mismo ang buntot: mula baywang pababa, unti-unting nawawala ang hugis-tao ng hita at nagiging mahaba, payat, kayang mag-coil. Apat na talampakan lahat. Kaya siya magmukhang nakaluhod na tao at kayang magmukhang ahas na yumayakap.

Bakla ang titig. Hindi hayop na walang alam. Titig na tumitimbang. Titig na parang alam niya ang bigat ng dog tags ko, ang amoy ng pawis ko, ang dalawang oras na mag-isa, ang nobya sa Tarlac na hindi nagsusulat, ang utang na nakaupo sa lalamunan ko.

Hindi ako pumutok. Walang pangil na lason na kita. Walang kuko. Palad na dumampi sa bato sa tabi ng bota ko, seda, malamig, at ang malamig na iyon ang unang tumama sa utak ko: hindi enemy. Hindi friendly. Iba.

Sutsot ulit. Tapos boses. Hindi buo. Parang natutunan sa tao at hindi naisauli. Parang inihiram ang salita sa mga lalaking dumaan dito noong unang ulan, noong may ibang stay-behind, noong may ibang init, at hindi na ibinalik ang bigkas.

“Kuya. Mainit ka.”

Hindi ako umupo agad. Nanatili akong nakatayo nang pahiwas, isang kamay sa hita, ang isa malapit sa radio na hindi ko hinawakan. Dog tags ko ang unang dinilaan. Hindi kamay muna. Dila. Hati. Magaspang-basa. Umaikot sa metal, sa chain, sa buto sa leeg. Malamig ang unang dila, parang tubig ng creek na pumasok sa damit. Tapos uminit mula sa loob niya, parang ninakaw niya ang init ng leeg ko at ibinalik nang mas malapot. Kailangan niyang tumingala. Ako kailangang yumuko nang konti. Ang chain umikot sa dalawang dulo. Ang metal naging mainit. Ang leeg ko naging daan. Ramdam ko ang hamog sa batok, ang putik sa bigat ng bota, ang init na umaakyat mula sa dila paloob sa lalamunan ko.

Sa utak ko, sabay-sabay ang lahat. Rifle sa likod. Extract sa dalawang oras. Team sa trail. AAR na dapat walang laman. Nobya. Utang. At ang dila na hindi Mong, hindi Lulon—iba. Hati. Dalawang dulo. Sabay umiikot. Ang katawan ko hindi tumakbo. Ang katawan ko nakinig sa init. Ang utak ko nagsabi ng bawal. Ang balat ko nagsabi ng dahan.

Hindi ko siya tinulak.

Dahil lead scout ka, tinitimbang mo muna. Dahil kung ahas na lason, tapos na ako. Dahil kung tao, may tanong. Dahil ito, hybrid, tumitig na parang may utang din siya sa init, at ang init ko ang bayad-daan. Dahil dalawang oras akong mag-isa at ang mag-isa sa Sierra Madre pagkatapos ng ulan ay may sariling lalamunan.

“Dahan,” sabi ko.

Huni. Intindi. Parang oo. Ang huni pumasok sa buto.

Bayad-daan ang dila muna. Iyon ang una niyang turo, kahit hindi niya sinabi. Hindi bigla sa siper. Dila sa metal. Dila sa init.

Doon ako umupo.

Hindi biglang upo na parang tapos na ang isip. Dahan. Unang nabawasan ang bigat sa bota. Nakaupo ako sa init ng bato, magkakaibang taas ang tuhod, isang bota pababa sa putik, isang bota nakadagan sa gilid ng bato para may panangga. Jacket bukas. Tank basa, kitang-kita ang dibdib, ang pawis, ang chain. Siya pumasok sa pagitan ng bukas kong bota. Apat na talampakan. Kailangang tumingala. Kita ko nang malapitan: slit na pupila, kaliskis sa tagiliran na humihinga, buhok-sawa sa batok na basang-seda. Kamay niya sa camouflage sa hita—malamig, seda, daliri na mahaba at dahan-dahang sumusunod sa tahi.

Dila sa leeg habang nakaupo ako, medyo nakaawang ang dibdib palabas. Sa utong sa ibabaw ng tank, basang tela, magaspang na dulo na umiikot hanggang tumayo ang laman sa ilalim. Sa pusod. Sa butones. Hindi bigla sa siper. Titig. Sutsot. Parang tanong.

Sa loob ko, may boses na nagsasabing tapos na, isara, radio, trail. May ibang boses, mas mababa, nagsasabing dalawang oras, wala namang nakakakita, ang nobya hindi nagsusulat, ang utang nandito pa, at ang dila na ito ang unang bagay na hindi nagtanong kung sino ako sa roster.

“Kuya.”

Ako mismo ang nagbaba ng siper. Hindi siya. Iyon ang pagpapayag. Nakaupo pa rin, siko bahagyang nakaalalay sa likod para hindi ako mabagsak sa init ng bato. Boxer shorts, itim, basa sa unahan. Hindi pa tigas na tigas. Kalahati. Takot. Bawal. May extract sa radyo.

Tapos dila sa tela.

Hati. Isang dulo sa ulo sa ibabaw ng cotton. Isang dulo sa ugat. Sabay. Magaspang. Basang-ilog. Hindi luway-tao. Malapot. Malamig. Tapos umiinit. Ang cotton naging basang-second skin. Ang kalahating tigas naging buo hindi dahil sa isip ko—dahil sa dalawang dulo. Ramdam ko ang kaliskis sa tagiliran niya nang dumikit ang dibdib niya sa loob ng bota ko. Ramdam ko ang seda ng palad sa loob ng hita.

Inilis ko ang boxer shorts hanggang gitna ng hita. Naipit sa pantalon na bukas ang siper. Naipit sa bota. Doon ko pinalitan ang upo: hindi na tuwid ang likod. Nakaidlip ang bigat ko sa mga siko, dibdib nakataas, dog tags dumausdos sa buto ng leeg, para makita ko ang ulo niya sa pagitan ng hita at para may hangin sa basang tank.

Unang dila sa balat.

Hindi ordinaryong subo. Wala pang bunganga. Dila lang. Dalawang dulo: isa umiikot sa butas ng ulo, isa bumababa sa ugat hanggang bayag, balik, sabay. Kumikiliti nang hindi tao. Ang malamig naging mainit sa ikatlong ikot. Tumigas ako nang buo doon—hindi sa isip, sa dila. Ang ulo naging mabigat. Ang ugat naging buhay. Ang bato sa likod ng siko ko mas mainit kaysa sa utak ko.

Pangalawa, bumuka ang panga.

Hindi tao ang bisagra. Malambot ang loob. Kita ko ang lalamunan na hindi lalamunan-tao—mas mahaba, mas madulas, parang basang-sawa na may init sa dulo. Malamig sa unang pulgada. Tapos umiinit.

Isinubo niya ang ulo.

Tapos ang gitna.

Tapos, dahil kaya niya, hanggang bayag.

Hindi vacuum ng goma. Lalamunan. Dahan-dahang humihigop paloob, parang sinusuksok ako sa ilog na buhay. Mula sa nakaidlip kong upo, inilipat ko ang isang kamay sa batok niya at ang isa sa bato, para hindi ako madulas pababa. Ramdam ko ang panga niya sa hita. Ramdam ko ang dalawang dulo ng dila na nagtatrabaho pa rin sa loob—isa sa ulo, isa sa ugat, kahit nasa lalamunan na ako. Luway tumutulo sa boxer shorts, sa pantalon, sa bato. Lasang malamig na creek. Amoy kawayan at pawis. Amoy metal ng dog tags na nanginginig sa bawat higop. Amoy seda at kaliskis-laman.

Hawak ko ang batok. Manipis ang buhok-sawa. Malamig.

“Dahan.”

Huni sa lalamunan. Ang huni gumalaw sa tite ko. Doon ko naintindihan ang ugali niya. Hindi hayok na walang pakialam. Hayok na may tono. Celos na tahimik. Gusto ang init, ayaw ng bigla, ayaw ng iwan.

Hindi ako umungol nang malakas. Pabulong. May trail. May extract.

Unang tamod hindi ko inalis. Wala akong sabing lunok. Ginawa niya. Inilabas nang konti, pinaikot ng dalawang dulo ng dila sa ulo—mabagal, parang lasa—tapos pababa ulit, higop, wala nang tulo sa bato. Ang bato nanatiling mainit. Ako nanginginig sa siko. Itinayo ko ulit ang likod, umupo nang tuwid, para makahinga.

Tumingin siya. Labi basang-malapot. Titig na bakla. Parang utang.

“Hatingdila.” Hindi ko alam kung pangalan o utos o paglalarawan. Ang dalawang dulo gumalaw sa labi habang sinasabi. “Init. Kuya. Dahan.”

Hatingdila. Iyon ang itatawag ko. Ang gawa niya ang pangalan: hati ang dila sa metal, sa ulo, sa dugo, sa linis.

Inayos ko ang boxer shorts. Hindi ko sinarado ang siper. Iyon ang pangalawang pagpapayag.

Hindi pa tapos.

May hiwa sa ibaba niya.

Sa pagitan ng payat na hita: slit. Cloacal. Abong-pula sa gilid, malamig. Bago ko hiwalayin, pinalitan ko ulit ang stance. Hindi na nakaidlip. Nakaupo ako sa gilid ng bato, isang paa nakababa sa tubig hanggang gitna ng bota, ang isa nakatukod sa bato, tuhod bukas. Para may ilaw ng hamog sa slit. Pag hiniwalay ko ang labi—daliri ko malaki—loob may dalawang naka-fold. Hemipene. Hindi labas. Nakatago. Pader may kaliskis-laman paloob, dumidikit pag nadadampian. Kita ko nang malapitan. Walang palusot. Hybrid.

Sutsot siya. Ibinuka ang hita. Payat. Buto-buto ang tuhod. Tumingin sa akin.

Dahilan ko, pabulong, habang hawak ko ang slit: dalawang oras pa. Naiintindihan niya ang dahan. Ibinubuka niya. May hiya. Ang hiya hindi humadlang. Nagdagdag.

“Sige pa o tigil.”

Huni. Iyong huni na sige.

Binuhat ko siya mula sa nakaupong posisyon. Magaan. Apat na talampakan. Balat-seda sa braso, kaliskis sa tagiliran na dumikit sa tank. Hindi ko siya inihiga agad. Unang tinayo ko ang sarili ko sa bato, nakatayo nang bahagyang nakayuko, siya nakaharap sa akin, hita sa baywang ko, ulo sa dog tags, paa niya hindi abot sa putik. Ang bigat ko nasa bota. Ang bigat niya sa braso. Ulo ng tite sa slit habang nakatayo ako, para ramdam ko ang unang pulgada nang may balanse, nang may takas kung tigil.

Unang pulgada malamig. Parang ilog.

Pangalawa, dumikit ang kaliskis-laman paloob. Kaliskis na dumudulas tapos sumasara. Masikip. Singsing-sawa. Ramdam ko ang dalawang fold sa magkabilang gilid. Hindi isa ang loob. Dalawa.

Pangatlo—dugo. Konti. Hindi agos. Mainit sa malamig. Talsik sa kaliskis, sa hita niya, sa pantalon ko.

Huminto siya. Ungol. Luha sa sulok. Hindi kumagat. Ang paa ko nadulas ng konti sa basang bato. Inilipat ko ang upuan ng bigat, umupo ulit, siya nasa kandungan pa rin, harap, para hindi ko siya mabitiw at para makita ko ang mukha.

Hawak ko ang mukha. Bigote ko sa noo niya nang yumuko ako. Dog tags tumama sa pisngi.

“Sige pa o tigil.”

Ungol. Sige. Huni na basang-luha. Doon ko naramdaman ang ugali niya nang buo: gusto niya ang init, gusto niya ang dahan, gusto niya akong tandaan, at kung may dugo ay hihinto siya hanggang tanungin.

Kalahati. Hindi buo. Makitid. Mula sa nakaupong kandungan, itinulak ko pataas, hita ko nakaabang, bota nakabaon. Ribs ng laman dumudulas paloob, humihigpit paghila palabas. Pakiramdam: basang-sawa na buhay, malamig-init, dalawang pader. Ungol siya sa dog tags. Dila hati sa chain.

Hindi ako labas sa loob. Tinanggal ko. Dugo at luway-ilog at kaliskis-buhos. Dila niya sa tite habang nakaupo pa rin ako, siya pababa sa pagitan ng tuhod. Dalawang dulo. Linis. Lasa dugo. Lasa ko. Paikot. Pababa. Wala nang bakas. Hatingdila.

Pwet.

Hindi same hour. Naghintay ako. Hugas sa creek. Dito pinalitan ko ang buong stance. Hindi na bato muna. Lumusong ako hanggang tuhod, tubig malamig, putik dumikit sa fatigue, tank basang-uli. Hinugasan ko ang dugo sa balat, sa palad, sa slit nang dahan. Siya naka-coil sa bato, titig, ulo sa tuhod, dila paminsan sa hangin.

Mga piraso ng kuwento, basag, habang naka-coil.

“Ulan. Malamig bato. Kuya dumaan. Init. Hindi sulat.” Hindi ko alam kung nobya ang tinutukoy o ang mga lalaking umalis. “Ako dito. Hindi team. Stay.” Stay-behind ng gubat. Natututo ng salita sa mga mainit. Nagbabayad-daan sa dila. Ayaw ng iwan. Kaya coil.

Yumuko. Ibinaling. Sutsot.

Hindi ako umupo para dito. Nakaluhod ako sa putik sa paanan ng bato, isang tuhod pababa, isang tuhod nakaangat para may taas, fatigue pants sa bota, siper bukas. Siya nakadapa sa init ng bato, pwet taas, dibdib at mukha sa bato, katawan na tao-ahas na nakaunat. Hawak ko ang payat na baywang, kaliskis sa ilalim ng palad. Ulo sa singsing. Hindi kasya.

Luway ko. Luway niya—dinura niya sa kamay ko noong tinuro ko. Intindi. Ang laway malapot, malamig, tapos uminit sa palad.

Pulgada. Ungol. Kuyom. Dugo. Seda-tuyo naging ilog. Ang tuhod ko lumubog sa putik. Ang kamay ko humigpit sa baywang.

Kalahati. Huni na sige.

Doon siya bumalot.

Hindi kamay. Katawan. Mula sa nakadapa, umikot ang payat na haba sa hita ko, sa baywang, malamig na seda sa fatigue pants, kaliskis sa tagiliran na dumikit sa tela, ulo pa rin sa bato, ungol sa bato. Coil. Ako nakaluhod pa rin, siya nakabalot sa akin habang kinakantot ko ang pwet. Humihigpit ang katawan niya sa hita. Parang ayaw akong paalisin. Bakla ang higpit. Celos. Akin. Ang putik sa tuhod malamig. Ang loob niya mainit. Ang coil tanikala na hindi bakal. Ang stance ko naging pahiwas para hindi kami madulas pababa sa creek.

Hindi mabali. Dahan. Labas. Dugo-luway. Dila. Paikot. Pababa. Linis. Wala nang bakas sa bato. May bakas sa akin.

Pagkatapos, siya na. Palit ng butas, palit ng tindig.

Minsan nakaupo ako, tuwid ang likod, siya sa kandungan, harap—slit, kita ko ang mukha, dila hati sa bigote, ungol sa leeg.

Minsan nakaupo ako, siya nakatalikod sa kandungan—pwet, nakalingkis sa hita, ulo sa bato, huni sa bawat hila, ako nakahawak sa makitid na baywang mula likod.

Minsan nakatayo ako sa bato, isang bota lang ang nakatapak nang buo, buhat ko siya—magaan, ulo niya sa dog tags, panga bukas sa leeg ko habang nasa slit ako, dalawang fold na sumasara sa ugat, ang braso ko ang buong upuan niya.

Minsan nasa tubig kami hanggang tuhod, ako nakatayo sa putik ng creek, siya nakabalot sa isang hita at baywang, malamig ang loob, mainit ang tite, bula sa slit, tubig umaakyat, amoy kawayan humahalik sa pawis, kaliskis dumidikit sa wet tank.

Minsan nakaidlip ulit ako sa bato sa siko, siya sa pagitan ng hita, bunganga hanggang bayag, para may hangin sa dibdib at may mata ako sa trail kahit pabulong ang ungol.

Chupa palagi bago at pagkatapos. Tamod hindi tumutulo sa bato. Paikot muna. Pababa. Lasa. Higop. Wala. Iyon ang ritwal. Iyon ang karakter. Iyon ang pangalan.

Sa loob ko, habang nangyayari, hindi nawala ang dalawang oras. Hindi nawala ang team. Hindi nawala ang nobya. Hindi nawala ang utang. Kasama sila. Kaya napapayag. Hindi dahil wala akong isip. Dahil ang isip puno, at sa gitna ng puno may butas, at sa butas pumasok ang malamig na dila na uminit. Lead scout ka, tinitimbang mo ang panganib. Tinimbang ko. Walang lason. May dugo. May huni. May tanong. Sinagot ko. Sige. At dahil hybrid siya—magaan buhatin, kayang mag-coil, kayang tumingala, kayang dumapa sa bato—hindi iisa ang paraan ng katawan ko. Nag-iba ang tuhod, ang siko, ang bota, ang upo, ang tayo, para may dahan, para may tanaw sa trail, para may init na hindi tapos agad.

Walang nakakakita. Radio chirp. Tatalon siya pabalik sa kawayan, katawan na naging ahas sa galaw, ulo na tao pa sa titig, parang hamog lang ang gumalaw. Ako, mula tubig o bato, magsasara ng siper. Amoy ilog sa boxer shorts. Amoy seda sa palad. Init sa bato na ayaw umalis. Dog tags basang-luway na natuyo nang malapot.

Extract.

Team sa trail. Ako nakatayo na ulit nang tama, rifle sa posisyon, putik sa tuhod na puwedeng idahilan sa creek.

“Walang kontak?”

“Walang kontak.”

Sa AAR: stay-behind negative. Creek swollen. No movement.

Dito: Hatingdila. Apat na talampakan. Tao-ahas. Mata ng tao, panga ng ahas. Balat na seda sa unahan, kaliskis-laman sa tagiliran. Dila hati. Panga hindi tao. Slit na dalawang loob. Pwet na seda tapos ilog. Coil sa hita. Dugo. Tapos wala nang dugo dahil dila. Init sa bato na hindi bato. Stay-behind ng gubat. Natututo ng kuya. Ayaw ng iwan. Kumukuha ng init pagkatapos ng ulan.

Sunugin kapag pwede.

Hindi ko sinusunog.

Dahil dalawang oras akong mag-isa. Dahil ang nobya sa Tarlac hindi pa rin nagsusulat. Dahil may utang na hindi ko sinasabi. Dahil pag nagsara ako ng mata sa hide, ramdam ko pa rin ang dalawang dulo sa dog tags, ang kaliskis-laman sa kalahati, ang coil sa hita habang nakaluhod ako, ang bigat niya sa braso habang nakatayo ako, ang hamog sa siko habang nakaidlip ako sa bato, ang malamig na tubig sa bota habang nasa creek, ang huni sa lalamunan, ang pangalan na hindi isusulat sa roster.

Hatingdila.

Akin.

Dito lang.

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦