Field Log #023: Samar. Batis sa Sagingan, Kagatasin

Field Log #023: Samar. Batis sa sagingan pagkatapos ng ulan. Sugat-patrol., Kagatasin 

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Pitong tao. Ako may hiwa sa braso.

Ako si Shawn. 5'10". Kayumanggi. Maikling buhok, itim, basang-ulan. Manipis ang bigote. Dog tags. Fatigue pants na putik. Combat boots. Jacket bukas, black tank, basa. May tela sa kaliwang braso—hindi sapat. May tulo.

Ito ang hindi papasok sa AAR.

Hindi lamok.

Ang hiwa maliit. Kawayan kaninang umaga, recon sa trail, isang maliit na ngiti ng puno sa balat na akala ko ay wala hanggang umulan ulit at bumukas. Dugo na naman pagkatapos ng ulan—mula sa kawayan, hindi mula sa bibig na darating. Amoy saging na hinog, matamis-balat na nabasa at naiwan sa hangin, amoy putik na may lamig pa ng tubig, amoy pawis sa dog tags na parang metal na uminom. Ang tela sa braso basang-pula na sa gilid. Ang pulso ko pulso pa rin nang pabilisin kahit sabihin kong maliit lang. Ang utak ko nagsasabi ng field dressing, ng team, ng extract. Ang braso ko nagsasabi ng init.

May bigat sa bota.

Hindi putik. May buhay. Umakyat sa leather nang dila-dila ng goma, hindi ng kaliskis, hindi ng seda-ahas. Sa tahi ng pantalon. Malamig-basa. Hindi ahas. Walang dila na hati. Walang coil na bumabalot sa hita. Balat na itim-berde, basang-goma, payat, dumidikit tapos dumudulas tapos dumidikit ulit, parang laway na may buto at may gana.

3'2". Hanggang gitna ng hita ko kung itatayo. Pandak. Payat. Parang wala kung sa malayo, parang anino lang ng saging na basang-dahon. Titig kung sa malapit. Bakla ang titig. Adult. Hindi bata. Manipis ang mukha, malalaking mata na walang kislap-tao—basang-itim, malawak, basang-linta, tumititig na parang may lasa na ang hangin bago pa man ako dilaan ng ulan.

Hybrid. Tao-linta. Walang palusot.

Ang katawan sa itaas parang tao na pinilit maging malambot at pinilit maging goma. Dibdib na patag, makitid, walang malinaw na utong kundi dalawang mababaw na disc-laman, maliit, basang-itim sa gitna, dumidikit kung basang-pawis ang tank at humihigop nang mahina parang gana lang, hindi parang halik. Baywang na kayang hawakan ng isang kamay. Balat buong-goma-basa, itim-berde na may linya-linyang mas madilim sa tagiliran, parang ugat na kita sa ilalim kapag dumaan ang hamog. Walang buhok. Walang kaliskis. Kapag hinawakan mo, unang segundo malamig, pangalawa dumidikit sa palad na parang basang-sticker, pangatlo may mahinang higop kahit hindi pa bunganga—parang ang buong balat niya ay natutong uminom. Ang mga braso payat, mahaba para sa laki, daliri mahaba at walang kuko, dulo ng daliri bahagyang pipi at basang-disc, parang sanay sa pulso, sa metal, sa zipper.

Ulo: tao kung tititigan mo ang hugis. Manipis. Noo mababa. Walang kilay. Walang buhok. Labi-hindi-labi. Sa unahan, sa lugar ng bunganga, may disc. Malambot. Mapula-itim sa gitna kapag bukas. Puwedeng pumilit sa balat hanggang mawala ang hangin sa pagitan. Sa loob ng disc, tatlong linya ng mini-panga—hindi pangil na lason, hindi ngipin na sumasaksak nang malalim. Linya-laman na kumakagat para manhid, tapos pumipilit, tapos humihigop sa pump-pump, hindi sa dilang paikot. Ang loob hindi lalamunan ng tao at hindi lalamunan ng ahas na kayang lunukin hanggang bayag. Maiksi. Loob-disc. Hanggang gitna ng tite kung pilitin. Pump. Paloob. Kapag sarado ang disc, mukhang payat na tao na walang bibig. Kapag bukas, kita ang tatlong linya at ang basang-pula na parang lasa na agad.

Sa likod ng ulo, sa batok pababa sa gitna ng likod hanggang sa dulo ng katawan, may posterior sucker. Pangalawang disc. Mas malapad nang konti. Mas matakaw dumikit. Kung ibabaligtad mo siya, iyon ang “pwet,” pero hindi singsing-tao at hindi seda-tapos-ilog. Disc na puwedeng pindutin paloob. Loob goma-basa. Humahawak sa baras parang pakagat. Kapag nakadikit sa fatigue, ayaw bitawan ang camouflage. Kapag nakadikit sa balat, ayaw bitawan ang init. Kailangan mong balatan ang gilid kung gusto mong may labas-pasok. Kung hindi, lock.

Sa gitna ng payat niyang tiyan, may poro. Hindi puki. Hindi slit-ahas na may dalawang fold. Maliit. Singsing. Basang-itim. Pag dampi ng daliri—humigop paloob, parang gusto ng pulso, hindi ng kiliti. May singsing sa loob na humihila, may maliliit na ngipin-laman na hindi sumasaksak kundi sumasara-cuff. Hermafrodita. Field name. Tao sa hugis ng katawan. Linta sa tatlong bunganga. Hybrid sa lahat ng dampi.

Hindi ako pumutok. Team sa kabilang puno. Naririnig ko si Roldan. Tawa. Ihi sa ugat. Ang siper nila, klinikal sa basang gubat. Ang radio sa dibdib ko may static na parang buhangin sa tenga. Ang rifle sling ko humihigpit sa balikat kapag huminga ako. Hindi nila ako nakikita. Nakatayo ako sa likod ng saging, isang bota sa putik ng batis, isang bota sa ugat, jacket bukas, tela sa braso dumidikit sa hiwa, rifle sa likod na hindi ko hinawakan. Lead scout ka, tinitimbang mo. Tinimbang ko ang ingay nila at ang tahimik sa harap ko. Tinimbang ko ang court-martial kung may makakita. Tinimbang ko ang friendly fire kung may anino silang aakalaing hindi ako.

Sucker sa pulso ko muna.

Hindi dila sa dog tags. Disc. Malambot. Pumilit sa basang tela, tapos sa balat sa gilid ng hiwa, tapos sa pulso mismo na parang nahanap niya ang pinto—pero hindi para ubusin. Unang segundo—kagat. Init. Parang tatlong linya ng mini-panga, hindi lason, hindi sumasaksak nang malalim, pero sapat para magsara ang hininga ko sa lalamunan. Tapos manhid, singsing-singsing palabas mula sa gitna ng kagat, hanggang mawala ang kirot ng kawayan at may maiwan na init na walang pangalan. Tapos higop.

Pero hindi dugo ang hinahanap niya rito. Ang disc sa pulso nag-alinlangan, nag-sutsot sa bakal ng dog tags, lumipat sa siper, sabay singhot sa balat ng leeg na parang may hinahanap na mas matamis, mas makapal kaysa sa pulang agos ng hiwa. Asin ng pawis, oo—pero may iba. Isang amoy na naabot ng likas na instinct niya mula sa itaas ng pantalon ko. Umurong ang disc sa pulso nang walang kagat na malalim; hindi siya kumain ng dugo ko roon. Nakaabang lang. Nag-aabang sa tunay na timpla. Ang tulo sa tela ay kawayan pa rin, hindi linta.

May malamig na pawis sa batok ko na hindi ulan. Halo sa ulan. Ang gilid ng paningin ko umikli nang konti, parang may itim na tubig sa sulok ng mata. Hindi collapse. Warning. Hiwa mula umaga. Strain. Scout duty. Manhid papasok din.

Tumingin siya. Sutsot. Hindi salita muna. Parang “tamod.” Parang unang lasa ng lalaking gising sa init at gulat.

Hindi kumakain ng tao-buo. Asin. Pawis. At ang tunay na gutom niya—ang puting tamod, ang unang patak na puwede niyang panalo sa gitna ng ulan.

Hindi ko siya tinanggal sa pulso agad. Iyon ang unang pag-aalinlangan na naging daan. Dahil manhid na ang hiwa at ang manhid ay ginhawa na hindi dapat ginhawa, at ang ginhawa ay delikado sa taong may sling at roster. Dahil tahimik ang sagingan sa pagitan namin at ng team. Dahil kung aalisin ko siya nang bigla, kailangan kong balatan ang disc sa pulso, at baka may tunog, baka may tanong mula sa kabilang puno. Dahil ito ang unang bunganga sa buhay ko na hindi dila at hindi gilagid—sucker. Bago. Nakakatakot. Mainit sa manhid. Dahil hindi siya lumipat sa tawa ni Roldan. Kay Shawn lang ang disc. Ang celos niya tahimik. Ang gutom niya may pili.

“Dahan,” sabi ko, pabulong, para sa kanya at para sa sarili, para sa radio na puwedeng mag-chirp.

Ungol sa disc. Hindi huni-ahas. Ungol-goma. Wet seal. Intindi. Hindi bitaw agad. Pero humina ang pump sa pulso. Parang alam niyang ang malakas na higop sa dugo ay hindi iyon ang ulam. Ang gusto niya ay nasa loob ng boxer shorts, nag-aabang sa lamig ng ulan.

Team umiihi sa kabilang puno. Hindi siya lumapit sa kanila. Kay Shawn lang. Linya ko iyon kahit hindi ko sinasabi. Doon nagsimula ang ugali niya sa akin: possessive nang tahimik, ayaw ng malakas, ayaw magbitaw kapag nahanap na ang tamang amoy. Parang may lumang utos sa sagingan na ang lalaking may init na nakatago ay hindi kinakain ng dugo kundi sinususo hanggang sa mapilitang ilabas ang puti.

Tapos ng ihi nila, tawa, hakbang palayo. Ako naiwan sa batis. Hindi ako umupo agad. Nanatili akong nakatayo sa ugat, pahiwas, isang kamay sa puno, ang isa malapit sa radio na hindi ko hinawakan, para makita ko pa ang trail ng team. Jacket bukas. Tank basa. Tela sa braso basang-pula pa rin mula sa kawayan. Ang disc umalis sa pulso nang dahan—binalatan ko ang gilid, walang bagong tulo mula sa kagat niya, kundi lasang alat lang ng balat—tapos umakyat sa leather, sa pantalon, sa tank, sa chain.

Umakyat siya sa dog tags. Hindi para dilaan ang metal nang paikot. Disc sa chain. Pumilit. Klinikal ang tink ng metal laban sa goma. Lasa ng pawis na naiwan sa leeg. Sutsot sa balat sa ilalim ng tags. Titig sa siper. Ako yumuko nang konti. Tatlo pie two. Kailangan niyang umakyat. Kailangan kong yumuko. Ang chain naging malamig-basa at manhid sa isang piraso ng leeg. Ramdam ko ang hamog sa batok, ang putik sa bigat ng bota, ang init na umaakyat mula sa disc paloob sa lalamunan ko kahit leeg pa lang. Ang zipper ng jacket ko sumayaw nang mahina sa hangin. Sterile. Mali.

Sa utak ko, sabay-sabay. Extract. Team. Hiwa. Nobya sa Tarlac na hindi pa rin nagsusulat. Utang na nakaupo sa leeg. Court-martial. Friendly fire. At ang bunganga na ito na hindi tao. Ang katawan ko hindi tumakbo. Ang katawan ko nakinig sa manhid. Ang utak ko nagsabi ng bawal. Ang kamay ko nagsabi ng dahan. Ang discipline ko nagsabi ng isara. Ang hiwa ko nagsabi ng huwag tanggalin ang ginhawa.

Ako mismo ang nagbaba ng zipper. Hindi siya. Iyon ang pagpapayag. Ang tunog ng siper ay militar, tuyo, mali sa gubat. Hindi dahil wala akong takot. Dahil ang takot at ang kalahating tigas sabay dumating habang naririnig ko pa ang tawa sa malayo na unti-unting nawawala, at ang kamay ko ang nauna sa utak. Boxer shorts, itim. Kita ang unahan. Hindi pa tigas na tigas. Kalahati. Takot. May team. May hiwa. May lasa ng init sa hangin. May cold sweat sa spine na halo sa ulan.

Disc sa tela.

Pumilit hanggang mawala ang hangin sa pagitan ng cotton at goma. Wet seal. Manhid sa cotton, singsing-singsing. Tapos init. Tapos higop kahit may tela, parang gusto niyang inumin ang precome sa pamamagitan ng tela—iyon ang unang tunay na timpla. Ang cotton naging basang-second skin. Ang kalahati naging mas mabigat. Lasang goma-basa kahit hindi pa balat. Ang pneumatic na tunog maliit, malapit, mas malakas sa tenga kaysa sa static ng radio.

Doon ako umupo.

Hindi tapos-na-upo. Dahan. Nakaupo ako sa ugat ng saging, isang bota pababa sa batis, isang bota nakatukod sa ugat, siko bahagyang nakaalalay sa puno para may tanaw pa rin. Inilis ko ang boxer shorts hanggang gitna ng hita. Naipit sa pantalon. Naipit sa bota. Ang hangin ng sagingan humalik sa balat na hindi dapat kita.

Hindi dila ang unang dampi sa balat. Sucker sa ulo.

Unang segundo kagat. Tatlong linya sa korona. Pampamanhid na kumalat palabas sa ulo hanggang sa unang ugat, parang binawasan ang mundo ng kalahating pulgada. Tapos sarap na hindi ko alam pangalanan—hindi kiliti, hindi lalamunan, kundi pump. Paloob. Parang may ibang tao ang kumuha ng pakiramdam at isinauli nang pabaliktad, parang ang ulo ko naging pulso. Hindi vacuum ng goma na pantay. Hindi lunok hanggang bayag. Disc na ayaw bitawan. Tatlong linya na sumasara-singsing sa ilalim ng ulo. Wet. Pneumatic. Inom ng puti, hindi ng dugo.

Sinubukan kong bawiin. Hindi agad. Lock. Ungol siya sa disc, bakla, celos, akin, parang ang bitaw ay pagnanakaw ng ulam. Hawak ko ang batok—basang-itim-berde, payat, walang buhok. Ang palad ko dumikit. May mahinang higop sa balat ng kamay. Ang rifle sling umusog sa leeg ko nang yumuko ako. Metal. Duty. Mali.

“Dahan.”

Humina ang pump. Hindi bitaw. Binalatan ko nang konti ang gilid. Pinatulan niya. Intindi.

Kayang isara sa ulo lang. Ginawa niya muna iyon. Buong disc sa ulo, pump-pump na may bilang, manhid, tulo ng luway-linta sa boxer shorts—malapot, metal, goma-basa. Amoy saging na hinog at putik at pawis. Amoy gun oil na naiwan sa kamay.

Tapos unat paloob.

Hanggang gitna. Maiksi ang bunganga. Pero sapat. Ramdam ko ang mini-panga na hindi sumasaksak kundi sumasara-cuff sa gitna. Ramdam ko ang laway na pampamanhid pababa sa ugat, malamig muna, tapos init na walang kirot, hanggang ang bayag ko naging mabigat kahit wala sa loob. Tigas ako nang buo doon. Libog na may hiya. Ang hiya hindi humadlang. Ang hiya naging pabulong sa puno. Ang posterior sucker dumikit sa loob ng hita ko habang chupa, pangalawang lock, para hindi ako makatayo nang bigla.

Doong may ilaw.

Hindi araw. Flashlight. Roldan, o kung sino, sa kabilang hanay ng saging. Putol na putol ang beam sa dahon, puti, militar, klinikal, isang segundo sa putik sa unahan ko, isang segundo sa ugat, isang segundo sa hangin na malapit sa bota ko. Hakbang. Hindi malayo. Sapat para tumigil ang dugo sa tenga ko.

Nag-freeze ako. Mid-act. Disc lock sa gitna ng tite. Posterior lock sa hita. Hindi ako makatayo. Hindi ako makasara ng siper. Hindi ako makahawak ng rifle nang tama. Ang discipline ko sumigaw ng still. Ang katawan ko gusto ng bitaw. Ang hybrid ayaw. Pump na humina hanggang halos wala, pero lock pa rin, parang alam niya ang ilaw. Ang cold sweat ko tumulo sa kilikili pababa sa tank. Ang tunnel vision umigting. Itim sa gilid. Puti ang flashlight sa dahon. Court-martial. Friendly fire. AAR na may pangalan. Nobya. Utang. Extract.

Ang beam lumipat. Tawa sa malayo, mas mahina. “Putang ina, saging lahat.” Hakbang palayo. Wala.

Huminga ako sa ngipin. Ang disc humigop ulit, dahan, parang gantimpala sa hindi pag-ungol. Ang utak ko gusto siyang tanggalin. Ang hiwa ko ayaw mawala ang manhid. Ang tite ko ayaw. Iyon ang sagupaan: scout ka, hindi ka dapat umaasa sa pampamanhid ng nilalang. Ako umaasa na. Ang kirot wala. Ang takot nandito. Ang lock nandito.

Hindi ako umungol nang malakas. Pabulong. Saging. Ulan. Ihi at flashlight na wala na.

Ang unang tamod ay hindi patak sa putik. Nasipsip nang buo ng disc bago pa man bumulusok sa labas. Pump. Tatlong linya na humigpit sa gitna habang labas. Lalamunan-hindi-lalamunan. Inom hanggang wala. Sa ulo ko, sabay ang lahat nang brutal: utang na hindi ko sinasabi, sulat na hindi dumarating mula Tarlac, trail na dapat tinitingnan, at ang pakiramdam na may buhay na umiinom ng bawat patak hanggang wala nang iwan sa balat. Ang dog tags tumama sa ngipin ko nang yumuko ako. Metal. Duty. Ang bunganga niya wet seal. Puti.

Nakaidlip ako sandali sa siko, dibdib nakataas, dog tags dumausdos, para makita ko ang disc na ayaw bitawan at para may hangin sa basang tank. Ang siko ko mainit sa puno. Ang tite ko manhid-sarap sa loob ng disc, ubos ang unang init na sinipsip nang walang tapon. Ang utak ko bakante ng isang segundo, tapos puno ulit ng extract.

Tumingin siya. Labi-hindi-labi. Basang-pula-ako sa precome at puti, hindi sa dugo ng hiwa. Titig. Parang busog sa puting katas. Parang utang.

Lasa sa tite ko pagkatapos: metal. Goma-basa. Manhid pa. Parang may naiwan sa balat na singsing, hindi laway-tao, kundi ang lasa ng sarili kong tamod na binalik sa akin bilang malamig-init.

“Kagatasin.” Ang disc gumalaw sa hangin, tatlong linya kita sandali. “Tamod. Kuya. Dahan.”

Kagatasin. Iyon ang itatawag ko. Ang gawa niya ang pangalan: kagat para manhid, tamod para mabuhay, higop para walang bakas. Walang tulo sa putik dahil ang disc ang nagtatapos sa puting katas. Inom hanggang ubos.

Inayos ko ang boxer shorts. Hindi ko sinarado ang siper. Iyon ang pangalawang pagpapayag. Ang una ang siper. Ang pangalawa ang hindi pagsara habang manhid pa at habang may lock pa sa hita.

Hindi pa tapos. Dahil ang unang tamod ay pampagana lamang sa gutom ng hybrid sa puti.

Sa gitna ng payat niyang tiyan, may poro. Nakaupo ako sa gilid ng ugat, isang paa sa tubig hanggang gitna ng bota, tuhod bukas, para may hamog sa singsing. Pag dampi ng daliri—humigop paloob sa unang daliri, parang gusto ng puti kahit walang hiwa doon. Hermafrodita. Field name. Kita ko. Walang palusot.

Sutsot. Ibinuka ang hita. Payat. Buto. Tumingin. Ang mata na walang kislap-tao bumuka sa init ng daliri ko.

Dahilan ko, pabulong, habang hawak ko ang poro: manhid pa ang tite. Gusto kong malaman kung pareho ang loob sa bunganga—kung pump din, kung cuff din, kung tamod din ang hinahanap. Ibinubuka niya. May tamod na siya sa loob ng disc mula sa unang lunok, pero ang poro ay nag-aabang ng mas malalim. May extract pa. May hiya. Ang hiya nagdagdag.

“Sige pa o tigil.”

Ungol. Sige. Ungol-goma.

Binuhat ko siya. Magaan. Tatlo pie two. Dumikit ang posterior sucker sa hita ko—ayaw bitawan ang camouflage, may mahinang pump kahit tela pa. Tinayo ko muna ang sarili sa ugat, nakayuko, siya nakaharap, hita sa baywang, ulo sa dog tags, posterior dumikit sa fatigue. Ang bigat ko nasa bota. Ang bigat niya sa braso at sa disc na ayaw bitawan. Ramdam ko ang goma-basa sa tank. Ramdam ko ang chain sa pisngi niya.

Ulo ng tite sa poro.

Unang pulgada manhid. Laway niya nandoon, o loob niya mismo ang may pampamanhid. Malamig-goma. Tapos init. Cuff.

Pangalawa, humila. Singsing. Pump paloob. Peristalsis. Parang ang poro ay disc na nakahiga at umiinom ng katas.

Pangatlo, maliliit na ngipin-laman. Sumasara. Kuyom sa korona. Konting dugo mula sa unang hiwa ng poro, sapat para lasahan niya ang sarili—hindi iyon ang ulam. Ang ulam puti.

Ang paa ko nadulas ng konti sa basang ugat. Inilipat ko ang bigat, umupo, siya sa kandungan, harap. Hawak ko ang mukha. Bigote ko sa noo niya. Dog tags tumama sa pisngi.

“Sige pa o tigil.”

Ungol. Sige. Gutom sa puti, tapat sa dahan, celos sa bitaw. Kung may lumabas na tamod ay sisipsipin niya hanggang walang matira.

Kalahati. Hindi buo. Singsing humihigop pagpasok, humihigpit paglabas, pump-pump na may bilang. Goma-basa na buhay, metal-lasa, manhid-sarap, dalawang lock—poro at posterior sa boxer shorts. Ungol sa dog tags. Mini-panga sa chain. Akin.

Lumabas ang ikalawang tamod ko—malapot, mainit, puti na nagpuno sa poro. Hindi pumatak sa putik. Kinain ng singsing-laman, hinigop paakyat sa tiyan ng hybrid habang ang disc sa unahan nakanganga at nag-aabang din. Ubos. Walang tapon. Kagatasin. Sa utak: Tarlac, utang, roster. Sa tite: wala nang patak.

Ang terrain ang nagbago, hindi katalogo. Mula sa ugat, ang putik humila pababa. Isa-isa ang bota. Ang tuhod ko lumubog sa paanan ng puno, isang tuhod pababa, isang tuhod nakaangat, dahil doon niya ibinaling ang likod at itinaas ang posterior sucker. Hindi butas ng tao. Disc sa likod. Pindot. Pumasok ang ulo. Kagat-init sa korona. Manhid. Higop. Mas malapad. Mas ayaw bitawan. Loob-disc na baligtad, tatlong linya sa ibabaw ng baras. Kalahati. Literal na lock. Daliri ko sa gilid ng disc para may stroke, kung hindi ay pakagat nang buo habang ang sling ko humahampas sa leeg. Pangatlong tamod—diretso sa posterior disc, sa loob ng katawan niya na parang linta na umiinom sa sarili niyang likod. Nasipsip nang buo habang nakatutok ang mini-panga sa baras. “Ulan. Asin. Putik. Tamod. Kuya tahimik. Hindi tawa. Dito. Stay.” Stay-behind ng sagingan. Celos. Kagat muna bago puti. Hindi dugo ang utos. Puti.

Mula sa luhod, ang tubig tumawag. Gumalaw kami pababa nang organiko—ako nakatayo nang pahiwas, siya buhat sa braso, posterior dumikit sa tiyan ko parang pangalawang pusod na umiinom, bunganga sa leeg, manhid ang balat sa ilalim ng dog tags, poro sa ibaba habang ang braso ko ang upuan niya. Ang batis hanggang bota. Malamig ang tubig. Mainit-manhid ang loob. Bula sa poro. Amoy saging na hinog. Amoy gun oil. Wet seal laban sa chirp ng radio. Palit: poro, labas, posterior, labas, bunganga. Laging latch sa ulo bago at pagkatapos. Pump. Tamod nasipsip. Wala sa putik. Wala sa tubig. Ang nobya walang sulat. Ang utang nandito. Ang scout duty nagsasabi ng tanaw. Ang katawan nagsasabi ng isa pa, dahil ang hiwa manhid at ang takot manhid at ang tanging hindi manhid ay ang pump ng puti.

Sa gilid ng batis bumalik kami sa ugat dahil may loop ang team at kailangan ng puno. Nakaupo ako, tuwid, siya sa kandungan, harap, poro, disc sa tags. Nakatalikod, posterior, daliri ko sa gilid. Nakaidlip sa siko, disc hanggang gitna, posterior lock sa hita, mata sa trail. Pag hugasan ng hiwa—kawayan pa rin, tela bago—lalapit siya. Disc sa pulso muna, amoy at alat lang, ginhawa na hindi dapat ginhawa, tapos siper. Klinikal ang tela. Organiko ang inom. Discipline versus reliance. Umaasa na ako sa kagat para hindi ko damdamin ang kawayan. Iyon ang mas delikado kaysa flashlight.

Walang nakakakita. Team: “Inaagapan mo pa yung hiwa mo.”

Oo. Inaagapan.

Extract.

Tela bago sa braso. Hiwa tuloy mula sa kawayan. Hindi impeksyon. Manhid pa nang konti. Ako nakatayo na ulit nang tama, rifle sa posisyon, putik sa tuhod na puwedeng idahilan sa batis. Ang zipper sarado. Ang sling tama. Ang static tahimik.

“Walang kontak?”

“Walang kontak.”

Sa AAR: minor laceration. Creek crossing. Negative movement.

Dito: Kagatasin. Tatlo pie two. Tao-linta. Mata na walang kislap-tao. Disc sa unahan na may tatlong linya. Disc sa likod na pakagat. Poro na singsing-cuff sa tiyan. Pampamanhid. Hindi dugo ang ulam. Tamod ang ulam. Walang bakas. Team may ihi at flashlight sa kabilang puno. Ako may sucker sa siper. Stay-behind ng sagingan. Gutom sa puti ng tahimik. Ayaw ng tawa. Ayaw magbitaw.

Sunugin kapag pwede.

Hindi ko sinusunog.Dahil may hiwa sa braso. Dahil ang nobya sa Tarlac hindi pa rin nagsusulat. Dahil may utang na hindi ko sinasabi. Dahil pag nagsara ako ng mata sa hide, ramdam ko pa rin ang disc sa pulso na nag-abang lang, ang pump sa ulo, ang cuff sa poro, ang pakagat ng posterior, ang beam na puti sa dahon, ang freeze habang lock, ang cold sweat na halo sa ulan, ang itim sa gilid ng mata, ang metal ng tags laban sa wet seal, ang inom hanggang wala, ang pangalan na hindi isusulat sa roster.

Kagatasin.

Akin.

Dito lang.

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦