Field Log #065: Ridge Patrol, Balahibo-Laman, Tuod, Babae

Field Log #065: Ridge Patrol, Balahibo-Laman, Tuod, Babae

BABALA: Mature. 18+. Explicit oral at penetration sa fictional hybrid (?). Hindi para sa menor de edad.

Ako si Shawn. Limang talampakan at sampung pulgada. Pitumpu’t walong kilo. Active-duty Scout Ranger. Bago pa rin ang grid. Mataas na ridgeline. Malamig ang hangin mula sa bundok—amoy ng pine-needles, amoy ng basang bato, hamog na dumidikit sa leeg ko sa ilalim ng kwelyo, parang malamig na sinulid sa balat.

Mahigit limang araw na akong walang totoong paligo. Banlaw lang sa sapa. Iisa pa rin ang camo. Amoy ng pawis na tumigas na sa tela, amoy ng lupa sa tuhod, amoy ng singit na matagal nang hindi nalinis sa loob ng boxers at pantalon—maalat, mainit, parang tela na may sariling lasa. Dalawampu’t isang araw na walang ibang tao maliban sa mga kasama sa ronda at patrol. Walang nobya. Walang babae. Walang puki. Walang hipo. Walang salsal. Walang putok. Ang tarugo ko sa boxers parang may sariling alaala—tumitigas, umiinit, pumipindot sa butones tuwing yumuyuko ako, walang mapaglagyan.

0115H. Point-man sa two-man reconnaissance patrol. Lumayo ako nang kaunti sa partner ko na nakaabang sa kabilang balisbisan. Isang daang metro ang agwat. Nakatagilid ang night vision goggles sa helmet. Mas gusto ko ang dilim at ang lamig ng hamog sa mukha. Naririnig ko ang sarili kong hakbang sa lumot—tk, tk—at ang hangin sa mga dahon.

Sa lilim ng isang naputol na lumang tuod, may gumalaw.

Hindi pusa. Hindi usa. Hindi tao.

Mabilis. Kulay tsokolate at itim ang balahibo, makapal sa likod at balikat, mas manipis at malambot sa dibdib at tiyan. Parang tao at chimpanzee na pinaghalo. Pandak. Apat na talampakan lang. Ako, limang talampakan at sampu. Dalawampu’t dalawang pulgada ang agwat. Kapag tumayo siya sa harap ko, hanggang dibdib ko lang ang tuktok ng ulo niya. Kapag nakaupo sa ugat, hanggang pusod ko. Squatting ang tayo. Siksik ang hita, malapad ang balakang, maiksi at mataba ang buntot na mabalahibo. Mahaba ang daliri ng kamay, walang kuko, malambot ang palad, may unan sa dulo ng bawat hintuturo. Ang mukha: patag, walang nguso ng aso, malapad ang ilong, makapal ang labi, malalaki at madilim ang mga matang kumikislap sa liwanag ng buwan.

Tinawag ko siyang Laman.

Unang tingin pa lang, kitang-kita ang agwat. Ako nakatayo nang tuwid, matangkad sa dilim, M4 sa kanang kamay, helmet sa ulo, mga paa nangangkang sa lumot. Siya mababa, maiksi, naka-squat sa lilim ng tuod, palad sa ugat, tuhod bukas; parang kaya kong takpan ng katawan ang buo niyang anino. Ang ulo niya sa taas ng pusod ko. Ang mukha niya kailangan tumingala nang todo para makita ang akin. Ako tumitingin pababa. Siya tumitingin pataas.

Mahusay siyang suminghot. Nahagip niya agad ang limang araw kong hindi naligo. Amoy ng basang-pawis na Kevlar. Amoy ng maalat na leeg. Amoy ng init sa boxers na dalawampu’t isang araw nang hindi pinakawalan—amoy ng laman na nagtitipon.

Hindi ko naintindihan sa umpisa ang ginagawa niya.

Umakyat siya sa mababang sanga, umupo nang nakaharap sa akin, sakong sa sanga, binti nakabuka palabas. Ipinakita. Namamaga ang labas—rosas-kayumanggi, makapal, basang-basa, tumutulo na parang may sariling liwanag ang uhog sa moonlight. Palabas ng babaeng chimpanzee na nasa init. Estrous. Heat. Hindi tao ang puki niya: mas bukas, mas namamaga, mas basang-basa, malaki ang clitoris para sa sukat ng katawan niya, namumukadkad, basang-maliwanag. Amoy niya’y matamis-asim, hayop, gubat, parang hinog na init na hindi sa tao.

Bumaba siya sa sanga. Lumapit nang paikut-ikot. Hindi diretso. Uminog sa tuod, kung minsan naka-squat, kung minsan gumagapang sa apat, ulo sa taas ng tuhod ko. Tumingin sa akin, tapos sa umbok ko. Sinimot ang hangin palapit sa siper—hfff, hfff—malakas ang hinga sa malapad na ilong. Umupo ulit sa ugat sa harap ko, mas bukas, mas malapit, talampakan sa lumot, tuhod sa magkabilang gilid. Hinawakan niya ang sariling namamagang hiwa—dalawang daliri, mabagal, slk… slk… parang sinasabi: ito. Unggoy. Mukhang unggoy. Mukhang tao. Babae.

Pero may puki.

Dalawampu’t isang araw.

Unti-unting tumayo ang tarugo ko sa loob ng boxers. Hindi dahil tao siya. Dahil basang-basa ang hiwa sa harap ko. Dahil amoy init. Dahil lima akong araw na maalat at dalawampu’t isa akong walang labasan. Ang boxers ang unang sumalubong—manipis na tela, mainit, humahagod sa ulo tuwing gumagalaw ako, basang-konti na sa pre.

Lumapit pa si Laman. Lumuhod-luhod sa ugat sa harap ng tuhod ko, palad sa lumot, siko bahagyang baluktot, likod paikot palabas. Tumingala. Ang ulo niya’y nasa taas ng pusod ko. Ako nakatayo nang tuwid, balakang sa harap ng mukha niya; kailangan niyang iangat ang buong leeg at baba para abutin ang siper. Sinimot ang tela ng pantalon, diretso sa umbok. Dumikit ang malapad niyang ilong. Mainit ang hininga sa siper, parang hinihipan ang tela mula sa loob.

Tumingin siya sa mukha ko—pataas, mula sa pusod. Tapos sa umbok. Tapos sa mukha ko ulit. Parang nagtataka. Hindi ako kauri. Hindi ako kalahi. Matangkad. Kulang sa balahibo. Iba ang amoy. At may nakabukol sa harap ng pantalon na hindi niya nakikita sa mga lalaki niyang kauri—iba ang hugis, iba ang laki sa tela.

Itinuro niya.

Isang malambot na daliri, walang kuko, tumama sa siper, sa hugis ng ulo sa ilalim ng boxers. Hnnk. Mababa. Tapos itinuro niya ang sarili. Umupo nang mas bukas sa ugat, isinandal ang likod sa tuod, inangat ang balakang, dalawang kamay sa inner thigh. Binulatlat. Binuka. Ipinakita nang todo—hinila palabas ang namamagang labas, kitang-kita ang clitoris, humihinga ang butas, tumulo ang uhog pababa sa tuod na parang malapot na sinulid. Hnn-hnn. Tumingin sa akin pataas. Tapos sa umbok. Tapos sa hiwa niya. Galaw ng kamay: ano ito. ano iyan.

Natawa ako. Pabulong. Hindi malakas—baka marinig sa kabilang ridge. “Putangina. Curious ka.”

Inilapag ko ang M4 sa lumot sa kaliwa ko. Naririnig ko ang metal sa basa—tk. Ako nanatiling nakatayo sa pagitan ng bukas niyang binti, paa nangangkang, balakang sa taas ng mukha niya.

Binuksan ko ang siper. Zrrk. Belt buckle. Klik. Lumabas ang boxers—madilim, may butones sa harap. Hindi ko ibinaba. Hindi ko hinubad. Itinuro ko ang nakabukol sa tela, hinawakan ang tela mula sa itaas habang siya hawak sa ibaba. “Ito.” Tawa pa rin, pilit, dahil ang totoo’y hindi ako sigurado kung bakit ko ipinapakita sa hybrid. “Tarugo. Hindi katulad ng sa inyo.”

Binuksan ko ang butones ng boxers. Sakitliit ng hiwa. Sapat para lumabas ang ulo at unang pulgada.

Lumabas ang ulo.

Mainit ang hangin sa balat. Liwanag ng buwan sa koron. Sa harap ng maliit niyang mukha na tumitingala mula sa pusod, parang sobra ang ulo—kasinglaki ng kamao niya, mas malaki kaysa sa palad. Ako nakayuko nang kaunti sa leeg para makita ang mukha niya; siya nakaawang ang labi sa ilalim mismo ng butones. Tumigil si Laman. Tumingin. Sinimot mula sa dalawang pulgada. Dumikit ang malapad na ilong sa butas ng ulo. Mainit ang hininga sa pre na tumulo mula sa dalawampu’t isang araw na hindi pinakawalan—malapot, malinaw, maalat. Hfff.

Hinawakan ko ang kamay niya. Dinala pataas sa ulo. Pinakuyom sa palad.

Malambot. Mainit. Mas maliit ang palad niya kaysa sa ulo. Hindi kasya nang buo. Yumapos ang mga daliri sa koron. Hnnk— mas mataas. Curious. Minasahe niya nang paikut-ikot, parang sinusukat kung totoo, kung iba sa mga nakitang kalahi. Iba. Mas makapal. Mas mahaba sa tela pa lang. Walang butong nakalabas na katulad ng iba. Balat. Ugat. Init. Nararamdaman ko ang unan ng bawat daliri sa ugat.

Habang nakatayo ako at siya nakaupo-luhod sa ugat, habang nakakuyom sa palad niya ang kargada ko, tinuro ko pababa ang hiwa niya. “Iyan. Puki.” Tawa ulit, pabulong. “Sa’min. Sa tao.”

Yumuko ako sa baywang, isang tuhod sa lumot para abutin siya nang hindi nasisira ang kuyom niya sa ulo. Hinawakan ko.

Dalawang daliri sa namamagang labas. Basang-basa. Malapot. Init na apatnapung degrees sa balat, parang hawak mo ang loob ng bibig na may lagnat. Binuklat ko. Tiningnan mula sa itaas. Rosas ang loob, kumikislot, kitang-kita ang unang pulgada, humihinga. Idinikit ko ang hintuturo sa clitoris—malaki, namumukadkad, basang-bilis. Mmh— sa kanya. Nanginginig ang maiksing hita. Ipinaikot ko. Tapos pababa sa butas. Isang daliri. Sikip. Hyper-muscular. May micro-ridges sa unang uod pa lang ng daliri, parang maliliit na ngipin ng kalamnan na hindi masakit kundi kapit. Hnn-aah. Dagundong sa lalamunan niya. Hindi tao. Hindi hayop lang.

“Ganyan,” bulong ko sa sarili. “Basang-basa. Dalawampu’t isa. Tangina.”

Sa isip ko, saglit, hindi Laman. Nobya. Bibig ng nobya. Puki ng nobya. Dalawampu’t isang araw na hindi ko nakita, hindi nakantot, hindi napasubo. Pinilit kong iakma ang maliit na katawan sa harap ko sa babaeng tao—pero ang ulo niya nasa pusod ko, ang kamay niya hindi kasya sa ulo, ang balahibo dumidikit sa daliri, ang tuhod niya hindi abot sa akin.

Naririnig ko ang hangin sa pino. Ang sarili kong hininga. Ang basang tunog ng daliri ko sa uhog niya—slk, slk, slk. Naamoy ko ang hiwa niya sa daliri—matamis-asim, mainit. Nararamdaman ko ang kuyom niya sa ulo ko habang kinikiskis ko ang loob niya. Init sa palad. Init sa daliri. Iniisip ko: unggoy. Mukhang unggoy. Pero butas. At dalawampu’t isang araw.

Idinagdag ko ang pangalawang daliri. Mas sikip. Nangingilid ang uhog sa uod ng daliri, tumulo sa palad ko, malapot, mainit. Yumapos ang kabilang kamay ni Laman sa pulso ko, hindi para pigilan—para gabayan, para mas palalimin. Hnnk-hnnk. Kumislot ang buntot sa lumot. Naririnig ko ang balahibo sa lumot.

Tumingin siya sa ulo sa palad niya. Tapos sa daliri ko sa loob niya. Tapos isinubo niya ang mukha palapit sa butones habang ako bahagyang nakatayo ulit, isang tuhod pa rin sa lumot.

Parang chimpanzee: hindi estilo ng tao. Simot muna. Dila. Buong mukha. Pose: ako nakayuko-tayo, balakang sa harap; siya nakaawang ang leeg pataas, palad sa ugat ng tarugo, labi sa koron. Yumapos ang makapal niyang labi sa koron habang hawak pa rin ng isa niyang kamay ang ugat sa labas ng boxers. Ang dila—makapal, medyo magaspang, mainit—umiikot sa ilalim, tapos tumusok sa butas ng ulo. Lasa ng pre. Lasa ng alat. Walang ritmo ng pelikula. Gutom. Init. Unang lasa ng lalaki. Unang chupa. Unang tarugong tao sa bunganga.

Sa isip ko: nobya. Pinapachupa ko. Pinapalunok. Kakantutin ko rin. Pero ang nakikita ko: maliit na mukha, tumitingala mula sa pusod ko, balahibo sa pisngi, hindi kasya ang ulo sa labi, apat na talampakan sa ilalim ng limang-sampu.

“Fuck—” sa ngipin ko. Naririnig ko ang laway. Slp. Nngk. Slp. Nararamdaman ko ang dila sa butas, ang labi sa koron, ang palad sa ugat. Init sa ulo na parang bibig na may lagnat. Iniisip ko ang partner na isang daang metro ang layo. Iniisip ko na lima akong araw na maalat. Iniisip ko na ito ang unang bunganga sa tatlong linggo. Iniisip ko: huwag kang umingay.

Hinawakan ko ang strap ng helmet para hindi mahulog, tapos ang likod ng ulo niya—balahibo, init, bungo sa ilalim. Ang kamay ko ay kasinglaki ng kalahati ng ulo niya. Hindi tinutulak pababa. Hinahayaan.

Binuksan ko pa nang kaunti ang butones. Lumabas pa ang tarugo—hindi buo, sapat para masubo ng maliit niyang bunganga. Kasinglaki ng kamao niya ang ulo. Hindi maganda ang kasyahan sa bunganga niya. Nangingilid. Tumulo ang laway sa boxers. Dumikit ang balahibo sa pisngi sa tela, basang-basa.

Sumipsip siya. Mabigat. Mababa ang ungol. Nngk-nngk. Ang dila sa ilalim ng ulo habang humihigpit ang labi sa koron. Paminsan-minsan ay inaalis, sinusimot ulit mula sa bayag sa tela hanggang dulo—hfff—tapos isinusubo ulit. Parang sinusukat ng ilong at dila kung ano ako.

Dalawampu’t isang araw.

Hindi ko kinaya.

Hindi ako humugot. Hinawakan ko ang maliit niyang ulo sa magkabilang tenga, hinayaan ang bunganga sa ulo, at pumutok habang nakatayo, siya nakaawang pataas.

“Mmh—shit—”

Una. Pangatlo. Pang-apat. Mainit, malapot, marami—unang palabas sa tatlong linggo, diretso sa loob ng bunganga at pababa sa lalamunan. Nararamdaman ko ang bawat pulso sa dila niya. Parang nabunot ang bigat sa bayag, parang may umagos na mainit mula sa ugat hanggang dulo, tatlong linggong imbakan na biglang nabuksan. Glk— ubo niya. Laway. Puti sa labi, sa dila, sa ngipin na walang pangil, sa balahibo sa baba, sa butones ng boxers.

Tumingin siya sa akin pataas. Hnn? Kilalang-kilala ang tanong sa mata: ano iyon. ano ang pinutok mo sa loob. Dinilaan ang labi—puti sa dila, kitang-kita. Sinipsip ulit ang ulo na kumikislot pa, hinihigop ang natitira mula sa butas. Slp-slp. Tapos binuksan ang bunganga habang tumitingala. Ipinakita ang dila. Puti. Malapot. Iba.

Hindi niya naiintindihan. Unang beses. Iba sa tamod ng kalahi—iba ang amoy, iba ang lasa, iba ang lapot, iba ang aftertaste na dumidikit sa lalamunan.

“Tamod,” pabulong ko, habang hinihingal, yumuyuko para abutin ang tingin niya. “Sa tao. Puti. Maalat. Hindi katulad ng sa inyo.” Alam kong baka hindi niya maintindihan. Itinuro ko ang puti sa dila niya, tapos ang ulo ko. “Iyon. Labas ko. Init ko.”

Hnn. Dinilaan niya ulit. Sinipsip ang labi. Hindi nandidiri. Curious. Hinihigop ang aftertaste.

Amoy namin sa hamog: alat ko, init niya, tamod na mainit pa.

Hindi pa tapos. May puki sa tuod. May namamagang hiwa na tumutulo. May pangalawa sa bayag, mabigat pa.

Itinulak ko siya pabalik sa tuod. Pose: siya nakaupo sa ugat, likod sa tuod, binti bukas sa magkabilang gilid ng baywang ko, talampakan hindi abot sa likod ko. Ipinakita ulit. Tumutulo ang uhog pababa sa butas ng puwit, sa balahibo ng inner thigh, kumikinang. Basang-basa pa ng puti ang bunganga niya. Ako nakatayo sa pagitan ng maiksing binti—ang tuhod ko halos kasingtaas ng dibdib niya sa upo, ang tarugo ko kailangang yumuko paloob, ako bahagyang nakayuko sa tuhod, para abutin ang butas na mababa.

Idinikit ko ang ulo ng tarugo—basa pa ng laway at tamod, malagkit—sa namamagang hiwa. Mainit. Malapot. Dumulas sa fold, tumama sa clitoris na malaki para sa kanya—mmh niya—tapos sa butas.

Pumasok.

Sikip ng unang beses. Sikip ng maliit na daanan. Unang pulgada pa lang, nakagat na ng kalamnan. Ang loob: hyper-muscular, apatnapung degrees, may micro-ridges na kumakapit sa ugat, sa koron, sa ilalim ng ulo. Likas na uhog, malapot, umiikot, halo na ng laway mula sa bibig niya na dumikit sa tarugo ko. Nararamdaman ko ang bawat ridge. Naririnig ko ang unang slp nang malalim.

“Tangina—init—”

Sa isip ko ulit: nobya. Puki ng tao. Kakantutin ko. Pero ang nakikita ko: apat na talampakang katawan sa ilalim ng limang-sampu kong taas, namamagang hiwa na nakaunat sa paligid ng ulo, mukha na nasa pusod, braso na yakap sa baywang ko mula sa ibaba.

Kalahati pa lang, nanginginig na siya. Hnn-aah-hnn. Yumakap sa baywang ko mula sa upo, mukha sa tiyan, humahalik sa pawis na limang araw nang hindi nalinis. Lasa ng asin. Dila sa tela, sa balat. Yumapos ang maiksing buntot sa kanang hita ko, mainit, mabalahibo, mahigpit.

Buong baon hangga’t kaya ng mababaw niyang loob. Tumama ang ulo sa malambot na dulo. Hindi kasya lahat. Hinawakan ko ang malapad niyang balakang—maliit ang buong katawan sa ilalim ko, parang kaya kong buhatin sa isang kamay—at hinayaan siyang umayos. Nakikita ko ang ulo niya sa pusod ko. Nakikita ko ang namamagang labas na nakaunat sa paligid ng tarugo. Ako nakatayo-baluktot ang tuhod. Siya nakaupo-yakap.

Siya ang unang gumalaw. Umakyat sa tarugo. Bumaba. Sa bawat baba, kumakaskas ang ridges. Sa bawat akyat, humihigpit sa ulo. Dumidikit ang namamagang labas sa boxers na bukas pa rin ang butones, sa bayag. Slp. Slp. Slp. Malapot. Amoy ng init. Amoy ko. Basang tunog na pumupuno sa ridge.

Naririnig ko ang tuod. Ang lumot. Ang sarili kong ungol na pinipigil. Iniisip ko: hindi tao. Butas. Dalawampu’t isa. Sige.

Hinubad ko ang ibaba ng pantalon hanggang bota. Hindi hinubad ang boxers—nakababa lang sa isang hita, bukas ang butones, basang-basa ang tela ng laway at uhog. Hinawakan ko ang maliit niyang suso sa ilalim ng balahibo—matigas ang utong, mainit, kasinglaki ng hintuturo. Minasahe. Hnnk si Laman, dagundong sa lalamunan, dila sa sternum ko.

Binilisan ko.

Ako na ang pumalo. Hindi agresibo—mabigat, malalim, kontrolado. Umuuga ang tuod. Dumidikit ang lumot sa puwit niya. Tumutulo ang limang araw kong pawis sa balahibo niya, maalat sa dila kung titikman. Sa bawat baon, kitang-kita kung gaano siya kaliit sa ilalim ko—parang buong katawan niya kasya sa anino ng dibdib at baywang ko.

Dalawang daliri ko sa bibig niya—dinilaan, sinipsip, lasa pa ng sarili kong putok, malapot, maalat. Slp-slp. Tapos idinikit ko ang dalawang daliring iyon sa clitoris habang patuloy ang baon. Basang-bilis. Slk-slk sa clitoris, slp-slp sa butas.

Una niyang orgasmo. Pumiglas ang daanan. Sumara ang ridges sa koron. Dumami ang uhog, puti-puti sa gilid, tumulo sa bayag ko. Hnn-AAA-hnn. Nanginginig ang buong apat-na-talampakang katawan sa yakap ko. Nararamdaman ko ang kalamnan na pumipiga mula sa loob, parang kamay.

Hindi ako tumigil.

Pinabaligtad ko siya. Pose: dapa sa tuod, dibdib at pisngi sa lumot, taas ang puwit, tuhod sa ugat, buntot sa tabi, ako nakaluhod-tayo sa likod niya, hawak ang balakang na kasya sa dalawang palad. Kitang-kita mula sa likod ang namamagang puki—bukas, basang-basa, tumutulo pa rin, may puti mula sa bunganga na natapik sa balahibo. Ang likod niya maiksi; ang leeg niya abot-kamay nang hindi ako yumuyuko nang sobra. Pumasok ulit mula sa likod. Mas kitang-kita ang laki ko sa maliit niyang butas. Hinawakan ko ang dalawang pisngi ng puwit, pinaghiwalay, tumingin pababa habang pumapasok-lumalabas ang tarugo—ulo, ugat, koron, puti na ang halo sa ugat.

“Nakikita ko,” sa sarili ko. “Buong ulo. Lumalabas. Pumapasok.”

Hinawakan ko ang buntot. Hindi agresibo. Gabay. Hinila nang kaunti pataas habang tumatama ang bayag sa clitoris niya sa bawat sagad. Slp-slp-slp. Hnn-hnn-aah si Laman, mukha sa lumot, laway sa tuod.

Hinalikan ko ang likod niya, kailangan kong yumuko nang malalim, balahibo sa dila, alat, init. Dinilaan ang tainga. Binulong sa wala, sa gubat, sa partner na isang daang metro ang layo: sige.

Pangalawa niyang orgasmo. Mas malakas. Pumipiga ang loob parang gusto nitong pigaín ang lahat. HNNNN. Nanginginig ang buntot sa kamay ko.

Akin.

Pangalawang putok.

“Mmh—fuck—”

Napakalalim sa sukat niya. Ibinuhos ko sa loob—mainit, malapot, umapaw agad palabas sa paligid ng tarugo pababa sa tuod, puting-init sa lumot. Parang muling nabunot ang natitirang bigat, pangalawang alon ng tatlong linggo. Nanginginig si Laman, humihigop ang ridges, sinusubukang itago sa sariling silid. Unang binhi ng tao. Unang lalaki. Nararamdaman ko ang bawat kislot. Naririnig ko ang basang umapaw—slk.

Hindi ko inalis agad. Hinayaan kong kumislot. Tapos dahan-dahang hinugot. Sumunod ang mahabang sinulid na puti mula sa butas hanggang sa ulo. Nakabuka pa rin. Kumikislot. Tumatagaktak ang halo—uhog, tamod, init.

Inabot ni Laman mula sa dapa, kumabaliktad nang kaunti sa tagiliran. Dalawang kamay, walang kuko. Sinapawan ang tumutulong puti sa labas ng butas. Itinaas sa liwanag ng buwan, pataas sa mukha ko. Ipinakita sa akin. Hnn? Tanong sa mata: ano ito. bakit iba. Iba ang amoy sa tamod ng kalahi. Iba ang kulay—mas puti, mas malapot. Iba ang itsura sa daliri. Iba ang texture sa palad.

“Tamod din,” pabulong ko, hinihingal, yumuyuko para abutin ang mga daliri niya. “Sa loob mo. Sa tao. Ganyan kami maglabas.” Itinuro ko ang puti sa daliri niya, tapos ang tarugo ko na kumikislot pa. “Iyon. Pinutok ko sa kaloob-looban mo.”

Dinala ko ang daliri niya sa labi niya. “Tikman.”

Dinilaan. Hnn. Hindi nandidiri. Ipinahid sa dila. Minasahe sa ngalangala. Nagustuhan—ang lasa, ang lapot, ang aftertaste na dumidikit, na hindi naman ginagawa at hindi naman nagugustuhan ng nobya ko kapag pinapalunok ko. Si Laman slp, hinihigop ang natira sa sariling daliri, tapos tumingin ulit sa akin pataas para sa kasunod.

Pinaupo ko ulit siya sa ugat. Lumuhod ako sa lumot sa pagitan ng binti niya. Ngayon ako ang mababa sa tuhod, pero patuloy pa rin ang agwat: ang mukha ko sa hiwa niya, ang katawan niya buong nakikita sa yakap ng mga braso ko, ang ulo niya nasa taas pa rin ng dibdib ko kahit nakaupo. Dinilaan ko ang namamagang hiwa—alat, tamod, init, gubat, lasa ng sarili ko sa loob niya. Ang dila ko sa clitoris. Slk. Pumasok ang dalawang daliri, makapal para sa kanya, hinanap ang ridges mula sa loob, kiniskis. Humawak si Laman sa helmet ko, sa buhok, hnn-aah sa dilim. Pangatlo niyang orgasmo sa dila at daliri. Nanginginig ang hita sa tenga ko. Amoy puti sa ilong ko.

Itinayo ko siya. Binhag sa kilikili at puwit. Kasya sa yakap ang buong katawan niya—magaan, mainit, mabalahibo, parang dala-dala lang. Pose: ako nakatayo, siya nakabitin sa akin, binti sa paligid ng baywang, paa hindi abot sa lupa, ulo sa dibdib ko. Pinasok ulit nang nakatayo, likod niya sa puno sa tabi ng tuod. Pandak siya. Sa bawat baon, tumatama ang namamagang labas sa boxers ko. Slp. Slp. Hinalikan ko ang makapal niyang labi—kailangan kong yumuko sa leeg—lasa ng unang putok ko, lasa ng laway niya, lasa ng uhog. Dinilaan niya pabalik. Hindi halik ng tao. Dila at init. Hnn.

Pangatlong putok ko sa loob ulit. Mas kaunti. Mas malapot. Umapaw pa rin sa hita niya pababa sa akin. Mmh. Nanginginig ang tuhod ko sa lumot. Parang huling alon—hindi ko masabi kung naubos na, pero lumuwag ang sakit sa bayag.

Muli, nang humugot habang hawak ko pa siya sa hangin, sinapawan niya ang tumulo sa pagitan namin. Ipinakita sa dibdib ko. Dinilaan nang kusa. Hnn. Gusto.

Saglit akong nandoon pa—nobya, puki, bunganga, tatlong linggo. Tapos bumalik.

Hindi tao. Hindi babaeng tao. Hybrid. Unggoy na mukhang tao, o tao na mukhang unggoy. Pinagbigyan ko. Pinalunok ko. Kinantot ko. Pinutukan ko sa loob. Bakit ako nalibugan. Bakit ako nasarapan. Bakit ako nagpaubaya. Bakit ako nagparaya. Dahil sa init. Dahil sa butas. Dahil sa dalawampu’t isang araw. Dahil sa amoy. Dahil sa sikip. Hindi dahil tao siya.

Nang dahan-dahang kitain, may puting linya sa inner thigh niya pababa sa lumot. Ibinalik ko siya sa ugat. Naiwan akong nakasandal sa tuod, hinihingal sa malamig na hangin ng ridge, ako nakatayo-sandig, siya nakaupo sa paanan ng taas ko. Walang kuko. May bakas ng mahigpit na yakap sa balakang. Basang-basa ang boxers, bukas ang butones. Camo sa bota. Amoy namin sa hangin—limang araw na pawis, dalawampu’t isang araw na tamod, init ni Laman, pino, bato.Naririnig ko pa ang sarili kong hininga. 

Naririnig ko ang hamog sa dahon. Iniisip ko: sitrep. Iniisip ko: hindi tao. Iniisip ko: tapos na sa ridgeline. Lasa pa ng balahibo sa dila.

Tumayo siya sa maiksing binti. Hanggang dibdib ko pa rin. Tumingin pataas. Dinilaan ang labi. Tapos, walang ingay, tumalon pabalik sa dilim ng gubat, dala ang init ko sa bunganga at sa loob, unang tao, unang binhi.

Siper. Butones ng boxers. M4. Bimpo sa kamay. Pinunas ang puti sa daliri—malapot, malamig na sa hangin.

Bago ako umalis sa tuod, tinanong ko ang sarili: anong pakiramdam. Pagkatapos siyang papachupahin, palunukin, kastahin. Pagkatapos ibuhos ang mahigit dalawampu’t isang araw na imbakan sa bunganga, sa lalamunan, sa bukana, sa lagusan, sa kaloob-looban. Parang naibsan. Parang hindi pa rin sigurado kung naubos, kung nasaid. Parang may natira sa ugat. Hindi ko masigurado kung unggoy talaga siya, o tao na mukhang unggoy, o unggoy na mukhang tao. At ang libog—nandoon pa. Hindi na kasingsakit, pero nandoon. 

Tumatak.

Sitrep: clear.

Ibang grid. Ibang papatayin.

Pagbalik sa encampment, tulog na ang karamihan. Partner ko mahimbing. Hanap ako ng pribado—likod ng bodega ng rasyon, dilim, amoy ng canvas at langis. Binuksan ko ulit ang butones ng boxers. Hawak. Salsal. Ako nakaupo sa kahon, hita bukas, ulo ng tarugo sa kuyom.

Salit-salit.

Mukha ng nobya. Katawan ng nobya. Puki ng nobya.

Tapos Laman. Apat na talampakan. Tumingala mula sa pusod. Bunganga na hindi kasya. Nngk. Slp. Unang putok sa lalamunan. Tanong sa mata. Puti sa dila.

Nobya ulit.

Tapos bayo sa tuod. Namamagang hiwa. Ridges. Slp-slp-slp. Apat na talampakan sa ilalim ng limang-sampu. Dapa. Nakabitin. Buntot sa hita. Puti na umapaw. Kamay niyang sinapawan. Dila niyang nagustuhan.

Hindi mawaglit.

Patuloy ang kamay. Mas mabilis. Nang lalabasan, hindi nobya ang dumapo sa tarugo sa isip—kundi kapit ng bunganga ni Laman, kapit ng ridges sa loob, init na apatnapu, sikip na hindi tao. Doon ako pumutok. Sa dilim ng encampment, sa palad, pero ramdam ko ang loob ng bunganga, ang lalamunan, ang butas niya habang sumusumpit.

Tapos.

Naiputok ko na ang mahigit dalawampu’t isang araw na naimbak. Ang unang bunganga at unang puki na nakatikim ng sago-sago kong tamod ay hindi tao.

O baka naman tao.

Pero…Akin pa rin ang init. Sa tuod, basang-basa pa ang lumot. Sa boxers, basang-basa pa rin. Sa bunganga ko, lasa pa ng balahibo at alat. Sa palad, malamig na ang puti. Tapos na ang tala. Wala nang susunod. Wala nang prologue. Ito na.

Pero baka may kasunod... 

CLASSIFIED / PERSONAL LOG — NOT FOR RECORD 🔞

PFC S.G. C. V**** | 1st Scout Ranger Regiment 

🤫 PFC S.G. C. V**** (DzaddyShawn 🔞) 🤐💦