Amoy Araw at Pawis ☀️💦

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn.

Scout Ranger. Private First Class, Philippine Army. 5’10”. Matipuno ang katawan — malalaking braso na may kitang-kitang ugat, makapal at bilog ang balikat, malapad ang dibdib, malalim at hati-hating abs, makapangyarihang hita na makapal ang kalamnan, at matitipunong binti. Maikli ang itim na buhok, malinis ang mukha, medyo matangos ang ilong, at madalas may bahagyang ngiti sa labi. Palagi akong may dog tags sa leeg, dalawang piraso ng bakal na malamig laban sa mainit kong balat. Kahit naka-fatigue shorts at sando lang, kitang-kita ang hugis ng katawan ko — yung tipong panlalaki, mabigat tingnan, at puno ng lakas.

Noong kasagsagan ng pandemic, ang batalyon namin ay nadestino sa isang liblib na baryo sa probinsya. Ang misyon namin ay simple pero mabigat: bantayan ang peace and order, ipatupad ang quarantine, tiyakin na walang lumalabas o pumapasok nang walang permiso. Ang kampo namin ay naka-set up sa gilid ng baryo, malapit sa natural na bukal na siyang buhay ng buong komunidad. Ang bukal na iyon ang sentro ng lahat — malamig, malinaw, umaagos mula sa bato, amoy lupa at basang lumot, pinagkukunan ng inumin, labahan, at paliligo. Araw-araw, mga sundalo namin ang pumupunta doon para kumuha ng tubig at maligo. Marami sa amin ang walang alinlangang naghuhubad. Wala namang malisya. Puro lalaki kami.

May binatang bading doon na lagi kong napapansin.

Si Tunying.  

18 anyos. Bansot, pandak, maliit at payat — 4’9” lang. Medyo may kapangitan ang mukha: medyo pantay ang ilong, manipis ang labi, may bahagyang bakas ng acne sa pisngi at noo. Maikli ang buhok, payat ang leeg, maliit ang kamay at balikat. Tagapag-igib, tagalinis, estudyante sa vocational school. Gusto niyang maging sundalo dahil sa dami ng lalaki, sa uniporme, sa amoy ng pawis at barako. Pero hindi puwede. Kulang sa tangkad, at bading siya. Kaya nahanap niya ang ibang paraan para makalapit.

Ito ang mga hapon na iyon.  

At ito ang sikreto kong malala: gusto kong magpatikim ng katawan, laman, kargada, at tamod sa mga baklang bansot, pandak, maliit at payat. Ayoko nang malaman ng kahit sino, lalo na ng mga kasama ko sa hukbo.

Unang hapon.

Maalinsangan. Ang araw ay nakadikit sa balat, mainit, pero ang tubig ng bukal ay malamig — parang yelo na dumadaloy, naninigas ang utong, naninikip ang balat. Amoy ng basang lupa, ng basang bato, ng sabon, ng konting putik, at ng pawis ng mga lalaking naliligo. May mahinang tunog ng tubig na bumabagsak sa mga bato, ng hangin na dumadaan sa talahiban, at ng malayong tinig ng mga tao. Ang damuhan sa gilid ay basang-basa, malambot, may amoy ng sariwang damo at putik.

Naliligo ako. Walang ibang tao sa paligid. Luminga-linga muna ako nang mabuti — kaliwa, kanan, likod, unahan — bago ko hinubad ang fatigue shorts. Naiwan ang manipis at maikling boxers shorts na suot ko sa ilalim. Dahil sa nipis ng tela at iksi ng boxers, aninag pa rin ang hulma, haba, at kalakihan ng kargada ko. Ang boxer shorts ay may siwang o bukas sa harap at hindi nakabutones dahil sa pagligo — kusang sumisilip ang ulo ng burat ko palabas, mainit, namumula, basang-basa na sa precum. Ang malamig na tubig ay dumadaloy sa dibdib, sa abs, sa hita, sa singit, tumatagos sa manipis na tela. Ang bawat patak ay dumidikit sa balat, dumadaloy pababa sa ugat, sa hiwa ng abs, sa makapal na kalamnan ng hita. Sinasabunan ko ang katawan nang mabagal — ang bula ay puti, malagkit, mabagal na nadudulas pababa sa ugat ng braso, sa hiwa ng abs, sa ugat ng hita, pababa sa aninag na kargada. Ang kamay ko ay dumadaan sa dibdib, sa utong, sa abs, sa puson, sa singit. Ang kargada ko ay kalahating tigas na, mainit laban sa malamig na tubig, mahaba at malaki, ugat na ugat, pulsating, ang ulo ay namumula at sumisilip sa siwang. Ang bula ay dumidikit sa tela, tumatagos, pinapadulas ang aninag na hulma.

Napansin ko siya.

Tunying. Naka-shorts at sando, may dalang lalagyan. Palihim na sumusulyap. Nagkunwari siyang naghilamos, hinugasan ang paa at binti, pero ang mata niya ay paulit-ulit na bumabalik sa akin. Sa aninag na hulma. Sa sumisilip na ulo. Sa paraan ng paggalaw ng kamay ko habang nagsasabun.

Luminga-linga ulit ako. Walang ibang tao. Tapos ngumiti ako. Hindi ako nagtakip. Dahan-dahan kong hinagod ang aninag na kargada sa ibabaw ng tela, pinapakita ang haba at tigas, pinapadulas ang hinlalaki sa sumisilip na ulo. Ang tela ay basang-basa, malagkit sa bula at precum.

“Boy…” tawag ko nang mahina, boses natural. “Matagal na kitang pinagmamasdan. Paulit-ulit kang sumusulyap. Gusto mo bang aminin… o gusto mo nang hawakan?”

Namula siya. Hindi siya nagsalita agad. Patuloy lang sa paghilamos, kamay nanginginig, tubig na tumutulo sa manipis niyang labi.

“Bakla ka ba?” tanong ko, mabagal, parang ordinaryong usapan. “O gusto mo lang makita nang mas malapit ang nakatago sa boxers ko? Aninag na aninag, ‘di ba? Ramdam mo ba kung gaano ito tumitigas dahil sa tingin mo?”

“E… hindi po…” sagot niya, mahina, hindi ako titingnan. Ang boses niya ay bata, medyo paos. “Pero… ang laki po… aninag na aninag. Parang… gusto kong… hawakan.”

Lumapit ako. Ang tubig ay umaalon nang bahagya sa bawat hakbang. Ang malamig na patak ay dumadaloy sa balat ko, pababa sa singit, pababa sa bayag, tumagos sa tela. Ang sumisilip na ulo ay tumigas pa, mas namumula. Luminga-linga muna ako nang mabilis — wala talagang ibang tao.

“Wala namang problema doon. Halika.” Kinuha ko ang maliit niyang kamay. Mainit ang palad niya, medyo magaspang sa trabaho, nanginginig. Ipinahawak ko sa aninag na kargada sa ibabaw ng manipis na tela. Matigas na matigas, galit na galit, dama niya ang pagkiwal-kiwal, parang humihinga sa ilalim ng kanyang mga daliri. Ang ulo ay mamula-mula na, basang-basa, sumisilip sa siwang, mainit, ang ugat ay tumitibok laban sa kanyang palad. Mahaba at malaki — hindi kasya sa maliit niyang kamay kahit sa ibabaw ng tela. Ang tela ay basang-basa, malagkit, pinapadulas ang bawat hagod.

“Ganyan… dahan-dahan,” bulong ko, malapit pero hindi pinilit. “Ramdamin mo ang tigas. Gusto mo bang tanggalin ko ang boxers? Para wala nang hadlang… para mapasa-kamay mo nang direkta?”

Nanginginig man ang kamay niya, pinagpatuloy niya ang pagpisil-pisil sa ibabaw ng tela. Parang may magnet. Dalawang kamay niya ang ginamit. Taas-baba, mabagal sa una, pagkatapos ay mas mabilis. Ang init ng kamay niya ay kakaiba sa malamig na tubig. Ang ugat ay lumilitaw nang mas malinaw sa bawat hagod. Ang tunog ay basang-basa, malapot, may konting plak-plak sa tela.

Umungol ako nang mahina. Ang balakang ko ay umindayog nang bahagya. “Sige… mas mahigpit kung gusto mo. Pisilin mo. Gusto kong marinig kung gaano mo ito gusto.”

“Salsalin mo ako,” sabik kong bulong, boses mababa pero natural. “Doon.” Turo ko sa malalagong talahiban sa di-kalayuan — makapal, mataas, may amoy ng sariwang damo at init ng araw, sapat para itago kami. “Walang makakakita. Gusto mo ba talaga? Sabihin mo lang.”

Sinunod niya agad. Ang paghinga niya ay mabilis. “Opo… gusto ko po. Sobrang gusto.”

Inakbayan ko siya. Dahil sa taas ko na 5’10” at sa 4’9” niyang tangkad, ang braso ko ay natural na nakapatong sa maliit niyang balikat, mainit at payat sa ilalim ng palad ko. Ang mga kamay at braso niya naman ay nakapulupot sa bewang ko, mahigpit pero nanginginig. Naglakad kami papunta sa masukal na parte ng talahiban. Hinayaan ko lang ang burat ko na nakalabas ang buong kahabaan sa bukas na siwang sa harapan ng boxers — mahaba, matigas, tumatango-tango sa bawat hakbang, mainit sa hangin, minsan tumatama sa hita ko. Hindi maiwasan ni Tunying. 

Habang nakapulupot ang isang braso niya sa bewang ko, ang kabilang kamay niya ay malayang pinaglalaruan ang naghuhumindig na burat ko. Hinimas niya, hinawakan, hinaplos, pinaglaruan, sinilindro. Ang maliit niyang kamay ay umikot sa kahabaan, pinisil nang banayad, hinagod mula base hanggang ulo, minsan hinawakan ang bayag nang sabay. Ang burat ko ay tumatango-tango pa sa bawat hakbang, pulsating sa ilalim ng mga daliri niya. Ang init ng kamay niya ay kakaiba sa malamig na hangin. Umungol ako nang mahina, hinila siya nang mas malapit sa bewang ko. Luminga-linga pa rin ako paminsan-minsan habang naglalakad — wala talagang ibang tao.

“Ganyan… huwag kang huminto,” bulong ko habang naglalakad, boses mababa. “Ramdamin mo. Gusto mo ba talaga ‘to?”

“Opo… ang tigas… ang init… parang humihinga,” sagot niya, boses nanginginig pero honest. “Ang laki… hindi kasya sa kamay ko.”

Nilapag ko ang backpack, inilatag ang tuwalyang kulay fatigue sa damuhan. Ang damo ay malambot, basang-basa, may amoy ng lupa at sariwang dahon. Humiga ako. Luminga-linga muna ako nang mabuti — kaliwa, kanan, likod — bago ko hinila ang boxers pababa nang dahan-dahan, pinapakita ang bawat pulgada. Umigkas agad ang kargada — mahaba at malaki, ugat na ugat, basang-basa, mainit, pulsating, ang ulo ay makintab sa precum, tumayo nang buo sa harap niya. Kinuha ko ulit ang kamay niya, ipinahawak nang direkta sa mainit na balat.

“Salsalin mo. Dahan-dahan muna… ramdamin ang bawat ugat. Tapos bilisan mo pag sinabi ko. Gusto kong makita kung paano ka magugutom.”

Hinawakan niya. Dinama-dama. Dalawang kamay. Taas-baba. Ang tunog ay basang-basa, malapot, may konting plak-plak sa bawat hagod. Umungol ako, balakang umiindayog. Pinahawak ko sa kanya ang bayag — mainit, mabigat, magaspang nang bahagya, puno. Hinilot-hilot niya, sinapupo, pinisil nang banayad. Ang init ng kamay niya ay kumalat sa buong kahabaan, ang daliri niya ay dumidiin sa ugat, sa ulo, sa butas.

“Ang init… ang tigas,” bulong niya, boses nanginginig. “Parang… parang hindi totoo. Gusto kong… mas matagal.”

“Ganyan… huwag kang tumigil,” ungot ko. “Mas mabilis. Gusto kong pumutok sa kamay mo.”

Mas mabilis ang kamay niya. Ang ungol ko ay lumakas. Parang nangingisay.  

Isa.  

Dalawa.  

Tatlo.  

Apat.  

Lima.  

Anim.

Pumutok. Mainit. Malapot. Madami. Parang fountain. Tumalsik sa tiyan, sa dibdib, sa puson, sa hita, sa singit. Puting-puti, sago-sago, mabagal na dumadaloy pababa sa mainit kong balat, naiipon sa hiwa ng abs, sa ugat ng hita. Ang amoy ay maalat, medyo matamis, mainit sa hangin. Ang init ng tamod ay nanatili sa balat kahit pinalamig ng hangin.

Hawak-hawak pa niya ang bayag nang kunin ko ang kamay niya at ipinahawak muli ang kargada. Malagkit ang katas. Matigas pa rin, mainit sa palad niya, pulsating pa.

Hinawakan ko ang ulo niya. Dahan-dahang dinala ang bibig niya pababa. Luminga-linga muna ako ulit — wala talagang ibang tao.

“Linisin mo. Dila. Simutin mo lahat. Dahan-dahan… lasahin mo. Gusto kong makita kung paano mo sinisipsip ang bawat patak.”

Natulala siya sandali, pero sumunod. Mainit ang dila niya, basang-basa, mabagal. Dinilaan niya ang tiyan, ang dibdib, ang puson, ang hita, ang singit. Sinimot ang bawat patak. Ang lasa ay maalat-alat, medyo matamis, mainit, malapot. Ang dila niya ay dumaan sa bawat tiklop ng balat, sa bawat ugat, sa bawat patak na nakadikit. Ang hininga niya ay mainit sa balat ko. Minsan huminto siya para huminga, pagkatapos ay nagpatuloy, mas masipag, sinisipsip nang malalim, pinipilit ang dila sa bawat tiklop.

Ngumiti siya nang bahagya pagkatapos. May laway at konting semen pa sa sulok ng labi.

“Ilang taon ka na ba, Boy?” tanong ko habang pabalik kami sa batis. Inakbayan ko siya ulit, braso ko sa maliit niyang balikat. Ang mga kamay niya ay nakapulupot sa bewang ko.

“18 pa lang po ako. Sa pasukan, second year na ako.”

“Ang sarap po ng lasa ng tamod n’yo, Kuya… ang dami pa. Halos mabulunan ako. Sago-sago din… gusto ko pa.”

Ngumiti ako, hinagod ang likod niya. “Ilang araw din kasi akong ‘di nakapagjakol. Gusto mo ba ulit? Mas matagal next time… mas malalim. Sabihin mo lang.”

Lumusong ako muli sa tubig. Sinasabunan ko ulit ang katawan nang mabagal — ang bula ay dumadaloy pababa sa abs, sa hita, sa singit, dumidikit sa ugat, sa bayag, sa base. Ang kargada ay hindi na gaanong matigas, pero mahaba at malaki pa rin, mabigat sa tubig, ang ulo ay namumula pa. Luminga-linga pa rin ako — wala talagang ibang tao.

“O bakit titingnan mo na naman?” tanong ko, pilyong ngiti at kindat. “Gusto mo bang hawakan ulit? O gusto mo nang subukan ang bibig mo?”

“Wala lang po… pero… ang laki pa rin. Parang… hindi pa ako busog.”

“Bakit nga pala ‘yung isa naming kasama noon, bakit hindi ganun kahaba at kalaki ‘yung sa kanya gaya nung sayo?”

“Aha… talaga naman palang titingnan mo lahat ng lalaking naliligo dito, ha? Kahit naka-boxers o wala. Gusto mo lang ba ang sa akin?”

“Sa inyo lang pong mga sundalo ako tumitingin… dahil ‘yung mga tagarito ay ‘di naman naghuhubad. Nakashorts sila. Bibihira ang nakaboxers.”

“Depende sa lahi ‘yan, Boy. Kung medyo mestisuhin, may tsansang malaki. Pero may sadyang pinalad kahit native.” Hawak ko ang kargada ko sa tubig, dahan-dahang hinagod. “Ang sa akin ba, sa tingin mo, malaki?”

“Opo… malaki nga po. Hindi nga po magkasya sa mga palad ko kanina. Gusto ko pong… hawakan ulit.”

“Malaki at mahaba nga daw sabi nung ibang nakakita na at nakahawak nito.” Ngumiti ako, malapit. “Gusto mo bang masubukan ulit? Mas malalim? Sabihin mo… gusto kong marinig.”

“Ganoon po ba? Sigurado po, mukhang madami nga. Ang laki kasi… at ang dami pang magpaputok. Gusto ko po… ulit.”

“Tayo na pong umuwi… medyo matagal-tagal na rin ako dito. Baka hahanapin na ako ng magulang ko.”

“Teka. Ano pong pangalan n’yo?”

“Shawn. Scout Ranger. Private First Class Shawn. Philippine Army.”

“Sige po, Kuya Shawn. Kita na lang uli tayo sa susunod… gusto ko po ulit. Mas matagal… mas malalim.”

Nakatuwalya lang ako, walang damit pang-itaas, nang iabot ko ang kamay. Kinuha niya. Hinatak ko siya papalapit. Nalanghap niya ang amoy ng sabon sa katawan ko — malinis, medyo maalat, may konting pawis at araw. Napasandal siya sa dibdib ko. Nasagi ang kargada ko sa hita niya, mainit pa, kalahating tigas, mabigat.

Yumakap siya nang mahigpit. Ginusot ko ang buhok niya. Hinayaan ko siyang himasin at hawakan muli ang nakabukol na kargada sa ilalim ng tuwalya — mainit, mabigat, pulsating, ang ulo ay basang-basa pa sa semen at laway. Luminga-linga pa rin ako — wala talagang ibang tao.

“Sige ha… kita uli tayo. Maghanda ka. Gusto kong marinig kung gaano mo ito gusto.”

“Sige po… handa po ako.”

Ilang araw ang lumipas.

Masigasig siyang mag-igib. Ala-una, alas-tres ng hapon. Dis-oras. Kaunti ang tao. Ako naman, madalas doon, naglalaba ng uniporme o naliligo.

Isang hapon, kami na lang ulit.

Naliligo ako ng hubo’t hubad na talaga sa gilid ng bukal, malayo nang kaunti sa igiban, kung saan mas makapal ang talahiban at mas konti ang daanan. Luminga-linga muna ako nang mabuti — kaliwa, kanan, likod, unahan — bago ko hinubad ang lahat. Walang ibang tao. Ang tubig ay malamig sa balat, pero ang araw ay mainit sa balikat. Amoy ng sabon, ng basang lupa, ng konting gasolina mula sa kampo. Ang kargada ko ay ganap nang tigas — mahaba at malaki, ugat na ugat, basang-basa sa dulo, precum na dumadaloy pababa, mainit, mabigat. Sinasabunan ko ang katawan nang mabagal — ang bula ay dumadaloy pababa sa abs, sa hita, sa singit, dumidikit sa ugat, sa bayag, sa base. Ang kamay ko ay dumadaan sa dibdib, sa utong, sa abs, sa puson, sa singit, sa bayag, sa kahabaan. Ang malamig na tubig ay dumadaloy sa bawat tiklop ng balat, pinapalamig ang init ng araw, pero ang kargada ay nanatiling mainit at matigas.

Napansin ko siyang paparating mula sa daan. Walang lalagyan. Direktang tumingin sa akin. Ang mata niya ay may haling kaba at gutom. Alam kong sinundan niya ako.

Lumapit siya. Ang paa niya ay basang-basa sa putik. Tumigil sandali, tumingin sa hubo’t hubad kong katawan, sa tumayong kargada. Luminga-linga muna ako ulit — wala talagang ibang tao.

“Kuya… ang… ang laki po talaga. Kahit wala nang boxers. Parang… mas malaki pa ngayon.”

Ngumiti ako. Dahan-dahan kong hinagod ang kargada, pinapakita ang haba, ang ugat, ang tigas, pinadulas ang hinlalaki sa ulo. “Gusto mo bang hawakan muna? O direkta na sa bibig? Sabihin mo… gusto kong marinig kung gaano ka gutom.”

“Kuya… subo ko ba?” boses niya ay paos, medyo panginginig, pero malinaw. “Matagal na akong… nag-iisip. Amoy sundalo ka. Amoy araw, pawis, uniporme. Gusto kitang lasahan at matikman. Sobrang gusto. Para… para kung sakaling… matanggap ako someday. Gusto kong… ubusin.”

“Gusto mo talaga? Walang magmamadali. Dahan-dahan. Ramdamin mo. Sabihin mo kung gusto mong mas malalim.”

Tumango siya. “Opo… gusto ko. Sobrang gusto.”

Lumuhod siya sa basang bato at putik. Ang tuhod niya ay tumama sa malamig at magaspang na batuhan — may kakaibang tunog. Ang malamig na tubig ay umaalon sa paa namin. Ang kargada ay tumayo nang buo sa harap ng mukha niya — mainit, mahaba at malaki, ugat na ugat, basang-basa, pulsating. Ang amoy ng precum at sabon ay halo sa amoy ng lupa. Luminga-linga pa rin ako — wala talagang ibang tao.

“Sige… dilaan mo muna. Buong haba. Mula bayag hanggang ulo. Dahan-dahan… lasahin mo.”

Isinubo niya.

Mainit ang bibig niya, basang-basa, masipag. Ang dila niya ay gumagalaw sa ilalim, umiikot sa ulo, hinahaplos ang butas, hinigop nang mahina pero tuloy-tuloy. Ang tunog ay basang-basa, malapot, may konting slurp, umaalingawngaw nang bahagya sa bukal. Ang labi niya ay yumapos sa bawat ugat, ang dila ay umiikot, minsan nananatili sa lalamunan nang matagal. Ang laway niya ay dumadaloy pababa sa bayag ko, mainit laban sa malamig na tubig. Ang init ng bibig niya ay kumalat sa buong kahabaan, ang dila ay dumidiin sa bawat ugat, sa butas, sa base.

“Ayos ba?” tanong niya nang paos, bibig pa ring puno, laway na dumadaloy sa baba.

“Sobra… putangina. Iba. Mainit. Basang-basa. Mas malalim… gusto ko.”

Dahan-dahan niyang dinilaan ang buong haba mula bayag hanggang ulo — mainit ang dila, magaspang nang bahagya, mabagal, parang tinatastas. Ang dila niya ay dumaan sa bawat ugat, sa bawat tiklop, sa base, sa bayag, sa gitna, sa ulo.  

“Ang lasa mo… sariwa pa,” bulong niya. “Amoy kampo… amoy pawis… gusto ko ‘to. Parang… parang nasa barracks. Gusto kong… ubusin.”  

Pagkatapos ay isinubo ang ulo lang, pinaglaruan ng dila ang butas, hinigop nang mahina pero tuloy-tuloy. Ang tunog ay mas malalim, mas basang-basa.

“Mmm… ang dami nang precum… matamis. Gusto ko pa.”  

Saka niya unti-unting nilunok ang kalahati, pinipilit ang labi na yumapos sa bawat ugat. Ang init ng bibig niya ay kakaiba sa malamig na tubig sa paa namin. Ang lalamunan niya ay sumikip nang bahagya, mainit, basang-basa.  

“Masikip ba, Kuya? Gusto mo pa bang mas malalim? Sabihin mo… uubusin ko.” 

 

Kapag nasa lalamunan na, hindi niya agad hinila pataas. Hinayaan niyang manatili doon nang ilang segundo, pinapakiramdaman, pinapahigop nang malalim habang umiikot ang dila sa ilalim. Ang tibok ng lalamunan niya ay ramdam sa buong haba. Ang laway ay dumadaloy pababa sa baba niya, sa leeg, sa dibdib.  

“Sige pa… huwag kang titigil,” ungot ko. “Mas malalim. Lunukin mo talaga. Gusto kong marinig ang tunog.”  

Saka niya dahan-dahang hinila pataas nang may mahabang sluuurrrp, ang labi ay dumidiin sa bawat pulgada. Ang laway ay dumadaloy pababa, mainit laban sa malamig na balat at tubig. Ulit. Mas malalim. Mas mabilis. Ang tunog ay basang-basa, malapot, may konting ungol mula sa kanya. Ang dila niya ay umiikot nang mabilis, pinipilit ang bawat ugat, ang bawat tiklop.

“Masarap ba, Kuya?” tanong niya sa pagitan ng paghigop, laway na dumadaloy sa baba. “Gusto mo ba ulit sa lalamunan? Gusto kong… matuto. Para… para sundalo. Uubusin ko lahat.”

“Sobra… mainit. Basang-basa. Iba sa lahat. Sige pa… ubusin mo. Huwag kang huminto.”

“Sige, Kuya… ubusin ko. Hayaan mo akong lasahin ang lahat. Gusto ko… gusto ko talaga.”

Hinawakan ko ang buhok niya. Diniin ang ulo niya pababa. Ang buhok ay magaspang sa palad, may amoy ng sabon at lupa. Ang lalamunan niya ay sumikip nang mas mahigpit, mainit, basang-basa. Ang dila niya ay umiikot nang mabilis sa ilalim. Ang tunog ng paghigop ay mas malalim, mas basang-basa, may konting ungol mula sa kanya habang pinipilit niyang lunukin nang buo. Ang laway ay dumadaloy nang tuluy-tuloy, mainit, malapot.

Nilunok niya. Ang lalamunan niya ay malambot. Hindi nabibilaukan. Puro init at basang-basa. Ang tunog ng paglunok ay malalim, basang-basa, at may konting alingawngaw sa tubig. Ang laway at precum ay dumadaloy pababa sa baba niya, sa leeg, sa dibdib ko.“Tangina… ang sikip… ang init… putangina, huwag kang huminto…”Pumutok ako sa lalamunan niya.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Apat.

Lima.

Anim.

Mainit. Malapot. Madami. Ang init ay kumalat sa malamig na tubig at hangin. Ang amoy ay maalat, medyo matamis, mainit. Ang lasa ay nanatili sa bibig niya, sa dila, sa lalamunan.Nilunok niya lahat. Dinilaan ang natira, dila niya mabagal na gumagalaw, sinisipsip ang huling patak. Ang laway at semen ay makintab sa araw. Minsan huminto siya para huminga, pagkatapos ay nagpatuloy, mas masipag, sinisipsip ang bawat tiklop, ang bawat ugat, ang bawat patak na natira.

“Matamis, Kuya… sariwa. Ang dami. Salamat… gusto ko pang lasahin ulit. Parang… parang nasa training ako. Gusto ko pa… mas matagal.”

Hinugasan niya ako nang banayad, dila pa rin. Ang init ng bibig niya ay nanatili kahit paalis na ang laway. Ang malamig na tubig ng bukal ay dumaloy sa amin, pero ang init sa pagitan namin ay hindi nawala. Luminga-linga pa rin ako — wala talagang ibang tao.

“Itext mo ako pag may free time ka,” sabi niya nang paos. “Gusto kitang masubo at lunukin ulit… mas matagal, mas malalim. Para… para mas mabusog ako. Nakakatakam at nakakagutom po kasi kayo.”

“Sige. Maghanda ka. Gusto kong marinig ulit kung gaano mo ito gusto.”

Habang naglalakad pauwi, dog tags kumakalansing,

ramdam ko pa rin ang paraan ng paghigop niya —

dahan-dahan, malalim, puro mainit na bibig at dila. At ang malamig na tubig ng bukal na tila hindi na kayang tanggalin ang init na naiwan sa balat.

Ito ang sikreto kong malala.

At walang ibang dapat makaalam.

Minsan,

ang pinakamalambot na init

ay galing sa mga binatang bading na gutom.At ako…

nagpapalunok.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn