Field Log #013: Ang Noche Buena sa Coastal Detachment

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 5'10". Scout Ranger.

Hatinggabi sa coastal detachment. Ako ang naka-assign sa midnight watch sa taas ng gawang-kawayang observation tower. Malamig ang hanging galing sa dagat. Amoy alat, basang kahoy, at konting amoy ng tuyong damong-dagat. Ang alon ay paulit-ulit na sumasampal sa bato sa ibaba. Madilim ang buong baybayin. Ilang malabong ilaw lang ang nakikita mula sa malayong baryo.

Naka-sandal ako sa barandilya. Suot ko ang dark jacket na nakabukas, itim na sando na basang-basa sa pawis at hamog, fatigue pants, at combat boots. Ang dog tag ay gumagalaw tuwing may ihip ng hangin.

May biglaang creak sa kawayang hagdan.

Umakyat siya nang dahan-dahan.

Si Arnel. 5'1". Payat pero may kalamnang galing sa araw-araw na pagbubuhat ng lambat at paggaod. Maitim ang balat, parang laging hinaluan ng araw. Maliit ang mukha, manipis ang labi, may konting stubble sa baba. Suot niya ang lumang puting t-shirt na may butas sa balikat at maong shorts na may mantsa ng asin. Kapag nasa huling baitang siya, hanggang dibdib ko lang ang ulo niya.

May dala siyang maliit na thermos at isang tasa.

“Mainit na kape po, Ser,” mahina niyang bati. “Para hindi kayo antukin.”

Inabot ko ang tasa. Umusbong ang makapal na usok. “Salamat. Wala bang ibang gising sa baba?”

“Wala po. Noche Buena eh… gusto ko pong umakyat. Gusto kong… makita kayo.” Tumingin siya pataas nang matagal. Hindi niya itinago. Mula sa leeg ko, sa dibdib, pababa sa gitna ng pants ko. “Ang laki po talaga ng katawan ninyo kapag ganito kalapit. Parang mas matangkad pa.”

Hindi siya bumaba. Nanatili siya sa huling baitang, isang kamay sa barandilya, ang kabila’y nakahawak sa thermos. Nanginginig nang konti sa lamig, pero ang mata niya ay hindi umaalis sa akin.

Inilagay ko ang tasa sa gilid ng barandilya. Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Umakyat ka nang tuluyan,” sabi ko nang mababa. “Dito sa sahig. Bago pa dumating ang papalit sa akin.”

Umakyat siya. Tumayo sa harap ko sa kawayang sahig. Hanggang dibdib ko lang. Kailangan niyang bakain ang leeg para makita ang mukha ko. Amoy dagat at kape ang halo sa init ng katawan niya.

“Ser…” bulong niya. “Ang bigat po ng suot ninyo sa harapan. Kitang-kita. Parang… masikip na.”

Hindi ako umatras. Ang titi ko ay dahan-dahang tumitigas sa loob ng pants dahil sa boses niya at sa paraan ng pagtitig niya.

“Gusto mong hawakan?” tanong ko.

Tumango siya agad. “Opo. Gusto ko pong… lasahan. Matagal ko na pong iniisip tuwing nagbabantay kayo rito.”

Hinila ko ang zipper pababa. Ibinaba ko ang harap ng boxers. Ang titi ko ay tumayo nang mabigat sa malamig na hanging dagat — makapal, may kitang ugat, madilim ang ulo, at may makapal na pre-cum na dumidikit sa balat.

Napasinghap si Arnel. Ang maliit niyang kamay ay nanginginig nang unang hinawakan niya ito.

“Ang init… kahit malamig ang hangin… ang tigas…” 

“Lumuhod.”

Lumuhod siya sa kawayan. Ang tuhod niya ay tumama nang mahina sa sahig. Dahil sa taas niya, ang bibig niya ay eksaktong nasa harap ng titi ko. Ang payat at maitim niyang katawan ay tila nilamon ng anino ng mga hita ko.

Sa halip na agad isubo, hinaplos muna niya ito nang mahaba gamit ang dalawang kamay. Pinaglaruan niya ang ulo gamit ang hinlalaki, saka dinala ang dila sa ilalim, dahan-dahang umakyat pataas habang sinusundan ng mga mata ang reaksyon ko. Nang abutin niya ang ulo, mabagal niyang iniikot ang dila, sinipsip ang pre-cum, tapos pinalabas nang may mahabang laway na tumulo.

“Ang lasa… parang alat ng dagat pero mas mainit…” bulong niya.

Saka niya isinubo.

Hindi agad buo. Una ang ulo lang, pinaglaruan ng dila sa loob, saka dahan-dahang pinalalim. Gluck… Ang sikip ay agad na ramdam. Ang lalamunan niya ay lumaban nang konti bago sumuko. Laway ang dumaloy nang sagana sa gilid ng bibig niya pababa sa leeg at t-shirt.

Hinawakan ko ang likod ng ulo niya. Hindi ko agad ginalaw ang balakang. Hinayaan ko muna siyang mag-adjust. Ramdam ko ang init ng loob ng bibig niya, ang panginginig ng dila, ang paraan ng paghigop niya tuwing nilalabas ko nang konti.

Pagkatapos ay sinimulan kong umulos. Mabagal muna. Ang kawayan sa ilalim ng paa ko ay bahagyang umuugoy. Ang malamig na hangin ay humahampas sa likod ko habang ang titi ko ay nalulunod sa mainit niyang bunganga.

“Mas malalim pa,” utos ko.

Sinunod niya. Ngayon ay hinahayaan niya nang pumasok ang mas maraming bahagi. Ang gluck-gluck ay naging mas malakas, halo sa tunog ng alon sa ibaba. Ang maliit niyang kamay ay nakakapit sa likod ng hita ko, ang kabila’y hawak ang bayag ko at marahang minamasahe.

Ramdam ko ang leeg niya na naninigas tuwing isinusod ko nang todo. May luha na sa gilid ng mata niya, pero ang mga kamay niya ay hindi bumabitaw.

“Putang ina… ang sikip… ang init sa loob…” ungol ko.

Binilisan ko. Ang bawat ulos ay may kasamang basang tunog. Ang laway niya ay dumadaloy na sa dibdib ko. Ang abs ko ay naninigas. Ang hita ko ay naka-tense.

Malapit na.

“Lulunukin mo lahat… huwag kang magtapon.”

Isinigad ko ang balakang. Ang buong haba ay nasa loob. Ang unang bugso ay malakas at makapal — direktang pumasok sa lalamunan niya. Throb… throb… throb… Sunod-sunod. Tumulo ang sobra sa gilid ng bibig niya pababa sa leeg, malagkit sa malamig na hangin.

Nanginginig ang buong katawan niya habang pinipilit niyang lunukin. May gluck pa ring naririnig habang sinusipsip niya ang huling patak.

Nang bitawan ko, napaubo siya nang malakas. Puting likido ang dumidikit pa sa labi at baba niya. Pinunasan niya ito gamit ang laylayan ng t-shirt, pero may natira pa.

Uminom ako ng kape. Mainit pa rin. Si Arnel ay nakaupo na sa kawayan, hinihingal, nakatingala pa rin sa akin.

“Ang sarap po…” bulong niya. “Mas mainit pa sa kape.”

Inayos ko ang pants. Tumingin ulit sa madilim na dagat.

“Bumaba ka na. Baka makita ka ng papalit.”

Tumayo siya. Bago bumaba, tumingin pa siya sa akin nang matagal.

“Kapag kayo ulit ang may watch… dadalhan kita ng mas mainit na kape.”

Hindi ako ngumiti. Pero hindi ko rin siya pinigilan.

Nang mawala na siya sa hagdan, nanatili akong nakasandal sa barandilya. Ang kape ay unti-unting lumalamig sa kamay ko. Ang amoy ng dagat, kape, at tamod ay naiwan sa hangin.

Minsan, ang pinakamalamig na hatinggabi sa coastal detachment…  

ang may pinakamainit na handog sa taas ng kawayang tore.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn