Dalawang Beses sa Dilim 🌑🫦

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn.

Scout Ranger. Private First Class, Philippine Army. 5’10”. Matipuno ang katawan — malalaking braso na may kitang-kitang ugat, makapal at bilog ang balikat, malapad ang dibdib, malalim at hati-hating abs, makapangyarihang hita na makapal ang kalamnan, at matitipunong binti. Maikli ang itim na buhok, malinis ang mukha, medyo matangos ang ilong, at madalas may bahagyang ngiti sa labi. Palagi akong may dog tags sa leeg, dalawang piraso ng bakal na malamig laban sa mainit kong balat.

Noong kasagsagan ng pandemic, ang batalyon namin ng Scout Rangers ay nadestino sa baryo nila Tunying. Full alert kami 24 oras. Foot patrol, emergency formation, classroom instruction, on-alert call. Ang kampo namin ay may kalayuan sa bahay nila, pero madalas kong makita ang binatang bading na iyon — si Antonio, o Tunying. 18 anyos. 4’9” lang. Bansot, pandak, maliit at payat. Medyo may kapangitan ang mukha: medyo pantay ang ilong, manipis ang labi, may bahagyang bakas ng acne sa pisngi at noo. Maikli ang buhok, payat ang leeg, maliit ang kamay at balikat. Isa sa mga “Soldier Boys” na pumupunta sa kampo tuwing Sabado, Linggo, at sembreak. Naglilinis sila ng combat shoes, barracks, tulugan. Pinapabili namin sila sa bayan. Kapalit, binibigyan namin sila ng de-lata, biskwit, at kung ano-ano. At dalawang beses na din akong napagsilbihan at maserbisyuhan ni Tunying ng pagluhod niya sa harapan ko nung nakaraan nung naliligo ako sa bukal.

Kilala na ako ng pamilya niya. Off-duty ako minsan pumupunta sa bahay nila. Tinuturing nila akong parang kapamilya. Ang mga kuya niya, kasing-edad ko, ka-vibes. Pero si Tunying… iba. Alam ko ang tingin niya. At alam ko ang sikreto kong malala: gusto kong magpatikim ulit ng katawan, laman, kargada, at tamod sa mga baklang bansot, pandak, maliit at payat na kagaya niya. Ayoko nang malaman ng kahit sino, lalo na ng mga kasama ko sa hukbo.

Isang Linggo, off-duty ako. Dala ko ang maraming pagkain mula sa bayan — isda, gulay, tinapay, at isang kahon ng hard liquor. Ipinaluto ko sa kanila. Nagtaka ang nanay ni Tunying, pero sinabi ko lang na gusto kong makasama ang mga kuya at pinsan niya, bilang pasasalamat, parang pa-blowout sa kanila. Ang di nila alam, dalawang beses na ngang napa-blowjob ang anak nilang si Tunying sa akin.

Maaga ang hapunan sa baryo. Wala pang kuryente. Radyo lang ang libangan. Pero nang gabing iyon, matagal kaming gising. Nag-inuman kami ng mga kuya at pinsan ni Tunying. Ang dalawang kuya niya ay hindi sanay — mabilis na lango, kanya-kanyang tulog sa kuwarto. Ako at ang mga pinsan, tuloy pa rin. Si Tunying naman, tahimik na tumatanaw mula sa gilid, parang binabantayan ako.

Maghahatinggabi na nang magpaalam ang mga pinsan. Ang nanay ni Tunying ang nagpahinga sa akin. Itinuro niya ang kamalig sa likod-bahay — malapit sa pinag-inuman, maluwag, may malaking banig na kasya ang apat, may unan at kumot. Si Tunying naman ay sa papag na kawayan na may foam, single bed, katabi ng banig ko.

Matapos akong umihi at magmumog, pumasok ako sa kamalig. Hinubad ko ang pantalon. Naiwan ang manipis na boxer shorts. Malamig ang hangin sa loob, amoy kahoy, amoy banig, amoy konting alak sa hininga ko. Tinanong ko si Tunying kung sanay ba siyang matulog nang walang ilaw.

“May buwan naman, kuya,” sagot niya. “Maaninag pa rin.”

Pinatay ko ang gasera. Nahiga ako. Ang buwan ay sumasalamin sa maliliit na siwang ng kamalig, maputlang puti, sapat para maaninag ang mga hugis. Mabilis akong nakatulog. Ang alak ay mabigat sa ulo, ang katawan ay pagod.

Madaling araw.

Hindi ko alam kung anong oras. Ang tulog ko ay mababaw, parang tulog-manok, pero ang katawan ay mabigat pa rin sa alak. Naririnig ko ang mahinang huni ng kuliglig sa labas, ang mahinang hagupit ng hangin sa bubong na kawayan, ang amoy ng basang lupa at konting usok ng gasera na kakapatay lang.

Bigla kong naramdaman ang init.

May katawang maliit na yumakap sa akin. Payat. Mainit. Ang kamay nito ay gumagapang sa dibdib ko — dahan-dahan, mabagal, parang takot. Pababa. Pumasok ang maliit na kamay sa loob ng boxer shorts ko. Ramdam ko ang magaspang na palad sa kalahating tigas kong kargada. Nilaro-laro niya. Kinapa ang bayag ko. Ang daliri niya ay magaan, nanginginig, pero masigasig.

Umungol ako nang mahina. Hindi ako kumilos. Ang alak ay pumipigil sa katawan, pero ang sensasyon ay dumadaloy — mainit, malagkit, mabagal.

Napahinto ang kamay niya sandali, pero nakapatong pa rin. Pagkatapos ay ibinaba niya ang boxers ko. Nilabas ang kargada ko. Medyo tumitigas na. Inamoy-amoy niya. Ang hininga niya ay mainit sa balat ko, amoy bahagyang sabon at konting pawis. Hinalik-halikan niya ang kahabaan — mabagal, basang-basa, dila na dumadaan sa ugat, sa base, sa ulo. Pagkatapos ay isinubo. Padila-dila muna, parang tinatastas. Pagkatapos ay parang lollipop — sinuso ang ulo, hinigop nang mahina, dila na umiikot.

Hindi ako nahirapan. Hindi nagtagal, pumutok ako.

Mainit. Malapot. Madami. Rumagasa sa bibig niya. Nilunok niya lahat. Manamis-namis daw ang lasa, sabi niya sa isip ko. Binalik niya ang boxers ko. Tumabi siya sa akin. Amoy alak ang hininga ko, pero para sa kanya, bango.

Mahigit dalawang oras ang lumipas.

Bahagya akong nagising. Ang umbok ko ay umbok na umbok pa rin sa boxers. Ramdam ko ang maliit na katawan na papalapit ulit. Nag-aalangan siya. Sinagi niya muna nang bahagya. Pagkatapos ay lumikot ang kamay niya, kinapa ang umbok. Tumagilid ako, naipit ang kamay niya sa pagitan ng hita ko at ng kargada. Dahan-dahan niyang ikinilos. Lumaki. Nagkatigas. Hindi na madangkal ng maliit niyang kamay.

Sinakal niya. Taas-baba sa ibabaw ng boxers. Bumakat ang titi. Nakadungaw ang ulo. Pinasok niya ang kamay sa loob. Taas-baba, mahinang salsal, takot baka magising ako. Narinig ko ang sarili kong mahinang ungol. Ang ari ko ay pintig-pintig sa palad niya. Kinapa niya ang ulo — may konting likido na malagkit. Pinaikot niya ang daliri, parang hinihimod.

Ibinaba niya ang boxers ko. Kahit madilim, aninag sa liwanag ng buwan ang kahabaan, ang makapal na bulbol. Sinuklay niya ang bulbol sa mga daliri. Hinawakan nang mahigpit. Taas-baba. Lalong lumakas ang ungol ko. Tumuwid ang mga binti ko. Tumaas ang puwet. Hinawakan ko ang ulo niya — maliit, maikli ang buhok, magaspang sa palad — at isinubsob sa dibdib ko. Walang salita. Pero ang pahiwatig ay malinaw. Kinabig ko ang ulo niya pababa, papunta sa kargada.

Inamoy-amoy niya muna. Amoy lalaki. Walang ibang amoy. Napakalaki. Mataba. Mahaba. Diniladilaan niya ang ulo, binasa ng laway, dinilaan ang puno. Tumaas ang puwet ko sa sarap. Mariin kong hinawakan ang ulo niya, pinilit na isubo na.

Sinubukan niya. Talagang malaki. Mabibilaukan. Kaya ginawa niyang parang lollipop ang ulo — sinuso, sinuso nang husto. Dalawang kamay ang ginamit para hawakan ang kahabaan, para hindi mabilaukan, kahit pa rin kong pinipilit ang ulo niya pababa.

Matagal. Nanigas ang balakang ko.
Pagkatapos ay rumagasa.

Masaganang tamod. Napakarami. Punong-puno ang bunganga niya. Nilunok niya lahat. Sinaid ang natira sa bulbol, sa base, sa bayag. Alam kong gising na ako. Siya mismo ang nagtaas ng boxers ko nang bumalik siya sa paghiga sa tabi ko. Pinalipas ko ang ilang sandali na nakayakap siya. Bago siya bumangon, kinapa pa niya ulit ang umbok ko — malaki pa rin. Bumalik siya sa papag. Mag-uumaga na.

Ginising siya ng nanay niya. Mahuhuli na sa eskwela. Maaga akong umalis. Hindi nila siya ginambala. Hindi na siya nakapag-almusal. Busog na busog sa dalawang beses na pinutok ko sa bunganga niya.

Habang naglalakad ako pabalik sa kampo nang madaling araw, dog tags ko’y kumakalansing sa bawat hakbang. Ang katawan ko ay pagod pa rin sa alak at sa dalawang malalakas na labas, pero may kakaibang gaan sa dibdib. Ramdam ko pa rin ang init ng maliit na bibig ni Tunying — basang-basa, masipag, gutom. Ang paraan ng paglunok niya, ang dila na umiikot, ang laway na dumadaloy, ang init ng lalamunan na sumisipsip sa akin nang buong-buo. Parang naiwan ang bakas sa balat ko, sa ugat, sa bayag.

May kasiyahan. Malalim. Tahimik.
Dahil ito ang sikreto kong malala — ang magpatikim sa mga baklang bansot, pandak, maliit at payat. At si Tunying, 4’9”, payat, nanginginig pero masigasig, ang isa sa mga nakaunawa nang hindi ko kailangang magsalita. Dalawang beses. Una habang lasing at mahimbing ako, pangalawa habang kalahating gising at ako na mismo ang nagtutulak ng ulo niya pababa. Nilunok niya lahat. Walang itinanong. Walang reklamo. Puro gutom at pagsunod.

Pero may kaba rin. Malakas.
Luminga-linga pa rin ako sa daan, kahit madilim at walang tao. Ayoko nang may makakita, may makaalam — lalo na ang mga kasama ko sa batalyon. Ang mga Scout Ranger na kasama ko sa foot patrol, sa formation, sa barracks. Kung malaman nila… wala akong maisip na mas masahol. Kaya bawat hakbang ay may kasamang pagtitiyak: walang saksi, walang bakas, walang tsismis.

Sa isip ko, paulit-ulit ang eksena:
ang maliit na kamay na pumasok sa boxers ko,
ang hininga ni Tunying na mainit sa balat ko,
ang ungol na pilit kong pinipigil,
ang ragsa ng tamod ko sa bunganga ng binatang bading,
at ang paraan ng pagsaid niya sa huling patak.

Busog ako.
Pero gutom pa rin.
Gusto kong ulitin. Mas matagal. Mas malalim. Mas gising.

Pagdating ko sa kampo, tahimik akong pumasok sa barracks. Naghilamos. Nagpalit. Pero kahit naligo na, amoy ko pa rin ang halo ng alak, banig, at konting laway ni Tunying sa balat ko. At sa tuwing isasara ko ang mata, bumabalik ang init ng maliit na bibig na iyon.

Kasiyahan.
Kaba.
At isang tahimik na pangako sa sarili:
babalikan ko siya.
Kapag may pagkakataon.
Kapag siguradong walang makakakita.

Dahil ito ang sikreto ko.
At si Tunying…
isa sa mga bihirang nakakatikim.

Nagpapachupa’t nagpapalunok,
DzaddyShawn