Field Log #011: Ang Bagyo sa Waiting Shed ng Gate 🌀

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 5'10". Scout Ranger.

Pauwi na ako galing sa mahabang duty sakay ng motorsiklo ko nang biglang bumuhos ang napakalakas na ulan. Parang binuhusan ng balde ang buong kalsada. Ang itim kong sando ay agad na nabasa, dumikit sa malapad kong dibdib at abs. Ang patrol fatigue trousers ko ay mabigat na sa tubig, at ang combat boots ko ay may putik na. Hindi ako makakapagpatuloy nang ganoon. Limang daang metro pa lang ang layo ko sa Gate 3 nang makita ko ang lumang waiting shed sa gilid ng daan — semento at yero, sira-sira na, may isang mahinang kahel na ilaw sa poste na kumikislap sa ulan.

Pumarada ako sa tabi nito. Bumaba ako. Ang ulan ay tumitira pa rin sa balikat ko habang papasok ako sa silungan.

Nandoon na siya.

Isang maliit na anino sa sulok. 4'11" lang. Siguro 42 kilos. Payat na payat, medyo hukot ang tayo, manipis ang mga bisig. Suot niya ang lumang maluwag na polo shirt na halos lumunod sa maliit niyang katawan, at basang maong shorts. Basang-basa siya. Nanginginig. Nakakapit nang mahigpit sa lumang backpack niya. Hanggang dibdib ko lang siya kapag nakatayo nang diretso.

Tumingin siya sa akin. Mabilis. Mahaba. Mula sa basang sando ko pababa sa fatigue trousers, tapos bumalik sa mata ko. May gutom sa tingin niya. May takot. May sabik.

“Kuya…” mahina niyang sabi. Boses manipis, nanginginig. “Ang lakas ng ulan…”

Hindi ako agad sumagot. Pinunasan ko ang mukha ko gamit ang likod ng kamay. Ang tubig ay tumutulo pa rin mula sa buhok ko pababa sa leeg at dibdib. Ang itim na sando ko ay halos transparent na sa kabasa. Kitang-kita ang hugis ng pectorals at abs ko.

“Ano’ng ginagawa mo rito nang mag-isa?” tanong ko, boses mababa dahil sa pagod at ulan.

“Naghihintay po… minsan may mga sundalo na dumadaan e. Gusto ko lang po… makita.” Napalunok siya. “Ako po si Jun-Jun.”

Jun-Jun. 4'11". Payat. Medyo hukot. Manipis ang bisig. Ang polo shirt niya ay sobrang luwag, parang damit ng bata. Ang maong shorts niya ay basang-basa at dumidikit sa manipis niyang hita. Nanginginig pa rin siya sa lamig.

Ramdam ko ang pagtitig niya. Hindi siya kumukurap. Sinusunod ng mga mata niya ang bawat patak ng tubig na dumadaloy sa leeg ko pababa sa dibdib, sa abs, hanggang sa umbok sa harapan ng fatigue trousers ko. Kahit basang-basa, kitang-kita ang bigat at kapal ng kargada ko.

Hindi ako nagsasalita ng matagal. Pinagmasdan ko lang siya. Ang liit niya. Ang payat. Ang paraan ng pagkakatayo niya na parang handa siyang maglaho sa dilim kung magsasalita ako nang malakas.

“Lumapit ka,” sabi ko nang mababa. “Dito sa gilid ng haligi. Para hindi ka maabutan ng wisik. At para hindi tayo makita ng mga sasakyang dumadaan.”

Nag-atubili siya sandali. Nanginginig pa rin. Pero lumapit siya. Dahil sa liit niya, kailangan niyang tumingin nang pataas para makita ang mukha ko. Ang ulo niya ay abot-hanggang dibdib ko lang. Amoy ulan, basa na tela, at konting takot ang nanggagaling sa kanya.

Nang makalapit siya sa semento na haligi, tumigil ako sa harap niya. Ang katawan ko ay nagtatakip sa kanya mula sa daan. Ang ulan ay malakas pa rin sa labas, tumitira sa yero, pero dito sa gilid ay medyo protektado.

“Nanginginig ka pa,” sabi ko.

“Opo… lamig po.” Tumingin siya ulit sa dibdib ko, saka sa umbok ko. “Kuya… ang laki po ng katawan ninyo. Ang kapal ng braso… ang solid. At… ang bigat po nung sa harapan ninyo. Kitang-kita kahit basang-basa.”

Hindi ako umatras. Ang titi ko ay unti-unting tumitigas sa ilalim ng basang fatigue trousers dahil sa tingin niya, sa liit niya, sa paraan ng pagsasalita niya.

“Gusto mo bang makita nang mas malapit?” tanong ko nang direkta.

Napalunok siya. Tumango siya nang mabilis. “Opo… gusto ko po. Matagal ko na pong… pinapanood yung mga tulad ninyo. Pero kayo… iba. Ang laki.”

Hinila ko pababa ang zipper ng fatigue trousers ko. Hinila ko ang gray boxers ko. Ang titi ko ay lumabas nang mabigat, mainit, at basang-basa sa ulan at pawis — makapal, ugat-ugat, maitim ang ulo, at may pre-cum na kumikinang.

Nanlaki ang mga mata ni Jun-Jun. Napahinga siya nang malalim.

“Puta…” bulong niya. “Ang laki… ang init… ang taba…”

“Lumuhod ka.”

Lumuhod siya sa basang semento. Ang tuhod niya ay agad na nabasa. Dahil sa 4'11" niyang tangkad, ang mukha niya ay perpektong nakahanay sa titi ko. Ang maliit at payat niyang katawan ay parang nawawala sa harap ng hita ko. Ang manipis niyang bisig ay nanginginig habang hinahawakan niya ang base.

Dinilaan niya muna ang ulo. Paikot. Mabagal. Ang dila niya ay mainit kumpara sa malamig na ulan. Sinipsip ang pre-cum. Pababa sa kahabaan, dinidilaan ang bawat ugat, hanggang sa mga bayag. Sinipsip niya ang isa, pagkatapos ang isa pa.

“Ang sarap… ang tigas… ang lasa…” bulong niya.

“Isubo mo.”

Isinubo niya ang ulo. Mainit. Makitid. Sobrang sikip. Dahil sa liit ng bunganga niya, agad na napuno. Gluck… Sinikap niyang pumasok nang mas malalim. Laway at tubig-ulan ang dumaloy sa baba niya.

Hinawakan ko ang buhok niya — manipis at basang-basa — at dahan-dahang umulos. Ramdam ko ang sikip ng lalamunan niya na yumakap sa ulo. Ang dila niya ay galaw nang galaw. Bawat ulos ko ay may kasamang gluck na malakas kahit sa ingay ng ulan. Ang dibdib ko ay umaangat. Ang abs ko ay naninigas. Ang combat boots ko ay nakaugat sa basang semento.

“Mas malalim,” utos ko.

Sinunod niya. Ngayon ay mas mabilis na. Ang bawat pagbayo ay tumatama sa lalamunan niya. Ang tunog ng gluck-gluck-gluck ay halo sa hagupit ng ulan sa yero. May luha sa mata niya pero hindi siya umatras. Ang maliit niyang kamay ay nakakapit sa hita ko.

“Ang sikip mo… putang ina… ang init…”

Malapit na ako.

“Lalabasan na ako… lunukin mo lahat.”

Kinabig ko ang ulo niya at isinigad. Ang buong kargada ay nasa loob. Naramdaman ko ang unang malakas na bugso — makapal, mainit, malapot — direktang sumabog sa lalamunan niya. Throb… throb… throb… Tumulo ang labis sa gilid ng labi niya pababa sa leeg, halo sa tubig-ulan.

Nanginginig siya habang sinusubukang lunukin. Gluck-gluck-gluck. Halos mabilaukan pero hindi niya binitiwan.

Nang bitawan ko, napaubo siya. Puting likido ang dumadaloy pa rin sa baba at leeg niya, halo sa ulan. Pinunasan niya ang mukha gamit ang likod ng kamay, pero nanginginig pa rin.

Nanatili siyang nakaluhod, nakatingala sa akin, nanginginig, habang pinupunasan ang labi.

Inayos ko ang boxers at fatigue trousers. Ang sando ko ay basang-basa pa rin, dumidikit sa katawan.

“Humina na ang ulan,” sabi ko. “Uwi ka na.”

Tumango siya. “Opo… Kuya Shawn.”

Bago ako lumabas, tumingin ako sa kanya.

“Parehong oras. Kapag may ulan ulit… nandito ka.”

Ngumiti siya nang mahina, nanginginig pa rin, pero may kislap sa mata.

“Opo. Mag-aabang po ako.”

Lumabas ako sa waiting shed. Ang ulan ay humihina na. Sumakay ako sa motorsiklo. Habang pinapasimulan ko ang makina, tumingin pa ako sa kanya — maliit na anino sa dilim, nakaupo pa rin sa gilid ng haligi, pinupunasan ang mukha.

Pinaharurot ko ang motorsiklo palayo.

Ang lasa ng asin at ulan ay nanatili sa dila.

Minsan, ang pinakamalakas na bagyo…  

ang may pinakamainit na silungan.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn