Mga Bibig na Walang Ngipin 👄

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn.

5’10”. Scout Ranger. Matipuno ang katawan — malalaking braso na may kitang-kitang ugat, makapal at bilog ang balikat, malapad ang dibdib, malalim at hati-hating abs, makapangyarihang hita na makapal ang kalamnan, at matitipunong binti. Maikli ang itim na buhok, malinis ang mukha, medyo matangos ang ilong, at madalas may bahagyang ngiti sa labi. Palagi akong may dog tags sa leeg, dalawang piraso ng bakal na malamig laban sa mainit kong balat. Kahit naka-sando o naka-shorts lang, kitang-kita ang hugis ng katawan ko — yung tipong panlalaki, mabigat tingnan, at puno ng lakas.

Madalas pagod. Minsan gutom. Minsan nag-iisa sa gabi pagkatapos ng duty.

May mga gabing hindi sapat ang goto o ang kama. May mga gabing may matandang lalaking bansot, pandak, maliit at payat — mga matatandang bading na di aakalain mong mahilig pala tumikim ng laman ng lalaking katulad ko — handang lumuhod… at handang tanggalin ang pustiso nila.

Ito ang dalawa sa mga gabing iyon.

Lolo Andoy – Sa Construction Site

Gabi na nang matapos ang duty ko sa kampo. Pagod. Gutom. Amoy araw, pawis, alikabok, at konting baril na langis ang katawan. Naka-combat uniform pa, sleeves naka-roll up, dog tags kumakalansing sa bawat hakbang. Walang jeep pauwi.

Naglakad ako. Shortcut sa construction site.

Ang construction site sa gabi ay ibang mundo.  

Madilim na halos makakagat. Ang ilaw ng buwan lang ang gumagabay — maputlang puti, malamig, at manipis, parang pinipilit lang niyang pumasok sa mga kalawang na bakal at scaffolding. Ang liwanag ay sumasalamin sa mga basang semento, nag-iiwan ng mahihinang pilak na guhit sa lupa. Amoy ng semento ang unang humampas sa ilong — maasim, maalat, at mabigat, para bang may buhay pa ang pinaghalong buhangin at tubig. Kasunod ang amoy ng kalawang na bakal: metalikong, mapait, at medyo matamis sa dulo, na parang dugong tuyo. May bahagyang amoy ng basang lupa, ng gasolina na natapon kaninang umaga, at ng konting langis mula sa mga makina. Ang pawis at alikabok ng araw ay nananatili pa rin, nakadikit sa hangin, mainit at maalat sa dila kapag hinigop mo ang hininga. Tahimik maliban sa mahinang huni ng hangin na dumadaan sa mga kalawang na bakal — parang mahabang hininga ng higante. Minsan may kalansing ng metal, malamig at matinis, na umaalingawngaw sa madilim. Ang semento sa ilalim ng paa ay malamig, magaspang, at medyo basang-basa pa; bawat hakbang ay may kakaibang crunch at kuskos. May mga tambak ng buhangin na malambot at malamig, graba na matalim sa paa, at kahoy na may amoy ng sawdust at basa. Ang mga tractor ay nakaparada, malalaki at maitim, parang natutulog na hayop na may bakal na balat. Ang hangin ay medyo malamig sa balat, pero may init pa ring naiipon sa mga bakal at semento — mainit sa kamay kapag hinawakan, malamig naman sa hangin.

Kailangan kong umihi.

Pumasok ako sa madilim na sulok malapit sa tractor at mga tambak na kahoy. Ang amoy ng langis at kalawang ay mas malakas dito. Binaba ko ang combat shorts at boxers. Nagsimula akong umihi. Mainit ang ihi sa malamig na gabi — ang singaw ay makapal, puti, at mabagal na umakyat sa liwanag ng buwan. Ang tunog ng pag-ihi ay malakas at tuluy-tuloy, parang tubig na bumabagsak sa malamig na semento, umaalingawngaw nang bahagya sa katahimikan.

May yapak.

Lumitaw ang isang matandang lalaki na bansot, pandak, maliit at payat. 5’0” lang. Puti na ang buhok at balbas. Kutis na taga-araw, may konting kulubot at bakas ng araw. Naka-dilaw na utility uniform na medyo marumi at may amoy ng semento at pawis. Si Lolo Andoy. Isang matandang bading na di aakalain mong mahilig pala tumikim ng laman ng lalaking katulad ko.

Tumigil siya. Tumingin sa kargada ko na hawak-hawak ko pa habang umiihi. Ang tingin niya ay gutom at hayag.

Hindi ako nagtakip. Hinayaan ko.

Ngumiti ako. Dahan-dahan kong pinaglaruan ang kalahating tigas ko sa ibabaw ng boxers pagkatapos umihi. Ang ugat ay unti-unting lumilitaw. Ang ulo ay nagsisimulang magbasa-basa ng malapot na precum — mainit at malagkit sa balat.

Lumapit siya. Mabagal. Pinisil ang tigas ko sa ibabaw ng tela. Mainit ang kamay niya. Medyo magaspang sa pagtatrabaho, may bahagyang alikabok at semento. Pinaglaruan niya nang banayad, sinusukat ang laki at tigas, hinahaplos ang ulo sa pamamagitan ng tela. Ang init ng kamay niya ay kakaiba sa malamig na hangin.

“Subo ko ba, ser?” boses niya ay paos, mababa, medyo paos sa sigarilyo, at may bahagyang alingawngaw sa katahimikan ng site.

“Gusto mo talaga?” tanong ko, mahina pero malinaw.

“Matagal na akong hindi nakakatikim ng sariwa,” sagot niya, mata pa ring nakatitig sa bakat. “Lalo na’t galing ka pa sa kampo. Amoy lalaki ka. Amoy araw, pawis, at buhay. Gusto kitang lasahin nang buong-buo.”

Tumango ako. “Sige. Subo mo.”

Lumuhod siya sa semento. Ang tuhod niya ay tumama sa malamig at magaspang na sahig — may kakaibang tunog ng tela at buto sa bakong semento. Hinila ang boxers ko pababa. Ang malamig na hangin ay humarap sa mainit kong balat, parang biglang yumakap. Ang kargada ko ay tumayo nang buo sa harap ng mukha niya — pitong pulgada, ugat na ugat, basang-basa na sa dulo, pulsating, mainit laban sa malamig na gabi.

Isinubo muna niya nang may pustiso pa. Medyo magaspang ang ngipin. Masipag pero may sabit. Ang dila niya ay gumagalaw sa ilalim — mainit, basang-basa.

“Medyo masakit ‘yung ngipin mo, Lolo,” sabi ko nang mahina, hinahaplos ang puti niyang buhok. Ang buhok niya ay magaspang at medyo may amoy ng alikabok.

Humiwalay siya. May makapal na laway na kumonekta mula sa labi niya papunta sa ulo ng kargada ko — mahaba, makintab sa liwanag ng buwan. Ngumiti siya nang bahagya.

“Sandali lang, ser… ayoko nang may sabit. Gusto kong pure soft lang para sa’yo.”

Tinanggal niya ang pustiso. Buong pustiso. Inilagay sa tabi ng banig na dala niya. Ang tunog ng plastik at goma sa semento ay maliit pero malinaw.

Wala nang ngipin.

Ang bibig niya ay biglang naging puro malambot na gilagid at dila. Kita ang pink na laman sa mahinang liwanag. Ang ngiti niya ay walang ngipin, puro gilagid.

Isinubo ulit.

“Ayos ba ngayon?” tanong niya nang paos, bibig pa ring puno, boses nanginginig sa pananabik. “Mas malambot na ba, ser?”

“Sobra… putangina, Lolo. Iba. Walang sabit. Puro init.”

Iba ang paraan niya.

Hindi siya agad sumasagad.  

Una, dahan-dahan niyang dinilaan ang buong haba mula bayag hanggang ulo, parang tinatastas — mainit ang dila, magaspang nang bahagya, at mabagal.  

“Ang lasa mo… sariwa pa,” bulong niya sa pagitan ng dilaan. “Amoy kampo, amoy pawis… gusto ko ‘to.”  

Pagkatapos ay isinubo ang ulo lang, pinaglaruan ng dila ang butas, hinigop nang mahina pero tuloy-tuloy. Ang tunog ay basang-basa, malapot.  

“Mmm… ang dami nang precum… matamis.”  

Saka niya unti-unting nilunok ang kalahati, pinipilit ang malambot na gilagid na yumapos sa bawat ugat. Ang init ng bibig niya ay kakaiba sa malamig na hangin sa balikat ko.  

“Masikip ba, ser? Gusto mo pa bang mas malalim?”  

Kapag nasa lalamunan na, hindi niya agad hinila pataas. Hinayaan niyang manatili doon nang ilang segundo, pinapakiramdaman, pinapahigop nang malalim habang umiikot ang dila sa ilalim. Ang tibok ng lalamunan niya ay ramdam.  

“Sige pa, Lolo… huwag kang titigil,” ungot ko. “Mas malalim. Lunukin mo talaga.”  

Saka niya dahan-dahang hinila pataas nang may mahabang sluuurrrp, ang gilagid ay dumidiin sa bawat pulgada. Ang laway ay dumadaloy pababa, mainit laban sa malamig na balat.

“Masarap ba, ser?” tanong niya sa pagitan ng paghigop, laway na dumadaloy pababa sa baba niya. “Gusto mo ba ulit sa lalamunan?”

“Sobra… walang sabit. Puro malambot. Iba sa lahat ng naranasan ko. Sige pa… ubusin mo.”

“Ganyan talaga kapag wala nang ngipin. Puro laman. Puro init. Uubusin ko talaga, ser. Lahat.”

Hinawakan ko ang puti niyang buhok. Diniin ang ulo niya pababa. Ang buhok ay magaspang sa palad, may bahagyang amoy ng semento at sigarilyo.

“Sige pa… huwag kang titigil. Mas malalim. Lunukin mo.”

“Sige, ser… ubusin ko. Hayaan mo akong lasahin ang lahat.”

Nilunok niya. Ang lalamunan niya ay malambot din. Hindi nabibilaukan. Puro init at basang-basa. Ang tunog ng paglunok ay malalim, basang-basa, at umaalingawngaw nang bahagya sa madilim na sulok.

“Tangina, Lolo… ang sikip… ang init… putangina, huwag kang huminto…”

Pumutok ako sa lalamunan niya.

Isa.  

Dalawa.  

Tatlo.  

Apat.  

Lima.  

Anim.

Mainit. Malapot. Madami. Ang init ay kumalat sa malamig na gabi.

Nilunok niya lahat. Dinilaan ang natira, dila niya mabagal na gumagalaw, sinisipsip ang huling patak. Ang laway at semen ay makintab sa liwanag ng buwan.

“Matamis, ser… sariwa. Parang bata. Ang dami. Salamat… gusto ko pang lasahin ulit.”

Hinugasan niya ako nang banayad, dila at gilagid pa rin ang ginagamit. Ang init ng bibig niya ay nanatili kahit paalis na ang laway.

“Salamat, Lolo.”

“Itext mo ako pag may free ka. Gusto kitang subukan ulit… mas matagal, mas malalim.”

Pinadaan niya ako sa likod na gate. Ang amoy ng semento, kalawang, at konting semen ay nanatili sa hangin habang lumalabas ako.

Habang naglalakad pauwi,  

ramdam ko pa rin ang paraan ng paghigop niya —  

dahan-dahan, malalim, puro malambot na gilagid.  

At ang malamig na hangin sa construction site na tila hindi na kayang tanggalin ang init na naiwan.

Ilang gabi ang lumipas.  

Ang alaala ng malambot na bibig ni Lolo Andoy ay hindi nawala. Tuwing mag-iisa ako sa madaling araw, tuwing mararamdaman ko ang lamig ng hangin sa leeg, ang bigat ng dog tags sa dibdib, at ang gutom na kumikirot sa tiyan, natural lang na hanapin ko ulit ang mainit na goto… at ang posibilidad ng isa pang malambot, walang ngiping bibig.

Lolo Usting – Sa Kusina ng Karinderya

Madaling araw na. Gutom na gutom ako pagkatapos ng mahabang duty. Ang katawan ko ay pagod pero mainit pa rin. Amoy araw at pawis pa rin. Ang dog tags ko ay malamig sa dibdib, kumakalansing nang bahagya sa bawat hakbang.

Pagdating ko sa maliit na karinderya, pasarado na. Pero may ilaw pa sa kusina.  

Ang karinderya sa madaling araw ay ibang klaseng tahimik.  

Ang ilaw ay dilaw, mahina, at mainit-init — parang kulay ng pinakuluan na mantika, na kumakalat nang mabagal sa maliliit na espasyo. Amoy ng sabaw ang unang pumasok sa ilong: mayaman, maalat, may konting luya at bawang na nananatili mula sa huling lutuan. Kasunod ang amoy ng mantika na medyo maasim na at mabigat, ng hugasin na may bahagyang amoy ng sabon at basang tela, at ng konting gas mula sa kalan. Mainit pa ang kalan — ang init ay umaangat sa anyo ng mahihinang singaw, basang-basa at mabigat sa hangin. May mahinang tunog ng kaldero na dahan-dahang kumukulo, parang malayong tibok. Ang sahig ay malamig at medyo madulas sa ilalim ng paa, may bakas ng tubig at mantika. Ang pader ay makitid, ang kisame ay mababa, kaya ang init at amoy ay nananatili, parang nakulong. Ang hangin ay may halong singaw ng goto — mainit, maalat, at medyo matamis sa dila kapag hinigop. Maliit ang espasyo, masikip, pero mainit at pamilyar, parang yakap ng bahay pagkatapos ng mahabang gabi.

Kumatok ako. Ang tunog ay malakas sa katahimikan.

Binuksan ni Lolo Usting. Isang matandang lalaki na bansot, pandak, maliit at payat. 5’0”. Puti na ang buhok. Kutis na taga-araw. Medyo payat ang mukha, may konting kulubot sa gilid ng mata. Taga-bantay, serbidor, at dishwasher doon. Isa pang matandang bading na di aakalain mong mahilig pala tumikim ng laman ng lalaking katulad ko.

“Ser… late ka na ah,” sabi niya nang nakangiti, mata niya agad dumako sa katawan ko. Ang boses niya ay paos at mainit, parang galing sa singaw.

“Gutom lang. May natirang goto?”

Pinapasok niya ako. Isinara ang pinto — ang kalansing ng trangka ay malinaw. Wala nang customer. Kami na lang. Ang init ng kusina ay agad yumakap sa malamig kong balat.

Nagpainit siya ng goto. Ang tunog ng sandok sa kaldero ay metalikong at malumanay. Habang naghihintay, nakaupo ako sa maliit na mesa. Naka-sando at shorts pa rin galing kampo. Bakat ang katawan. Ang amoy ng mainit na goto ay mas lumalakas — maalat, may laman, at nakakaakit sa gutom na tiyan.

Tumingin siya sa akin nang matagal. Ang mata niya ay may bahagyang init mula sa dilaw na ilaw.

“Pagod ka, ser?”

“Sobra.”

Lumapit siya, mabagal, boses mababa at malapit.

“Gusto mo ba ng… dagdag na serbisyo? Yung tipong… hindi lang goto ang mabibigay ko.”

Tumango ako. “Sige, Lolo. Gusto ko.”

Lumuhod siya sa harap ko, tuhod sa malamig at medyo madulas na sahig ng kusina. Ang tela ng uniporme niya ay kuskos nang bahagya. Hinila ang shorts at boxers ko. Ang kargada ko ay agad tumayo, mainit, basang-basa na sa dulo — ang malamig na hangin mula sa pinto ay agad humarap, pero mabilis itong natalo ng init ng kusina.

Isinubo muna nang may pustiso. Medyo may sabit, pero masipag ang dila — mainit, basang-basa, at may amoy ng sabaw at mantika.

“Sandali, ser…” tinanggal niya ang pustiso, inilagay sa tabi ng mesa. Ang tunog ng plastik sa kahoy ay maliit pero malinaw. “Ayoko nang may ngipin. Gusto kong pure soft lang para sa’yo.”

Wala nang ngipin.

Isinubo ulit. Ngayon puro malambot na gilagid at mainit na dila. Ang init ng bibig niya ay kakaiba sa init ng kusina — mas personal, mas basang-basa.

“Ang sariwa mo, ser…” bulong niya, bibig pa ring puno, boses nanginginig. “Tagal na akong hindi nakatikim ng ganito. Amoy kampo ka pa… amoy araw at pawis. Ang lasa… putangina, ang sarap.”

“Masarap ba, Lolo?” tanong ko, hinahaplos ang puti niyang buhok. Ang buhok niya ay malambot nang bahagya sa dilaw na ilaw, may amoy ng sabon at mantika.

“Sobra. Puro malambot. Walang sabit. Parang batang laman. Gusto kong ubusin… gusto kong lasahin ang lahat, hanggang sa huling patak.”

Hinawakan ko ang ulo niya, dahan-dahang diniin pababa. Ang init ng kamay ko ay kumalat sa malamig niyang balat.

“Sige… ubusin mo. Mas malalim. Huwag kang titigil.”

“Sige, ser… lahat. Hayaan mo akong lunukin nang buong-buo.”

Mas mabilis. Ang tunog ng paghigop ay malalim, basang-basa, sluuurrrp na paulit-ulit, umaalingawngaw nang bahagya sa maliit na kusina. Ang gilagid niya ay yumapos sa bawat ugat, dila niya umiikot sa ilalim, minsan nananatili nang matagal sa lalamunan. Ang singaw ng goto at ang init ng bibig niya ay nagsasama sa hangin.

“Tangina… ang lambot ng bibig mo… ang init… putangina, Lolo, huwag kang huminto…”

“Mmm… masikip ba, ser? Gusto mo pa bang mas malalim? Sabihin mo lang… uubusin ko talaga.”

Pumutok ako.

Nilunok niya lahat, dila niya mabagal na gumagalaw, sinisipsip ang natitira, hanggang sa wala nang natitira. Ang init ng semen ay nanatili sa mainit niyang bibig.

“Matamis… salamat, ser. Ang dami. Parang hindi pa ako busog… gusto ko pang subukan ulit.”

Hinugasan niya ako nang banayad, gilagid at dila pa rin. Ang init ng bibig niya ay nanatili kahit paalis na ang laway. Binigyan ng mainit na goto — ang singaw ay umakyat sa mukha ko, maalat at nakakabusog.

“Bumalik ka ulit. Kahit anong oras. Handang tanggalin ulit ang pustiso para sa’yo.”

“Sige, Lolo.”

Habang naglalakad pauwi,  

ramdam ko pa rin ang lambot ng bibig niya.  

At ang init ng kusina na tila sumunod sa balat ko, kasama ang amoy ng sabaw at ang malambot na gilagid.

Hanggang Dito.

Kay Andoy — dahan-dahan, malalim, puro gilagid na yumapos, mas gutom.  

Kay Usting — mas mabagal, mas mahaba, mas deliberado.

Parehong matandang lalaki na bansot, pandak, maliit at payat.  

Parehong matatandang bading na di aakalain mong mahilig pala tumikim ng laman ng lalaking katulad ko.  

Parehong walang ngipin.  

Parehong iba sa lahat ng naranasan ko.

Minsan,  

ang pinakamalambot na init  

ay galing sa mga walang ngipin.

At ako…  

nagpapalunok.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn