Sa Gilid ng Kalsada: Boxers bilang Remembrance 🩳🚬

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at mutual consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn.

Mahigit tatlong linggo na ang nakalipas mula nang magpa-chupit ako sa parlor. Isang araw bago ang day-off, kagagaling ko lang sa duty sa kampo bilang isang Scout Ranger. Gutom, pawis, at may init pa sa katawan. Naisipan kong dumiretso sa palengke para mamili ng groceries, sitsirya, sangkap sa lulutuin kinabukasan, at kung ano-ano pang kailangan sa inuupahan kong bahay. Umuwi muna saglit para maghubad ng uniporme. Nagsuot ako ng itim na sando na humahagod sa dibdib at napakaiksing shorts na nabili sa tiangge—halos wala nang natitira sa hita. Isa’t kalahating kilometro ang layo. Ang baryo ay malapit sa kampo pero maluwag ang agwat ng mga bahay. Isa o dalawang kanto lang ang pagitan ng mga tindahan. Puno, sakahan, at mainit na hangin ang kasama sa daan. Amoy basang lupa, tuyong damo, at konting usok mula sa malayong kusina.

Nag-aalburuto at kumakalam na ang sikmura ko sa gutom. Hindi pa pala ako kumain. Naglakad pa ako ng isa pang milya hanggang may makita akong lugawan at gotohan sa may kanto. Tamang-tama. Umorder ako ng arroz caldo, tokwa’t baboy, at itlog. Pumasok, humila ng silya, at inokupa ang bakanteng lamesa sa gilid.

Naramdaman ko agad ang mga sulyap. Iba kasi ang tindig at katawan ko bilang isang Scout Ranger. Sa manipis na sando, nagpuputukan ang mga braso at dibdib. Sa shorts, hulmang-hulma ang mabibilog na hita—halos lumabas na ang singit sa sobrang iksi. Eto ang uso ngayon. Damit na para bang sadyang ginawa para sa mga baklang gutom sa tanaw.

Hindi ko na alintana. Kumakalam na ang tiyan kaya nang dumating ang order, agad kong inupakan. Mainit ang lugaw, amoy luya at manok, malapot at maalat sa dila. Ang tokwa’t baboy ay malutong sa labas, malambot sa loob.

Habang kumakain, may mga matang nakadikit sa akin. Dahan-dahan akong tumingin. Sa kanan—mga high school students. Sa kaliwa—magsyotang naghaharutan. Sa harap—isang lalaking guro, medyo mataba, naka-uniporme, siguro kasama ng mga estudyante. Hindi ko pa rin matukoy kung kanino talaga ang mga mata.

Pinagkibit-balikat ko na lang.

“Ate, isang order pa nga ho ng arroz caldo,” sabi ko sa serbidora.

Nakakadalawang order na ako.

Clink, clink, clink. Naglalaglagan ang mga baryang hawak ng guro. Nagtangka siyang tulungan ng mga estudyante, pero sumenyas siya na huwag na—siya na lang ang pupulot sa ilalim ng mesa.

Saktong dumating ang pangalawang order. Binudburan ko ng paminta, patis, at konting sili. Hinalo. Mainit pa.

Napansin kong dahan-dahan pa ring pinupulot ng guro ang mga barya. Parang may tinititigan siya sa lamesa ko. Binalewala ko.

Ilang minuto ang lumipas. Hindi pa rin siya natatapos. Ganun ba karaming barya? Bakit ang tagal?

Pasimple akong yumuko. Nagpupulot pa rin siya, pero ang tingin niya ay diretso sa pagitan ng mga hita ko. Doon ko nakuha: sa sobrang iksi ng shorts, lalo itong umurong pataas. Tangina. Singit at bukol ko na ang puntirya.

Manyakis ata ’tong baklang ’to.

Trenta pataas ang edad niya. Medyo panot sa harap, maliit ang katawan pero may tiyan, maitim ang balat, at hindi kaaya-aya ang mukha. Nakaramdam ako ng pagkaasiwa, pero hindi ko siya masisisi. Alam ko na ang epekto ng bukol ko. Punong-puno ng malaking burat ang boxers. Kapag bakat, parang may buhay na hayop sa loob.

Agad niyang tinapos ang pagtanaw at inabot ang bayad. Tuloy ako sa pagkain.

Nang makuha niya ang sukli, inayos niya ang mga pinggan, bag, at uniporme. Pagkatapos ay yumuko ulit para isintas ang sapatos. Nagtagal na naman sa ilalim.

Talagang naasiwa ako. Pero nakikita kong nahihirapan siya. Mapagbigay naman ako. Binuka ko pa nang mas maluwag ang mga hita.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Ate, bayad po.” Itinaas ko ang kanang kamay. Ang kaliwa naman ay pasimpleng pumasok sa shorts—malalim na pagdukot, minasa-masahe ang dambuhalang burat, kinamot ang mga bayag. Tinagalan ko nang sadyang. Para maaninag niya ang hugis ng sawa sa loob.

Blaaaaaag! Malakas na tunog. Nauntog siya. Hahaha.

Wala nang sukli, kaya tumayo ako at lumabas. Sa tindahan sa labas, bumili ako ng limang stick na sigarilyo. Sinindihan agad. Usok ang unang hithit, mapait at mainit sa lalamunan.

Naglakad ako papauwi. Hithit nang hithit para bumaba ang kinain. Ang kalsada ay mainit, amoy tuyong palay at alikabok. Simoy ng hangin ang dumadaan sa pawis sa leeg.

Habang naglalakad, may bigat ng mga matang sumusunod. Instinct. Hindi mo kailangang makita para malaman. Pinagkibit-balikat ko muna, pero tumindi.

Dahan-dahan akong lumingon. May tao. Ang guro mula sa lugawan.

Kinalabutan ako. Sa layo ng nilakad ko, palihim pa rin niyang sinusundan. Nakakapikon.

Huminto ako. Lumakad patungo sa kanya. Nabalisa siya nang makita akong papalapit.

Bakas sa mukha ko ang inis.

“Sinusundan mo ba ako?”

“Ahhhh… hindi… papunta ako sa eskwelahan,” pautal niya.

“Ikaw bakla, ’wag mo akong pinagloloko. Nasa kabilang direksyon ang eskwelahan.”

“Umuwi ka na. ’Wag mo kong sundan. Wala kang mapapala.”

Hindi ako galit. Sanay ako sa mga bakla. Pero ibang klaseng inis ang dulot ng pagsunod niya nang ganito.

Naglakad ulit ako. Sana’y sapat na ang babala.

Nakailang milya na nang may nadaanan akong grupo ng kabataan—mga tambay sa gilid ng bukid.

“Bakla! Bakla! Bakla!”

Napalingon ako. Siya ulit. Sinusundan pa rin.

Ang mga bata ay di tumigil. “Panget! Bakla! Baboy!” May hawak pang bato. Hindi nila alam na ang mga salitang ’yon ay singtalim ng kutsilyo.

Ayoko sanang makialam, pero nakakapanting. Lumakad ako papalapit.

“Magsitigil kayo. Kabata-bata niyo’y di marunong gumalang sa nakatatanda. Magsiuwi na kayo!”

Sa laki ng boses ko, napaatras ang mga bata. Agad silang tumakbo.

“Salammaaat…” pautal-utal niyang bigkas.

Bumaling ako sa kanya.

“At ikaw. Sinabi ko nang huwag mo akong sundan. Wala kang mapapala. Mapapahamak ka pa sa katarantaduhan mo.”

Nagimbal siya.

May lungkot akong nabanaag sa mukha niya. Para akong naging kagaya ng mga batang ’yon.

“Bakit mo ba ako sinusundan?” mas kalmado na ang tanong ko.

“Ahhh… wala eh… gusto lang sana kitang makilala.”

“Shawn ang pangalan ko. Ayan. Kilala mo na. Pwede ka nang umuwi.” Inilahad ko ang kamay.

“Ako pala si Epifanio.” Hinawakan niya ito. Malamig at bahagyang basang-basa ang palad.

“Ok na ha? Uwi ka na. Delikado banda sa inuuwian ko.” Tinapik ko ang balikat niya.

Ilang hakbang ang inalis ko, ilang hakbang din ang inhabol niya. Makulit.

Huminto ako. Nagsindi ulit ng sigarilyo. Ang usok ay tumaas sa mainit na hangin.

“Tapatin mo nga ako. Ano talaga ang gusto mo?”

Nag-isip siya nang matagal. Kinakabahan. Pawis sa noo.

“Gusto ko ulit makita…” pabulong.

“Ano? Anong gusto mong makita?”

Tahimik siya.

“Maging tiyak ka.”

“Natanaw ko kasi ’yung mabibilog mong hita… ’yung singit… at ’yung malaking bukol sa shorts mo…”

Napatawa ako. Kaya pala. At may kasalanan din ako—binuksan ko ang hita kanina. Nagbigay ako ng dahilan.

“Eto ba?” Hinawakan ko ang harapan, pinisil nang bahagya.

Dahan-dahan siyang tumango. Namumula ang tenga.

Napaisip ako. Katulad din siya ni ateng parlorista—may lungkot na dala ang pag-iisa. Ayoko man, pero may bahagi sa akin na gustong magbigay ng sandaling ginhawa sa katulad nila.

Bigat sa pantog. Lumakad ako papunta sa malaking puno sa gilid ng kalsada. Amoy damo at basang balat ng puno.

Dinukot ko ang malaking sawa mula sa boxers at shorts. Itinaas ang sando, isinabit sa leeg para kita ang dibdib at abs. Hinarap ko siya. Hinayaan kong nakabuyangyang ang ari habang umiihi. Mainit ang daloy, maalat ang amoy, tumalsik sa tuyong lupa.

Nakatitig lang siya. Parang hindi makapiring.

Natapos ang ihi, pero hindi ko pa binalot.

Tiningnan ko siya at tumango. Agad siyang lumapit.

“Ikaw na magpagpag.”

Nagulat siya. Nanlaki ang mga mata.

“Dali na. Gawin mo na ngayon din.”

Natulala pa rin.

“Ayaw mo? Di ba ito ang kanina mo pa hinahabol?”

Dahan-dahan niyang hinawakan. Pinagpag ang natitirang patak sa ulo. Nanginginig ang daliri, pero hindi binitawan.

“Tangina, ang init…ang laki...” bulong niya, halos hindi marinig.

Unti-unting nagising si manoy. Kahit kakatapos lang umihi, tumigas agad—makapal, mabigat, ugat-ugat. Sundalo talaga.

Nakita niyang lumampas sa isang kamay niya ang haba. Kinagulat niya.

“Gusto mo ba ’yan? Maswerte ka ngayon.”

“Opo… s-ser…” nanginginig ang boses.

Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Lumuhod sa damo sa harapan ko. Tinitigan nang matagal ang hugis, parang sinusukat ng mata. May paghanga at gutom.

“Puta, ang tigas na…ang laki talaga...” bulong niya ulit.

Dinilaan niya ang ulo. Mabagal, paikot, sinisipsip ang maalat na lasa. Pababa sa kahabaan, binabasa ng dila, hanggang sa mga bayag. Sinipsip isa-isa. Sinikap niyang isubo ang kabuuan, pero hindi pa kaya. Napahithit ako ng sigarilyo. Mapait ang usok, kasabay ng init ng bibig niya.

“Ang laki…di kasya…” napaungol siya nang bitawan sandali.

Dalawang kamay niya ang humawak sa katawan ng burat. Lampas pa rin. Sobra talaga.

Ang katawan niya ay natatakpan ng puno. Ang kalahati kong katawan ay kitang-kita mula sa kalsada. Ganito pala ang pakiramdam—nakakakaba, nakaka-excite, amoy damo at pawis, init ng araw sa balat.

Nagsindi ulit ako. Napasinghap nang isubo niya ulit.

“Mas masarap ba ’to kaysa sa iniisip mo kanina?” tanong ko, usok pa sa bibig.

“Opo… sobra…” sagot niya nang paos, bago muling isara ang labi.

Sarap na sarap ang mukha niya. Pinipilit niyang pasukin ang buong haba.

Binatukan ko siya nang bahagya. Hinawakan ang panga.

“Sumasayad ang ngipin mo. Ayusin mo. King ina ka.”

“S-sorry… susubukan ko…” nanginginig ang boses.

Sinikap niya. Masakit pa rin.

Sinabunutan ko ang manipis niyang buhok. “Nganga.”

Inipon ko ang laway at dinura sa bukas niyang bibig.

“Ayan. Mas malaway. Isubo mo nang maayos. Kung hindi, titigil ako.”

“Hindi… ’wag… isusubo ko nang maayos…” mabilis niyang sagot.

Dahan-dahan niyang pinagbuti. Dilaan ang ulo, gilid, saka isubo. Mabilis siyang matuto.

“Ganyan. Eto ang hinabol habol mo kanina. Masarap ba?”

“Masarap… ser… ang init…ang laki masyado...” sagot niya habang may laway pa sa dila.

Patuloy siya, parang bingi sa sarap.

Sinabunutan ko ulit at pinatigil.

“Tinatanong kita. Masarap ba? Sagot.”

“Opo… masarap… gusto ko pang isubo… please…” mahina, paos, may laway sa gilid ng labi.

Napangisi ako. Masunurin. Iginaya ko ulit ang bibig niya.

“Mabuti. Maraming may gusto nito. Pagbutihan mo.”

“Opo… pagbutihin ko…” bulong niya bago muling isubo.

Determinado siya. Halos kalahati na ang nasisipsip. Pasarap nang pasarap.

Biglang may binatang magsasaka na dumaan sakay sa kalabaw. Kinabahan ako.

Napalingon siya. Nakita ang ibabang shorts ko.

“Anong ginagawa mo diyan sa likod ng puno?”

Napatigil si Epifanio.

“Wala ho. Umiihi lang,” sagot ko, sabay kindat.

Kinuyom ng magsasaka ang kamao at iginalaw sa harap ng bibig—senyales. Napatawa ako nang mahina. Thumbs-up ang isinagot ko.

Napatawa rin siya. Dirediretso lang ang kalabaw. Cool na kuya.

Bumaling ako kay Epifanio. “Sinabi ko bang tumigil ka? ’Wag mo kong bibitinin.” Hinatak ko ang ulo niya pabalik.

“S-sorry… tuloy ko na…” nanginginig ang boses niya.

Mangilid ang luha niya. Buong kahabaan ng kargada ko sa lalamunan nya —hindi biro.

Mas lalo siyang nagsikap. Gustong maging first honor.

“Ganyan… huwag kang titigil…” bulong ko.

Napapaangat ang puwet ko. Kusa nang umuulos ang balakang. Pabilis nang pabilis.

“Malapit na ako… arrrggghhhh!”

Diniin ko nang husto. Ipinasok hanggang sa dulo. Nagpumiglas ang mga kamay niya, pero mas malakas ako. Idiniin ko pa.

“Arrrrrggghhhhhhhh!”

Biglang sumikip ang lalamunan niya—parang basang kamao na humihigpit nang walang awa, mainit at makitid na yumakap sa bawat pulgada na para bang sinisipsip ang kaluluwa. Unang malakas na pulse ang pumutok mula sa pinakapuno: makapal, maalat na likido ang sumabog diretso sa lalamunan, parang mainit na lava na bumubuhos mula sa bituka ng bulkan, pumupuno, umaapaw, hindi mapigil. Throb… throb… throb… bawat bugso ay mabigat at malalim, tila may buhay na hayop na sumisikap lumabas, pumupuno sa bawat sulok ng bibig at lalamunan niya hanggang sa wala nang bakanteng espasyo. Ang init ay dumaloy pababa sa dila na parang kumukulong tubig, pumuno sa lukab, hanggang tumulo ang labis sa gilid ng labi—makapal, puti, malagkit, mabagal na dumadaloy sa baba at leeg na parang natutunaw na kandila na dumidikit at naninigas sa mainit na balat.

Nanginginig ang buong katawan niya nang parang sinasalanta ng kuryente. Tuhod sa damo, daliri na kumakagat nang malalim sa hita ko, basang-basa ang palad sa pawis na parang kakalabas lang sa ilog. Gluck… gluck… gluck… ang tunog habang sinusubukang lunukin ang lahat, halo ang mahinang ungol, mabigat na hininga, at bahagyang paghingal, parang taong nalulunod na umiinom mula sa malalim at maitim na balon. Ang amoy ng sariwang tamod—maalat, mapakla, may konting pait, halo ng pawis, laway, usok ng sigarilyo, at damo—ay naging matapang at mabigat, pumuno sa hangin sa gilid ng kalsada na parang ulap ng karnal na init na hindi mawala kahit may hangin.

Hindi ako tumigil. Karipas ang giling ng balakang. Plap-plap-plap ang tunog ng bayag sa basang baba, basang-basa at malagkit. Bawat bayo ay may kasamang bagong bugso ng mainit na likido hanggang umaagos pa rin ang labis pababa sa leeg, dumidikit sa balat, kumukutitap sa araw na parang basang gatas. Namumula ang labi niya, nakaabot pa rin sa base, nanginginig ang balikat—parang dahon na hinahampas ng malakas na hangin sa gitna ng bagyo.

Nang bitawan ko, bigla siyang napaubo nang malakas. Hinahabol ang hininga. Pawis, laway, at tamod ang nasa mukha, tumutulo pa rin.

“Ok ka lang ba, sir?”

“Medyo… kinulang lang sa hangin…” ngumiti siya, paos. “Pero… okay lang… talaga…”

Kahit nahirapan, bakas ang saya sa mga mata niya.

“Pasensya na kung naging marahas ako.”

“Hindi… okay lang talaga… salamat…” mahina niyang sagot, boses paos pero may ngiti.

Hindi ko rin alam kung bakit. Para akong sinaniban.

Tumayo siya. Inayos ang sarili. Ngumiti nang matamis.

“Ako ang dapat magpasalamat, Shawn. Sa itsura kong ito, di ko akalain na pagbibigyan ako ng katulad mo. Napasaya mo talaga ako.”

Napatawa ako. Nahirapan, pero masaya. Kabaliwan.

“Itatatak ko ito sa isipan ko… seryoso.”

Nagsimula akong mag-ayos. Hinubad ang shorts at boxers. Pinahid ko ang natitirang tamod gamit ang boxers—basang-basa sa laway at tamod. Sinuot ulit ang shorts, walang boxers.

Inabot ko sa kanya ang itim na boxers.

“Eto. Remembrance. Para maalala mo ako.” Kindat at ngiti.

“Salamat… talaga…binusog mo ako sobra...” hinawakan niya ito nang maingat, para bang mahalaga. “Ingat ka… Shawn.”

Isang huling sulyap. Isang tango. Magkahiwalay kaming nagpatuloy—siya pabalik sa kanyang daan, ako sa akin. Dala ang amoy ng damo, usok, pawis, at sariwang alaala ng isang hapon na hindi ko hinanap pero tinanggap sa gilid ng kalsada.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn