Amoy Gubat at Laway: Ang Pagpapachupa ng Scout Ranger sa Sapa, Kawayan, at Kwarto

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Linggo. Hindi pa 6:00 ng umaga.  

Ang langit ay mababa at kulay-abo, parang basang tela na nakasampay sa bundok. Ang hangin ay malamig at basang-basa, may dalang amoy ng sariwang putik, basang kawayan, malayong gubat, at damong may tipak ng hamog. Hindi ko sinadya ang oras. Tatlong araw akong nasa bundok — tatlong araw ng baril sa kamay, putik na nakaipit sa ilalim ng kuko at sa paligid ng kuko, langis na dumikit sa leeg, sa braso, at sa dibdib, pawis na tumigas sa uniporme at naging maalat na crust sa balat, at walang kahit anong palabas. Kagabi lang ako nakababa. Sa boarding house, isang timba lang ang nakuha ko. Hindi sapat para hugasan ang buong katawan. Natulog akong basang buhok, amoy sarili — amoy lupa, amoy baril, amoy lalaking pagod at puno. Nagising akong mabigat ang bola, masikip ang gray checkered boxers, at ang tarugo ko ay kalahating tigas na dahil sa init ng katawan at sa tatlong araw na walang labas. Naramdaman ko ang tela na dumikit sa ulo, ang maliit na basang mantsa ng precut, ang ugat na tumitibok nang mahina laban sa boxers, ang init na gumagapang mula sa singit pataas sa tiyan.

Ako si Shawn. 5'10". Scout ranger. Naka-dark camiseta na dumidikit na sa balat dahil sa bahagyang pawis ng umaga. Dog tag na malamig pa laban sa dibdib, gumagalaw sa bawat malalim na hinga. Camo pants na basang-lupa at may putik sa tuhod, sa bulsa, at sa laylayan. Sa ilalim, gray checkered boxers na nakaigit na sa tarugo — kitang-kita ang hugis, kitang-kita ang ugat, kitang-kita ang bigat ng bayag. Dalawang t-shirt, isang tuwalya, at ang uniporme kong amoy gubat ang dala ko papunta sa sapa sa likod ng sitio. Doon ako naglalaba kapag ayaw kong magbayad ng labandera. Doon ko rin unang naramdaman ang init na hindi galing sa araw.

Ang tubig ay malinaw at malamig, parang yelo na natunaw. Mababaw sa gilid. Malalaking bato na basang-basa at madulas. Kawayan na humahampas nang mahina sa hangin, swish… swish… Ulap na mababa. Malamig ang hangin sa braso, sa likod ng leeg, sa balat na kakalabas lang sa camo, at sa mga daliri kong may putik pa. Ang malamig ay gumagapang sa balat ko, pero sa loob ay may init na nagsisimula.

May tao na.

Hindi ko siya kilala. 3'4". 37 kilo. Payat na payat — kita ang buto sa balikat, manipis ang leeg, makitid ang dibdib, kitang-kita ang tadyang kapag humihinga nang malalim, kitang-kita ang ugat sa leeg. Adult. Mukha ng taong matagal nang gumagawa ng trabahong hindi para sa litrato: magaspang ang siko, may marka ng araw sa braso, mata na sanay sa pagod at sa maagang gising, labi na bahagyang bitak dahil sa hangin. Hubad ang itaas. Shorts na lagpas-tuhod sa kanya, basang-hanggang puwet, dumidikit sa manipis na hita. Nakaluhod siya sa malaking bato, kumukuskos ng damit. Ang maliit niyang kamay ay mabilis, sanay, basang-basa, at may sabon na bula sa daliri at sa palad. Ang likod niya ay kurbado, ang balikat ay gumagalaw sa bawat kuskos.

Hindi ako umalis. Wala akong dahilan. Sapa ito. Linggo, 6:00. Walang ibang tao. Walang babaeng nagtitimpla, walang bata, walang aso. Tahimik maliban sa kuskos, kuskos ng tela sa bato, sa mahinang agos ng tubig, at sa malayong huni ng ibon. Yumuko ako sa tubig. Hinugasan ko ang mukha. Naramdaman ko ang malamig na tubig na dumadaloy sa pisngi, sa leeg, sa dibdib, sa dog tag. Naramdaman ko ang tingin bago ko siya tiningnan pabalik.

Hindi sa mata.  

Sa camo. Sa gitna. Sa parte kung saan, kahit naka-pantalon, kita ang hugis — ang tigas na nagsisimula, ang ugat na umuumbok, ang bigat ng bayag — kapag tatlong araw kang walang palabas at ang boxers mo ay nakaigit na sa tarugo.

Doon nagsimula ang libog.  

Hindi biglaan. Dahan-dahan. Una, ang malamig na hangin sa balat ko pagkatapos ng mainit na uniporme. Pangalawa, ang amoy ng sapa — malinis, sariwa, may tipak ng lumot — na kabaligtaran ng amoy ko na maalat at mabigat. Pangatlo, ang tingin niya. Hindi umiwas. Hindi nahiya. Tumitig sa hugis sa harap ng camo ko na parang may nakitang mainit na pagkain. Ang tarugo ko ay tumigas nang bahagya sa loob ng boxers. Naramdaman ko ang tela na dumikit sa ulo, ang precut na nagsisimula nang magbasa at maging malapot, ang bigat sa bola na parang gusto nang maglabas. Tatlong araw. Walang kamay. Walang bibig. Walang kahit ano. Ngayon may taong 3'4" na nakaluhod sa harap ko at hindi umiwas. Ang tibok sa tarugo ko ay naging mas malakas. Ang init ay gumapang pataas sa tiyan, pababa sa hita.

Hindi ko inalis. Hinayaan ko siyang tumingin. Para masukat kung titigil.

Hindi tumigil.

“Kuya,” aniya. Manipis ang boses, hindi pa pilit, malamyos pero may gutom na nakatago sa lalamunan. “Akin na. Ako na ang maglalaba. Sanay ako.”

Inabot ko ang uniporme. Hindi dahil tamad. Dahil gusto kong makita kung anong gagawin ng maliit niyang kamay sa tela kong amoy gubat, putik, langis, at tatlong araw na init ng katawan. Naramdaman ko ang daliri niya nang maikling sandali — malamig, basang-basa, maliit, magaspang ang palad — at ang tarugo ko ay tumigas pa nang kaunti, tumibok nang isang beses laban sa boxers, may kasamang maliit na tulo ng precut.

“Kikoy,” dagdag niya. “Tagalaba. Linggo-Linggo ako dito. Minsan Miyerkules kung may binyag.”

“Shawn.”

Tumango siya. Kuskos. Sabon. Bato. Kuskos, kuskos, banlaw. Ang tunog ay basag, basang-basa, may kasamang bulang sabon na dumadaloy pababa sa bato at sa tubig. Hindi siya nagsalita ng mahabang sandali. Ako nakaupo sa malaking bato, paa sa tubig hanggang binti. Camo basang-hanggang tuhod. Boxers dry pa sa itaas pero masikip na at basang-basa sa harap. Camiseta dumidikit sa likod. Dog tag gumagalaw sa bawat hinga. Ang libog ay unti-unting gumagapang pataas mula sa bola, pataas sa baras, hanggang sa ulo na ngayon ay may maliit na basang mantsa sa loob ng boxers. Naramdaman ko ang malamig na tubig sa binti ko, ang init sa singit, ang tibok ng ugat sa tarugo, ang panginginig sa hita.

“Ang bigat nitong pantalon mo, kuya,” aniya, hindi tumitingin. “Putik sa bulsa. Langis dito sa tuhod. Amoy… hindi sabon. Amoy lalaki. Amoy gubat. Amoy… may init. Amoy tatlong araw na walang labas.”

“Tatlong araw.”

“Sa gubat.” Hindi tanong.

“Oo.”

Ngayon tumingin siya. Mabilis. Bumalik sa tela. “Kaya pala. ’Yung sa singit. Hindi putik ’yon. Kita ko. Kahit naka-pantalon. Lalo na nakaupo ka ganyan. Parang may buhay. Parang gusto nang lumabas. Parang… tigas na tigas. Parang may ugat na gumagalaw.”

Ang boses niya ang nagtulak sa akin. Ang tarugo ko ay ganap nang tigas sa loob ng boxers. Naramdaman ko ang ugat na tumitibok, ang ulo na basang-basa na at makintab sa precut, ang bola na mabigat at puno. Ang malamig na hangin ay hindi sapat para papatayin ang init. Ang taas niya — 3'4" laban sa 5'10" ko — ang nagpatindi. Parang may taong sapat na liit para abutin lang ang gitna ng hita ko, sapat na payat para magmukhang mabilis na mabusog ang bibig, sapat na gutom para tumingin nang ganyan nang walang hiya. Ang tarugo ko ay tumibok nang malakas, may kasamang init na kumalat sa buong singit.

“Hindi damit ’yan ang tinitingnan mo.”

Hindi siya nagtatwa. Hindi rin nahiya nang sapat para umalis. Itinaas niya ang mukha. Basang buhok na dumikit sa noo at sa pisngi. Adult. Payat. “Kita kasi, kuya. Ang hugis. Ang tigas. Parang… sobrang init diyan sa loob. Parang gusto kong… hawakan. Parang gusto kong amuyin nang malapit.”

Doon ko naramdaman ang unang malinaw na kiliti. Hindi sa salita. Sa katotohanang may taong 3'4" na nakaupo sa bato sa harap ng 5'10" kong pagod at puno, at hindi umiwas. Tatlong araw akong walang labas. Ang katawan ko ay naghahanap ng kahit anong butas, kahit anong bibig, kahit anong kamay. At narito siya — maliit, payat, amoy sabon at sapa, at nakatingin sa tarugo ko na parang pagkain na mainit pa. Ang kiliti ay gumapang mula sa ulo ng tarugo pababa sa bola, pataas sa gulugod.

“Kikoy.”

“Kuya.”

“Kung labada lang ’yan, kuskos mo. Pag hindi, sabihin mo nang diretso.”

Tumigil ang kamay niya sa zipper ng camo ko na nakahiga sa bato. Hinaplos niya ang metal. Hindi kuskos. Sukat. Ang maliit niyang daliri ay dahan-dahang dumaan sa gilid, pakiramdam ang init sa ilalim. Naramdaman ko ang kiliti mula sa zipper pataas sa tarugo, parang kuryente na tumagos sa balat.

“Hindi lang labada,” aniya. Mahina pero malinaw. “Pero kung palalayasin mo ako, kuskos ko pa rin ’to. Hindi ako magnanakaw ng uniporme.”

Tumawa ako sa ilong. Pagod. Gutom. Libog na hindi na maitatago. “Hindi kita palalayasin.”

Tumayo ako. Dalawang hakbang sa tubig. 5'10" sa harap ng 3'4". Tumayo rin siya. Ang tuktok ng ulo niya ay eksaktong gitna ng hita ko. Alam ko. Alam din niya. Kaya siya tumingin pataas — hindi magmakaawa, kundi magtanong ng walang tanong. Ang mata niya ay basang-basa sa hangin, ang labi niya ay bahagyang bukas, ang dila niya ay bahagyang kita, makintab sa laway. Ang taas niya ang nagpatindi ng kiliti. Parang may taong sapat na liit para subuan ako nang hindi ako lumuluhod, sapat na payat para magmukhang mabilis na mapupuno ang bibig at lalamunan. Ang tarugo ko ay tumibok nang nakikita sa camo.

“Sa bato,” sabi ko.

Umakyat siya. Limang pulgada. Hindi pa rin sapat. Ibaba ko ang balakang. Paa bukas sa basang-bato, tuhod hindi naka-lock, likod tuwid. Hindi ako yumuyuko. Ang adjustment ay sa akin. Palagi. Naka-camiseta pa ako. Naka-camo. Naka-boxers sa ilalim. Dog tag malamig pa sa dibdib. Ang tarugo ko ay tumitibok na sa loob ng boxers, basang-basa ang ulo, mabigat ang bola, ugat na kitang-kita sa tela. Naramdaman ko ang malamig na bato sa paa, ang init sa singit, ang panginginig sa hita.

Kikoy nasa bato. Ilong niya sa tela ng camo, sa harap, bago zipper. Hindi subo. Amoy. Mahabang, malalim na pagsinghot. Hnnnfff… “Putangina, kuya… ang taba ng amoy. Hindi pabango. Ikaw. Amoy gubat. Amoy pawis. Amoy… tarugo. Amoy lalaking tatlong araw na walang labas. Amoy init. Amoy laman. Amoy gusto nang labas.”

“Himas sa labas. Huwag zipper.”

Maliit na palad. Buong hugis sa ibabaw ng camo. Boso. Mabagal. Sinasadya. Para marinig ko ang sarili kong hinga. Nng. Sa ilong. Ang init ng kamay niya ay dumadaan sa tela, pakiramdam ang tigas, ang ugat, ang bigat ng bayag. Naramdaman ko ang kiliti na gumagapang pataas sa gulugod, pababa sa bola, ang tibok na naging mas mabilis.

“Ang tigas na, kuya. Ang init. Parang sasabog ’yung zipper. Parang gusto nang lumabas. Parang may buhay sa ilalim. Parang mainit na bakal.”

“Tsansing.”

Daliri niya sa butones. Hindi niya binuksan. Ako ang nagbukas. Ako ang nagbaba ng zipper. Hindi ko inilabas. Gray checkered boxers. Tela nakaigit. Kita ang ugat. Kita ang bigat. Kita ang dunkal sa kaliwa. Ang ulo ay gumagawa na ng basang mantsa sa tela — precum na malapot, malinaw, at dumidikit sa gray na tela. Naramdaman ko ang malamig na hangin sa bahagyang hubad na balat.

Kikoy hmm nang malalim. Parang gutom. Ilong sa boxers. Direkta sa akin. Hnnnfff… “Kuya… pwede ko bang dila sa labas. Huwag muna labas.”

“Dila.”

Basang dila sa ibabaw ng gray checkered. Mainit. Mabagal. Umiikot sa hugis. Tela dumidikit sa ulo. Ako humawak sa sarili kong baywang, hindi sa ulo niya. Paa bukas, balakang baba ng dalawang pulgada, 5'10" tuwid. Ang dila niya ay mainit at basang-basa, sinusundan ang ugat sa ilalim ng tela, pinipilit ang precut na nagsisimula nang dumaloy. Naramdaman ko ang init ng dila niya sa pamamagitan ng tela — parang apoy sa malamig na umaga — at ang laway niya na dumidikit sa boxers, ang panginginig sa tarugo.

“Ang alat… ang taba… gusto ko,” aniya sa tela pa. “Parang gusto kong lasahin nang direkta. Parang mainit na laman.”

“Himas sa loob ng boxers. Huwag mo munang ihila pababa.”

Kamay niya sa elastik. Pumasok. Maliit na palad sa hubad na balat. Init. Bayag. Tarugo. Hindi mabalot ng dalawang kamay niya. Hinaplos mula baba hanggang ulo, mabagal, hinlalaki sa butas. Ako hh— sa ngipin. Ang daliri niya ay dumadaan sa bilog ng bayag, tinatantiya ang bigat, pagkatapos pataas sa baras, hinahaplos ang ugat, pinipilit ang malapot na precut. Naramdaman ko ang bawat daliri — maliit, mainit, basang-basa, magaspang ang palad — at ang tarugo ko ay tumibok nang malakas sa kamay niya, tumulo ng precut sa hinlalaki niya, ang init na kumalat sa buong singit.

“Kuya… ang bigat ng itlog mo. Punong-puno. Ilang araw ba talaga… parang gusto nang sumabog. Parang mainit na bato.”

“Tatlo. Huwag kang magbilang.”

“Hindi ako nagbibilang. Naaamoy ko. Amoy laman. Amoy init. Amoy gusto nang labas. Amoy… masarap. Amoy gusto kong lasahin.”

“Ihila pababa. Hanggang hita. Huwag tanggalin.”

Siya ang humila. Gray checkered boxers naka-ibaba hanggang hita. Camo naka-open, naka-baba sa hita. Tarugo sa hangin. Malamig ang 6:00 sa mainit na balat. Kita niya. Kita ko ang mukha niya nung una niyang nakita nang walang tela — hindi gulat. Gutom. Mata nanlaki nang bahagya, labi bumuka, dila bahagyang lumabas, laway na tumulo sa sulok. Ang tarugo ko ay tumayo nang tuwid, ugat na kitang-kita at tumitibok, ulo na basang-basa at makintab sa precum, bola na mabigat, puno, at bahagyang nakaangat. Naramdaman ko ang malamig na hangin sa buong haba, ang init na nanatili sa loob.

“Kuya… ang haba. Ang taba. Hindi kasya sa kamay ko. Parang sobra… parang gusto kong kainin. Parang mainit na laman na gusto kong subuan.”

“Huwag kamay. Dila muna. Ulo lang.”

Dila. Circumcised. Maalat. Precum na malinaw at malapot na, tatlong araw na naipon. Ipinahid niya sa pisngi, tapos sa labi, tapos binuksan ang bibig para makita ko ang puti sa dila. “Tingnan mo, kuya. Akin na ’to. Amoy mo. Lasa mo. Mainit. Malapot.”

“Subo. Ulo lang. Dahan-dahan.”

Init. Basang-basa. Walang ngipin. Laway agad. Slk… slk… Malalim na sipsip sa ulo. Ako nakaungol sa lalamunan — “Hh… ganyan…” Ang bibig niya ay mainit, masikip, basang-basa. Ang dila niya ay umiikot sa ilalim ng ulo, sinusipsip ang precut, hinahayaan itong dumaloy sa lalamunan niya. Naramdaman ko ang bawat higop — mainit, mahigpit, gutom — at ang laway niya na dumadaloy pababa sa baras, ang panginginig sa leeg niya.

Hindi ko hinawakan ang ulo niya. Kamay sa baywang. Dog tag gumalaw sa ilalim ng camiseta. Camiseta dumidikit sa tiyan. Ang hangin ay malamig sa hubad na balat ng tarugo, pero ang bibig niya ay parang apoy. Ang taas niya ang nagpatindi — ang ilong niya ay nasa bayag, ang leeg niya ay nakaunat, ang buong katawan niya ay nakataas sa bato para abutin ang ulo. Naramdaman ko ang malamig na ilong niya sa bayag ko, ang init ng bibig, ang basang dila, ang mahigpit na labi.

“Lalim. Kalahati. Pag ubo, tigil. Huwag mo akong pilitin.”

Kalahati. Ilong niya sa bayag — 3'4", kahit nasa bato. Manipis ang leeg. Ubo. Luha sa sulok ng mata. Hindi tinanggal. Ghk… ghk… Ang lalamunan niya ay sumisikip, ang laway ay dumadaloy pababa sa leeg, sa dibdib, sa payat na tiyan, sa tadyang. Naramdaman ko ang init ng lalamunan niya sa kalahati ng tarugo ko, ang mahigpit na pisil, ang panginginig ng leeg niya, ang init na kumalat sa buong katawan ko.

“Tigil. Hawakan mo sa dila. Pakita.”

Ulo na lang sa bibig. Puti na sa dulo — precum na malapot. Dila niya inikot. Binuksan. Kita ko ang puti na dumidikit sa dila, sa ngipin, sa sulok ng labi, handang tumulo.

“Amoy gubat, kuya… maalat… medyo matamis sa dulo… gusto ko. Pwede ko bang sipsipin ’to hanggang ikaw na magsabi… gusto ko ang lasa mo. Gusto ko ang init mo.”

“Sipsip. Huwag malalim muna. Ako ang magbibilang.”

Slp… slp… nng-nng… Tunog sa sapa. Kawayan. Tubig. Ang bibig niya maliit. Ang tarugo ko hindi. Kaya laway sa leeg niya pababa sa dibdib. Payat. Kita ang lalamunan kapag sumisikip. Ang bawat sipsip ay humihila, humihigop, humihimas sa ulo, sa ilalim, sa butas. Naramdaman ko ang bawat galaw ng dila niya — mainit, basang-basa, gutom — at ang maliit niyang kamay na humahawak sa bayag ko, ang tibok na naging mas mabilis.

“Putangina… ganyan. Huwag kang titigil sa ulo. Kamay sa itlog.”

Kamay niya sa bayag, sa loob pa ng naka-ibaba na boxers. Bigat. Ako ahh— hindi pilit. Totoo. Ang daliri niya ay humahawak, humihimas, pinipilit ang bigat, pinipilit ang init. Ang bola ko ay mabigat sa maliit niyang kamay, puno, handa, at bahagyang nanginginig. Naramdaman ko ang init ng palad niya, ang presyon, ang kiliti na gumapang pataas.

Ang katawan ko ay nanginginig na sa init, sa gutom, sa pangangailangan. Ito ang tatlong araw na bigat sa bola, ang amoy ng gubat na ayaw ko sa sarili ko, at ang bibig ng taong sapat na liit para inumin ako nang hindi ako lumuluhod. Ito ang init ng 3'4" na nakatayo sa bato, at ang 5'10" kong naka-boxers na naka-ibaba, camo bukas, hindi yumuyuko. Ito ang unang malinaw na kiliti na nagsimula nang tumingin siya sa camo ko at hindi umiwas. Ang panginginig ay kumalat sa hita, sa tiyan, sa braso.

“Malapit,” sabi ko. Boses ko ay mababa, paos, nanginginig. “Huwag mo munang lunukin. Panatilihin mo. Pakita.”

Hindi tinanggal. Hinigop nang mas malakas. Isa. Dalawa.  

Ako sumabog.

Dami. Makapal. Hindi tubig. Gatas na mabigat, mainit, malapot, parang gatas na pinakuluan. Unang pulso puno — nnghh— Pangalawa. Pangatlo. Mainit. Ako nakaawang ang bibig. Tuhod soft. Hindi ko pinigilan ang ungol. “Ahh— puta… kunin mo…” Ang bawat pulso ay humihila sa laman, humihigop sa bolang puno, humihagis ng makapal na puti sa mainit niyang bibig. Ang tarugo ko ay tumitibok sa loob ng bibig niya, bawat tibok ay may kasamang bagong labas. Naramdaman ko ang init ng tamod na lumalabas, ang mahigpit na sipsip niya, ang dila niyang umiikot para hindi matapon, ang panginginig ng leeg niya habang tinatanggap ang dami, ang init na kumalat sa buong katawan ko.

Puno ang bibig niya. Hindi niya nilunok. Dila inikot. Puti sa sulok, sa ngipin, sa dila, handang tumulo pababa sa baba. Itinaas niya ang mukha, ulo ko pa rin sa labi, binuksan nang malapad.

“Kuya… tingnan mo…”

Kita. Lapot. Puting-puti. Dami. Amoy ko mismo — maalat, medyo milky, field, init, slightly bitter sa dulo. Ang puti ay dumidikit sa dila niya, sa ngipin, sa labi, sa sulok ng bibig.

“Lunok. Dahan-dahan. Gusto kitang makita.”

Lalamunan. Payat na leeg. Kita ang lakad. Isang lunok. Glk. Hindi ubos. Ikalawa. Glk. Dila sa ngipin. “Ang lapot, kuya… ang dami… hindi ako sawa. Ang lasa… parang ikaw. Maalat. Mainit. Medyo matamis sa dulo. Gusto ko pang mayroon. Gusto ko ang init mo sa lalamunan ko.”

Tarugo ko tayong-tayo pa. Sensitibo. Halos masakit. Hindi lumambot. Ang hangin ay malamig, pero ang katawan ko ay mainit pa rin, handa pa rin. Naramdaman ko ang bawat hanging hampas sa basang tarugo, ang sensitibidad na parang kuryente.

“Huwag mo munang tanggalin,” sabi ko. “Dede. Malumanay. Sakit. Sensitibo. Huwag kang titigil.”

Naiintindihan niya. Hindi palabas. Pasuso. Mmm… mmm… Ulo lang minsan, minsan kalahati. Laway. Hita ko nanginginig. Camiseta. Boxers naka-ibaba pa sa hita. Camo naka-bukas. Ang bawat higop ay kiliti na muntik masakit, pero hinayaan ko. Ang dila niya ay malumanay, ang labi niya ay mahigpit, ang laway niya ay basang-basa. Hinahaplos niya ang sensitibong ulo, sinusipsip ang natitirang puti, hinahayaan ang tarugo na manatiling mainit at basang-basa sa loob ng bibig niya. Naramdaman ko ang bawat malumanay na sipsip, ang init, ang basang dila, ang panginginig sa hita.

“Kuya… ang tigas pa… parang hindi pa tapos…”

“Hindi pa. Dede.”

Limang minuto. Hindi ko binilang. Bawat higop, kiliti na muntik masakit. Hinayaan ko. Ungol ko naging mahina, parang hinga — “Hh… hh… ganyan… huwag ngipin…”

“Wala akong ngipin, kuya. Bibig lang. Gusto kitang dedehin hanggang lumambot. Gusto ko naka-subo kahit wala nang labas. Gusto ko ang lasa mo sa dila ko nang matagal… gusto ko ang init mo. Gusto ko ang bigat mo sa bibig ko.”

Ako tumango. Ang katawan ko ay sumusuko sa init, sa soft na sipsip, sa mainit na bibig na ayaw magpakawala. Ang panginginig ay kumalat sa buong katawan.

Tapos — pangalawang taut. Konti na lang ang laman. Ang katawan ko nagulat. “Malapit ulit… huwag mo nang ipakita… lunok lahat… huwag kang aalis…”

Pangalawang rasyon. Mas konti. Mas malapot. Dalawang mahabang pulso. Ako nakaungol nang mas mahaba — “Ahh— Kikoy… lunok…” Ang puti ay mas makapal, mas mainit, mas mabigat sa dila. Naramdaman ko ang bawat pulso, ang init, ang sipsip.

Nilunok niya. Dila. Linis. Hindi tinanggal. Hinigop nang pabagal. Hanggang sa unti-unting lumambot sa loob ng bibig niya — init, laway, lambot. Doon lang niya tinanggal. Sinulid sa labi. Hinlalaki ko. Pabalik sa dila.

“Lunok.”

Lunok. 

“Akin lahat, kuya…”

Nakaupo ako sa bato. Camo bukas. Boxers naka-ibaba pa. Dog tag. Tubig sa binti. Magaan na ang bola. Amoy sapa, sabon, laway, tamod. Ang hangin ay malamig sa hubad na balat, pero ang katawan ko ay pagod at busog. Naramdaman ko ang basang tela sa hita, ang malamig na bato sa puwet, ang init pa rin sa tarugo, ang panginginig na unti-unting nawawala.

Kikoy nakaupo sa tubig hanggang puwet. Binanlawan ang bibig, tapos hinugasan ang uniporme ko na parang trabaho ulit. Kuskos. Banlaw. Hindi siya nagtanong kung uulit ba kami. Ang maliit niyang kamay ay mabilis, sanay, parang walang nangyari — pero ang labi niya ay bahagyang namumula pa, at ang mata niya ay may tipa ng busog, at may puting mantsa pa sa sulok ng labi na hinaplos niya ng dila.

“Linggo ulit?” tanong niya, hindi tumitingin.

“Kung wala akong gubat. 6:00. Dito. Huwag kang magsabi.”

Tumango. “Hindi ako magsasalita. Ang lasa mo, kuya… gusto ko ’yung malapot. ’Yung amoy pagdating mo galing doon. ’Yung haba. Kahit lumambot, gusto ko naka-subo. ’Yung sa labas ng boxers mo kanina… kitang-kita. Kaya ako tumigil sa pagkuskos. Kaya ako tumingin.”

Ako tumayo. Inayos ang boxers. Zipper. Button. 5'10". Camiseta. Hindi ko siya hahalikan. Hindi ko siya iibigin. Ang katawan ko ay magaan na, ang bola ay walang bigat, ang isip ko ay tahimik. Pero naalala ko ang init ng bibig niya, ang laway, ang lunok, ang panginginig.

“Akin na ’yung damit pag tuyo. Huwag mong isama sa iba.”

“Hindi ko isasama. Ikaw lang ang amoy gubat dito.”

Umalis ako nang basang-paa sa damo. Sa likod, kuskos, kuskos. Sapa. Linggo.

Isang linggo ang lumipas.

Walang misyon. Walang gubat. Pero ang katawan ko ay naalala. Ang bigat. Ang init. Ang bibig na 3'4" na tumayo sa bato para abutin ako. Ang lasa ng sarili kong tamod sa dila niya. Ang amoy ng sapa at sabon. Linggo ulit. 5:45 ng umaga. Hindi ko sinadya, pero ang paa ko ang nagdala sa akin pabalik sa sapa. Hindi para maglaba. Para maghanap. Para ulitin ang init. Para ulitin ang panginginig.

Mas tagong bahagi ngayon. Sa likod ng malalaking kawayan, kung saan ang sapa ay bahagyang liko at may makapal na dahon at sanga. Walang makakakita. Walang makasisilip. Walang makakarinig maliban sa agos ng tubig at sa hangin. Nandoon siya. Parehong shorts. Parehong hubad ang itaas. Kumukuskos ulit, pero mas mabagal, parang naghihintay. Ang maliit niyang katawan ay basang-basa sa hamog. Ang amoy ng sabon at sapa ay halo sa amoy ng kawayan.

Tumigil siya nang makita ako. Tumayo. 3'4" laban sa 5'10" ko. Pareho kaming nakatayo sa basang bato. Ang hangin ay malamig, pero ang katawan ko ay umiinit na sa tanggap. Ang tarugo ko ay nagsimulang tumigas sa loob ng camo.

“Kuya,” aniya. Hindi nagtataka. Parang alam niya.

Ako ang nagsimula. “Isang linggo. Walang gubat. Pero naalala ko ang bibig mo. Naalala ko ang init. Naalala ko ang lunok mo. Naalala ko ang panginginig.”

Siya ang lumapit. Maliit na kamay sa harap ng camo ko. Hindi humingi ng pahintulot. Hinaplos ang hugis. “Tigas na naman. Amoy mo pa rin… pero mas malinis ngayon. Gusto mo bang… hawakan ko ulit? Gusto mo bang salsalin ko habang dilá ko ang ulo?”

“Hawakan. Salsal. Pareho tayong nakatayo. Dito sa tagong parte.”

Siya ang nagbukas ng button. Siya ang nagbaba ng zipper. Siya ang humila pababa ng gray checkered boxers hanggang hita. Ang tarugo ko ay tumayo nang tuwid sa malamig na hangin — tigas, ugat kitang-kita at tumitibok, ulo basang-basa na sa precut, bola mabigat. Siya ang humawak. Maliit na kamay. Hindi mabalot. Mabagal na salsal mula baba hanggang ulo, hinlalaki sa butas, pinipilit ang precut. Naramdaman ko ang bawat daliri, ang init ng palad, ang basang precum na dumidikit sa kamay niya, ang tibok na naging mas mabilis.

Habang sinasalsal, yumuko siya nang bahagya — hindi sapat para sa buong subo, pero sapat para abutin ang ulo dahil sa taas niya. Dila. Mainit. Basang-basa. Parang lollipop. Umiikot sa ulo, humihimod, sumisipsip nang mahina habang ang kamay niya ay patuloy na sumasalsal sa baras. Slk… mmm… slk… himod… Tunog ng dila at labi sa ulo, sabay ang basang tunog ng kamay niya sa tarugo. Naramdaman ko ang init ng dila, ang basang himod, ang mahigpit na salsal, ang laway na dumadaloy pababa sa baras, ang panginginig sa hita.

“Ang alat ulit, kuya… gusto ko… parang kendi… mainit… malapot ang precum…” aniya sa pagitan ng dilá at himod. Ang dila niya ay umiikot sa butas, humihigop ng precum, tapos humihimod sa buong ulo parang sinisipsip ang matamis. Ang kamay niya ay mabilis nang kaunti, mahigpit, mainit, basang-basa sa laway at precut. Naramdaman ko ang bawat himod, ang bawat salsal, ang init na gumagapang.

Ako nakaungol nang mahina. Paa bukas, balakang bahagyang nakaabante, 5'10" tuwid habang ang 3'4" niya ay nakaunat ang leeg para abutin ang ulo. Ang tanaw ay kinky — ang maliit niyang katawan sa harap ng tarugo ko, ang kamay na sumasalsal, ang dila na parang lollipop na humihimod at sumisipsip, ang laway na dumadaloy pababa sa baras, ang luha na nagsisimula sa sulok ng mata niya kapag mas malalim ang himod.

“Ganyan… huwag titigil… salsal at dila… mas mabilis…”

Mas mabilis ang kamay. Mas malapot ang precum. Mas malakas ang sipsip sa ulo. Naramdaman ko ang init na gumagapang pataas, ang bola na bumibigat, ang kiliti na nagsisimula sa ilalim ng tarugo, ang panginginig sa hita, ang tibok na naging mabilis.

“Malapit na… subo ang ulo… huwag mong tanggalin… doon ko ipuputok… lunok lahat…”

Binuksan niya ang bibig. Isinubo ang ulo. Mahigpit. Mainit. Laway agad. Habang ang kamay niya ay patuloy na sumasalsal sa baras — mabilis, mahigpit, basang-basa sa laway at precum. Slp… slp… nng… Ang dila niya ay umiikot sa loob, humihigop, humihimod parang ayaw bitawan ang lollipop. Naramdaman ko ang mahigpit na bibig, ang init, ang salsal na hindi titigil, ang panginginig sa leeg niya.

Ako sumabog.

Unang pulso — makapal, mainit, direktang sa dila niya. Pangalawa. Pangatlo. Ako nakaungol nang mas malakas — “Ahh— puta… lunok… lahat…” Ang tarugo ko ay tumitibok sa bibig niya, bawat tibok ay may kasamang bagong labas. Siya hindi tumigil. Hinigop. Sinalsal. Tinanggap. Ang leeg niya ay gumalaw sa bawat lunok. Glk… glk… Hanggang sa maubos. Hanggang sa huling patak. Naramdaman ko ang bawat lunok, ang init ng tamod na nawawala sa bibig niya, ang dila niyang nililinis ang ulo, ang panginginig na kumalat sa buong katawan ko.

Dila. Linis. Isang huling himod sa ulo. “Akin lahat ulit, kuya… ang dami… ang init… mas malapot kaysa noong nakaraan… mas mainit…”

Inayos ko ang boxers. Zipper. Button. Ang katawan ko ay magaan ulit. Ang sapa ay tahimik. Ang kawayan ay humahampas nang mahina.

“Susunod na Linggo?” tanong niya.

“Kung wala akong gubat. Dito. Sa tagong parte. Huwag kang magsabi.”

Tumango siya. “Hindi ako magsasalita. Gusto ko ’yung salsal ko sa tarugo mo habang dilá ko ang ulo… parang lollipop… tapos ’yung putok sa bibig ko. Gusto ko ’yun. Gusto ko ang lasa mo. Gusto ko ang init mo.”

Umalis ako nang basang-paa. Sa likod, kuskos, kuskos. Pero mas mabagal ngayon. Parang may ngiti.

Tatlong araw ang lumipas pagkatapos ng ikalawang pagkikita.

Walang pasok. Walang misyon. Nagising ako sa boarding house nang maaga, 6:30 ng umaga. Ang silid ay maliit, may amoy ng damit na basang-lupa at sabon. Naka-gray checkered boxers lang ako. Walang camiseta. Dog tag sa dibdib. Ang tarugo ko ay morning wood — tigas na tigas, bakat na bakat sa boxers, kitang-kita ang hugis, ang ugat, ang bigat. Naramdaman ko ang tela na dumikit sa ulo, ang precum na nagsisimula nang magbasa, ang init sa singit, ang tibok na mabagal pero malakas. Kakalabas ko pa lang sa panaginip, at ang katawan ko ay puno ulit. Ang amoy ng katawan ko ay mas malalim, mas maalat, mas mabigat — amoy tulog, amoy init, amoy lalaking kagigising.

May kumatok.

Si Kikoy. May dalang plastic bag na may mga nilabhan kong damit at uniporme — tuyo na, mabango sa sabon, nakatiklop nang maayos. Nakatayo siya sa pintuan, 3'4", payat, naka-shorts, naka-t-shirt ngayon. Adult na mukha, pero maliit ang buong katawan. Ang amoy ng sabon ay halo sa amoy ng umaga.

“Kuya… yung labada mo. Tuyo na,” aniya.

Pinapasok ko siya. Binigay ko ang bayad — mga crumpled bills. Ayaw niyang tanggapin. Umiling. “Hindi pera ang gusto ko, kuya. Ang tanging hiling ko… mahimas at mahawakan ’yung nakabukol diyan.” Tumingin siya sa harap ng boxers ko. Kitang-kita. Bakat na bakat. Tigas na tigas. Ang mata niya ay may gutom.

Bakit ako pumayag ulit.

Dahil kakalabas ko pa lang sa tulog, at ang tarugo ko ay masakit na sa tigas. Dahil naalala ko ang init ng bibig niya, ang lunok, ang dila na parang lollipop. Dahil tatlong araw ulit na walang labas, at ang katawan ko ay naghahanap ng maliit na kamay at maliit na bibig. Dahil sa boarding house, sarado ang pinto, walang makakakita, walang makakarinig. Dahil ang taas niya ay saktong-sakto para sa ganitong umaga — ang labi niya ay eksaktong abot sa tarugo ko kapag nakatayo kami. Dahil ang amoy ng kagigising ko ay gusto niyang lasahin.

“Pumasok ka,” sabi ko. Isinara ko ang pinto. 

Trinangkahan.

Dinala ko siya sa loob ng maliit na kwarto. Ang kama ay nasa gilid, may silya sa harap. Pareho kaming nakatayo. 5'10" laban sa 3'4". Ang tarugo ko ay tumitibok sa loob ng boxers, bakat na bakat. Naramdaman ko ang init, ang tibok, ang precut na dumidikit sa tela.

Siya ang lumapit. Maliit na kamay sa harap ng boxers. Hinaplos ang hugis sa labas. “Ang tigas, kuya… mas tigas kaysa sa sapa. Amoy… kagigising. Amoy init. Amoy lalaking kakalabas lang sa tulog. Amoy mas malalim. Amoy mas mataba.”

“Ilabas mo.”

Siya ang humila pababa ng gray checkered boxers hanggang hita. Ang tarugo ko ay tumayo nang tuwid — morning wood, mas tigas, mas maitim ang ulo, mas makapal ang ugat, mas mabigat ang bola, precut na malapot na agad. Ang amoy ay mas malalim, mas maalat, mas mabigat kaysa sa sapa — amoy init ng katawan, amoy tulog, amoy lalaking kagigising. Naramdaman ko ang malamig na hangin sa buong haba, ang init na nanatili.

Bago niya isubo, yumuko siya. Ilong sa singit. Mahabang pagsinghot. Hnnnfff… hnnnfff… Dila sa singit, sa gilid ng bayag, sa ilalim ng tarugo. Hinimodor niya ang amoy — mainit, maalat, mabigat. Ang dila niya ay mainit, basang-basa, humihimod sa balat, sa buhok sa singit, sa gilid ng bola. “Ang iba ang amoy mo ngayon, kuya… mas malalim… mas mataba… amoy tulog… amoy kagigising… gusto ko. Gusto kong lasahin ang lahat.”

Para mas sagad ang subo, inilagay ko ang kanang paa ko sa ibabaw ng kama. Ang kaliwang paa ay nakalapat sa sahig. Ang posisyon ay nagbukas ng hita ko, nagbaba ng balakang nang bahagya, at nagbigay ng anggulo para abutin niya ang buong tarugo nang hindi siya masyadong nakaunat. Ang labi niya ay eksaktong abot sa ulo. Ang layunin: para mas malalim ang subo, para mas madaling maisagad ang tarugo sa bunganga at lalamunan niya, para mas madaling lunukin ang dami kapag putok. Naramdaman ko ang presyon sa paa, ang init sa singit, ang tibok.

“Subo,” sabi ko.

Isinubo niya ang ulo. Mainit. Basang-basa. Laway agad. Slk… Dila umiikot. Sipsip. Pagkatapos, unti-unting lumalim. Kalahati. Mas malalim. Ang ilong niya ay tumama sa bayag. Ghk… Ubo. Luha. Pero hindi tinanggal. Ang lalamunan niya ay sumisikip sa ulo. Naramdaman ko ang init, ang mahigpit na pisil, ang panginginig ng leeg niya, ang laway na dumadaloy pababa sa baras, sa bola, sa hita.

Para mas lalong maisagad, inilipat ko ang paa mula sa kama papunta sa silya — mas mataas nang kaunti. Ang anggulo ay mas maganda. Ngayon ay mas madaling itulak ang balakang pasulong. Isinagad ko. Ang buong tarugo ay pumasok sa bunganga at lalamunan niya. Ghk… ghk… Luha sa mata. Laway na dumadaloy pababa sa leeg, sa dibdib, sa t-shirt. Pero hinawakan niya ang hita ko at hinayaan. Naramdaman ko ang init ng lalamunan, ang mahigpit na pisil, ang panginginig, ang ubo na nagpadagdag ng presyon.

Slp… slp… nng… ghk… Tunog ng sipsip, ng ubo, ng laway. Ang maliit niyang kamay ay humahawak sa bola, humihimas, pinipilit ang bigat. Ang isa pang kamay ay sa baras, sumasalsal ang bahaging hindi kasya. Naramdaman ko ang bawat sipsip, ang bawat salsal, ang init, ang panginginig na kumalat sa buong katawan.

“Malapit na…” 

Ako sumabog sa loob ng bunganga niya.

Makapal. Mainit. Dami. Morning load — mas malapot, mas maalat, mas mabigat kaysa sa sapa. Unang pulso. Pangalawa. Pangatlo. Ako nakaungol — “Ahh— puta… lunok… lahat…” Ang tarugo ko ay tumitibok sa lalamunan niya. Siya hinigop. Tinanggap. Glk… glk… glk… Hanggang sa huling patak. Naramdaman ko ang bawat lunok, ang init ng tamod na nawawala, ang dila niyang nililinis, ang panginginig na unti-unting nawawala.

Pagkatapos, tinanggal niya. Dila. Linis. Binuksan ang bibig para ipakita ang puti sa dila bago lunukin ang natitira.

“Kuya… iba ang amoy mo ngayon,” aniya, boses paos, laway pa sa labi. “Mas malalim. Mas mataba. Amoy kagigising. Amoy init ng katawan na kakalabas lang sa tulog. Ang tigas… mas tigas kaysa sa sapa. Parang bakal. Ang lasa ng tamod mo… mas malapot… mas maalat… mas dami… mas mainit. Parang mas mataba. Gusto ko. Mas gusto ko ’yung kagigising mo. Gusto ko ang init mo sa lalamunan ko.”

Tumayo siya. Inayos ang sarili. “Aalis na ako, kuya. Salamat.”

Pero bago lumabas, yumuko ulit siya. Hinalikan ang tarugo ko. Isinubo ulit ang ulo nang isang beses — mahaba, malalim, sipsip — tapos tinanggal. “Salamat, kuya. Sa lahat. Sa init. Sa lasa. Sa pagpapayag. Sa pagpapasagad.”

Umalis siya. Isinara ang pinto.

Ako naiwan sa kwarto. Boxers naka-ibaba pa. Tarugo basang-basa sa laway at tamod. Magaan ang bola. Amoy sabon, amoy laway, amoy kagigising. Naramdaman ko ang malamig na hangin sa balat, ang init na nanatili, ang panginginig na unti-unting nawawala.

Ako si Shawn. 5'10". Naka-boxers sa ilalim ng lahat. Tatlong pagkikita. Tatlong rasyon. Isang bibig sa 3'4" na tumayo sa bato, sa tagong kawayan, at ngayon sa loob ng kwarto ko — humihimod ng singit, sumasalsal, sumusubo, lumulunok, at nagpapasalamat.

Hindi ako titigil magbigay. Dahil pagkagising ko o pagbaba ko sa gubat, puno ako, maalat ako, at may taong sapat na liit, sapat na payat, sapat na gutom para himasin, salsalin, dilaan, subuan, at inumin ako — hanggang sa magaan ang bola, hanggang sa sabihin niyang akin lahat, hanggang sa huling salamat sa labi niya.

Tapos uwi.

Tapos hintay ng susunod.

O ng susunod na kumatok sa pinto nang may labada at ayaw ng pera.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn