Dodo, Part 1 - Tubig at Alat sa Gubat: Ang Porter sa Liko ng Ilog

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 28. 5'10". Scout ranger.

Ang nobya ko ay naiwan sa kabilang dulo ng signal. Dalawang linggo bago kami umalis, huling gabi pa lang namin sa kama — amoy sabon ang leeg niya, mainit ang palad niya sa tiyan ko, at doon ako sanay tumapos, sa silid na may trangka, sa babae, sa unan na hindi putik. Hindi ko dala ang mukha niya sa trail. Dala ko ang init na wala rito, at habang tumatagal ang misyon ay unti-unting nauubos iyon hanggang sa wala nang natitira kundi damit at araw.

Sa unang misyon sapat pa ang dalawang linggong iyon. Naibaba ko ang lahat bago pumasok sa gubat. Malinis ang ulo. Wala.

Si Dodo ay porter. 19. 3'5". 38 kilo. Payat hanggang buto sa balikat, manipis ang leeg, kitang-kita ang tadyang kapag basa ang damit. Tahimik. Kilala niya ang gubat nang mas maaga kaysa sa amin — kung saan humihina ang agos, kung saan madulas ang lumot, kung saan may malinaw na liko na hindi kita mula sa bangin. Sa cub niya may punit na kumot at sachet ng kape sa latang wala nang label. Hindi siya nagtatawa sa biro ng unit, hindi rin siya nagtatago sa usapan. Nagtatrabaho. Sa unang misyon, iyon lang siya sa akin: kargada, yapak, distansya.

Pangalawang misyon. Ibang lalawigan, parehong init. Limang araw kaming nasa loob bago naganap ang ilog. Walang silid, walang kubeta na may trangka, walang paligo — basain ang mukha at leeg kung may tubig, tapos tiisin ang singit na basang-alat sa loob ng camo. Ang unit ay laging may tao sa apat na dako. Kaya gabi-gabi akong gising sa bigat ng bola, sa gray checkered boxers na dumidikit sa ulo, sa maliit na mantsa na mainit pa sa balat pagkagising. May kamay ako. Hindi ko magamit. Limang metro ang layo ng tao, at pag humawak ka rito may amoy pagkatapos, may mukha, may tanong. Kaya naiipon. Iniisip ko ang kama para matapos, hindi para maging mabuti. Hindi natatapos. Ang tela ang natitira.

Hindi ako tumingin kay Dodo nang ganoon. Siya ang tumingin.

Ikaapat na araw, sa slope, yumuko ako para ayusin ang strap ng pack. Pagbangon ko dalawang hakbang siya sa likod — hindi abot, titigil. May bidon siya sa kamay, putik sa tuhod, pawis sa manipis na leeg. Ang tingin niya ay hindi sa pack. Sa camo. Sa bakat. Sa mantsa na kinang sa init. Naging maikli ang hinga niya, sa ilong, parang may naiinom sa hangin sa pagitan namin. Hindi siya ngumiti. Hindi siya nagsalita. Umakyat ako at iniwan ko ang distansya doon sa slope, pero gabi, malayo sa apoy, naririnig ko pa rin ang hinga na iyon. Hindi lambing. Sukat.

Ikalimang araw, bandang alas-kwatro. May utos mag-refill sa ilog bago magdilim. Ang unit ay nasa itaas ng bangin — tanod, bag, usok ng maagang apoy. Ako ang bumaba. Scout. Sanay mag-isa. Dalawampu’t walong hakbang pababa, liko ng bato at puno, agos na sapat lumakas para takpan ang yapak at ang ungol kung pipigilan mo sa lalamunan. Ang dahon ay sapat takpan ang katawan kung nakaupo ang matangkad at nakaluhod ang maliit.

Nakaupo ako sa malapad na bato, patagilid sa tubig, likod sa bangin. Camo nakatiklop sa tuhod, bota sa tabi, boxers. Bahagyang bukas ang hita dahil masakit na ang lakad, mainit ang bato sa puwit, isang kamay sa bidon. Mula sa itaas, tao sa tubig. Mula sa harap, bakat.

Masikip ang tela. Tuwid pataas kahit nakaupo, hindi lang tigas — puno. Kita ang ulo sa outline, kita ang bola, may mantsa sa harap na malapot at kumikinang sa liwanag na tumagos sa dahon. Habang hinihugasan ko ang leeg tumulo pa, mainit sa boxers, dumidikit sa ulo, amoy alat na hindi galing sa ilog.

May yumapak sa lumot.

Hindi ako tumawag.

“Kuya Shawn.” Manipis ang boses, pamilyar kahit basag ng agos. “Hindi ako sinugo. Ako lang.”

Nakatayo siya sa basang bato sa harap ng upo ko. 3'5". Ang tuktok ng ulo niya ay nasa antas ng dibdib ko, ang balikat sa antas ng tiyan. Kung luluhod siya sa pagitan ng hita, ang mukha niya ay diretso sa singit, ang ilong sa puson, ang ulo sa ibaba ng tadyang ko. Hindi kami puwedeng magkaharap na nakatayo — hindi siya aabot. Hindi siya puwedeng umupo sa kandungan — kita sa bangin, at hindi ko iyon ginagawa sa lalaki. Ang possible lang: ako nakaupo, siya nakaluhod sa lumot sa loob ng hita, at ang anino ng pack at ng 5'10" ko ang bubong.

Tumingin siya pababa.

Hindi siya natawa. Namulat. Huminga siya sa ilong nang mahaba, gumalaw ang lalamunan sa manipis na leeg, at pinagdaan ng mata ang ulo sa tela, ang bola, ang mantsa. Namula ang tainga. Hindi umatras.

“Kuya… kita.” Hindi palakas. Parang ayaw niyang marinig ng agos. “Yung ulo. Yung bola. Yung mantsa. Kanina pa. Sa slope kagabi, nung yumuko ka, kitang-kita. Tapos pag dumaan ako sa likod mo, amoy. Alat. Hindi sabon. Hindi mo ako hinahanap eh. Kaya ako na.”

Tumingin siya sa mata ko, tapos bumalik agad sa bakat, parang doon mas madali.

“Alam ko may babae ka sa labas. Hindi ako magtatanong. Hindi rin ako hihingi ng unan o ng gabi. Gusto ko lang… lasahan. Tahimik ako. Ang agos na ang mag-ingay. Tapos bidon, akyat tayo, wala doon sa itaas.”

Tumibok ako sa tela. Hindi ko napigilan. Dumikit. Tumulo pa. Naramdaman ko ang kiliti sa ilalim ng baras, ang bigat na gumalaw sa bola, ang init sa leeg kahit basang-lamig ang hangin sa ilog. Napahigpit ang hawak ko sa bidon.

“Putangina,” mahina, sa ngipin. Hindi sa kanya. Sa katawan ko.

Narinig niya. Hindi siya natawa. Huminga lang siya ulit sa ilong, mas maikli.

“Kita ko rin yun,” sabi niya. “Tumibok. Ayaw mo lang magsalita.”

Apat na gabi akong puno at walang palad. Delikado ang kamay ko sa unit. Siya ang nasa lumot. Ang 3'5" niya ay kayang itago sa liko. At kung aakyat siya ngayon, dala pa rin niya ang nakitang mantsa.

“Pag may yapak sa bangin, tigil ka,” sabi ko. “Pag may radyo, tigil. Huwag kang iingay. Huwag kang hahalik. Huwag kang hihingi ng kapalit. Huwag kang tatayo. Pag may tao, wala tayong ginawa.”

Tumango siya, maliit. “Ranger ka sa araw. Ako, tubig. Sige.”

“Lumuhod ka.”

Naluhod siya sa lumot. Inisantabi niya ang pack sa bato para hindi dagdag umbok, bahagyang patagilid ang katawan, ulo sa gitna ng hita. Unang kamay sa boxers, hindi pa loob.

Maliit ang palad. Isa sa ulo sa tela, isa sa bola, at kahit dalawa hindi mabalot ang hugis. Nanginginig muna ang daliri, tapos tumigil ang panginginig nung naramdaman niya ang tibok. Pisil. Haplos pataas-pababa.

Napaigting ako. Hindi malakas. “Hh—” Ang hita ko natigang. Ang tarugo tumibok ulit sa ilalim ng kamay niya, parang hinahanap ang palad. Mainit ang precut sa tela, dumidikit sa hinlalaki niya.

“Mainit,” sabi niya sa boxers, parang nagsasalita sa laman, hindi sa akin. “Tumitibok. Ang bigat nito. Ang alat.” Namula ang leeg. May laway na sa sulok ng labi. “Kuya, ang tigas. Kanina pa siguro.”

“Huwag kang magkwento,” paos ko. “Gawin mo na lang.”

“Sige.”

Hinila niya ang zipper nang mabagal, ngipin ng metal, at sa bawat ngipin nanginginig ang tiyan ko kasi akala ko marinig sa bangin. Boxers pababa hanggang gitna ng hita — sapat lumabas, sapat isara agad.

Tumayo sa hapon: makapal, ugat na kitang-kita, ulo maitim at makintab sa tulo na bumababa sa ugat hanggang bola. Amoy hindi paligo. Amoy pinigil. Amoy akin. Naramdaman ko ang hangin sa basang ulo, kiliti, at napakuyom ang kamay ko sa bato.

“Fff— ang lamig.” Hindi lamig talaga. Hangin sa basang laman.

Namulat siya lalo. Ilong muna, malapit, hindi pa dila. Singhot mula bola hanggang ulo, isang hinga na parang binibilang. Naramdaman ko ang init ng ilong niya sa kahabaan, tapos ang hininga sa bola. Napaangat ang bewang ko ng konti, reflex.

“Hoy— dahan.”

“Hindi pa dila,” sabi niya, boses sa balat ko. “Amoy. Ang taba pala talaga. Hindi lang sa tela. Yung ulo. Yung ugat. Ang dami ng tulo.” Humawak siya sa baras — hindi mabalot, hindi umabot ang daliri sa kabila — at ang kabilang kamay sa bola, pisil sa ilalim, hinlalaki sa tahi. “Hindi kasya. Mainit sa palad. Kuya, ang bigat.”

Napaungol ako sa lalamunan. “Nnghh. Huwag mong pisilin nang ganyan— puta, ganyan.”

“Ganito?” Pisil ulit, mas mabagal, haplos sa ilalim.

“Oo. Hh. Ganyan.”

Sinalsal niya nang mahigpit sa ulo, kulang sa haba. Precut sa daliri. Dinala niya sa ilong, tapos sa dila. Napapikit. Huminga.

“Maalat. Malapot. Mainit. Gusto ko.”

“Subo mo na,” sabi ko. “Bago ako magbago ng isip. Ulo lang muna.”

Ilong sa kahabaan. Dila sa butas. Himod sa korona, mabagal, basang-basa. Higop ng tulo.

Napaigting ang daliri ko sa bato. Dumaloy ang init mula ulo pababa sa ugat. “Ahh— dila. Putangina. Umiikot ka.”

“Mm.” Hindi salita. Tunog sa butas ko. Umiikot pa, tapos hinigop ulit ang tulo. “Ang alat talaga, kuya.”

“Huwag kang magsalita sa— hh— sa ulo. Subo.”

Isinubo niya.

Sikip. Labi nakaunat hanggang mawala ang hugis, bunganga singsing, dila nakadikit sa ilalim at hindi pumapadyak — walang slapping. Namumungay ang mata. Luha agad sa sulok. Tahimik na ubo sa lalamunan. Nakakuyom ang kamay niya sa hita ko.

Naramdaman ko ang pulso ng bunganga. Parang ayaw palabasin. Napaawang ang bibig ko. “Nnghh— sikip. Puta. Ang sikip.” Tumigas pa lalo sa loob ng labi niya, tibok-tibok, at nanginginig ang inner thigh.

Huminga siya sa ilong, mainit sa puson. Laway agad sa baras. Hindi niya tinanggal. Tumingin siya pataas saglit, luha, parang nagtatanong kung tama.

“Huwag mong tanggalin,” sabi ko. “Kalahati. Dahan-dahan. Hh— ganyan. Putangina, ganyan.”

Isinulong niya. Sumikip ang lalamunan sa ulo. Laway sa boxers, sa camo, sa bato. Isa pang ubo, mas malalim, luha sa pisngi.

“Shh. Shh. Kaya mo. Huwag kang iingay.” Nanginginig na ang boses ko. “Puta, sumisikip. Lunok ng laway. Huwag kang umubo nang malakas.”

Tinuloy niya. Sa manipis na leeg, kita ang galaw — umbok na dahan-dahang bumababa. Tinatanggal hanggang ulo para huminga, laway na tulay mula labi hanggang tarugo.

“Hinga,” sabi ko. “Tapos ulit. Huwag kang magmadali.”

“Mm.” Isinubo ulit, mas mahigpit. Mata sa baras, hindi sa akin. Kamay sa haba na hindi kasya, kamay sa bola.

Napaangat ulit ang bewang ko. “Ahh— hoy. Umaangat. Hindi ko sinasadya. Hh. Sipsip. Sipsip lang. Ang sikip, Dodo— puta.”

Sa pangalan, nanginginig ang hinga niya sa ilong. Hinigpitan. Umiikot ang dila sa ulo habang sakal.

“Ganyan. Ganyan. Huwag kang magsalita. Hh-hh. Malapit— putangina, malapit.”

Kiliti sa ugat na gumapang pataas sa gulugod. Panginginig sa hita. Mabigat ang bola sa kamay niya. Natamaan ng puson ang ulo niya nung umangat ako.

Hindi siya umatras. Hinigpitan. Ilong dikit sa tiyan.

“Sorry— hindi— ahh. Doon. Huwag tanggalin. Lunok mo. Lahat. Dodo. Lahat.”

Mas mahigpit. Mas dahan-dahan. Parang ayaw palampasin.

Unang tama — makapal, mainit, marami, diretso sa lalamunan. “Nnghh— puta—” Pangalawa. “Ahh. Lunok—” Pangatlo. Tumitibok sa bunganga niya. Bawat tibok, bagong malapot. Tuhod nanginginig. Kamay nakakuyom sa bato. Bibig nakaawang. “Lahat. Huwag mong— hh— huwag mong iluwa. Ang sikip. Hindi ko mapigilan.”

Sa unang pulso napapikit siya, luha, ungol sa lalamunan na kinain ng agos. Hindi iniluwa. Hinigop. Nilunok. Pangalawa, gumalaw ang leeg, kitang-kita. Pangatlo, may puti sa sulok ng labi.

“Puta, may tumagas— sipsip mo,” paos ko.

Dinilaan niya pabalik. Nilunok. Mabilis ang hinga sa ilong, basang-init sa puson. Hindi umalis hanggang maubos. Hinigop ang butas. Dila sa ulo, sa ugat, sa bola, sa tahi, sa natitirang puti.

Nanginginig pa ako. “Hh. Tama na… dahan. Sensitibo. Puta, dahan.”

“Mm. Konti pa,” sa balat. “May natira.” Dila ulit, maingat. “Wala na sa tela.”

Itinaas niya ang mukha. Nakaluhod pa rin sa pagitan. Labi makintab, luha, lasa sa baba, hininga maikli.

“Ang dami, kuya,” pabulong. “Ang lapot. Ang alat. Mainit pa. Hindi sabon. Hindi ko sinayang.”

“Huwag kang magkwento,” sabi ko, pagod. “Isara mo.”

Hinila niya pataas ang boxers. Zipper, mabagal ulit. Itinaas ko ang camo. Bahagyang isinara ang hita. Tumayo siya — 3'5", damit basang-lamig, labi may lasa pa. Kinuha ang pack. Kinuha ang bidon.

Hindi ko siya hinawakan sa mukha. Hindi ko siya hinalikan. Hindi ko siya inihiga.

“Huwag mo akong hanapin sa araw.”

“Huwag mo rin akong titigan nang matagal,” sabi niya. “May nakakakita. Hindi kita tatawagin.”

“Ikaw ang bababa. Hindi ako.”

Tumango. Pinunasan niya ang labi sa likod ng kamay, tapos parang naalala na may lasa pa. “Alam ko na ang amoy mo. Pag puno ka, kita ko. Bababa ako.”

“Huwag kang magtiwala sa araw.”

“Hindi.”

Umakyat siya una.

Naupo pa ako saglit. Nanginginig pa ang hita. Hinugasan ko ang kamay sa ilog, ang mukha, hindi ang laway sa singit. Umakyat.

Sa itaas may tanod. “Matagal ah.”

“Liko,” sabi ko. “Malabo ang agos.”

Bidon puno. Camo. 5'10". Walang bakat na kita. Si Dodo isinandal ang pack sa puno at kinuha ang sachet ng kape. Hindi tumingin.

Gabi, sa apoy, may mensaheng dumaan sa sandaling signal. *Ingat. Miss kita.* Sumagot ako ng *ingat.* Ang kamay ko amoy ilog. Ang isip ko hindi sabon.

Walang usapan sa unit. Walang pangalan. Kinabukasan sa trail dumaan siya sa likod ko dala ang kargada. Hindi ako lumingon. Normal ang hinga niya. Araw.

May susunod na misyon. Ulan. Poncho. Ibang tela.

Ngayon ang naiwan sa bato ay ito: siya ang bumaba, ako ang pumayag, ang agos ang tumakip, at pag-akyat ay ibinalik namin ang distansya.

Hindi ko siya hinahanap sa liwanag.  

Hindi ako tumatanggi kapag dumating siya sa dilim.

Nagpapachupa't nagpapalunok,  

DzaddyShawn