Field Log #032: Sumilao–Impasugong Farm-to-Market Road, Resupply Escort / 1st Scout Ranger Regiment

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Hindi ako pumunta sa Bukidnon para may hanapin. Pumunta ako dahil may truck ng rasyon at may utos: bantayan ang kargamento hanggang dulo ng farm-to-market road. Tatlong araw dapat. Naging labing-isang araw. Umapaw ang ilog sa kabila. Guho sa daan. Walang makatawid na supply hangga’t hindi humuhupa ang tubig.

Malamig ang hangin bago sumikat ang araw. Mainit at basang-init sa tanghali. Amoy mais. Amoy pulang lupa. Amoy gasolina. Dumidikit ang alikabok sa kuko at sa lace. Ako’y 5'10", 78 kg, lead scout, dalawampu’t apat. Straight. May nobya sa Clark. Dalawang linggo nang hindi kami nagkikita bago pa ako dumating dito. Dalawang linggo nang walang pumihit, pumalibot, o sumakal sa kahabaan ko.

Si Dodong ang laging nasa daan.

Labing-walo. Taga-sitio sa siko ng kalsada. Taga-igib. Taga-hakot ng saging. Minsan bantay ng habal-habal. Ang pinsan niyang may motor ay nasa bayan habang sira ang daan. 3'2". 23 kg. May bihirang kapansanan sa buto mula pagkabata: walang collarbone. Kapag isinara niya ang frame, ang dalawang balikat ay nagtatagpo sa gitna ng dibdib, hanggang sternum, nang walang humaharang na buto. Walang lagutok. Walang tigas. Parang tela na tinupi. Malaki ang noo. Maliit ang mukha. Sarat at paitaas ang ilong. Walang ngipin sa itaas. Walang buhok sa katawan.

Unang araw, akala ko nadulas lang.

Pababa ako mula sa checkpoint. Buong uniporme. M16 sa sling, sa dibdib, sulo paloob. Radio sa kamay. Pataas siya. Timba sa ulo. Basang cogon sa gilid. Sa siko, sumagi ang timba. Sumagi ang kamay niya sa itaas ng hita ko. Hindi tuhod. Hita. Loob-loob.

“Ay, Kuya. Sorry. Madulas e.”

“Sige.” Hindi ako huminto. Nakaipit ang baril sa tagiliran. Maraming nakasagi sa trail. Hindi ko pinansin.

Ikalawang araw. Nakaupo ako sa bato. M16 sa kandungan, kamay sa handguard. Nagtatali ng kaliwang combat boot. Pulang putik sa gulong. Lumapit siya.

“Kuya Shawn, anong oras daw yung truck?”

“Wala pang radyo.”

Nahawakan niya ang lace. Tapos ang gilid ng fatigue. Tapos, saglit, ang loob ng hita. Malapit sa singit. Parang doon kumapit para tumayo. 3'2". Kailangan niyang dumikit. Iyon ang paliwanag ko.

Ikatlong araw. Gripoan. Amoy lumot. Amoy basang kawayan. Hubad ang blouse ng uniporme. Basang panloob na olive drab. M16 naka-sling pa rin sa balikat, sulo pababa. Hinuhugasan ko ang putik sa leeg. Dumaan siya sa likod. Nadunggol ng balikat ang bewang ko. Hindi buto. Malambot. Isang piraso. Palad niya, saglit, sa gilid ng siper. Sa bakat.

Lumingon ako. Hindi ko binitiwan ang sling.

“Sorry ulit, Kuya. Hindi ko sinasadya.”

Kilala na niya ang pangalan. Unang Ranger na nalapitan nang ganito. Curious. Iyon ang sinabi ko sa sarili. Hindi ko siya pinagalitan. Hindi ko rin siya hinarap nang todo.

Ikaapat na araw. Mas malinaw.

May pila sa irigasyon. Fatigue. Naka-unbutton ang itaas. Init. Humahampas ang hangin sa cogon. Tumayo siya sa likod ko. Maghihintay daw ng tubig. Ang noo niya, tagiliran ko na. Kamay: bewang. Hita. Unahan. Umbok. Ang M16, sa harap ko, sa pagitan ng katawan at gripo.

Hindi ko inalis agad. Tiningnan ko siya mula sa itaas.

“Dodong.”

“Kuya?”

“Kamay mo.”

Inalis niya. Namula ang tenga. “Sorry po.”

“Kung may kailangan ka, sabihin mo. Huwag mo akong durunggulan.”

Tumango. Akala ko tapos. Hindi.

Ikalimang araw. Guho sa kabila. Waiting shed. Yero. Semento. Ulan sa yero, tik-tik-tik, tapos huminto. Dalawang kasama ang nasa kabilang siko, tinitingnan ang daan. Ako ang naiwan sa shed. Lamig paglubog ng araw, pero ang katawan ko’y mainit pa. Panloob na olive drab. Naka-unlace ang combat boots. Belt maluwag. M16 naka-sandal sa semento sa pagitan ng mga binti ko, loob ng reach. Dinalhan niya ako ng mais at kape sa plastik.

Naupo sa dulo. Lumipat nang wala na ang yabag sa labas. Tuhod sa tuhod. Palad sa hita. Hintuturo sa singit. Ibabaw ng tela.

“Giniginaw ako, Kuya.”

“Sako.”

Mainit ang hangin sa loob ng pantalon. Hindi sako ang hinawakan. Umbok. Hindi na aksidente.

Huminga ako. Dalawang linggo bago dumating, tapos limang araw na rito. Init. Pulso sa bayag. Dalawampu’t apat, naka-duty, nobya sa Clark, walang butas na kahit ano. Hindi boredom. Presyon.

“Alam mo ba kung nasaan kamay mo?”

“Alam ko.” Mahina. “Kuya… puwede ko bang himasin? Sa labas lang. Kahit sandali.”

Tiningnan ko ang daan. Wala. Tiningnan ko ang baril. Nandito. Tiningnan ko siya. Labing-walo. Nanginginig.

“Sa labas ng pantalon. Iyon lang. Titigil ka kapag sinabi kong tama na.”

“Sige po.”

Dalawang kamay. Kulang pa. Pataas-pababa sa bakat. Tela. Init. Kuskos ng kalyo sa olive drab. Tumigas ako. Naramdaman niya.

“Kuya… lumalaki.”

“Hmm.”

“Ang taba pala kahit nakatago.”

May yabag sa malayo. “Tama na.”

Tumigil. Humiwalay. Dumaan ang isang kasama, tanong kung may radyo na. Wala. Umalis. Akala ko, tapos na ang usisa.

Ikaanim na araw. Likod ng bodega ng copra. Amoy tuyong niyog. Amoy alikabok. Pula ang putik na natuyo sa pantulong.

“Kuya. Wala namang makakakita.”

“Dodong.”

“Yung kamay ko. Sa iyo. Puwede?”

Inis. Pagod. Tigas agad. Naalala ng laman ang kalyo. M16 naka-sling sa likod, sulo pababa, loob ng kamay kung kailangan. Hinayaan ko. Bewang. Singit. Umbok. Tela pa rin.

Ikapito at ikawalo. Pattern. Kami lang. Walang silip. Walang radyo.

“Kuya, hawak?”

Likod ng truck. Sagingan. Shed. Tela muna. Palagi. Baril, palaging malapit.

Ikasiyam. Irigasyon. Walang pila. Walang boses. Amoy basang kawayan. Amoy lumot.

“Kuya Shawn. Gusto ko nang makita. Hindi yung bakat. Yung totoo.”

Kabilang pampang: tubig, kawayan, wala. Akala ko, pag nakitang totoo, aatras.

“Tingnan mo. Hawak pagkatapos. Wala munang iba. Intindi?”

“Intindi.”

Yumukod sa pagitan ng tuhod ko. Isinara ang balikat sa gitna. Hanggang sternum. Walang buto sa pagitan. Nakapasok ang buong itaas niya sa bukaka ko. Parang nawala ang balangkas niya. M16 sa kanan kong tuhod, kamay ko sa stock. Ako ang nagbaba ng siper. Ako ang nagbaba ng pambaba. Lumabas. Tigas. Ugat. Tulo sa ulo.

Napatakip siya ng bibig. Namangha. Natakot. Gutom.

“Kuya… ganito pala kalaki. Ang haba. Ang init. Akala ko tela lang ang lumalaki.”

“Hawakan mo. Dahan-dahan.”

Dalawang palad. Mainit. Magaspang. Hindi magkadaop. Pataas mula sa baba. Hinliliit sa tulo. Napaigtin ako.

“Uhh.”

“Masakit, Kuya?”

“Hindi. Pataas-pababa. Huwag mong kiskisin nang todo.”

Ilang minuto. Balat sa balat. Amoy tubig. Amoy lalaki. Walang bibig. Hawak lang.

“Tama na. Isuksok mo.”

Isinuksok. Nanginginig. Akala ko doon na.

Hindi.

Ikasampu. Kapag kami lang: labas. Hawak. Shed. Sako ng bigas. Maliit ang kamay. Mainit. Hinahayaan ko. Matagal nang walang pumalibot. M16, palaging sa loob ng bisig o sa sling.

Minsan, salsal.

“Dahan-dahan. Huwag mong bilisan. Pautog lang.”

“Bakit po hindi pa ilabas?”

“Ayoko. Hawak.”

Shlick. Shlick. Ungol ko, pigil. Ungol niya, parang siya ang nauubos. Hila. Suksok. Alis.

Hanggang sa hapon na hindi ko na binalik.

Waiting shed. Alas-kwatro. Walang truck. Ulan ulit sa yero, tapos init. Panloob na olive drab. Unzip. Ari sa kamay niya. Basang tulo. Sikip ng dalawang palad. M16 naka-sandal sa bangko sa tabihan, loob ng kaliwang kamay.

“Kuya, ang init na nitong ulo.”

“Uhh. Sige. Huwag kang hihinto.”

Bayag, sikip. Bewang, laban sa kamay niya. Kapit sa bangko.

“Dodong—lalabas—”

“Sige, Kuya—”

Putok. Malapot. Marami. Mainit. Kamay. Ulo. Tiyan. Laylayan ng panloob. Semento. Hingal.

Hindi siya tumakbo. Inamoy.

“Ang dami… Kuya. Malapot.”

Hintuturo. Tulo. Amoy. Dila.

Naupo ako. Hingal. Pinanood ko. Hindi ko inalis ang kaliwa sa tabing baril.

“Anong lasa?”

“Maalat. Mainit pa. May pait sa dulo. Dumikit sa dila. Gusto ko pang tikman.”

Dila ulit sa daliri. Dila sa natitira sa ulo. Hindi subo. Kumuha ako ng basahan sa pack. Pinahid ko ang tiyan at ang laylayan. Tapos, tingin niya.

“Kuya. Bukas birthday ko. Huling araw ko sa labing-walo. Labing-siyam na ako. Gusto ko… yung bibig ko. Sa iyo. Kahit minsan. Regalo.”

Alis ang unit kinabukasan ng lift-out, isang araw pagkatapos ng kaarawan. Alam namin pareho.

“Bukas. Hindi ngayon. Kung masakit, hihinto ka.”

“Sige po.”

Ikalabing-isa. Kaarawan niya. Huling araw niya sa labing-walo. Hapon. Kubo. Walang kapitbahay. Basang-init ang hangin ng Bukidnon. Dumidikit ang panloob na olive drab sa dibdib. Amoy basang kawayan sa dingding. Amoy ulan na natuyo sa yero. Inalis ko ang fatigue. Pambaba na lang. M16 naka-sandal sa sulok ng dulang, sulo sa pader, loob ng reach mula sa upo.

“Regalo,” pabulong.

Naupo ako sa dulang. Bukaka. Siya sa pagitan. 3'2". Noo tapat sa umbok. Tumango ako.

Hinila ang pambaba. Lumabas. Hawak. Haplos. Yukod. Walang ngipin sa itaas. Ulo, pumasok sa gilagid at dila.

“Slurp… mmmff…”

“Dahan-dahan. Ingat sa baba.”

“Glkk—Kuya—hhnn—”

Walang kuskos sa itaas. Sikip ng labi. Laway sa bayag. Basang tunog sa kubo. Naduwal. Hinto. Bumalik. Akay ko sa noo. Bilis lang. Hindi puwersa.

“Uhh. Ganyan. Hinga. Subo.”

Tupi ng balikat hanggang sternum. Lalong lapit. Puno ang bibig. Umbok sa leeg.

“Lalabas na. Lunok kung kaya.”

Putok sa loob. Malapot. Mainit. Sagana.

“Gllkk—mmmph—”

Tulo sa sulok. Dila. Lunok ng kaya.

Sahig. Hingal. Luha sa mata dahil duwal. Ngiti.

“Kuya… puno ang bibig ko. Mainit. Dumikit sa gilagid. Happy birthday sa akin.”

“Happy birthday, Dodong.”

Bumalik ako sa post bago dumilim. Naka-uniporme na ulit. M16 sa sling. May duty.

Kinabukasan, lift-out. Siko ng daan. Pula ang alikabok sa gulong. Nandoon siya. Labing-siyam na.

“Salamat, Kuya.”

“Alagaan mo ang sarili mo.”

5'10" sa truck. 3'2" sa siko. Una, akala ko nadulas. Huli: kamay, pautog, putok sa palad, dila sa daliri, bibig sa hapon ng kaarawan niya.

Hindi ito nakasulat sa opisyal na report.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn