Malamig ang Tiles, Mainit ang Hapon: Ang Scout Ranger sa Boarding House 🏠

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 5'10. Taga-Tarlac. Scout ranger, naka-leave. Hindi ako estudyante rito sa QC. Nakitira lang ako sa boarding house kasi malapit sa tropa at sa garahe ng motor. Tatlo kami sa kwarto. Yung dalawa, estudyante, maaga umalis. Ako, bakasyon. Kapag may gana, gala o long ride. Kapag wala, ako ang naiiwan.

Si Mam Nancy ang may-ari, late forties, kabilang bahay. Mabait, strikto sa upa. Asawa sa abroad. Dalawang anak: si Kristian, nurse, mas maikli sa’kin nang kitang-kita—hanggang sa balikat ko lang kung magkatabi kami sa gate; at si Arjay, labing-siyam, 4'7", payat, maputi, may braces. Unang kita pa lang kay Arjay, alam ko na. Bakla. Wala akong issue. Sanay na ako.

Huwebes. Mainit. Amoy luma na kumot. Amoy pawis sa unan. Sa labas, plato, TV, tambutso. Tahimik ang pasilyo. Wala pang chat. Paglabas ko ng CR, basang tiles, amoy homing. Hindi na ako nagbihis. Tablet. Porn. Ilang araw akong walang palabas.

Hinawakan ko na. Precum sa hinlalaki. Bumukas ang pinto.

Si Arjay. Walang katok. Amoy soap. Sa harap ko, lalo siyang maliit. Five-ten ako. Four-seven siya. Hanggang dibdib ko lang ang ulo niya kung tumayo.

“Shit—” Itinakip ko ang tablet. Malamig ang glass sa init at basa. Dumulas. May mantsa agad.

“Ay. Sorry. Busy ka.”

“Anong ginagawa mo rito?”

“Charger. Akala ko nandito.” Tumingin siya sa mantsa. “Ikaw ha.”

Hinila ko ang unan. “Labas ka muna.”

Umupo siya. Mainit ang hita niya. “Ang sungit. Ikaw ‘yan eh. Kung ‘di ka lang gwapo, natawa na ‘ko.”

“Arjay. Anong kailangan mo?”

“Birthday ko sa Sabado. Magluluto si Mama. Inaaya ko kayo. Punta kayo.”

“Sige.”

“Wala kang dala, ‘no?”

“Wala. Pag nagka-pera, sine na kita.”

“Pakita mo.”

“Ha?”

“‘Yun. Tingnan ko lang.”

“Kanina, maliit daw.”

“Biro lang. Saglit. Please.”

“Anak ka ni Mam Nancy.”

“Alam ko. Hindi ako maingay. Tingnan ko lang. Iba kasi ‘yung sa’kin.”

“Saglit. Tapos alis ka.”

Inalis ko ang unan. Itabi ko ang tablet sa kanan, screen pataas. Precum sa glass. Tumayo sa hangin ng bentilador.

“Patigasin mo pa.”

“Arjay.”

“Naka-bukas pa ‘yung video mo.”

“Umupo ka doon. Huwag dikit.”

“Oo na.”

Dinampian ko. Slippery.

Kinuha niya ang tablet. “Ako na.”

“Hoy—”

Sikal. Sobrang higpit.

“Aray. ‘Wag ganon.”

“Sorry.” Binagalan. “Ganito?”

Tumango ako.

“Grabe. Malaki ka. Mas malaki ka pa kay Kuya Kristian. Tsaka mas matangkad ka pa sa kanya, kitang-kita. ‘Yung sa kanya, nasalsal ko na. Kasya. ‘To, hindi. ‘Di kasya.”

Napatigil ako. Hindi sa kamay niya. Sa pangalan. Nakita ko na si Kristian sa gate, naka-scrub minsan, mas maikli, hanggang sa balikat ko. Pamilya silang magkakasama sa kabilang bahay. Iba pala ang laro sa loob. Hindi ko agad naisipang tumawa. Naiwan lang sa dibdib, mabigat.

“Bakit mo nakikita ‘yun?”

“Matagal na. ‘Wag mo nang itanong.” Kinalatog ang tsinelas. “Sabi niya, masarap magpachupa. Ikaw, natry mo na?”

“Oo.”

“Sa nobya mo? O iba?”

Hindi ako sumagot. Sa nobya, ayaw. Sa Tarlac, pinsan. Hindi lantad.

“Bakit—”

Bago lumuhod, ibinaba niya ang tablet sa kaliwang unan. Screen pababa. Saka siya pumasok sa pagitan ng mga hita ko. Maliit ang balangkas niya sa pagitan ng mahaba kong binti.

Init. Basa. Bibig.

Dila sa hiwa. Laway sa bayag. Labi sa korona. Sikip. Braces. Hindi kasya ang kabuuan. Lampas kalahati, saka kamay sa puno.

“Arjay—putangina—”

Higop. Slurp. Dulo sa malambot na parte.

Nahiga ako. Amoy pawis. Cabezera sa dingding.

Kamay sa utong. Kamay sa bayag. Iliuwa. Malamig ang hangin. Saka bayag. Dila sa perineum. Paligid ng butas. Hindi pasok. Himod sa hita.

“Saan mo nakuha ‘yan?”

“Kay Kuya. Turo niya.”

Naiisip ko si Kristian sa gate. Mas maikli. Hindi ko masabi.

“Tama na muna—”

Hindi tumigil. Dila sa tiyan, saka sa butas ng titi.

“Ang alat.”

Sinubo ulit. Ritmo. Kamay sa hindi masuot. Sumabay ako. Hinawakan ko ang buhok niya.

“Malapit na. Bilisan mo. Higpitan mo.”

“Mm.”

“Arjay—heto—”

Pumutok ako sa dila, sa lalamunan, sa sulok ng labi. Marami. Lunok. Higop. Sensitibo.

“Oy. Tama na. Sakit.”

Linuwa. Pinakita. Nilunok.

“Sarap.”

“Sino mas masarap, ako o kuya mo?”

Sa utak ko, pamilya ang usapan. Hindi lasa.

“‘Wag mo ‘kong papiliin. Pero ikaw, mas malaki. Mas matangkad ka pa sa kanya. Pareho lang ‘yung lasa.”

Naupo sa sahig. Pinahid ang labi sa sando. Lupaypay, pulang-pula.

“Isa pa.”

“Hindi.”

Dila ulit. Tumayo nang masakit. Hinawakan ko ang balikat niya. Payat. Maliit sa kamay ko.

“Tama na. Baka hanapin ka. Baka may tumawag. May possible na ride.”

“Sabado. Pumunta ka.”

“Oo. Alis ka na.”

Tumayo siya. Hanggang dibdib ko ang ulo niya. “Naka-lock ba ‘to kanina?”

“Hindi. Kaya nakapasok ka.”

“I-lock mo next time.”

“Sige. Labas.”

Tsinelas. Isa. Dalawa. Pinto. Hinga ng pasilyo. Kahoy sa frame. Click. Yapak. Wala na.

Ako, naiwan sa gilid ng kama. Hawak ko pa. Lupaypay. Basang-basa. Tablet, screen pababa. Wala pang text.

Maligo. Buksan ang bintana. I-lock ang pinto. Hindi ko alam kung umuwi si Kristian. Mas maikli siya sa’kin. Mas maliit din, sabi ni Arjay. Ayaw ko munang makita siyang nakatayo sa gate.

Alam ko na si Arjay mula umpisa. Wala akong problema doon. Ang problema, bukas pala. Ngayon, hindi na. Ang isip sa kapatid nila, hindi agad umalis kasama niya.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn