Grid 44-Bravo: Ang Lumulunok sa Likod ng Generator👄💦

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Hindi ko na kailangang tingnan ang Casio G-Shock. Alam ko na ang ikot ng gabi sa Grid 44-Bravo. Sampung minuto bago ang palitan sa perimeter. Sapat na.

Ang detachment ay nakatayo sa gilid ng bundok sa Central Luzon, malayo sa kalsada, malayo sa ilaw ng baryo. Diesel, ulan, putik, at talahib. Ang guard house ay may ilaw. Ang likod ng generator house ay wala. Doon, ang lumang makina ay umuugong nang tuluy-tuloy—mabigat, metaliko, nagva-vibrate sa basang semento—isang cone of silence na nilulunod ang hingal, ang zipper, ang basag na ungol.

Katatapos ng labindalawang oras na patrol. Mabigat ang fatigue pants sa natuyong putik at ulan. Masakit ang inner thighs sa chafing ng damp BDU canvas. Pawisan ang singit. Basang-basa ang boxers sa init at pre-cum. Matagal nang naiipit ang tarugo—ugat na ugat mula pa hapon, namumula ang ulo, may malagkit na sinulid sa tela.

Hindi ito unang gabi.

May nakasanayan na. Isang maliit, payat na lokal. Walang pangalang ginagamit namin kapag gabi. Dumadaan siya sa perimeter kapag alam niyang may night shift sa generator. Tahimik. Handang tumanggap. Transaksyon. Primal. Walang tanong sa umaga.

Nakasandig ako sa mainit na pader ng makina. Ang init ng metal ay dumaan sa BDU blouse. Amoy napasong langis, diesel exhaust, basang semento, kalawang na drum, at malamig na hanging-ulan mula sa talahiban. Isinabit ko ang sling ng M4. Kinalag ang buckle ng web belt. Ibaba ang zipper. Inilabas ko ang kargada sa garter ng boxers.

Dumampi ang malamig na hangin sa namumulang ulo. Makapal. Mainit. May gumagapang nang malapot na pre-cum sa corona, pababa sa ugat. Tumayo ito nang tuwid, tumitibok, mabigat sa hangin.

May kaluskos sa pagitan ng stacked fuel drums. Lumabas siya mula sa dilim. Maliit. Bansot. Payat, buto-buto ang balikat sa basang damit. Dilat ang mata. Basang labi. Hindi gulat. Gutom.

Tumingin siya sa tarugo ko. Tumingin ako sa kanya.

“Pwede?” tanong niya, paos, lunod sa ugong.

Tumango ako.

Lumapit siya. Umupo sa tuhod sa basang semento at putik. Ang malamig na tubig-ulan ay umakyat sa tuhod niya. Inabot niya ang dalawang kamay. Malamig pa ang palad, pero agad na sumiksik sa init ko.

Hindi magkasara ang mga daliri sa kapal. Kulong ang base sa maliit niyang palad. Pinahid niya ang pre-cum sa buong haba—mula ulo pababa sa ugat, pabalik sa ulo. Pagkatapos ay mabilis. Madiin.

“Putangina,” hingal niya, malapit sa laman ko. “Ang taba. Hindi ko maikulong. Ang haba… mula base hanggang ulo, lampas sa palad ko. Mainit, Shawn. Parang bakal na may ugat. Amoy mo… pawis, baril, gubat, tapos itong malagkit sa dulo. Maalat. Medyo pait. Malapot na pre-cum.”

Pumuputok ang ugat sa bawat hagod. May tunog ng basa sa bawat stroke. Tumingala siya. Amoy pawis at ulan ang mukha niya.

Nang nanginginig na ang base, inilagay ko ang mga kamay sa buhok at batok niya. Tumingala siya. Binuksan niya ang bibig. Dilat. Basang dila. Handa.

Ibaba ko ang balakang. Pumasok ang namumulang ulo sa masikip niyang labi.

Sikip. Dahil maliit siya, ramdam ko ang pagka-inat ng bibig niya sa paligid ng corona. Ang dila niya ay dumikit sa ilalim ng ulo, pagkatapos sa hiwa.

Humigop siya, tapos binitiwan saglit para huminga sa ugong ng makina.

“Ang laki sa bibig,” paos niya, laway sa labi. “Punong-puno. Hindi ako makahinga nang diretso. Ang ulo mo, makapal, dumudikit sa langit-langit. Ang ugat, kiskis sa dila. Mainit. Mabigat. Lasang asin at pawis at itong malapot mo.”

Ibinaon ko ulit. Sentimetro-sentimetro. Ang makapal na ugat ay dumaan sa ngipin, sa langit-langit, hanggang tumama ang dulo sa lalamunan. Tumama ang bayag sa baba at pisngi niya. Bumaon hanggang base.

GLUCK.

Naramdaman ko ang kalamnan sa leeg niya—mainit, masikip, gumagalaw. Hinawakan niya ang hita ko sa ibabaw ng BDU. Lumuluha ang mata sa lalim, pero hindi umatras.

Doon ako pumutok.

Unang bugso. Mainit. Makapal. Malapot. Diretso sa pader ng lalamunan.

THROB.

“Mmmgh… gluck—”

THROB. THROB. THROB.

Sunod-sunod. Bawat piga ng bayag, pumupulso ang tarugo sa loob ng bunganga niya. Naramdaman ko ang lunok niya—gluck, gluck, gluck—ang leeg na yumayakap at tumatanggap.

Hinawakan ko ang batok niya habang humuhupa ang pulso. Siya ang nanatili. Sinipsip niya ang huling tibok. Dinilaan ang hiwa.

Dahan-dahan kong hinugot.

POP.

May malapot na sinulid ng laway at puti mula sa dulo ko papunta sa dila at baba niya. Nanginginig siyang nakaluhod, hinihingal, hawak ang leeg. Inangat ko ang baba niya.

Inilabas niya ang dila. May puti pa. Dinilaan niya ang labi. Tumingin sa akin, paos, basag ang boses, luha at ulan sa pisngi.

“Nalunok ko lahat,” hingal niya. “Ang dami, Shawn. Hindi patak-patak. Bugso. Mainit pa sa leeg. Malapot. Parang gatas na pait-alat, mas mabigat kaysa pre-cum. Amoy mo pa rin sa bibig ko—pawis, laman, gubat. Ramdam ko pa ang hugis. Ang haba, tumama sa lalamunan. Ang taba, hindi ako makasara ng ngipin. Punong-puno ang bunganga. Masarap sa sikip. Masarap lunukin kasi wala nang natira sa uniporme mo.”

Tumango lang ako. Hindi ko inalis agad ang daliri sa baba niya. Isang segundo. Dalawa. Ramdam ko ang nanginginig niyang hininga sa balat ko. May gusto akong sabihin. Wala akong sinabi.

Pinunasan ko ang dulo sa loob ng boxers—mainit pa, basang-basa, walang tulo sa BDU. Ipinasok pabalik. Zipper. Buckle. Sling ng M4 sa balikat. Bawat galaw ay mabagal at sinadya. Bumalik ang katawan sa pagiging operator. Pantay na ang dibdib. Wala nang kirot sa bayag. Malinis ang canvas. Pero hindi agad nawala ang init sa palad ko—ang init ng buhok niya, ang init ng leeg niya.

Tumayo siya nang kusa. Nagsipilyo ng tuhod sa pantalon. Tumingin pa sandali sa akin, may laway sa baba, may maliit na ngisi, hawak pa ang leeg na parang ramdam pa niya ang init.

“Salamat,” bulong niya. Hindi malakas. Hindi para sa generator. Para sa akin.

Hindi ko sinagot. Hindi dahil wala akong narinig. Dahil kung sasagot ako, baka hindi na transaksyon.

Pagkatapos ay nawala siya pabalik sa dilim ng drums at talahib. Ang ulan ang tumakip sa bakas ng tuhod niya sa putik. Walang pangako. Walang pangalan. Pero may naiwan.

Tinalikuran ko ang generator house.

Naglakad ako palabas mula sa ugong papunta sa ilaw ng guard house. Pantay ang hakbang ng combat boots sa semento, pero mas mabigat ang bawat hakbang kaysa kanina. Humina ang makina sa likod ko hanggang maging malayong ugong na lang. Pinunasan ko ang palad sa fatigue trousers. Hininga, malalim, pantay.

Ang katawan ay tapos na. Ang dibdib, hindi pa.

Sa ilaw ng guard house, may anino ako sa pader. Sundalo ulit. M4 sa balikat. Web belt sarado. Pero sa dila ko, wala. Sa kanya, nandoon pa ang lasa ko. Iyon ang unang naisip ko, at ayaw ko sanang maisip.

Radio. Pindot.

“Post 2, all secure. Negative movement.”

Ang boses ko ay malamig at pamilyar. Ang kamay ko sa radio ay hindi nanginginig. Sa likod, patuloy ang generator. Sa unahan, basang perimeter. Sa loob ng BDU, wala nang ebidensya.

Sa loob ko, may natira: ang tanong niyang “Pwede?”, ang “Salamat” niya, at ang sampung minutong hindi ko masasabi sa sitrep.

Bumalik ako sa pwesto. Tumingin sa dilim kung saan siya nawala. Wala na. Ulan na lang, at talahib, at ang ugong na muling naging ordinaryong ingay.

All secure.  

Hindi lahat.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn