Dodo, Part 2 - Hapunan at Almusal sa Gubat: Ang Porter sa Ilalim ng Poncho

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Gabi. Ulan.

Limang araw na kaming hindi naliligo nang ayos. Ang gubat ay basa at mabigat; ang hangin ay may putik, basang dahon, at pawis na hindi na kayang takpan ng anumang soap na natira sa pack. Nakaupo ako sa loob ng sarili kong poncho shelter, dalawampung hakbang mula sa apoy ng unit. Sapat ang layo para hindi marinig ang bawat hinga. Hindi sapat para makatakas sa amoy ng field.

Ang bubong ng poncho ay mababa. Kapag nakaupo ako, halos tumatama ang ulo ko sa tela. Mainit sa loob kahit malamig ang ulan sa labas, parang hininga ng basang laman na nakakulong. Ang camo pants ko ay putik hanggang tuhod. Sa ilalim, gray checkered boxers na dumidikit sa balat. Tatlong araw at kalahati na akong walang labas. Ang tarugo ko ay hindi lang tigas. Puno. Mabigat ang bola. May maliit na mantsa sa harap ng tela, malapot, mainit pa sa balat tuwing gumagalaw ako.

Ako si Shawn. 28. 5'10". Scout ranger.

Sa bahay, may taong naghihintay ng mensahe. May unan na amoy sabon, hindi putik. May leeg na hinahalikan ko pagkatapos ng mahabang biyahe, may palad na bumababa sa tiyan ko kapag hindi pa ako handang magsalita. Dalawang linggo na ang huli naming gabi bago ako umalis. Buong araw, habang may ruta at radyo, hindi ko siya naisip. Ngayon, sa poncho, bumabalik siya hindi bilang pangalan o mukha kundi bilang init na wala dito. Kama. Sabon. Palad.

Wala iyon sa gubat.

Ang meron ay si Dodo.

Local porter. 19. 3'5". 38 kilo. Payat hanggang buto sa balikat, manipis ang leeg, kitang-kita ang tadyang kapag basa ang damit. Tahimik. Kilala niya ang gubat nang mas maaga kaysa sa amin. Dalawang misyon na siyang kasama. Sa una, wala. Sa pangalawa, sa tabing ilog, may nangyari. Hindi planado. Hindi pinag-usapan pagkatapos. Alam niya ang amoy ko kapag puno. Alam ko ang paraan niyang huminga kapag gusto niya ng lasa. Hindi ko siya hinahanap sa liwanag. Hindi rin ako tumatanggi kapag dumating siya sa dilim.

May yumapak sa putik sa labas.

“Kuya Shawn.” Manipis ang boses, pamilyar sa ulan. “May dala akong tubig. Mainit pa. Gusto mo?”

Itinaas ko ang gilid ng poncho.

Pumasok siya nang nakayuko, sanay sa mababang tela. Ang 3'5" niyang katawan ay agad napuno ang espasyo sa harap ng 5'10" ko. Amoy ulan, pawis, at goma ng bag. Naluhod siya. Ang tuktok ng ulo niya ay tumama sa gitna ng dibdib ko. Hindi umaabot sa leeg. Ang balikat niya ay nasa antas ng tiyan. Mula sa labas, ang poncho ay nakaumbok lang — parang nakaupo ako nang nakayuko, nag-aayos ng gamit. Ang ulan ang tumatakip sa yapak. Ang mababang tela ang tumatakip sa katawan.

Hindi siya agad nagsalita.

Tumingin siya pababa.

Una, ang init: dalawang katawan sa siksikan, basang tela, walang daanan ng hangin. Pangalawa, ang amoy. Hindi lang field. May idinagdag na alat mula sa akin — mabiro, maalat, amoy lalaking limang araw nang hindi nahuhugasan ang singit. Pangatlo, ang bakat. Ang boxers ay masikip. Ang hugis ay tuwid pataas. Ang ulo ay kitang-kita sa outline. Ang bola ay nakaumbok. Ang mantsa sa harap ay kumikinang kahit mahina ang liwanag mula sa malayong apoy.

Hindi siya nahihiya sa pagtingin. Hindi rin siya nagmamadali. Parang tinitimbang niya kung gising pa ang unit, kung kaya pa ng lalamunan niya, kung papayag ako ulit.

Naramdaman ko ang tarugo ko na tumibok sa tela, parang alam nitong may mata. Dumikit ang boxers sa ulo. Tumulo pa ng kaunti ang precum, mainit sa loob ng tela.

Hindi ako nalibugan dahil sa mukha niya. Nalibugan ako dahil sa limang araw, sa bigat ng bola, sa init ng siksikan, sa kaibahan ng katawan namin, at sa katotohanang ang palad na wala dito ay hindi makakatulong sa akin ngayong gabi. Ang meron ay ang 3'5" na nakaluhod, ang ulo sa dibdib ko, ang tingin sa bakat.

“Ang tigas mo na naman, kuya,” mahina niya. Hindi palabas. Observasyon. “Amoy puno ka. Amoy gubat. Amoy gusto nang labas. Kanina pa, nung nag-aayos ka ng poncho. Nakita ko yung mantsa.”

Hindi ako umimik agad.

Pagod ako. Mabigat ang bola. At totoo ang sinabi niya. Nakita niya. Hindi aksidente ang pagdating niya ng tubig.

“Ilang gabi ka nang ganiyan,” dagdag niya. “Hindi mo ako tinatawag. Pero nandito ka sa malayo sa apoy. Kaya ako dumating.”

Naramdaman ko ang pulso sa ugat, ang kiliti sa ilalim ng baras, ang init sa leeg kahit basang-lamig ang hangin sa labas.

“Gusto mo?” tanong ko nang pabulong.

Hindi siya nagtango agad. Tumingin siya sa mata ko, tapos sa bakat, tapos ulit sa akin.

“Oo. Kung papayag ka. Tahimik ako. Hindi ako iingay. Ang ulan ang tumatakip. Pagkatapos, aalis ako kung gusto mo. O dito, kung papayag ka ring matulog.”

“Tubig muna,” sabi ko.

Inabot niya. Uminom ako. Mainit nga. Hindi iyon ang ininom niya.

Hinayaan ko siyang gumalaw.

Ang maliit niyang kamay ay humila ng zipper. Mabagal, hintay sa bawat ngipin ng metal para matakpan ng ulan. Hinila niya pababa ang boxers hanggang hita. Ang tarugo ko ay tumayo sa mainit na hangin sa loob ng poncho — mahaba, makapal, ugat na kitang-kita, ulo na maitim at makintab sa malapot na precum. Amoy maalat. Amoy hindi naliligo. Amoy limang araw.

Yumuko si Dodo. Ilong muna, hindi dila. Mahabang singhot sa kahabaan, mula bola hanggang ulo, parang binabasa ang araw sa amoy.

“Ang taba,” bulong niya. “Amoy gubat talaga. Gusto ko. Hindi ko kailangan mong sabihin na magmadali.”

Dila. Mainit. Basang-basa. Umiikot sa ulo, himod sa butas, higop ng precut na parang sinusukat ang lasa bago isubo. Ang palad niya ay humawak sa baras. Hindi mabalot. Ang daliri ay hindi umabot sa kabila. Salsal na dahan-dahan habang dila.

Naramdaman ko ang init, ang basang himod, ang presyon ng maliit na kamay na hindi sapat — at dahil doon ay mas kita ang kapal.

“Subo,” sabi ko, paos.

Isinubo niya ang ulo nang dahan-dahan.

Hindi show. Hindi malakas na slk. Mahigpit. Sakal.

Ang labi niya ay nakaunat hanggang mawala ang hugis. Ang bunganga ay masikip, parang singsing na ayaw paluwagin. Ang dila ay nakadikit sa ilalim ng ulo, hindi pumapadyak, kaya walang tunog na aabot sa labas. Ang lalamunan ay unti-unting sumikip habang isinusubo niya ang kalahati. Ubo siya sa lalamunan, napakatahimik, luha sa sulok ng mata. Hindi niya tinanggal.

Ako naka-recline sa backpack. Isang kamay sa sahig ng poncho. Ang kabila sa gilid ng tela, para manatiling sarado. Biti nakabuka. Balakang bahagyang nakaabante. Mula sa taas ko, ang tuktok ng 3'5" niyang ulo ang gumagalaw sa ilalim ng mababang bubong. Manipis na leeg. Butong balikat. Walang makakakita mula sa labas kundi umbok.

Ang sikip ang unang naramdaman ko. Hindi ang lalim. Ang sikip. Parang ayaw palabasin ng labi. Parang may pulso ang bunganga. Dumaan sa isip ko ang kama sa bahay, ang sabon, ang palad na mas malaki sa palad niya. Wala iyon. Ang meron ay ang sakal na tahimik, at ang katotohanang kaya kong itago ito sa ilalim ng poncho dahil sapat siyang liit.

“Lalim pa,” pabulong ko. “Kalahati. Huwag kang magmadali. Huwag kang mag-ingay.”

Kalahati. Ang lalamunan niya ay sumikip sa ulo. Laway tumulo sa bola, sa boxers, sa camo, walang tunog. Isa pang tahimik na ubo. Luha sa pisngi. Tinuloy niya. Kitang-kita sa leeg ang galaw, parang may nilulunok nang dahan-dahan kahit wala pa.

Ang kamay niyang hindi kasya ay sinalsal ang natitira. Ang kabila ay humawak sa bola, pisil sa bigat, haplos sa ilalim.

“Ang bigat,” mahina niya, boses nakasakal. “Puno. Mainit. Hindi pa lahat kagabi, no? Wala kang gabi.”

“Huwag kang magsalita,” sabi ko. “Sipsip lang. Hh. Ang sikip. Putangina, ang sikip.”

Walang malakas na slp. Walang malakas na ghk. Laway at presyon lang. Amoy pawis, ulan, tarugo, precut. Sa bawat dahan-dahang ulos, tumatama ang ulo sa lalamunan. Hindi siya tumigil.

Nagsimula ang kiliti sa ilalim ng baras, gumapang pataas sa gulugod. Bigat sa bola. Panginginig sa loob ng hita.

Ang bewang ko ay unti-unting umaangat mula sa sahig ng poncho. Hindi utos. Reflex. Ang tightness ang humihila pataas.

“Malapit na. Huwag mong tanggalin. Doon mo lunukin. Lahat. Dodo. Lunok.”

Hinigop niya nang mas mahigpit, mas dahan-dahan, mas sakal. Umiikot ang dila sa ulo nang tahimik, parang ayaw palampasin ang unang pulso.

Sumabog ako.

Unang tama — makapal, mainit, marami, diretso sa lalamunan. Nnghh. Pangalawa. Pangatlo. Bibig nakaawang, tuhod nanginginig, bewang nakaangat, kamay nakakuyom sa sahig. “Ahh. Puta. Lunok. Lahat. Ang sikip. Hindi ko mapigilan.” Tumitibok ang tarugo sa bunganga niya. Bawat tibok, bagong malapot na puti. Init ng labas. Mahigpit na sipsip na walang tunog. Leeg na gumagalaw sa lunok.

Hindi siya tumigil hanggang maubos. Hinigop. Tinanggap. Nilunok. Walang tumagas sa labi palabas ng poncho. Pagkatapos, dila sa ulo, sa baras, sa natitirang puti. Mahaba. Maingat. Parang ayaw mag-iwan ng ebidensya sa tela.

Itinaas niya ang mukha. Labi makintab. Luha. Hininga maikli.

“Akin lahat, kuya. Ang dami. Ang lapot. Ang alat. Mainit pa. Hindi ko sinayang.”

Hinila niya pataas ang boxers. Isinara ang zipper nang mabagal. Parang walang nangyari. Ang poncho ay nakaumbok nang normal.

“Salamat,” sabi niya. Hindi pababa. May utang na lasa, hindi utang na loob. “Kung may oras ka ulit, nandito lang ako. Hindi ako maghihintay sa apoy.”

Hindi siya lumabas.

Tumingin siya sa akin. Pagod ang mukha ko. Basang-basa pa ang tarugo sa loob ng boxers.

“Malamig sa labas,” sabi niya. “Yung cub ko basa. Pwede ba dito. Isang kumot mo lang, alam ko. Siksikan. Hindi ako gigalaw kung ayaw mo.”

19. 3'5". Kaka-lunok. Tinitignan ako nang diretso, hindi nanghihingi ng lambing. Nanghihingi ng init.

“Dito ka,” sabi ko. “Isang kumot. Pag may tumayo sa unit, wala kang imik.”

“Wala.”

Gumapang siya palapit. Nahiga ako nang bahagyang naka-side, likod sa backpack. Dumikit siya sa harap ko. Ulo sa dibdib, hindi umaabot sa leeg. Ang 3'5" niyang katawan ay natatakpan ng 5'10" ko, parang natatago sa anino ng mas mahabang katawan. Inilatag ko ang iisang kumot mula leeg namin pababa. Manipis. Amoy basang tela. Sapat para itago ang hugis.

Init ng buto niya sa dibdib ko. Hininga sa damit ko.

“Gabi, kuya.”

“Gabi.”

Sarado ang mata ko. Magaan na ang bola. Ang ulan ang naging metro ng tulog.

Nakatulog ako.

Si Dodo, hindi agad.

Sa ilalim ng kumot naramdaman niya ang init ng katawan ko na parang pader. Amoy pawis, field, at ang tamod na kaka-lunok niya, natitira sa labi at sa ilong. Naramdaman niya ang posisyon: ulo sa dibdib, hita ko na bahagyang bukas, tela ng boxers na mainit pa. Bumalik ang gutom hindi dahil kulang ang una, kundi dahil alam niyang may natitira pang lasa sa balat, at dahil ito lang ang oras na hindi ako nakatingin.

Gumapang siya pababa dahil iyon ang kaya ng taas niya. Hindi siya makakaabot nang nakadikit sa dibdib. Kailangan niya ang pagitan ng hita.

Dahan-dahan. Hintay sa bawat hinga ko. Ulo umalis sa dibdib. Katawan dumausdos. Mukha sa gitna ng hita. Ang kumot ay nanatili sa leeg ko. Mula sa labas, umbok lang. Natutulog na tao.

Hininga niya sa tela. Kamay sa bakat, sa ibabaw muna — himas sa hugis, pisil sa tigas na bumabalik, haplos sa bola — bago isuksok ang kamay sa loob ng waistband.

Hinila niya pababa ang boxers sa ilalim ng kumot hanggang lumabas ang tarugo: basang-basa pa sa laway, malambot-lambot pa, tapos tumigas sa init ng palad.

Salsal. Mabagal. Mahigpit sa ulo, hindi sapat sa haba. Singhot. Dila sa butas. Higop ng natitirang lasa.

Naramdaman ko ang kiliti bago ako ganap na gising. Parang panaginip na basang-init, mabigat sa singit.

Isinubo niya nang dahan-dahan, mahigpit, sakal. Labi nakaunat. Bunganga singsing. Dila nakadikit. Walang tunog.

Gising ako sa tightness, hindi sa ingay.

Binuksan ko ang mata. Dilim. Poncho. Ulan. Kumot sa leeg.

Umbok sa gitna. Pataas. Pababa. Dahan-dahan.

Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko. Alam niya. Alam ko.

Ang sikip sa ilalim ng tela. Ang 3'5" na nakatalubong sa kandungang bahagi ng 5'10". Ang kama sa bahay. Ang sabon. Ang palad doon na hindi kailanman ganoon kasikip dahil hindi kailanman ganoon kaliit ang bunganga. Dito, ang sakal ang buong punto.

Kamay niya sa hindi kasya. Kamay sa bola. Kiliti pataas. Bigat bumabalik. Hita nanginginig.

Bewang umaangat ulit sa ilalim ng kumot.

“Hh. Ang sikip. Umaangat na naman.”

Mas mahigpit. Mas dahan-dahan. Ulo tumatama sa lalamunan.

Malapit.

Hinayaan ko.

Unang pulso sa bunganga niya sa ilalim ng kumot. Nnghh. Pangalawa. Pangatlo. Bibig nakaawang, tuhod nanginginig, bewang nakaangat. “Ahh. Lunok. Lahat.” Tumitibok. Malapot. Init. Tahimik na lunok. Leeg gumagalaw sa ilalim ng tela.

Nilinis niya ulit. Hinila pataas ang boxers. Hindi umalis.

Naiwan siya sa pagitan ng hita ko, ulo sa kandungang bahagi, kamay sa loob ng boxers, hawak ang tarugo na malambot na, nakabukol, basang-basa.

Himas. Mahina. Parang tinitiyak na wala nang tulo sa tela.

Sarado ko ang mata. Doble ang labas. Pagod. Siya amoy tamod sa hininga. Hawak pa rin.

Tulog.

Madaling-araw.

Ang ulan ay naging ambon. Ang unit tulog. Walang yapak.

Si Dodo nagising mas maaga.

Nakaunan pa rin siya sa pagitan ng hita ko. Kamay pa rin sa loob. Tarugo ko malambot, mainit, amoy kagabi.

Ang gutom niya ngayon ay desisyon, hindi lang titig. Wala nang unit na gising. Wala nang ulan na kailangang pagtakpan. May oras bago mag-usok ang apoy.

Hinila niya pababa ulit ang waistband. Himas hanggang tumigas. Isinubo. Dahan-dahan. Mahigpit. Sakal. Almusal.

Gising ako sa init.

Binuksan ko ang mata. Itinaas ko ang kumot.

Nandoon siya. 3'5". Nakaluhod sa pagitan ng hita ko. Tarugo ko sa bunganga. Pataas. Pababa. Labi nakaunat. Luha sa sulok. Laway sa baras. Tumingin siya. Tumingin ako.

Tinanggal ko ang kumot. Ibinuka ko ang hita at binti. Tihaya ako nang buo. Ibinuyangyang ko ang singit — hindi para magpakitang-gilas, kundi para may espasyo ang dila niya sa bola at sa ugat, at para makita ko ang bawat pagpasok.

“Ang aga naman ng almusal nyan,” pabulong ko.

Hindi siya tumawa. Dila sa singit. Himod sa bola. Himod sa ugat. Subo ulit. Sakal.

Tinitingnan ko ang pagpasok. Ang paglabas. Basang-basa. Makintab. Ang maliit na bunganga na parang hindi kasya at dahil doon ay mas sikip. Ako 5'10" na nakatihaya. Siya 3'5" sa pagitan ng hita. Ang poncho ay bukas sa harap namin. Ang gubat ay madilim pa.

“Ganyan. Dahan-dahan. Kitang-kita kung paano pumapasok. Huwag kang mag-ingay. May maaagang gising.”

Mas mahigpit. Dila umiikot. Lalamunan sumisikip. Kiliti. Bigat. Panginginig. Bewang umaangat.

“Malapit na. Papalabas na. Putok na ang gatas. Huwag mo tanggalin.”

Dalawang kamay ko sa ulo niya. Hindi sampal. Idiin. Mukha sa puson. Ilong sa tiyan. Lalamunan puno.

Sumabog ako.

Unang pulso sa lalamunan. Nnghh. Pangalawa. Pangatlo. Hita nanginginig. Bewang nakaangat. Kamay nakakuyom sa maliit niyang ulo. “Ahh. Lunok. Almusal mo yan. Lahat.”

Hinigop. Tinanggap. Nilunok. Walang tumagas. Dila sa natira.

Itinaas niya ang mukha. Labi makintab. Luha. Hininga.

“Busog na ako, kuya. Ang dami. Ang init. Hindi na ako babalik sa cub na gutom.”

Hinila niya pataas ang boxers ko. Tumayo. 3'5". Damit basang-lamig. Labi may lasa pa.

“Uuwi na ako. Bago magising ang iba. Yung tubig, naiwan ko sa bag mo. Pakainin mo sarili mo ng totoo pag gising.”

Tumango ako. Triple ang labas. Panginginig pa sa hita.

“Dodo.”

Lumingon siya sa gilid ng poncho.

“Huwag kang pupunta rito kung may kasama. At huwag mo akong hanapin sa araw.”

“Alam ko,” sabi niya. “Hindi kita tatawagin sa harap nila. Ikaw rin, huwag mo akong titigan nang matagal. May nakakakita.”

Iyon ang ibang presyo. Hindi luha. Hindi lasa. Ang araw.

Lumabas siya. Ambon. Putik. Wala nang umbok sa poncho kundi ako.

Naiwan akong nakatihaya. Hita bahagyang bukas pa. Tarugo basang-basa sa laway. Amoy tamod at gubat. Sa bag, may tubig. Sa ulo, may kama at sabon na babalik pag may signal. Sa katawan, magaan, pagod, at may bagong linya na hindi namin pinag-usapan kagabi: araw at gabi, hiwalay.

Isinara ko ang mata.

Idlip. Saglit. Sapat para makabawi bago mag-usok ang apoy at maging scout ranger ulit ako sa harap ng unit — 5'10", camo, walang bakat na kita.

Sa labas, madaling-araw.

Sa unit, walang nakakaalam.

Walang nakakita ng nagtataas-baba sa poncho, ng umbok sa iisang kumot, ng 5'10" na nakatihaya para sa 3'5" na porter.

Ako si Shawn.

Sa gubat, kapag dumating siya sa dilim dala ang tubig at ang gutom, at sapat siyang liit para itago sa tela, tinatanggap ko ang bunganga. Pag-umaga, ibinabalik ko ang distansya.

Hindi iyon pag-ibig.

Hindi rin aksidente.

Iyon ang deal na naiwan sa putik pagkatapos ng hapunan at almusal.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn