Grid 44-Bravo: Ang Lumulunok sa Dilim ng Detachment⌚

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Hindi ko na tiningnan ang oras sa Casio G-Shock ko. Hindi ko kailangan. Alam ko na sa buto at laman ang takbo ng duty sa detachment: trenta minutos ang ikot ng Buddy ko mula sa guard house, paligid ng perimeter, pababa sa likod ng wire, tapos babalik sa bunker para magkape at magbabad sa usok ng sigarilyo. Trenta minutos. Sapat para sa isang bagay na hindi nakasulat sa SOP.

Gabi ito ng Huwebes. Halos tatlong linggo na kaming nakadestino rito sa paanan ng bulubundukin sa Central Luzon, Grid 44-Bravo. Ang buong paligid ay amoy basang lupa na dinudurog ng bota, nabubulok na talahib, dagta ng puno, kalawang ng concertina wire, at ang malamig na hanging parang basang tela na dumidikit sa leeg at kilikili. Katatapos lang namin sa mahabang combat patrol—walang palit-damit, walang ligo, carbon sa uka ng kuko, putik na natuyo sa seams ng BDU, puting salt rings sa kwelyo at kilikili, at ang mabigat, halos maasim nang amoy ng katawan sa gitna ng masukal na gubat. Amoy lalaki na pinagod hanggang buto. Amoy balat na hindi na nalinis. May kirot pa sa inner thigh mula sa pagkakaskas ng damp canvas at boxer shorts sa mahabang lakad. May init pa sa bayag na parang hindi na bumababa kahit tapos na ang patrol.

Sa ganitong mga gabi, kapag pumuputok ang dugo sa ugat ng mga hita ko mula sa pagod, kapag ang kargada ko ay tumitigas nang walang babala sa loob ng boxers at fatigue pants hanggang sa sumasakit na ang ulo nito sa pagkakaipit at ramdam ko na ang pulso nito sa tela, may isang bagay akong natutunan: ang katawan ng lalaki ay may sariling tawag. Hindi nadadala iyon sa pagod. Hindi nadadala sa disiplina. Hindi nadadala sa insignia. Kapag matagal ka nang hindi nilabasan, ang tarugo mo mismo ang maghahanap ng butas. Hahanap ng init. Hahanap ng sikip. Hahanap ng basang bunganga. Hahanap ng lalamunan na pipiga sa laman hanggang sa walang matira. Hahanap ng taong luluhod sa putikan at tatanggap ng buong bugso nang walang tanong.

Nakatayo ako sa may sirang gate sa likod ng outpost. Ang likod ko ay nakasandig sa malamig na semento ng pader—doon ko inilipat ang bigat para hindi ako yumuko, para manatiling tuwid ang balakang. Ang kanang siko ay nakadikit sa pader, hawak ang pistol grip ng M4, muzzle pababa sa tabi ng hita, sling nakasabit sa balikat pero ang bariles ay nakasandal sa outer thigh para hindi sagabal sa zipper. Naka-BDU ako pero walang helmet, walang vest—puro lang fatigue shirt na nakadikit sa dibdib at tiyan sa hamog, fatigue pants na mabigat sa putik, at ang mabibigat, amoy-kalawang at amoy-langis na combat boots. Ang hanging galing sa talahiban ay dumidikit sa balat. Ramdam ko ang bawat hibla ng damp canvas at basang boxers sa bayag, ramdam ko ang init na nagtitipon doon, ramdam ko ang tarugo na tumitibok na parang gusto nang pumutok kahit hindi pa nahahawakan. Ramdam ko ang cold metal ng rifle sa hita habang ang laman sa loob ng pants ay mainit.

At sa harap ko, sa mismong putikan at damuhan, nakaluhod ang anino na kanina pa nag-aabang sa dilim.

Siya ’yung tinatawag kong “regular” kapag nakadestino kami rito. Maliit. Bansot. Payat, buto-buto ang balikat, leeg na parang kayang yakapin ng isang palad, naka-sando na nanginginig sa hamog. Walang kaabog-abog. Nung nakita niyang ako ang naka-duty sa perimeter, dahan-dahan siyang lumabas sa gilid ng talahiban. Alam niya ang galaw. Alam niya na kapag ako ang narito, hindi ko siya sisipain o papatutukan—basta’t alam niya ang kanyang lugar. Basta’t luluhod siya sa putikan. Basta’t bubuka ang bunganga. Basta’t tatanggap niya ang tarugo hanggang sa leeg.

Tumingin ako sa paligid. Wala. Ang tunog lang ng hangin sa mga puno, ang mahinang ugong ng generator sa malayo, ang kaluskos ng talahib, at ang unang patak ng ulan sa dahon.

Tumingala siya sa akin. Sa liwanag ng buwan na tumagas sa pagitan ng makapal na ulap, nakita ko ang mga mata niya—gutom, dilated, nanginginig ang mga labi, basang-basa na ang ibabang labi sa pagkakagat, parang handa nang isubo kahit ano.

Walang salita mula sa akin. Hindi ako nagsasalita kapag ganito. Gamit ang kaliwa kong kamay, itinabi ko ang sling, kinalag ang buckle ng web belt, at ibinaba ang zipper. Ibinaba ko nang konti ang garter ng boxer shorts. Ang init ng palad ko mismo ang unang tumama sa laman. Parang bakal na mainit. Parang ahas na gumising. Ang ulo ay tumama sa malamig na hangin at agad na tumigas pa.

Pumuputok ang kargada ko palabas sa butas ng boxers. Matigas, mainit, makapal na laman na galit na galit mula sa mahabang pagkakaipit. Hindi lang tumitigas—pumupulso. Ang ulo ay namumula, nakaunat ang balat, may makapal na ugat sa ilalim na parang lubid na nakadikit sa laman. Amoy asin sa balat. Amoy damp canvas at bayag na nakulong sa boxers. Amoy putik na natanggal sa thighs. Amoy langis na natira sa kamay. At sa hiwa ng ulo, may makapal nang patak ng maalat, mapait, malagkit na pre-cum na tumulo pababa sa corona, dumikit, hindi agad nahulog, parang unang lasa na mismo—makapal, hindi tubig.

Habang nakatayo ako, solid ang dibdib, batak ang hita, mabigat ang balikat, ang ulo niya ay eksaktong abot sa pagitan ng mga hita ko. Hindi siya kailangang yumuko nang sobra. Ang tuhod niya ay nakalubog sa putik, ang mukha niya ay diretso sa zipper line. Parang ginawa ang taas niya para doon. Para sa tarugo ko. Para isubo nang diretso hanggang sa mabara ang hangin.

Ang maliit niyang kamay—maikli ang daliri, medyo malamig, nanginginig—ay dahan-dahang lumapit. Ramdam ko ang panginginig ng palad niya nung hawakan niya ang base. Hindi magkasara ang mga daliri niya sa kapal. Nilagay niya ang kabilang kamay. Dalawang palad. Hindi pa rin natatakpan. May natitira pa sa itaas, mainit, tumitibok sa pagitan ng kanyang hinlalaki, parang ayaw magpahawak nang buo. Kinulong niya ang init. Inamoy niya muna, nilapit ang ilong sa ugat, sa bayag, sa basang balat sa gilid ng boxers, huminga nang malalim parang gutom na hayop, parang gusto niyang lunukin pati ang amoy.

“Diyos ko…” paos niya. Hingal. Basag.

Naramdaman ko ang malamig niyang daliri na hindi kayang isara. Ramdam ko ang init ng sarili kong laman sa kanyang palad—makapal, mabigat, umiinit pa. Ang amoy ay umaangat papunta sa akin: asin, damp cloth, maalat na balat, konting langis, konting pre-cum. Hindi ko kailangan niyang ilista. Nasa hangin na. Nasa kamay niya na. Nasa ilong niya na.

“Ang… ang kapal—”

Huminga siya nang putol. Dinikit niya ang ilong sa ugat. Dila muna, konti, sa base.

“Shawn… puta…”

Hindi ako sumagot. Ibinaba ko lang ang malaki at mainit kong palad sa ibabaw ng magulo at basang buhok niya sa batok. Pinindot ko. Hindi pa saksak. Paalala lang kung sino ang nakatayo. Kung kaninong tarugo ang hawak niya. Kung kaninong tarugo ang isusubo niya hanggang sa mabulunan. Kung sino ang magdidikta kung kailan siya hihinga.

Ibinaba niya ang mukha. Ang unang paglapag ng labi niya sa dulo ng tarugo ko ay parang pasabog ng init sa gitna ng malamig na gabi. Parang may sumabog sa ilalim ng puson. Inilabas niya ang dila—malambot, basang-basa, mainit—at maingat, gutom na hinagod ang ilalim ng corona kung saan nakatipon ang pre-cum. Narinig ko ang mahina niyang ungol sa lasa. Dinilaan niya ulit, mas mahaba, mas mabagal, parang tinat impla ang alat at pait, parang ayaw bitawan, parang gusto pang kagatin pero sinipsip na lang. Ang dila niya ay dumaan sa hiwa. Sinipsip niya ang unang patak. Narinig ko ang tunog.

Sa unang sipsip na ’yon, ramdam ko ang kabuuan. Ang malamig na hanging galing sa wire biglang napalitan ng basang init ng dila. Parang may kuryente mula sa ulo pababa sa ugat, pataas sa puson, hanggang dibdib. Ang mga kalamnan sa hita ko ay nanigas. Ang siko ko sa pader ay humigpit. Ang M4 sa tabi ng hita ay bahagyang umusog. Iniisip ko: putangina. Matagal na ’tong nakakulong sa boxers. Ngayon may dila na sa ulo. May init na kumakain sa laman. May bunganga na nagsisimulang magpakain sa tarugo ko. May taong luluhod sa putik para sipsipin ang pre-cum ng Scout Ranger.

“Sipsipin mo,” utos ko. Mababa, baritono, diretso mula sa dibdib. “Huwag kang maglaro. Isubo mo. Dilaan mo ang ulo. Higupin mo ang pre-cum. Tapos lunukin mo ang buong titi. Gusto kong ramdamín mo sa leeg.”

Bumuka ang bibig niya. Dahil maliit ang bunganga, ramdam ko agad ang matinding presyon at sikip ng mga labi habang pinipilit niyang ipasok ang buong ulo. Ang labi niya ay naging singsing na mahigpit, nanginginig, naiinat. Ang dila niya ay umikot sa ilalim, hinahagod ang hiwa, sinisipsip ang pre-cum hanggang sa may tunog na basang higop, parang ayaw palampasin ang unang lasa. Ang ngipin niya ay hindi tumatama—alam niya. Puro labi. Puro dila. Puro sikip.

Gluck.

Pumasok ang unang bahagi. Ang init sa loob ng bibig niya ay kakaiba sa lamig sa labas—basa, malagkit, masikip, parang laman na pumipiga. Pero hindi ako kuntento sa dulo. Ang kaliwa sa batok niya ay nagsimulang magdagdag ng presyon. Pababa. Dahan-dahan. Walang awa. Inilipat ko ang bigat ng katawan ko pabalik sa pader para hindi ako sumuray, saka ko idiniin ang balakang pasulong. Ang rifle ay nanatili sa hita. Gusto kong ramdamín niya ang buong haba sa loob. Gusto kong ramdamín niya na hindi kasya.

Idiniin ko.

“Ammph… mmgh—”

Bumaon. Bumaon ang buong haba. Hanggang sa tumama ang bayag at balahibo at ang basang tela ng boxers sa baba at pisngi niya. Ramdam ko ang pagtama ng ulo sa pader ng lalamunan. Ang daanan ng payat na bansot ay napakasikip—mas makitid kaysa sa anumang puki na nasubukan ko, walang ibang puwang, puro kalamnan na pumipisil, tumitibok, sumusubo, parang gusto nitong pigain palabas ang laman ko. Parang kalamnan mismo ang kumakapit sa buong haba, mula ulo hanggang base. Parang hinahalikan ako mula sa loob. Parang may singsing na laman na ayaw bitawan.

Nagsimulang umugong ang tunog sa dilim ng talahiban.

Gluck-gluck-gluck-gluck.

Lumalabas ang laway sa gilid ng labi niya. Dahil sa sikip at lalim, ang malapot, mainit niyang laway ay dumaloy sa baba, tumulo sa sando, tumulo pabalik sa tarugo ko at sa bayag, dumikit sa balahibo at sa gilid ng boxers, naging malamig na sa hanging-ulan. Bawat mabagal kong ulos—pataas hanggang corona, pababa hanggang sagad, pabilog para hagurin ang kalamnan sa loob—nararamdaman ko ang bawat ugat na kinakain. Ramdam ko ang panginginig ng leeg niya sa palad ko. Ramdam ko ang paghigop. Ramdam ko ang paglunok sa paligid ng titi. Ramdam ko ang reflex niya, yung pagkibot ng kalamnan tuwing tumatama ang ulo sa pinakamalalim.

Nanginginig ang maliit niyang balikat. Ang dalawang kamay niya ay nakakapit sa mga hita kong batak at mabuhok. Kumakapit siya para hindi matumba. Ang tuhod niya ay lumulubog pa sa putikan. Ako, nakasandig pa rin sa semento, ang isang bota ay bahagyang nakaabante para may leverage, ang M4 ay nanatili sa tabi ng hita, cold metal laban sa basang tela. Bawat ulos ko, gumagalaw ang sling. Bawat ulos ko, umaangat ang putik sa tuhod niya.

Habang chinuchupa niya ako, ito ang ramdam ko: ang tarugo ko ay hindi lang tigas. Ito ay buhay. Bawat sipsip, bawat paghigop, parang may kamay sa loob na pumipiga mula ulo hanggang base. Ang init ay kumakalat. Ang puson ko ay humihigpit. Iniisip ko ang Buddy na nag-iikot sa perimeter. Iniisip ko ang putikan. Iniisip ko na Scout Ranger ako, naka-BDU, may rifle, at ang buong tarugo ko ay nakabaon sa bunganga ng isang bansot sa likod ng outpost. Ang banta mismo ang nagpapalaki pa. Mas pumuputok ang ugat. Mas umiinit. Mas sumasakit sa sarap. Parang gusto kong saksakin pa nang mas malalim kahit wala nang puwang. Parang gusto kong pabayaan siyang mabulunan sandali para lang ramdamín ang sikip.

“Ang lapot ng laway mo,” bulong ko, hindi para sa kanya kundi para sa sarili. “Sikip. Putangina, sikip. Parang lalamunan mo mismo ang kumakantot sa akin. Parang binabalot ng laman ang buong titi ko. Parang ayaw mo akong bitawan.”

“Bilisan mo ang dila,” pabulong kong utos habang nakatingin sa madilim na daanan, nakikinig sa yabag. “Huwag kang titigil. Iikot mo. Higupin mo. Lunukin mo habang nakabaon. Gusto kong marinig.”

Inilabas ko nang konti, hanggang corona na lang ang natira sa labi, saka idiniin nang mabilis at marahas pabalik. Ang balakang ko ang gumalaw. Ang pader ang tumanggap ng bigat. Ang ulo ay tumama ulit sa pinakamalalim.

SLURP. GLUCK-GLUCK-GLUCK!

“Mmmph! Mmmgh—!”

Umapaw ang laway. Ang tunog ng basang laman na humahampas sa mukha niya ay sumabay sa unang tunay na patak ng ulan sa talahib. Ang amoy ng asin sa balat, amoy langis ng baril, amoy putik, amoy basang semento, at ang malagkit na amoy ng laway at pre-cum ay naging iisang hanging mabigat, parang pwedeng lunukin. Parang amoy sex sa gubat. Parang amoy tarugo at ulan.

Nararamdaman ko na ang kirot sa bayag. Hindi sakit ng saksak—sakit ng puno. Sakit ng matagal na pagkakulong. Ang init ay umaakyat mula sa ilalim ng tiyan, dumadaan sa dibdib, umaabot sa leeg. Lumalalim ang hinga ko. Ang hawak ko sa M4 ay puti na ang knuckle. Ang tarugo ko sa loob niya ay namamaga pa, parang ayaw nang lumabas, parang gusto pang tumira doon hanggang sa labasan. Ramdam ko ang bawat pulso. Ramdam ko na papalabas na.

“Lalabas na,” bulong ko. “Lunukin mo lahat. Huwag kang mag-iiwan ng kahit isang patak. Diretso sa loob. Gusto kong maramdaman mong pumapasok sa tiyan mo. Gusto kong ramdam mo ang bawat bugso. Gusto kong ramdamín ng tarugo ko na tinatanggap ng lalamunan mo ang buong tamod. Huwag kang bibitaw.”

Idiniin ko ang kamay sa batok niya nang sagad. Bumaon ulit ang buong kargada. Naramdaman kong nanginginig ang kalamnan sa leeg niya sa reflex, sa kakulangan ng hangin, pero hindi ko binitiwan. Sinakal ko nang bahagya ang panga at ilalim ng tainga para manatiling bukas ang daanan at walang makatakas sa labi. Gusto ko nang nakabaon habang pumutok. Gusto kong ang unang jet ay diretso sa loob, hindi sa dila. Gusto kong ang bunganga niya ang maging butas.

Ito ang ramdam ko habang papalabas na: ang tarugo ko ay humahaba pa sa isip ko. Namamaga ang ulo sa loob. Ang bayag ko ay umakyat, humigpit, parang bato na pinipiga. May init na parang potahe sa ilalim ng puson na paputok. Iniisip ko: ngayon. Ngayon ko ibubuga ang lahat ng naiipon. Diretso. Walang tapon. Walang hangin. Puro tamod. Puro init. Puro lapot. Puro pulso.

THROB.

Unang bugso.

Mainit. Makapal. Mabigat. Pumutok nang diretso sa pader ng lalamunan niya, hindi sa dila, hindi sa bibig—sa loob mismo. Parang baril. Parang sumasabog ang laman mula sa loob ng tarugo. Parang may hinugot mula sa bayag at inihagis sa leeg niya.

“Mmmgh—gluck!”

THROB. THROB. THROB. THROB.

Mabibigat na bugso. Ang tarugo ko mismo ang gumagalaw. Hindi lang tumitigas—sumusumpit. Bawat pulso, bawat pagkibot mula base hanggang ulo, parang hinuhugot mula sa bayag pataas sa ari, tapos pinipiga palabas nang marahas. Nararamdaman ko ang bawat jet na lumalabas: una ang pinakamakapal, halos hindi agad dumaloy, parang laman, tapos ang mga kasunod na mas marami, mas malapot, pumupuno, pumipilit. Ang pakiramdam ay parang lumalabas ang buong bigat ng katawan ko sa butas ng ulo. Ang kalamnan niya ang sumalubong—kinuha, pumiga pabalik, lumunok, nanginginig, parang sinusubo pa rin habang pinupuno. Ramdam ko ang bawat lunok. Ramdam ko ang init na umaalis sa akin at pumapasok sa kanya.

Gluck. Gluck. Gluck.

Malalim, sapilitang paglunok. Naramdaman ko ang paggalaw ng leeg niya sa palad ko. Pumasok ang buong tamod sa tiyan niya. Lumuluha ang mga mata niya sa lalim at sikip, pero ang labi ay nanatiling nakasara sa base, sinisipsip ang huling patak mula sa hiwa at ugat, parang ayaw palampasin, parang gutom pa rin kahit puno na. May tumulo sa gilid pero kakaunti. Karamihan ay nasa loob.

Nung wala nang lumalabas, nung nakuha ko na ang unang ginhawa—yung panginginig sa hita, yung pagluwag ng dibdib, yung bigat na nawala sa bayag—dahan-dahan kong hinugot. Ayaw pa ng laman. Basang-basa. Kumikirot.

POP.

Bumuka ang bibig niya. May malapot na sinulid ng laway at puting tamod na kumonekta mula sa dulo ng tarugo ko papunta sa dila at baba niya. Nanginginig siyang nakaluhod sa putikan, hinihingal, basang-basa ang mukha, may luha, may laway, may puti.

Inilagay ko ang daliri sa ilalim ng baba niya at inangat.

“Dila.”

Inilabas niya. May natitirang puti sa dila. Nalunok niya ulit. May tumulo pa sa gilid. Dinilaan niya ang labi.

“Ang dami…” hingal niya, paos, basag ang boses, nanginginig pa ang leeg. Hindi na buong pangungusap. “Lapot… mainit… puta… ramdam ko pa…”

Huminga siya nang putol. Lumunok ulit. May ungol.

“Amoy… lalaki. Alat. Pait. Puno… sa tiyan…”

Iyon na. Wala nang checklist. Puro hingal at lasa. Puro ebidensya na nalunok niya.

Walang salita mula sa akin. Hindi ko siya tinulungang tumayo. Hindi ko tinanong kung okay siya.

Nakatayo pa rin ako sa pader. Hindi agad ako gumalaw. Ang tarugo ko ay kumikirot, basang-basa, kalahating tigas pa, tumutulo pa ng pinaghalong laway at huling patak. Ang ulan ay nagsimulang tumama sa leeg ko—malamig, metaliko, laban sa init ng balat na kakaalis lang ng adrenaline. Ramdam ko ang panginginig sa hita na dahan-dahang bumababa. Ramdam ko ang bigat ng M4 na biglang mas totoo ulit sa kamay. Ramdam ko ang malamig na semento sa likod. Ipinasok ko ang laman pabalik sa boxer shorts. Ang tela ay malamig na ngayon, dumikit sa basang ulo. Itinaas ko ang zipper. Isinara ang buckle. Inayos ang sling sa balikat. Bawat galaw ay mabagal, sinasadya, parang ibinabalik ko ang katawan sa sundalo. Parang tinatakpan ko ang nangyari gamit ang web belt.

Ibinaba ko ang tingin sa huli. Nakaluhod pa rin siya sa basang lupa, hawak ang sariling leeg, lumuluha sa hapdi at init, pero may ngisi. May laway pa sa baba. May puti sa sulok ng labi.

Tinalikuran ko siya. Naglakad ako nang mahinhin, tahimik, pabalik sa ilaw ng guard house. Ang combat boots ko ay gumawa ng mahinang tunog sa basang semento. Ang ulan ay nagsimula nang talagang bumuhos. Ang amoy ng putik at pawis ay nanatili sa kamay ko. Ang lasa ng ginhawa ay nanatili sa laman. Ang hinga ko ay dahan-dahang naging pantay ulit—hindi na hingal ng labasan, kundi hinga ng duty. Bago ko hawakan ang radio, tumigil ako sandali sa pinto. Pinunasan ko ang palad sa pants. Tumingin ako sa perimeter. Wala.

Kinuha ko ang radio.

“Post 2, all secure. Negative movement.”

Iyon ang totoo.

Babae pa rin ang gusto kong iuwi, yakapin, at kantutin sa mainit na kama. Pero sa mga gabing ganito—pagod, basang-basa, matagal nang walang palabas, may Buddy na nag-iikot sa dilim—ang masikip, gutom, malagkit na bunganga ng isang maliit na lalaki sa putikan ang tanging butas na kayang kunin ang buong bugso, ang buong lapot, ang buong init, nang walang tanong.

At kapag nangyayari iyon, tinatanggap ko nang buo.

Walang sorry.

Nagpapachupa’t nagpapalunok,  

DzaddyShawn