Kampo: Ang Ranger, ang Kakaibang Butas, at ang Nobya na Wala
BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.
Ako si Shawn. 5'10". Scout ranger. Ang katawan kong ito: mabigat ang balikat, makapal ang leeg, basang-basa ng pawis ang dibdib at abs kahit nakaupo lang. Palaging mainit ang balat. Palaging amoy lupa, amoy uniporme, amoy sabon-militar, amoy langis ng baril, at amoy pawis na hindi natutuyo sa fold ng kilikili at sa gitna ng dibdib. Kapag hinubad ko ang jacket, may linya ng init mula leeg pababa sa gitna ng tiyan. Kapag itinaas ko ang braso, amoy-tao talaga ang kilikili — maalat, mabigat, mainit.
Ang suot ko sa kampo ay palaging iisa ang loob: boxer shorts. Kulay abo o itim. Maluwag sa hita, masikip nang konti sa bayag kapag tumayo ang tarugo. Sa ibabaw nito, camouflage pants o camouflage shorts. Sa itaas, fatigue jacket na madalas nakabukas dahil sa init, minsan T-shirt militar sa ilalim, minsan wala. Dog tag kapag may operasyon. Bota. Iyon ang uniporme. Iyon ang amoy.
Ang kampo namin ay nasa gilid ng gubat. Bakod na kawad. Tolda. Doble-deck. Locker na kalawangin. Sa gabi, fluorescent na puti at malamig. Sa umaga, amoy usok ng kahoy at amoy lupa pa ring basa.
Si Emong. 3'4". Payat. Buto’t balat. Mukhang pinagsama ang palaka at sisiw — sabi ng nanay niya, pinaglihi siya sa inahing manok at sa palaka kaya hindi na tumangkad. Sa kampo tawag sa kanya ng iba ay bansot, palaka, baklang hindi pinapansin. Ako lang ang hindi tumatawa sa harap niya.
Kaya unti-unti kaming naging malapit.
Unang buwan, palaging nakaupo si Emong sa gilid ng bakod pag-uwi ko mula sa patrol. Ako noon: camouflage pants, boxer shorts sa loob, jacket na basang-basa at nakabukas, kita ang dibdib. May dalang saging o tubig sa plastic si Emong. “Kuya Shawn, kain po muna.” Hindi ako tumatanggi. Sa jogging ko sa madaling-araw — 5:10 a.m., daan palabas ng kampo papuntang sapa — nandoon na siya. Suot ko: camouflage shorts hanggang tuhod, boxer shorts na abo sa loob, sando o walang pang-itaas pag mainit. Tatlong hakbang niya, isang hakbang ko. 5'10" ako, 3'4" siya. Ang ulo niya kapag tumatakbo sa tabi ko ay nasa taas lang ng hita ko. Kapag huminto kami, ang noo niya ay abot sa puson ko — abot sa belo ng shorts ko, abot sa elastic ng boxers. Kapag tumayo siyang malapit at nakaharap sa akin, saktong-sakto ang hininga at bunganga niya sa harapan ng zipper ng camouflage pants ko. Saktong-sakto sa bukol. Kapag umihinga siya, ramdam ko ang init ng hininga sa tela.
Sa hapon, pag patakipsilim, sinasamahan niya akong mag-ikot sa kasukalan. Tour guide ko siya. Ako: camouflage pants, boxers sa loob, jacket nakabukas. Kilala niya ang mga daang wala sa mapa. Kilala niya kung saan may sapa, kung saan may matulis na kawayan, kung saan may butas sa lupa. “Dito po, Kuya. Dahan-dahan.” Ang boses niya ay payat, medyo matinis, pero malinaw.
Nakarating ako sa kubo nila. Yero. Amoy uling at amoy basa. Nanay niyang payat, palaging may hawak na tabo. Tatay na tahimik, mabigat ang tingin. Kapatid. Pinsan sa bangko sa labas. Tinitingnan nila ako — uniporme, bota, jacket, ang taas. Hindi galit. Curious kung bakit ang ranger ang palaging kasama ng anak nila.
Ilang linggo ng ganito. Palaging close. Palaging “Kuya.” Palaging hintay. At sa bawat araw na iyon, may tensyon na hindi ko sinasabi: straight ako. May nobya ako sa bayan. Matagal na kaming hindi nagkikita dahil sa assignment. Ang katawan ko ay sanay sa kamay ng babae, sa puke, sa dibdib na malambot. Hindi sa 3'4" na lalaking palaka ang mukha. Pero ang kamay ni Emong kapag inaabot ako ng tubig, ang boses niya kapag nagtatanong kung masakit ba ang paa ko, ang paraan niyang tumingin nang hindi ako tinatawanan — unti-unting may bigat sa puson, sa loob ng boxers. May init sa bayag na ayaw kong aminin.
May lihim din akong ayaw aminin: trip ko palang magpatikim. Magpaubaya. Mapagbigay — basta sa bansot, pandak, maliit at payat na bading. Basta walang nakakaalam. Basta hindi labi sa labi. Basta ang nobya ay malayo. At ngayon si Emong ang nasa harap ko. Kapag nakatayo siyang malapit, ang bunganga niya ay zipper-level.
Walang halik sa labi. Wala. Hindi ko ibibigay iyon. Hindi sa kanya. Iyon sa nobya.
Unang pagkakataon.
Uulan-ulan. 4:40 p.m. Likod ng bodega ng rasyon, parte na hindi dinadaanan. Suot ko: camouflage pants na basang-basa sa laylayan, boxer shorts na abo sa loob, fatigue jacket na nakabukas at basang-basa, wala nang T-shirt sa ilalim. Kita ang dibdib at abs. Kita ang pawis na tumutulo mula sa leeg pababa sa gitna ng tiyan, pababa sa belo, pababa sa tela ng boxers. Amoy basang tela. Amoy lupa. Amoy uniporme.
Si Emong nakaupo sa sako. Checkered short. Ang ulo niya, nakaupo man siya, abot lang sa dibdib ko. Kailangan niyang itingala nang todo para tumingin sa mata ko.
Huminga siya nang malalim. Nanginginig ang lalamunan.
“Kuya Shawn… pwede ko po bang… makita?”
“Ano?”
“Yung… yung sa’yo. Yung tarugo. Wala po akong alam. Ni minsan. Dahil dito—” tinuro niya ang sarili, ang tangkad, ang mukha, “—walang lalaking gustong patulan ako. Wala pong nagpakita. Wala pong nagpahawak. Kuya, malapit na tayo. Gusto ko lang po makakita. Makahawak. Ng totoong lalaki. Ng barako. Ng katulad mo.”
Tumayo ako. Ang camouflage pants ay basang-basa sa tuhod. Straight ako. May nobya ako. Hindi ito ang plano. Pero ang kamay ni Emong na nanginginig, ang boses niyang payat, ang katotohanang wala talagang ibang lalaki ang lalapit sa kanya — at ang katawan kong pagod, mainit, basang-basa sa loob ng jacket at boxers, matagal nang walang hawakan — may kakaibang bigat sa puson. Ramdam ko ang pulso sa leeg. Ramdam ko ang unti-unting bigat sa tela ng boxers. At may isa pa: gusto kong makita siyang magulat. Gusto kong magpatikim.
“Sandali lang to, Emong. Hindi tayo ganito. May nobya ako.”
“Alam ko po. Hindi ko po hihilingin yung iba. Tingin at hawakan lang. Please, Kuya. Wala pong ibang lalaki.”
“Buksan mo yung mata. Huwag kang titingin sa ibang direksyon.”
Ibinaba ko ang zipper ng camouflage pants. Hindi ko hinubad nang buo ang pantalon. Ibinaba ko hanggang gitna ng hita. Kita ang boxer shorts na abo — basang-basa na sa puson ang tela, may mantsa na ng init. Ibinaba ko ang elastic sa harap. Nilabas ko.
Ang tite ko, kahit hindi pa ganap na tigas, mabigat na sa hangin. Mainit. May ugat sa ibabaw. Ang ulo ay basang-basa na sa sarili. Ang boxers ay nakababa sa ilalim ng bayag, tela na basang-basa sa inner thigh. Si Emong, 3'4", nakaupo sa sako. Ang mukha niya ay kahanay ng gitna ng tiyan ko. Kailangan niyang itingala. Ang dalawang kamay niya, pag niyakap niya ang tarugo ko, hindi natatakpan ang kabuuan. Kulang. Ang hintuturo at hinlalaki niya ay hindi magkita sa kabilang gilid. Ang palad niya ay mainit at basang-basa.
“Kuya… ang… ang laki. Ang init. Ang bigat. Ang… ang tigas na po kahit kakaalis palang. Kita ko po yung ugat. Gumagalaw. Kita ko po yung boxers niyo. Basang-basa po.”
“Hawakan mo. Dahan-dahan. Huwag mong pisilin nang buo.”
Hinawakan niya. Hindi marunong. Masyadong mahigpit sa unang subok, tapos masyadong dahan-dahan. Tinitigan niya. Inamoy niya nang hindi ko sinabi — ilong niya sa gitna, malapit sa ulo, amoy ko ang hininga niya sa balat at sa tela ng boxers sa gilid. Mainit ang hininga niya. Tapos may tumulo.
Precum. Malinaw. Malagkit. Tumulo mula sa butas pababa sa ugat, pababa sa hintuturo niya, pababa sa pulso, pababa sa elastic ng boxers ko. Mahaba ang sinulid. Dumikit sa abo ng tela.
“Kuya, ano po ito? Bakit tumutulo? Ang init po sa daliri. Dumidikit po. Pati po sa boxers niyo.”
“Precum. Unang katas. Hindi pa tamod. Pag naiinitan, pag tumitigas, yan ang una. Para dumulas. Para sa puke — pero wala iyon dito. Dilaan mo yung daliri mo kung gusto mo.”
Tiningnan niya ako. Tapos, dahan-dahan, dinilaan niya ang daliri niyang may tumulo. Dila niyang payat. Isang lap. Tapos pangalawa. Tapos sinipsip ang hintuturo.
Huminga siya. “Maalat po. Medyo matamis sa dulo. Malagkit sa dila. Mainit. Parang… parang pawis pero mas malapot. Parang may naiiwan sa ngipin. Gusto ko po ulit. Pwede ko po bang dilaan yung tumulo sa boxers?”
“Sa daliri lang. Huwag sa tela.”
Tumigas ako nang todo sa kamay niyang maliit. Hindi dahil umibig ako sa kanya. Dahil may nagtataasang kamay sa tarugo ko. Dahil bawal. Dahil ang contrast — 5'10" na barako naka-camouflage pants na nakababa, boxers na basang-basa, 3'4" na nanginginig na hawak ang buo kong tite — at dahil matagal na akong walang nobya sa ilalim ko. Walang puke. Walang kamay ng babae. Ito lang. At dahil trip ko palang magpatikim sa bansot.
Napaungol ako. Mababa. “Hh—dahan-dahan. Ganyan. Huwag mong bitawan. Tignan mo.”
“Kuya, tumitibok po. Kita ko. Ang lakas. Parang may buhay. Ang init po sa palad.”
“Tama na muna,” sabi ko, pero hindi ko inalis agad ang kamay niya. Ilang segundo pa. Ramdam ko ang kuko niyang maliit sa ugat. “Bitaw. Akyat mo yung zipper pag tumayo ako.”
Tumango siya. Ayaw niyang bitawan. “Salamat po, Kuya Shawn. Unang tarugo ko. Unang nakita. Unang nahawakan. Unang natikman yung unang katas. Ang laki po pala talaga pag malapit. Kita ko po yung boxers.”
Ibinangon ko ang boxers. Ibinangon ko ang camouflage pants. Zipper. Jacket pa rin nakabukas. Umalis ako na basang-basa pa rin ang tarugo sa loob ng boxers, nakatayo pa, at ang utak ko ay paulit-ulit: straight ako. May nobya ako. Bakit ako pumayag. Dahil wala siyang iba. Dahil malapit na kami. Dahil ang kamay niyang maliit ay mainit. Dahil tumulo at dinilaan niya. Dahil ang bayag ko ay mabigat na mabigat sa loob ng boxers paglakad pabalik sa kampo. Dahil trip ko palang magpaubaya — basta siya, basta walang nakakakita.
Hindi nagtapos doon ang kamay niya. Pitong beses pa mula bodega hanggang sa ikalawang malaking pagkakataon.
Unang hipo. Dalawang araw pagkatapos ng bodega. 6:05 p.m. Padilim na. Likod ng generator house, sa pagitan ng tangke ng diesel at bakod. Walang tao. Amoy langis. Suot ko: camouflage pants, boxers na abo sa loob, jacket nakabukas. Si Emong tumabi. Ang bunganga niya, kapag tumayo siyang harap-harapan, ay saktong-sakto sa zipper.
“Kuya… pwede ko po bang… hipuin? Sa labas lang. Sa pantalon.”
Tumingin ako sa kaliwa. Sa kanan. Walang ilaw. Walang boses. Kinuha ko ang maliit niyang kamay at ipinatong ko mismo sa bukol.
“Eto. Huwag kang magkunwari. Alam mo kung saan.” Biro. Mababa. “Hawakan mo yung bukol. Kung may darating, bitaw.”
Ang kamay niyang maliit ay napunta sa harap ng camouflage. Hinimas. Pinindot. Sinundan ang hugis sa ilalim ng pantalon at sa ilalim ng boxers. Ramdam ko ang init ng palad kahit may dalawang telang hadlang. Tumayo ang tarugo sa loob. Ang boxers ay nakaunat. Ang camouflage ay may linya. Nakatingin ako sa baba — sa kamay niya, sa bunganga niyang zipper-level — tapos palinga-linga sa bakod, sa daan ng generator.
Nakaawang ang jacket ko. Ang isang kamay ko ay sa belo. “Hh. Huwag mong kiskisin nang mabilis. Dahan.”
“Kuya, ang tigas po sa tela. Kita po yung hugis. Ang init.”
Hinayaan ko. Limang minuto. Straight ako. May nobya ako. Pero ang lihim kong kalibugan ay ito: magpatikim. Magpaubaya sa bansot na wala nang ibang tarugo sa buhay niya kundi akin.
“Tama. Bitaw. Uwi ka.”
Ikalawang hipo. Ikatlong araw. 5:50 a.m. Tapos jogging. Camouflage shorts, boxers sa loob, sando. Sa likod ng lumang bantay-sapa, may puno. Walang tao. Hamog.
Si Emong tumingin sa shorts ko. Hindi nagsalita.
Ako ang kumuha ng kamay niya. Ipinatong sa bukol sa harap ng camouflage shorts. “Sa shorts lang. Gising na yan mula kanina.” Biro. Nakatingin ako sa baba habang hinahimas niya. Palinga-linga sa daan ng sapa. Ang dalawang kamay ko ay nakapamewang.
“Ganyan. Huwag sa loob. Tela lang.”
Tatlong minuto. Bukol. Init. “Uwi na. Baka may maaga.”
Ikatlong hipo. Ikaapat na araw. 7:20 p.m. Madilim na. Bodega ulit. Silang dalawa. Camouflage pants, boxers, jacket nakabukas.
“Kuya… wala po. Pwede ko na po bang… ilabas?”
Tumingin ako sa pinto. Wala. “Ilabas mo. Huwag mong subuin. Laruin mo lang. Kamay.”
Si Emong ang nagbaba ng zipper. Siya ang nagbaba ng elastic ng boxers. Nilabas. Ang tarugo ko ay mabigat sa maliit niyang dalawang kamay. Hinimas. Inikot ang hinlalaki sa ulo. Precum. Dinilaan niya ang daliri. Hindi ang tarugo nang buo — ang daliri.
Nakatayo ako, 5'10". Ang dalawang kamay ko ay sa likod ng ulo, siko bukas, dibdib nakalabas, nakatsong nagpapahipo. Nakatingin sa baba. Palinga-linga sa pinto.
“Kuya, ito pa rin po. Maalat. Malagkit. Unang tarugo ko pa rin. Wala po akong ibang nakita.”
“Tama. Ibalik mo sa boxers. Zipper.”
**Ikaapat na hipo.** Ikalimang araw. Tanghali. 12:40 p.m. Walang tao sa likod ng armory. Init. Camouflage pants, boxers, jacket. Ako ang kumuha ng kamay niya ulit. Ipinatong sa bukol.
“Tanghali. Maikli lang. Tela.” Biro. “Hawakan mo bago ako pumasok.”
Nakapamewang ako. Nakatingin sa baba. Palinga-linga sa sulok ng armory. Hipo sa tela. Tatlong minuto. “Bitaw.”
Ikalimang hipo. Ikaanim na araw. 8:10 p.m. Kasukalan, daan pauwi niya. Madilim. Camouflage pants, boxers, jacket.
Ako ang tumawag. “Emong. Dito.”
Sa likod ng kawayan, ako mismo ang nagbaba ng zipper. Ako mismo ang naglabas mula sa boxers. “Laruin mo. Wala tao.”
Siya ang humawak. Taas-baba. Precum sa daliri. Dilaan niya ang daliri. Ang mga kamay ko ay sa likod ng ulo. Nakatingin sa baba. Palinga-linga sa daan.
“Salamat po, Kuya. Akin lang po to.”
“Ibalik mo. Uwi.”
Ikaanim na hipo. Kinabukasan. 4:55 p.m. Patakipsilim. Likod ng laundry line ng kampo, basang uniporme ang hadlang. Camouflage shorts, boxers. Si Emong ang nagsimula sa tela. Ako ang nagtulak ng kamay niya pababa sa bukol nang mas mahigpit.
“Mas malakas. May hanging damit. Hindi kita.” Nakapamewang. Palinga-linga. “Hh. Tama na.”
Ikapitong hipo. Huling araw bago ang malaking ikalawa. 6:30 a.m. Gubat. Namamasyal. Tour guide ko siya. Camouflage shorts, boxers, sando.
Sa gitna ng kasukalan, ako ang tumawag. “Emong. Tumigil ka.”
Ako mismo ang naglabas. Hindi zipper lang — ibinaba ko ang shorts at ang boxers hanggang hita. “Ito. Laruin mo bago tayo umikot.”
Siya humawak. Dalawang kamay. Mukha zipper-level. Precum. Dilaan ang daliri. Ako nakatingin sa baba, isang kamay sa puno, isang kamay sa likod ng ulo. Palinga-linga sa daan.
“Ibalik mo. May daan doon sa unahan.”
Pitong beses lahat mula bodega hanggang sa ikalawang malaking pagkakataon — hipo sa tela kapag may liwanag pa at baka may dumaan, labas at laruan kapag padilim at silang dalawa, minsan siya ang nagsisimula, minsan ako ang kumukuha ng kamay niya at ipinapatong sa bukol na may biro, minsan ako mismo ang naglalabas sa gubat para ipalaro. Bawat beses, nakatingin ako sa baba sa ginagawa niya. Bawat beses, palinga-linga. Bawat beses, minsan nakapamewang, minsan nakataas ang dalawang kamay sa likod ng ulo habang nakatsong nagpapahipo. Bawat beses, iisa ang iniisip ko: straight ako. May nobya ako. Pero trip ko palang magpatikim sa bansot. Mapagbigay. Magpaubaya. Basta si Emong. Basta ang bunganga niya ay zipper-level. Basta walang labi sa labi.
Anim na araw mula unang bodega ang malaking ikalawa kung bibilangin ang putok — sapat na ipon sa kabila ng mga laro.
Ikalawang pagkakataon.
5:25 a.m. Tapos kaming mag-jogging. Suot ko: camouflage shorts na basang-basa sa inner thigh, boxer shorts na abo sa loob na basang-basa na rin sa puson, walang jacket, sando na basang-basa at nakadikit sa abs. Pumasok kami nang konti sa kasukalan, parte na may malalaking ugat ng puno, hindi kita mula sa daan. Amoy basang dahon. Amoy sapa. Amoy umaga. May hamog pa sa balat ko.
Nakaupo ako sa ugat. Si Emong nakatayo sa pagitan ng mga hita ko. Kahit nakatayo siya, ang ulo niya ay nasa dibdib ko pa rin. Kailangan niyang tumingala. Ang braso ko, pag inilatag ko sa balikat niya, natatakpan ang buong lapad ng kanyang likod.
“Kuya… kailan po tumutulo yung isa? Yung… tamod? Ano po yun? Paano po gumagana ang salsal? Gusto ko pong matutunan. Sa’yo. Yung laro po, hindi po putok. Gusto ko pong makita yung putok.”
Ipinaliwanag ko. Diretso. “Salsal ay pagtaas-baba ng kamay sa tite hanggang sa labasan. Tamod ang puting malapot na lumalabas. Sa babae, pangbuntis. Sa lalaki, yan ang nilalabas pag putok. Ako, straight. Ang nobya ko ang dapat. Pero nandito tayo.”
“Hubad mo yung sando ko. Dilaan mo muna ang katawan. Hindi labi sa labi. Leeg. Dibdib. Kilikili. Tiyan. Bago kamay.”
Hinubad niya ang sando ko. Ang camouflage shorts ay naiwan. Ibinaba ko ang shorts hanggang tuhod. Naiwan ang boxers — abo, basang-basa, nakaunat na sa harap. “Ibaba mo yung boxers. Huwag mong tanggalin nang buo. Hanggang hita.”
Ibinaba niya. Kita ang tarugo. Kita ang bayag sa ibabaw ng tela.
Bago ang kamay, tinuruan ko siyang romansahin ang katawan ko. Nakatayo ako sandali. Si Emong, 3'4", ang mukha ay nasa gitna ng dibdib ko. Dinilaan niya ang leeg ko — mainit, maalat ang pawis, mabagal ang dila mula sa lalamunan pataas sa tainga. “Amoy uniporme po. Amoy araw. Amoy sando.” Hinimod niya ang dibdib, dila sa utong, dila sa gitna ng abs, dila sa linya ng pawis. Bumaba sa kilikili — inamoy niya nang matagal, ilong nakadikit, tapos dila sa fold. “Kuya… ang tapang. Ang init. Parang… parang ikaw mismo. Gusto ko pong doon.” Hinalikan niya ang tiyan. Ang puson. Ang singit sa tabi ng boxers na nakababa. Ang inner thigh. Ako nakaupo ulit, siya sa pagitan. Ang dila niya sa hita ko ay parang maliit na bagay na sinusuyod ang malaking binti. Ramdam ko ang laway na lumalamig sa hangin.
Napaungol ako. “Ganyan. Huwag titigil sa kilikili. Amoyin mo. Hh—oo. Kamay ngayon.”
“Sarap pong amoyin, Kuya. Parang gusto kong doon matulog. Ang init po sa ilalim ng braso.”
Tinuruan ko ang salsal. “Huwag masyadong mahigpit. Dito sa ulo, mas sensitive. Basain mo. Yung precum, gamitin mo. Taas-baba. Hindi saglit-saglit. Iikot mo sa ulo. Yung isang kamay sa bayag.”
Ang kamay niyang 3'4" na katawan — maliit, mainit, basang-basa na — ang pumalo sa akin. Hindi maganda ang ritmo sa umpisa. Masyadong mabagal, tapos biglang bilis. Itinama ko. “Ganyan. Tuloy-tuloy. Hh—oo. Tighter sa baba, dahan sa ulo.”
Ang posisyon: ako nakaupo, camouflage shorts sa tuhod, boxers sa hita, binti na bukas, 5'10" na katawan na nakahilig sa puno. Si Emong nakatayo sa gitna, mukha sa dibdib ko, dalawang kamay sa tarugo ko na parang hawak niya ang poste. Kita ko ang buhok niya sa baba. Kita ko kung gaano kaliit ang buo niyang katawan sa pagitan ng mga tuhod ko.
Hindi ko inasahan ang bilis. Anim na araw na walang putok, kahit may laro. Puno. Ang bayag ko ay mabigat, sikip, mainit sa ibabaw ng tela ng boxers.
“Emong—sandali—lalabas—huwag alisin—”
Hindi niya inalis. Putok.
Unang tamod niyang nakitang lumabas mula sa tarugo. Pumutok sa kamay niya, tumalsik sa pulso, sa pisngi, sa ibabang labi, sa noo, sa sando kong nakasampay sa ugat, sa elastic ng boxers. Malapot. Marami. Mainit. Puting-puti. May unang talsik na umabot sa leeg niya. Pangalawang putok sa daliri. Pangatlo na tumulo na lang, makapal, dumidikit sa abo ng boxers.
Nagulat siya. Literal na napalaki ang mga mata. “Kuya?! Ano—bakit—ang dami—ang init—ang puti—gumagalaw pa po—parang hindi tumitigil—patawid po sa boxers—”
“Tamod. Yun. Pangbuntis yan kung babae. Sa’yo, wala. Labas lang ng katawan. Inipon. Anim na araw. Simutin mo yung sa kamay. Huwag yung sa tela.”
Hindi niya pinunasan agad. Tiningnan. Inamoy. “Kuya… amoy alat. Amoy… katawan. Amoy something na parang gatas pero mas mabigat. Ang lapot. Hindi katulad nung unang tumulo. Ito, dumidikit. Parang hindi matanggal sa daliri. Amoy init. Amoy boxers.”
Dinilaan niya ang palad. Tapos ang daliri. Tapos ang parte sa pisngi. Tapos ang sa labi. Sinimot niya ang sa noo. “Ang lasa po… maalat na talaga. Medyo mapait sa dulo. Malagkit sa ngipin. Mainit pa. Parang may naiiwan sa lalamunan. Gusto ko po ulit. Ang dami po pala pag ipon.”
Nakatitig ako sa kanya habang sinisimot niya ang tamod ko sa kamay at mukha niya. Straight ako. May nobya ako. Pero ang tite ko, kahit katatapos lang, hindi pa bumababa nang buo sa ibabaw ng boxers. Dahil may 3'4" na tao sa pagitan ng hita ko na unang beses nakakita ng putok, at ang reaksyon niya — gulat, hunghang, tapos gutom — ay hindi ko kayang huwag pansinin. Napaungol ako ulit, mahina. “Putangina. Simutin mo. Lahat sa balat.”
Tapos, habang basang-basa pa ang kamay niya, umatras siya ng konti.
“Kuya… gusto ko rin pong ipakita. Kasi… wala po akong ganito.” Tinuro niya ang boxers ko. “Wala po akong… yung sa lalaki. Wala rin pong… pwet na butas. Isa lang.”
Ibinaba niya ang short na checkered.
Cloaca.
Hindi pekpek. Hindi pwet. Iisang vent.
Sa gitna ng payat niyang singit, sa ibaba ng maliit na puson, may pahalang na hiwa — hindi patayo tulad ng puke, hindi puckered na butas tulad ng pwet. Pahalang. Maiksi. Parang sa inahing manok. Parang sa palaka. Ang labas ay dalawang malambot na labi ng laman, kulay rosas sa gitna, mas dusky-lila sa gilid, basang-basa kahit walang hipo. May manipis na mucus na parang puti-linaw, hindi malapot na para sa tao kundi parang sa hayop: malagkit, malamig-init, dumidikit sa inner thigh. Kapag hindi hinahawakan, nagsasara ang fold; kapag may hangin o daliri sa gilid, kumikibot at bahagyang nabubuka, parang may buhay. Walang tite. Walang bayag. Walang hiwa sa likod — ang puwit ay patag, balat lang, walang entrance. Lahat nasa isang bukana sa harap-ibaba. Iisang daan: ihi, dumi, at kung ano man ang lumalabas sa loob.
Hindi ako lumapit para dilaan. Hindi ko hinalikan. Tiningnan ko. Curious. Ang hiwa ay maliit. Ang tarugo ko kanina ay mas malaki kaysa sa buong bukana. Ang boxers ko ay basang-basa pa sa hita.
“Ito lang meron ako, Kuya. Kaya wala raw akong magustuhan. Kaya palaka.”
“Iba,” sabi ko. “Hindi ko pa nakita sa tao. Itaas mo yung short mo. Akyat tayo.”
Tumango siya. Hindi niya isinara agad. Hinayaan niyang makita ko. May hangin. Kumibot ang fold. May tumulo pang mucus.
Ibinangon ko ang boxers. Ibinangon ko ang camouflage shorts. Sando sa balikat. Bumalik kami sa kampo na basang-basa ang short niya sa harap at basang-basa ang boxers ko sa loob. Ang lasa ng tamod ko ay wala sa bibig ko — nasa kanya.
Walong araw. Sapat para mag-ipon ulit. Sapat para sa patrol — camouflage pants, boxers, jacket — para sa nobya na wala, para sa bayag na mabigat ulit sa loob ng tela. Sa gabi sa kama, ramdam ko pa rin ang sikip ng kamay niya.
Ikatlong pagkakataon.
Gabi. 9:15 p.m. Walang buwan. Gilid ng sapa sa labas ng baryo, parte na may malaking bato. Suot ko: camouflage pants, boxer shorts na itim sa loob, fatigue jacket na nakabukas, T-shirt militar na basang-basa sa kilikili. Ako nakaupo sa bato. Si Emong nakaluhod sa lupa sa pagitan ng mga binti ko. Ang ulo niya, nakaluhod man, abot lang sa gitna ng tiyan ko. Ang tarugo ko, pag tumayo at nilabas, ay nasa harap mismo ng mukha niya — hindi niya kailangang yumuko nang sobra; kailangan niyang tumingala para hindi tumama sa noo. Ang tuhod niya ay basang-basa sa lupa.
“Hubad mo yung jacket ko. T-shirt. Dilaan mo muna. Leeg. Kilikili. Tiyan. Bago bibig. Hindi labi sa labi.”
Hinubad niya. Kita ang dibdib. Kita ang abs. Ibinaba ko ang zipper. Ibinaba ko ang camouflage pants hanggang bota. Naiwan ang boxers. “Ibaba mo.”
Ibinaba niya ang boxers ko hanggang hita.
Una, romansa. Nakatayo ako saglit. Siya tumayo rin — 3'4" sa harap ng 5'10". Ang mukha niya sa gitna ng abs. Dinilaan niya ang leeg habang nakaabot ang kamay sa likod ng hita ko. Inamoy ang kilikili nang nakasara ang mata, dila sa fold, ilong nakadikit. “Kuya, mas tapang po ngayon. Pagod po kayo. Amoy gubat. Amoy jacket.” Hinimod ang dibdib. Dila sa utong. Bumaba sa puson. Sa inner thigh habang nakaupo na ako ulit, boxers sa hita. Laway niya sa balat ko. Init.
Napaungol ako. “Emong. Hh. Dila. Huwag sa bibig ko. Doon. Kilikili ulit.”
“Kuya… ano po ang chupa? Paano po? Gusto ko pong matutunan. Sa’yo. Unang tarugo ko pa rin.”
Ipinaliwanag ko. “Bibig. Dila. Labi. Huwag ngipin. Dilaan mo muna. Saka subo. Sa ulo, mas sensitive. Kung kaya mo, lunukin mo yung lalabas. Hinga sa ilong. Huwag kang hihinto pag putok.”
“Lulunukin ko po lahat. Gusto ko pong malaman ang lasa pag diretso sa lalamunan.”
Ang unang chupa ni Emong: maliit ang bibig. Hindi kasya agad ang ulo. Nanginginig ang panga. Laway niya ang unang pampadulas — mainit, marami. Ang kamay niyang kaliwa ay nakahawak sa hita ko — ang palad niya ay hindi natatakpan ang buong hita, nakahawak sa tela ng boxers na nakababa. Ang kanan ay nasa base, hindi abot-abot. Ang nguso niya ay nakaunat.
“Dahan-dahan. Hinga sa ilong. Dila sa butas. Oo—ganyan. Subo. Hh—kamay sa boxers, huwag bitaw.”
Nagtataka siya sa lasa ng balat. Sa init. Sa ugat na tumitibok sa dila. “Kuya, ang haba po sa bibig. Abot na abot sa lalamunan kahit hindi ko pa sinasadya. Ang init po sa loob ng bunganga. Umiiyak po yung mata ko. Amoy boxers po sa ilong.”
Tinuruan ko siyang gumalaw. Hindi perpekto. May ngipin minsan. May paghingal. May luha sa sulok ng mata pag tinulak ko nang konti. Pero basang-basa, masigasig, at ang 3'4" niyang katawan nakaluhod sa harap ng 5'10" kong katawan — camouflage pants sa bota, boxers sa hita — ay parang maliit na bagay na sinusubo ang isang bagay na hindi para sa kanya. Ramdam ko ang lalamunan niya sa ulo. Ramdam ko ang nguso sa ugat.
Napaungol ako nang malakas. “Putangina. Subo. Huwag titigil. Lalabas na—lunukin mo—”
Pumutok ako sa bibig niya. Hindi niya inalis. Umalog ang lalamunan. May tumulo sa gilid ng labi pababa sa baba, pababa sa leeg, pababa sa checkered short, pababa sa boxers ko na nakababa. Pero karamihan, nilunok. Puno ang walong araw. Putok-putok. Mainit.
Nang umatras siya, uhog at puti sa labi. Humihingal. May luha. May tamod sa dila pag binuka niya.
“Kuya… ang dami. Ang init sa lalamunan. Ang lasa… mas malakas kaysa nung sa kamay. Mas maalat. Mas mabigat. Parang may naiwan sa ilalim ng dila. Amoy mo. Amoy pawis mo halo. Amoy tela. Gusto ko pong lasahan ulit yung natulo.”
Dinilaan niya ang tumulo sa leeg niya. Pinunasan ko ang baba niya ng hinlalaki. Hindi ko hinalikan ang labi niya. “Straight ako, Emong. May nobya ako. Pero yan, nilunok mo. Itaas mo yung boxers ko.”
“Alam ko po. Salamat po pa rin. Unang chupa. Unang lunok. Puno po yung tyan ko sa lasa.”
Ibinangon namin ang boxers, ang camouflage pants, ang T-shirt, ang jacket. Zipper. Bota. Umuwi kaming basang-basa sa loob.
Siyam na araw. Patrol. Camouflage pants, boxers, jacket. Ipon. Titi na mabigat sa umaga sa loob ng tela. Sa jogging, hindi ko siya tinitingnan sa bibig pero ramdam ko.
Ikaapat na pagkakataon.
Gabi. 10:40 p.m. Kubo nila. Ang pamilya natulog na sa kabilang parte. Ang kuwarto ni Emong ay kasingliit ng bodega. Banig. Mababang kisame. Suot ko pagdating: camouflage pants, boxer shorts na abo sa loob, jacket nakabukas, walang T-shirt. Ako, 5'10", pag tumayo ay halos umabot ang ulo sa yero. Si Emong, 3'4", nakahiga sa banig, short na ibinaba na. Amoy uling. Amoy tela. Amoy katawan.
“Hubad mo yung jacket ko. Ibaba mo yung pantalon. Boxers sa hita muna. Dilaan mo muna ako habang nakahiga ako. Leeg. Kilikili. Tiyan. Hindi labi sa labi.”
Hinubad niya ang jacket. Ibinaba ang camouflage pants. Ibinaba ang boxers hanggang hita. Ako nakahiga sa banig. Siya dumapa sa dibdib ko — buo niyang katawan abot lang mula leeg ko hanggang puson. Dinilaan niya ang leeg, ang kilikili habang nakataas ang braso ko, ang dibdib, ang abs, ang inner thigh sa tabi ng boxers na nakababa. “Kuya, amoy banig na po kayo halo pawis. Amoy uniporme.”
Napaungol ako. “Dila. Huwag titigil. Hh—kilikili. Kamay sa tarugo habang dinidilaan mo.”
Tapos: “Kuya… gusto ko pong maranasan. Yung kantot. Sa… dito.” Tinuro niya ang cloaca. “Wala pa po. Gusto ko pong ikaw ang unang bibiyak. Ikaw ang unang didilig. Bago ka umalis. Wala na pong ibang lalaki.”
Nakaupo ako sa banig. Camouflage pants at boxers nasa hita. Ang binti ko ay mas mahaba kaysa sa buo niyang katawan pag nakaunat siya. Pag lumuhod ako sa pagitan ng mga hita niya, ang mga tuhod ko ay lampas pa sa kilikili niya. Ang tarugo ko, pag inilapat ko sa hiwa, ay mukhang hindi kasya. Ang ulo palang ay kasing lapad na ng buong bukana. Ang bayag ko ay nakapatong sa payat niyang hita. Ang tela ng boxers ay nakadikit sa banig.
Bago pasukin, tiningnan ko nang matagal.
Ang cloaca sa liwanag ng gasera ay parang vent ng ibon na binuksan: pahalang na slit, maiksi, may dalawang labi ng mucosa na basang-basa. Ang gitna ay mas matingkad na rosas, halos basang-laman; ang gilid ay dusky. May mucus na malinaw-puti, manipis, dumidikit sa daliri kahit sa gilid pa lang. Amoy init ng balat, amoy sapa, amoy hayop na basa — at sa ilalim nito, bahagyang amoy ihi na hindi matapang at bahagyang amoy lupa. Iisang butas. Kapag pinaghiwalay ko ng dalawang daliri ang fold, hindi puke ang loob: walang ridged na dingding na mahaba. May singsing ng kalamnan sa entrance — masikip, pulsating, parang sphincter — tapos agad ang lalim. Maiksi. Mainit. Makinis. Ang loob ay parang basang bulsa na hindi idinisenyo para sa tarugo ng tao. Konting dugo sa unang unat ng daliri — pulang-pula sa mucus, konti, parang unang hiwa ng laman na hindi sanay bumuka.
Ang lalim na kaya ng cloaca niya nang natural ay hanggang gitna ng tarugo ko. Hanggang tatlong-kapat kung dahan-dahan at basang-basa. Ang sagad — ang buong haba, hanggang bayag — ay puwersa laban sa maikling silid.
“Ugh puta, ang sikip. Masakit ba?”
“Opo kuya. Ang laki at haba masyado ng titi mo. Pero huwag po titigil. Kuya, pasok. Gusto ko pong ikaw.”
“Hinga. Huwag kang sisigaw. Pamilya mo sa kabila.”
Pag pasok ng ulo: huminto ako. Ang sikip. Hindi puke. Hindi pwet. Ang singsing sa entrance ay yumapos sa korona parang singsing na basang-laman. Init. Slippery. Kita ko mula sa itaas: ang pahalang na fold ay nakaunat sa paligid ng ulo hanggang sa muntik nang mapunit ang itsura — puti-rosas, nanginginig, mucus na tumutulo sa bayag ko. Si Emong napasabunot sa banig. Ang buo niyang katawan — 3'4", payat — ay nasa ilalim ng 5'10" kong katawan na nakasampal sa kanya. Ang dibdib ko ay nasa mukha niya. Ang abs ko ay nasa noo niya. Ang braso ko, pag naka-support sa gilid, ay mas mahaba kaysa sa braso niya. Ang leeg ko ay nasa ibabaw ng buhok niya. Ang camouflage pants ay nakababa sa binti ko. Ang boxers ay nakasampay sa isang hita.
“Hinga. Hh—sikip. Tangina. Sikip. Iba to.”
Dahan-dahan. Hindi buo agad. Hanggang gitna. Kita ko ang tarugo na kalahating labas pa — ang ugat sa labas, ang base sa labas, ang bayag sa labas. Ang cloaca ay hindi kayang lunukin pa nang natural. Hinugot ko saglit. May sumama palabas sa ulo: mucus na malinaw, konting dugo, at sa dulo — konting brown na hindi tae na buo, kundi smear, dungis, urate at dumi na natural sa iisang vent. Earthy. Amoy bahagyang tae na halo sa hayop at init. Hindi bundok. Dungis.
“Emong. May konti.” Diretso. “Hindi bundok. Dungis. Amoy. Sa tarugo. Iisa kasi.”
Nahiya siya. Pumula ang tenga. “Kuya… pasensya po… iisa po kasi… hindi ko po—”
“Hindi kita aalisin dahil diyan.” Libog. Kakaibang butas. “Tuloy.”
Pinasok ko ulit. Hanggang tatlong-kapat. Tapos pinilit ko ang sagad. Buong haba. Ang bayag ko ay dumikit sa payat niyang puwit na walang butas. Sa loob, ramdam ko: ang singsing sa entrance na yumayapos sa gitna ng tarugo; paglampas nito, maikling silid na mainit at malambot, parang pader na laman sa dulo — doon natigil ang ulo. Hindi patuloy na hukay. May slight grab ng kalamnan sa bawat pulso niya. Kapag hinugot ko ng kaunti para ilabas-masok, ramdam ko ang fold na sumusunod sa balat palabas, at palabas ay mucus, cream, konting red sa umpisa, at minsan konting earthy dungis sa gilid ng ulo. Hindi umagos ang tae. Smear lang. Amoy lang. Natural sa cloaca.
Kinantot ko siya sa banig, nakapatong ako. Maikli ang stroke kasi maiksi ang katawan niya at maiksi ang silid; kung mahaba ang ulos, lalabas ang ulo. Ang tunog ay basag, wet, iba sa puke. Paglabas-masok: kita ko ang ulo na lumalabas na makintab sa mucus, may streak na pula sa unang mga ulos, tapos creamy, minsan brown nang konti sa gilid. Pagpasok: kinukubli ng pahalang na fold. Ako: “Sikip. Mainit. Huwag kang gagalaw. Ako. Hh—putangina. May amoy. Wala akong pakialam.” Siya: “Kuya—puno—masakit pero—huwag po hugot—mahiya po ako—”
Ipinagpalit ko ang posisyon.
“Tihaya ako. Upo ka.”
Nakahiga ako sa banig. Buong katawan nakabuyangyang — dibdib, abs, tarugo tumayo, boxers sa isang hita, camouflage pants sa binti, 5'10" na katawan na bukas. Si Emong, 3'4", umakyat. Ang paa niya ay nasa tabi ng bayag ko. Iniharap niya ang cloaca sa ulo. Dahan-dahang umupo. Kita ko mula sa ibaba: ang pahalang na hiwa niyang maliit na unti-unting lumamon sa ulo, fold na nakaunat hanggang sa maputing-rosas, mucus na tumutulo sa bayag ko.
“Upo. Taas-baba. Upuan mo. Limliman mo ang itlog ko.”
Natawa ako nang mababa. Buro. Pero totoo. Ang puwit niyang payat, walang butas, ay dumantay sa bayag ko pag baba niya. Mainit. Limlim. Ang cloaca ay kumakapit hanggang gitna, minsan tatlong-kapat, sagad lang kung ibaba ko ang baywang niya. Kita ko ang tarugo na lumalabas na makintab, may mucus, may konting cream, may konting red, may konting earthy sa gilid. Pagbaba, lamon ulit ng slit.
“Kuya—ang bigat po ninyo sa loob kahit ako ang nakaupo—pasensya po sa… sa amoy—”
“Limliman mo. Huwag kang titigil. Hindi kita titigilan dahil diyan.”
Pangatlong posisyon: siya nakadapa sa banig, ako sa likod pero ang cloaca ay nasa harap-ibaba kaya binuka ko ang hita niya palabas at pumasok mula sa itaas-harap, nakaluhod. Pang-apat: kinuha ko siya, 3'4", binuhat — magaan — at pinasok habang nakatayo ako, ang katawan niya nakasabit sa tarugo at sa braso ko, paa hindi abot sa sahig. Sagad. Ramdam ko ang ulo sa pader ng loob. Hinugot ng kaunti: mucus, cream, dungis.
Bumalik sa patong. Putok ako sa loob. Hindi ko hinugot. Hayaang nakabaon. Pulsating. Pinupuno ang maikling silid hanggang sa umapaw sa singsing. Ang cloaca niya ay kumikibot paligid. Binilangan ko. Isa. Lima. Sampung segundo. Ramdam ko ang bawat pulso. Ang boxers ko ay basang-basa sa hita.
Napaungol ako sa tenga niya. Hindi sa labi. “Nasa loob. Huwag mo ilabas. Puno ka.”
Nang kalaunan, dahan-dahan kong hinugot. Ang labas: nakaunat pa ang pahalang na hiwa, pulang-pula sa gilid, mucosa na namamaga, may puting tamod na unti-unting umaagos palabas dahil puno ang maikling silid, halo ang konting dugo na nalabhan na ng mucus, halo ang slimy, halo ang konting earthy dungis sa gilid ng ulo. Ang tarugo ko paglabas ay makintab, creamy, may streak. Ang loob, pag tiningnan ko sa liwanag ng gasera, basang-basa, creamy, bahagyang namamaga ang fold, may puting naiwan sa slit na hindi umaagos agad. Tumulo pababa sa banig, pababa sa tela ng boxers ko.
“Yan,” sabi ko. “Unang beses. Nasa loob mo. May konting dumi. Wala akong pakialam. Itaas mo yung pantalon ko pag tumayo ako.”
Si Emong, humihingal, 3'4" sa ilalim ko, nahihiya pa rin: “Ang init po sa loob. Ang lasa kanina sa bibig, iba sa pakiramdam nito. Puno po talaga. Hindi po umaagos agad. Parang hinahawakan. Salamat po, Kuya. Ikaw ang unang pumasok. Pasensya po…”
“Tapos na. Huwag kang magpaumanhin.”
Ibinangon ko ang boxers. Ibinangon ko ang camouflage pants. Jacket. Umalis ako ng kubo na basang-basa pa rin sa loob ng tela.
Labing-isang araw. Destino papalapit. Ipon. Mabigat sa loob ng boxers. Walang nobya sa tabi. Walang puke. Ang katawan ko ay alam na ang init ni Emong kahit ayaw kong aminin. Uniporme araw-araw: camouflage, boxers, jacket.
Huling pagkakataon.
Tatlong araw bago ako lipat ng kampo. Ibang lugar. Matatagalan bago ko makita ang nobya ko. Matatagalan bago ko siya makantot.
Ako ang nagpunta. 8:50 p.m. Hindi sa kubo. Sa lumang tolda sa gilid ng kampo na hindi ginagamit, pang-imbak ng sako. Ilaw ng flashlight lang. Amoy tela at amoy alikabok. Suot ko: camouflage pants, boxer shorts na itim sa loob, fatigue jacket nakabukas, walang T-shirt. Dog tag sa leeg.
Si Emong nandoon na. Checkered short. Alam niyang aalis ako.
“Kuya…”
“Ako ang taglibog ngayon,” sabi ko. Diretso. “Matatagalan bago ako makauwi sa nobya ko. Bago ko siya mahawakan. Bago ko siya makantot. Ikaw ang nandito. Alam mo na ang lahat. Hubad mo yung jacket ko. Ibaba mo yung pantalon. Boxers sa hita. Ipakitang-gilas mo. Subo. Salsal. Kantot. Lahat. Ako ang naghanap sa’yo.”
Hindi ito pag-ibig. Ito ay laman, oras, malapit na alis, at ang katotohanang kahit straight ako — kahit bading siya, kahit pangit, kahit may abnormalidad, kahit bansot, pandak, maliit at payat — tumitigas pa rin ako sa kamay niya, sa bibig niya, sa cloaca niya. Dahil wala ang nobya. Dahil puno ako sa loob ng boxers. Dahil sanay na ang katawan ko sa init niya. Dahil trip ko palang magpatikim at magpaubaya sa bansot. Dahil ang 3'4" niyang katawan sa harap ng 5'10" ko ay bawal at iyon ang tumitigas. Dahil ang bunganga niya ay zipper-level. Walang halik sa labi. Wala.
Ang 5'10" kong katawan at ang 3'4" niyang katawan sa tolda:
Una, romansa habang nakatayo ako. Jacket sa sako. Camouflage pants sa bota. Boxers ibinaba niya hanggang hita. Siya sa harap, mukha sa dibdib. Dinilaan ang leeg. Inamoy ang kilikili nang matagal. “Kuya, amoy alis po kayo. Amoy last. Amoy dog tag.” Hinimod ang braso. Ang dibdib. Ang tiyan. Ang puson. Ang inner thigh sa tabi ng boxers. Nakaupo ako sa sako, siya sa pagitan, dila sa hita pataas. Napaungol ako. “Emong. Dila. Kilikili ulit. Hh—”
Pangalawa, siya nakaluhod. Ako nakatayo. Ang tarugo ko sa mukha niya. Chupa. Mas marunong na siya. Dilaan ang ugat. Subo hanggang sa may luha sa sulok ng mata. Tamod sa bibig. Nilunok. May tumulo sa baba. Sinimot niya. May tumulo sa boxers na nakababa.
“Lasa pa rin po, Kuya. Maalat. Malapot. Mainit. Mas marami kaysa last. Amoy pagod mo. Amoy ipon. Amoy tela. Puno po ulit yung lalamunan.”
Pangatlo, salsal habang nakatayo ako, siya nakaupo sa sako — ulo niya sa abs ko. Putok sa kamay at sa dibdib niyang payat, sa elastic ng boxers. Dinilaan niya ang palad. “Ang dami po sa daliri. Dumidikit. Mapait-alat. Gusto ko pong sa mukha.”
Pang-apat, ihiga ko siya sa mga sako. Bukaka. Tiningnan ko ulit ang cloaca sa flashlight: pahalang na slit, mas basang-basa kaysa unang kantot, fold na handa, mucosa na rosas-dusky, mucus na tumutulo. Kilala ko na. Iisang vent. Mas madaling pumasok ang ulo kaysa unang beses dahil sanay na ang singsing, pero yung maikling silid sa loob, nandoon pa. Pinasok ko. Kita: ulo na lumamon, fold na nakaunat, hindi ubos — tatlong-kapat natural, sagad kung pinilit hanggang sa pader. Sa loob: init, singsing, malambot na dulo. Paglabas-masok: mucus, cream, walang mabigat na tae, may konting earthy dungis sa gilid ng ulo.
“May konti ulit,” sabi ko.
Nahiya siya. “Kuya…”
“Wala akong pakialam. Tuloy.”
“Tihaya ako. Upo ka. Upuan mo. Limliman mo ang itlog ko.”
Nakahiga ako sa sako. Buong katawan nakabuyangyang. Si Emong umakyat, 3'4" sa ibabaw ng 5'10". Umupo. Taas-baba. Ang puwit niya sa bayag ko. Limlim. Kita ko ang pahalang na cloaca na lumalamon at bumabitaw, tarugo na lumalabas na makintab, creamy, earthy sa gilid.
Pinasok ko siya habang nakatayo, binuhat. Sagad. Pinasok habang siya nakadapa sa sako. Bumalik sa patong.
Putok ako sa loob. Hindi hinugot. Binilangan ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang sampu. Hanggang sa humina ang pulso. Hayaang nakabaon sa maikling silid. Ang dog tag ay tumatama sa noo niya.
Nang hugutin ko, umaagos. Puti. Malapot. Ang hiwa ay nakaunat, pulang-pula, creamy sa fold, tumutulo pababa sa sako, pababa sa payat niyang inner thigh, pababa sa tela ng boxers ko. Ang tarugo paglabas: makintab, puti sa ugat, mucus, init, konting earthy sa gilid.
Si Emong, 3'4", basang-basa ang mukha sa laway at tamod, basang-basa ang singit sa akin:
“Kuya Shawn… salamat po. Unang lahat. Unang tarugo. Unang lasa. Unang putok sa kamay. Unang sa bibig. Unang sa loob. Ikaw lang. Safe po kayo sa lipat.”
Ako, 5'10", straight, may nobya, papunta na sa ibang kampo, uniporme na ibinangon — boxers, camouflage pants, jacket, dog tag:
“Huwag mo itong ikuwento. Hindi tayo ganito sa labas. Itaas mo yung zipper.”
Tumango siya. Alam niya.
Umalis ako ng tolda. Amoy ko pa rin ang amoy namin — pawis, tela, cloaca, tamod, kilikili, sako, boxers, camouflage — sa balat ko hanggang sa maligo ako.
Iyon ang lahat. Wala nang palusot. Lima ang malalaking pagkakataon, pitong maliliit na hipo at laro sa pagitan ng una at ikalawa. Iba-iba ang oras, iba-iba ang lugar, iisa ang laki ng agwat: 5'10" at 3'4". Iisa ang tarugo. Iisa ang cloaca. Iisa ang uniporme. Iisa ang boxers sa ilalim ng pantalon at shorts. Iisa ang lalaking may nobya na pumayag, ulit-ulit, dahil nandiyan si Emong, dahil wala ang nobya, dahil tumitigas pa rin — kahit bading, kahit pangit, kahit may abnormalidad, kahit bansot, pandak, maliit at payat. At sa huli, ako na ang naghanap dahil malayo pa ang nobya. Dahil wala pang puking makakantot.
Nagpapachupa't nagpapalunok,
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento