Init sa Umaga: Silakbo sa Tahimik na Sala 🌅

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. Dalawampu’t-anim. Scout ranger. Katropa at kabarkada ng kapatid ng tatay ni Martin. Kagagaling lang namin sa deployment sa Visayas. Mga buwan na walang kama na hindi bakal, walang kamay na hindi magaspang, walang init na hindi init ng araw o init ng katawan ng kapwa lalaki sa kuwartel. Pagbaba namin ng barko, sinama ako ng katropa ko sa kanila. Sabi niya, magpahinga muna ako sa tunay na bahay, hindi sa kuwartel.

5'10" ako sa tangkad. Siksik ang dibdib, walang taba sa tiyan, may ugat sa braso. May makapal na buhok sa kili-kili, sa dibdib, sa pusod pababa papasok sa boxers. Boxer shorts lang lagi ang suot ko sa loob ng bahay. Itim, maluwag, maikli. Sanay na akong walang pang-itaas.

Si Martin, labing-siyam. 4'11". Masyadong maliit sa tabi ko. Payat, puti ang balat, malamig ang daliri. Mula nung unang gabi namin dito, ramdam ko na. Tinititigan niya ako pag akala niyang tulog ako—sa leeg, sa patak ng pawis sa gitna ng dibdib, sa bakat sa gitna ng boxers ko. Hindi ako nagsasalita. Hinayaan ko.

Ilang araw na kaming nandoon. Isang umaga, maaga pa. Mainit. Humid. Parang basang tela ang hangin. May amoy ng barako at bagong lutong pandesal. May electric fan sa sala, lumang modelo, humuhuni nang hindi pantay, minsan pumapakitik. Wala na ang pamilya. Yung katropa ko, kasama sila. May pinuntahan sa kabilang baryo. Hindi ko alam kung anong oras sila uuwí. Pwedeng hapon. Pwedeng ngayon.

Kape. Pandesal. Wala akong suot sa itaas. Medyo mabigat at matigas na ang titi ko. Bakat sa tela. Hindi ko inayos.

Pumasok si Martin. Unang tama ng mata niya—diretso sa gitna ng boxers.

“Gising ka na pala.”

Namula ang tenga niya. “Nasaan na sila?”

“Umalis. Kasama yung katropa ko. Hindi ko alam kung anong oras sila babalik. Baka biglang dumating. Kain ka na rito. Sabay tayo.”

Naupo siya sa tabi. Ramdam ko ang init ng manipis niyang braso. Habang ngumunguya ako, ramdam ko ang titig. Sa utong. Sa pawis sa tiyan. Sa buhok sa pusod. Sa bakat na unti-unting lumalaki.

May yabag sa labas. Mabilis akong tumingin sa bintana. Aso lang, kuko sa graba. Bumalik ako sa kape. Ang amoy ng aso at alikabok, pumasok saglit sa bintana, tapos nawala.

Pagkatapos kumain, pumunta kami sa sala. Pinahiga ko siya sa sofa. Luma. May spring na umiiyak sa kaliwa. Ako, sa sahig, sa banig na magaspang. Ang fan, nakatutok. Mainit. May pawis sa likod ng tuhod at sa singit, dumidikit ang balat sa balat.

Patagilid muna ako, nakatalikod. Gising ako.

Nang humina ang hinga niya, humarap ako. Nakatingin siya sa pusod, sa bakat.

“Sabi ko matulog ka na. Ano bang tinitingnan mo diyan?”

Nagulat siya. Umiyak ang spring. Muntik siyang mahulog. Hinawakan ko ang manipis niyang braso. Sobrang liit sa palad ko. Pinahiga ko ulit.

“Sinasabi ko. Ano ’yung tinitingnan mo kanina?”

Nanginginig ang boses niya. “Mabuhok pala ’yung sa may pusod mo. Bakit ako wala?”

“Bata ka pa. Lalabas din ’yan.”

“Pwede ko bang hawakan?”

Tumingin ako sa pinto. Tahimik. “Oo. Pero hindi lang ’yan. Turuan kita. Para sa lalaking barako. Dahan-dahan. At kung may marinig kang sagad sa labas, titigil ka.”

Nanginginig ang daliri niya nang unang tumama sa tiyan ko. Malamig. Mainit ang balat ko. Hinawakan ko ang pulso niya at itinapat sa kili-kili.

“Dito muna. Amuyin mo. Dilaan mo.”

Inangat ko ang braso. Mainit. Basang-basa. Amoy ng pawis ng hindi pa naliligo—maalatan, mabigat, hilaw. Isinuksok niya ang ilong. Huminga nang malalim.

“Amoy barako…”

“Dilaan mo.”

Idiniin ko ang batok niya. Unang dila—malamig sa mainit kong balat. Dinilaan niya ulit. Sa buhok, sa balat, sa gitna. Himod. Laway.

May kaluskos sa bakuran. Dahon. O paa.

Itinakip ko ang palad sa bibig niya. Hinila ko pababa ang braso ko. Nanigas kami. Ang dila niya, nakadikit pa sa kili-kili, mainit at basang-basa. Ramdam ko ang ngipin niya sa balat ko, hindi nakakagat, nakaawang lang. Ang titi ko, tumitibok sa boxers, mabigat, umuugoy sa bawat tibok ng puso. Ang fan, pumakitik. May patak ng pawis na tumulo mula sa kili-kili ko pababa sa braso, dumaan sa pisngi niya. Ang hininga niya, mainit sa palad ko, mabilis, basang-basa. Amoy namin—pawis, kape, tela.

Wala. Dahon. Hangin sa kawayan.

Inalis ko ang kamay. May laway sa palad ko. “Tuloy. Kamay mo, sa dibdib. Dilaan mo ’yung utong. Punuin mo ng laway. Pero tahimik.”

Ginabayan ko ang palad niya. Siksik. Pawis. Sinuso niya ang utong. Maalat. Dumaloy ang laway pababa sa tiyan, malamig saglit, tapos uminit. Napaungol ako, pinigilan sa lalamunan. Umiyak ang spring. Ang titi ko, lalong tumigas, bakat, umuugoy.

“Pababa. Tiyan. Hanggang pusod. Himurin mo.”

Bumaba siya. Dila sa tiyan. Linya ng buhok. Kamay sa puson. Nanginginig pa rin.

“Puson. Laruin mo. Tapos dila. Sa ilalim ng elastic, singit muna. Hindi pa ’yung tarugo.”

Isinuksok niya ang mukha sa singit. Mainit. Basang-basa. Amoy ko—maalatan, halo precum, mas malapit na sa ilong niya. Dinilaan niya ang gilid ng hita. Napaangat ang pwet ko. Ang banig, kumaskas sa likod ko.

Saka ko ginabayan ang kamay niya sa tarugo, sa ibabaw ng tela.

“Hawakan mo. Ramdamin mo.”

Maliit ang palad. Hindi masakop. Umigkas ang titi. Nataas ang kamay niya.

“Balik. Himurin mo. Dilaan mo ’yung singit.”

Bumalik. Himod sa ibabaw. Precum, tumagos sa tela, dumikit sa daliri, malagkit, mainit.

Busina. Graba sa gulong. Motor.

Itinakip ko ulit ang kamay sa bibig niya. Pinindot ko ang batok niya. Ang kamay niya, nakahawak pa sa bakat, hindi nakakilos. Pumintig ang titi ko sa ilalim ng tela, sa ilalim ng maliit niyang palad—isa, dalawa, mabigat. Humihinga siya sa ilong, mainit, basang-basa sa palad ko. May laway na dumikit sa gitna ng kamay ko. Tumahol ang aso. Malapit. Mahaba. Tapos kuko sa graba, palayo. Ang amoy ng usok ng motor pumasok saglit sa bintana, halo sa amoy namin. Ang fan, pareho pa rin. Ang spring, hindi umiyak. Wala kaming galaw.

Inalis ko ang kamay. Basang-basa. “Ibaba mo ’yung boxers. Hanggang hita lang.”

Ibinaba niya. Lumabas. Mahaba. Malaki. Makapal. Ugat. Basang-basa ang ulo. Mabigat ang bayag. Amoy, tumama sa mukha niya—maalatan, mainit, hilaw.

“Dalawang kamay. Mula bayag pataas. Dilaan mo ’yung base. ’Yung buhok. ’Yung singit. Tapos ulo.”

Dalawang kamay. Hindi pa rin masakop. Precum sa palad. Dinilaan niya ang base, ang singit, ang ulo. Maalat. Malagkit. Medyo metal.

“Sipsipin mo. Hinga sa ilong. Tahimik.”

Ibinuka niya. Pumasok ang ulo. Masikip. Maliit ang bibig. Napaangat ang ulo ko. Nabilaukan siya nang pumasok pa. Luha sa sulok ng mata. Laway sa gilid, mainit, tumulo sa bayag, dumikit sa buhok.

Kalawang. Parang hinge ng gate.

Hinugot ko agad. Itinakip ko ang palad sa bibig niya. Ang titi ko, basang-basa, tumitibok sa pisngi niya—ramdam ko ang init ng mukha niya sa ugat, sa ulo. Hindi kami humihinga nang malakas. Nakikinig. Isa. Dalawa. Tatlo. Ang drool niya, dumaloy sa daliri ko pababa sa panga niya. Ang puso ko, sa tenga. Ang puso niya, sa leeg, sa ilalim ng hinlalaki ko. May pawis na tumulo mula sa dibdib ko sa noo niya. Ang fan, pumakitik ulit, parang mas malakas sa tahimik.

Hindi gate. Tsinelas sa kabilang bakuran. Kalawang ng iba.

Inalis ko ang kamay. “Subo ulit. Hawakan mo ’yung bayag. Huwag kang ungol.”

Sinubukan niya. Mas malalim. Sumasayad sa lalamunan. Drool, marami, malamig saglit sa hangin ng fan tapos uminit sa balat ko. Ang maliit niyang kamay sa bayag, hindi kayang yakapin. Kumadyot ako. Kalahati. Palabas-pasok. Slurp na pinipigilan. Creak na pinipigilan.

May boses sa malayo. Hindi malinaw. Babae o lalaki, hindi ko maunawa.

Huminto ang balakang ko. Nandoon pa ang titi sa bibig niya, kalahati, mainit, basang-basa. Pumintig lang. Hinawakan ko ang buhok niya para huwag siyang umatras, para huwag din siyang tumuloy. Hintay. Ang lalamunan niya, pumipigil sa ulo. Ang drool niya, dumaloy sa hita ko, sa banig. Ang boses, lumapit nang kaunti. Tapos tumawa. Tapos lumayo. Nagtitinda. Hindi sila.

“Putangina, Martin… sipsipin mo. Ngayon.”

Mas mabilis. Mas basa. Hindi na ako nagtagal. Nanigas ang hita. Idiniin ko. Pumintig. Umalis ang tamod—mainit, malapot, marami—diretso sa lalamunan.

Nang hinugot ko, putol-putol pa sa dulo. Puti sa labi, sa dila, sa baba. Amoy, mas malakas.

“Ang init…” paos, pabulong. “Ang dami, Kuya Shawn… ang lapot. Maalat. Punong-puno.”

Pinunasan ko ang baba niya. Hinila ko siya pataas. “Salamat. Natuto ka. Dito ka lang. Huwag kang maingay.”

Inihilig ko ang ulo niya sa dibdib ko. Pawis sa pawis. Hinga sa hinga. Fan.

Nakatulog siya.

Nagising siya nang may tumusok sa tagiliran niya.

Morning wood ko. Mainit. Bakal. Makapal. Tumitibok sa tadyang niya. Hindi ako gumalaw. Ikiniskis niya ang balakang at tagiliran, dinadama ang haba, ang init, ang basang ulo sa damit niya, bago idilat ang mata.

Kaluskos. Yabag sa graba. Gate. Totoo na. Kalawang. Boses.

Bumangon ako. Sinuot ko ang boxers. Basang-basa pa sa harap, malamig sa hangin ng fan. Normal ang mukha papuntang kusina. Si Martin, nakaupo sa sofa, tahimik, namumula ang tenga, inaayos ang buhok habang bumubukas na ang pinto. Amoy pa kami. Hindi sila nagtanong.

Wala nang nagsalita. Pero mula nun, tuwing naka-boxer shorts lang ako sa umaga, alam ko na kung saan titingin si Martin. At alam na niya ang amoy ng kili-kili ko, ang lasa ng pawis, ang init sa singit, ang lapot at dami, at ang tama ng tumutusok sa tagiliran niya pag gising—bago pa man may marinig na gate.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn