Unang Araw sa Baba: Pension House Room 203 🛋️

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si PFC Shawn. Scout Ranger. 5'10. Pitumpu’t walong kilo. Unang araw ko pagkatapos ng deployment. Dalawang buwan ako sa paanan ng bundok, may putik pa sa ilalim ng kuko, at yung trapesiya ko ayaw magpakawala kahit tapos na ang rasyon. Ilang linggo akong walang labasan. Sa field, walang oras. Sa biyahe, walang silid. Dalawang beses akong naligo sa terminal pero amoy aspalto at usok pa rin ang duffel bag ko.

May nobya ako sa malayo. Huling text niya, tatlong linggo na: Pagod na ako maghintay ng sagot na isang salita. Ang sagot ko noon: Patrol. Ang nakalagay ngayon: Read. Wala nang kasunod. Hindi ko na binuksan ulit. Hindi siya ang kausap ko papuntang bayan.

Isang linggo kaming nagpapalitan ng chat sa Facebook group. Naghanap ako ng marunong magmasahe,  pumindot ng likod. Si Caloy ang unang tumugon. Selfie sa tabi ng folding bed. Adult ang mukha, maliit ang katawan. 4'7". Payat. TESDA, massage therapy. May practical next week, kulang pa sa client hours, hindi pwedeng magdala ng customer sa inuupahan nila. Sabi niya, kung seryoso ako, ako ang mag-room. Siya na sa langis at tuwalya. Pangalan niya: Caloy. Pangalan ko: Shawn. Walang ranggo.

Ako ang nauna. Civilian: dark long-sleeve, jogging pants, tsinelas. Reception, pangalang wala sa militar, cash. Clerk tumingin sa bag, sa leeg, saka susi. Keytag na bakal. Hagdan amoy floorwax. 203. Aircon. Bleach. Tapal. Hiwa ng hapon sa kurtina.

Text: Kuya, andito na ako sa baba. Ano’ng room?  

Ako: Direct second floor. 203. Huwag ka nang magtanong sa recept. Katok ka na lang.

Katok. Amoy cologne at langis.

Tumingala siya. Hanggang gitna ng dibdib ko. Stubble. Hoop.

“Pucha, Kuya…” mahina niyang sabi, saka natawa. “Sa chat alam kong malaki ka, pero sa personal iba. Ang taas mo. Ang lapad.”

Lock. Lagutok. Aircon.

“Hubad mo na long-sleeve tsaka pants, Kuya. Boxer na lang. Dapa ka diyan. Unan sa noo. Pag masakit, sabihin mo. Huwag ka magpakatigas. Kailangan ko ng hours, pero ayaw kong masira yung likod mo.”

Humiga ako. Lumubog ang foam. Langis—niyog at mentol. Maliit na kamay, mabigat sa trapesiya. Napahagok ako sa unan.

“Ang tigas nito, pucha. Buhat-bundok ’to, ’no? May buhol dito. Dito ba?”

“Oo. Doon. Huwag mong iwasan. Doon ako natutulog nang masama.”

Usap: practical niya, barracks ko, bakit pension. Piga sa glute sa ibabaw ng boxer. Langis sa binti, fold.

“Tihaya ka na, Kuya. Gusto ko ring makita yung harap.”

Tumihaya ako. Hagod sa pecs, tiyan, inner thigh. “Hanggang dito lang ako aabot sa ’yo pag tumayo tayo. Nag-iisip ako kung paano ako titigil sa kamay. Huminga ka. Huwag kang tumitig sa kisame.”

Kislot sa boxer. Kamay niya sa hita, hindi umaalis. Tingin sa mata, saka sa umbok.

“Matagal ka nang walang ganyan, ’no? Kung gusto mong huminto ako sa hita, hihinto ako. Pero sabihin mo sa akin.”

Daliri sa lastela. Hindi pa paloob.

“Huwag kang huminto,” sabi ko. “Isara mo yung kurtina. Hawakan mo ako.”

“Hindi ko ’to sinabi sa chat. Pero ngayon, gusto ko na. Bibig ko, Kuya. Ako ang luluhod.”

Naupo ako sa gilid. Lumuhod siya sa tile. Apat-pito sa lima-sampu; mukha sa kandungan.

Hindi niya agad inalis ang boxer.

Inilapit ang mukha. Huminga sa tela—mainit, may amoy na ng singit at sarili kong init na tumatagos sa cotton. Dila agad sa bukol sa labas—mabagal, basang-basa, naririnig ang bawat basang slop sa tela habang gumagapang ang dila niya sa hugis ng titi ko. Ilang hagod sa labas—kanan, gitna, kaliwa—hanggang sa basang-basa at madikit na ang cotton sa balat at masakit na ang tayo ko sa loob. Hinimad ng daliri niya ang gilid ng hita ko, kumiskis ang stubble niya sa balat, saka bumalik ang dila niya sa umbok. Madiin. Basa. Tagaktak ang pawis sa sentido niya habang ang aircon ay patuloy sa paghuni. Hindi pa rin niya binababa ang garter; pinahihirapan muna ang nagmaratubang galit sa loob.

Inabot niya ang garter. Ibinaba hanggang gitna ng hita. Humiwalay ang titi—pumutok palabas, matigas, maitim ang mga ugat na tumitibok, may paunang pre-cum na kumikinang sa slit at nag-iiwan ng malagkit na bakas sa dulo. Mabigat at kumakapit ang amoy sa hangin: pawis ng singit, balat ng sundalo, sabon ng terminal, at naipong init sa dalawang buwang bundok.

Dila sa singit muna. Fold ng hita. Ibinaon niya ang mukha roon, huminga nang malalim bago hinalikan ang balat. Bayag mula sa ilalim—himod mula base hanggang sa pinakalikod, higop na mahina sa balat ng itlog na nagpapakislot sa akin. Hindi muna ang ulo. Sa paligid lang muna. Ilong sa inner thigh, sumisinghot sa balat. “Ang alat…” bulong niya habang wala pa sa slit; lasa pa lang ng pawis at balat. Saka dahan-dahang umahon.

Dila sa ugat—pataas, pababa, hindi pa isinusubo. Paikot sa corona, dila sa mismong slit. Hinigop niya ang malambot at malapot na pre-cum sa dulo. “Ang alat. Ang init, Kuya.” Hinigop ang buong dulo sa loob ng labi niya, ginawan ng vacuum na may basang kaluskos, saka binitiwan nang may tunog ng basang pagsipsip. Ulit. Bitaw. Tumatakbo ang laway niya pababa sa bayag ko. Kamay sa base, madiing himas sa kumakapal na ugat, tango nang tango—sadyang pinatagal, ayaw idirekta.

Unang pulgada ng labi. Hinto. Dila sa ilalim ng dulo. Palabas muli. Ulit, dalawang pulgada—pumasok ang ulo at leeg ng titi ko. Umaumbok ang mga pisngi niya sa lapad ng katawan ko. Palabas ulit. Slop. Ang init at bilis ng hininga niya lumalabas sa ilong, dumadampi sa pusod ko. Gusto kong itulak ang ulo niya pabaon. Pinigilan ko ang sarili ko.

Pangatlong baon, mas malalim at diretso. Pumasok ang reflex niya—lumabas ang luha sa sulok ng mata pero hindi bumitaw. Umatras siya nang kaunti hanggang dulo na lang ng ulo ang nasa bibig, tumutulo ang laway mula sa labi niya pababa sa titi at bayag ko, saka baon ulit nang buo. Hila. Baon. Higop. Palad ko sa buhok niya—langis at pawis—hindi pilit na tulak kundi simpleng timbang ng kamay. Bawat labas ng titi sa bibig niya, dumadampi ang malamig na hangin ng aircon sa basang balat; bawat pasok, piga ng mainit niyang lalamunan sa mismong slit ko. Maliit na kamay niya nakakulong sa base, humahawak at nagpapatigil sa ritmo.

Init sa pusod, maaga at matindi. Hinigpitan ko ang panga. Pigil. Hindi pa.

Isa pang ikot: mababaw, mababaw, saka buong baon hanggang sa magdikit ang panga niya sa balahibo ng singit ko. Gurgle sa lalamunan niya dahil sa lalim. Hininga sa ilong. Slop na sumasabay sa huni ng aircon. Kislot ng dila sa ilalim ng ulo. Pulso ng titi ko na tumitibok na sa loob ng kamao at bibig niya.

Wala nang pigil.

“Lalabas na ako. Lunukin mo lahat. Huwag mong itatapon. Marami ’to. Ilang linggo.”

Pumutok sa lalamunan niya. Unang ibabaw—mainit, makapal, mabigat, parang hindi tubig kundi sago-sago na tumama sa ngalangala at likod ng dila. Lasa: matinding asin, konting pait, cream na walang pabango. Amoy: sariwa, bahagyang bleach, pawis, init ng katawan na ilang linggong nakaipon. Puno agad ang maliit niyang bunganga—hindi kasya sa unang tibok. Pangalawang tibok—mas malapot, dumidikit sa ngipin at sa gilid ng pisngi, kailangang nguyain nang konti bago lunukin. Pangatlong putok—mabagal, tuluy-tuloy, coating sa buong dila, haba pa rin ang dating.

Ibinaba ko ang hinlalaki sa panga niya. “Lunok.”

Isa. Rinig at kitang-kita ang malaking gulp sa nipis ng leeg niya, mabigat pababa. Dalawa. May tulo sa sulok ng labi—puti, malapot, hindi agad natutunaw—mabilis niyang pinunas at hinigop ng dila pabalik. Aftertaste sa hangin sa pagitan namin: asin na naiiwan sa dila, pait sa likod ng lalamunan, amoy cream kapag huminga siya.

“Jusko, Kuya… Ang dami. Ang kapal. Ang lapot. Dumikit sa ngipin ko. Amoy pa sa ilong. Ilang linggo ’to? Hindi tubig. Huwag ka muna tumayo. Pahinga ka. Hindi pa ako aalis.”

Buhos ulit ng langis sa palad niya. Ipinahid sa singit at inner thigh ko, halo sa natitirang laway at bakas ng malapot na cream sa balat. Dila mula sa fold sa ilalim ng bayag, dinilaan ang natitirang asin doon, pataas sa hita. Nakaluhod pa rin siya sa pagitan ng mga tuhod ko, tumitingala habang pawisan. Sa matinding gutom ng katawang matagal na-deprive, nagmaratuba ulit ang titi ko sa harap ng mukha niya—mas mabilis, mas matigas, basa sa langis at laway.

Ulo muna: paikot na dila sa corona, vacuum sa slit habang pumipiga ang labi niya. Saka baon—mas mabagal ngayon, mas marahan ang stroke pero ramdam na ramdam ang init at hagod ng lalamunan sa bawat pulgada. Piga ng dalawang kamay niya sa bayag ko habang kinakain ang buong haba. Slop. Ang tunog ng langis at laway na sumasabay sa mabigat kong paghinga.

“Lunukin mo ulit.”

Pangalawang putok—mas kaunti kaysa sa una pero malapot pa rin, hindi pa malabnaw, tatlong sunod-sunod na tibok sa ngalangala niya. Lasa: asin pa rin, mas pamilyar, konting pait. Lunok habang nasa loob pa rin ako. Lunok nung dahan-dahan niyang inihila ang bibig palabas, nag-iiwan ng basang bakas ng cream sa dulo—dumidikit, hindi agad natutulo.

“Tayo ka, Kuya. Doon sa salamin.”

Tumayo ako sa harap ng aparador. Salamin. Dilaw na ilaw ng bombilya. Siya sa tile, nakaluhod sa harap ko. Kitang-kita sa repleksyon: ang malapad at muscular kong likod, ang ulo ni Caloy na nakabaon sa pagitan ng mga hita ko, ang dalawa niyang maliit na kamay na hindi kasya sa base ng titi ko habang nagpompa paitaas, at ang laway at langis na tumutulo mula sa labi niya papunta sa leeg niya.

Isinubo niya ulit—buong haba, walang tira. Gurgle sa lalamunan habang ibinabaon ang mukha sa singit ko. Mata sa mata sa salamin. Pompa ng bibig, piga ng mga daliri sa base. Rinig ang basang kaluskos ng laway, langis, at natitirang katas sa balat.

“Huling-huli na ’to. Lunukin mo lahat. Walang patak sa sahig.”

Pangatlong putok—mas malabnaw kaysa una at pangalawa, draining, pero mainit pa rin at may asin sa dila. Unang tibok sa throat, pangalawa sa dila, pangatlo sa labi. Aftertaste na lang ang natira: alat sa ngalangala, amoy sa hininga.

Gulp. Isang malaking lunok na kitang-kita ang pagbaba sa leeg niya sa salamin. Malinis. Walang natapon sa tile.

Umupo ako sa gilid ng kama, hinihingal, isinusuot ulit ang boxer. Amoy niyog, mentol, at sarili kong katawan ang kuwarto—at konting bleach-asin mula sa unang labas. Mas magaan ang balikat ko ngayon—natanggal ang dalawang buwang bundok na nakapatong doon.

Iniligpit niya ang langis at tuwalya. Inabot niya sa akin ang dalawang daang piso mula sa bag niya.

“Huwag na, Kuya,” sabi niya, may kaunting ngiti sa napagod na mukha. “Busog na ako. Yung una, parang buwan. Ikaw na nga nag-room. Pang-meryenda mo na lang ’to bukas sa bus. May practical pa ako. May biyahe ka pa.”

“Maaga ako bukas. Probinsya ang uuwian ko.”

“Matulog ka na. Ako na sa baba. Magtext ka pag nakasakay ka na. Wala ’to sa group.”

“Wala.”

Pinto. Tumingala siya—hanggang dibdib ko pa rin siya. “Salamat sa likod mo, Kuya. Tulog ka na.”

Lock. Lagutok. Corridor: tahimik.

Kinuha ko ang phone sa mesa.

Pagod na ako maghintay ng sagot na isang salita.  

Status: Read.

Hindi ko binuksan. Hindi ko nireplyan. Inilagay ko ang phone nang nakadapa sa mesa.

Humiga ako sa kama. Amoy langis at pawis pa rin ang unan. Tatlong malalalim na lunok—una ang pinakamakapal. Unang araw sa baba. Bukas, bus pabalik sa probinsya. Ngayon, wala nang bundok sa balikat ko.

Tapos na. Wala sa Facebook.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn