Feeding Time sa Silid ng Supply 💦👄

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si PFC Shawn. Scout Ranger. 5'10". 78 kilo. Malapad ang balikat. Siksik ang dibdib. May bakas ng araw sa leeg at braso. Dalawang buwan na akong naka-istasyon sa Sitio Macing. Dalawang buwan na malayo sa nobya ko. Dalawang buwan na walang puki. Dalawang buwan na walang labasan.

Ang ulan ay walang tigil. Mabigat. Parang gusto nitong lunurin ang buong paanan ng Sierra Madre. Basang-basa ang combat boots ko. Nakasuksok ang faded olive-drab undershirt sa fatigue trousers. Ramdam ko ang bigat ng sarili kong katawan habang nagtatayo ako sa gitna ng lumang imbakan.

Katatapos ko lang linisin ang R4. Malamig ang bakal sa palad. Amoy baril at langis. Amoy basang tela. Amoy sunog-araw at leather gear. Ang bubong na yero ay umaalog sa ulan. Ang generator sa malayo ay umuugong. Ang semento ay malamig at basang-basa. Ang hangin ay mabigat. Amoy basang lupa at kalawang. Amoy gun cleaner. Clinical. Wala sa isip ko ang nobya ko kundi bilang distansya.

Pumasok si Jojo. Dala niya ang latang basahan at mainit na tubig. 19 anyos. Napakaliit. Manipis. Payat. Parang hindi kasya sa espasyong kinatatayuan ko. Amoy singaw ng mainit na tubig. Salungat sa metal.

Nanginginig ang kamay niya habang inilalagay ang gamit. Hindi niya mapigilang tumingin. Sa dibdib ko. Sa braso. Sa leeg. Sa pagitan ng hita ko. Nanginginig ang balde. Naninigas ang balikat. Nakakandado ang tuhod.

Hindi ako nagsalita agad. Pinagmasdan ko muna siya. Ang panginginig. Ang paulit-ulit na pagsubli ng tingin. Ang paghinga niya na parang hindi sapat. Ang amoy ng mainit na tubig na dala niya. Ang tunog ng latang basahan sa sahig.

Isinara ko ang kalawang na trangka. Isang klik. Huminto sandali ang hangin. Isang hakbang. Humilig ako sa tanging labasan. Itinulak ko siya sa sulok. Puno na ang daanan. Parang pader ang katawan ko sa kanya. Ang amoy ng basang lupa at kalawang na yero ay nangingibabaw. Ang ulan sa bubong ay mas malakas.

Hinawakan ko ang likod ng leeg niya. Malaki ang palad ko. Magaspang. Mainit. Ramdam ko ang buto niya sa ilalim ng manipis na balat. Ramdam ko ang panginginig niya. Ramdam ko ang init ng leeg niya sa palad ko.

“Matagal mo na akong tinititigan.”

Mababa. Hindi minadali. Hindi kailangang sigawan.

Nanginginig ang hininga niya.

“Kuya Shawn…”

“Tuwing naglilinis ako ng baril. Tuwing naghuhubad ako ng basang damit. Akala mo ba ’di ko napapansin?”

Tumigas pa ang balikat niya. Nanginginig ang kamay.

“Hindi po… naglilinis lang po ako—”

“Huwag ka nang magkaila. Gutom ka. Halika rito.”

“Sir… ano po ’yun—”

“Luhod. Ngayon.”

Pinilit ko siyang lumuhod sa harap ko. Hindi kailangan ng lakas. Sapat na ang presensya ko. Ang tuhod niya ay tumama sa malamig na semento. Nakaluhod. Nakatingala. Ang ulo niya ay nasa taas lang ng baywang ko. Nakikita ko ang mukha niya sa ilalim—maliit, nanginginig, bukas ang bibig. Ang ulan sa bubong ay tuloy-tuloy. Ang generator ay umuugong pa rin. Tinakpan ng ugong ang pag-aalinlangan.

Inalis ko ang sinturon. Ang tunog ng buckle sa tahimik na silid ay malakas. Ibaba ko ang zipper. Lumabas ang titi ko—makapal, mahaba, basang-basa na sa pre-cum, mabigat, may ugat. Amoy pawis, baril, at init ng katawan pagkatapos ng patrulya. Mainit. Tumatayo. Halos tumama sa mukha niya. Halos takpan ang buong mukha niya.

Nakita niya. Nanlaki ang mata. Nanginginig ang hininga. Nanigas.

“Kuya… ang… ang laki… ang kapal… hindi po kasya sa kamay… hindi po kasya sa bibig…”

Hinawakan ko ang kamay niya. Ipinatong ko sa tarugo ko.

“Hawakan mo muna. Ramdamin mo. Yakapin mo kahit ’di kasya. Kuskusin mo. Mula ulo hanggang bayag. Damhin mo ang ugat.”

Nanginginig ang palad niya. Hindi niya kayang yakapin ng buo. Mainit. Mabigat. Basang-basa sa ulo. May ugat sa ilalim. May pre-cum sa hintuturo niya. Pinahid ko sa labi niya. Ipinahid ko sa dila. Ipinahid ko sa pisngi. Ipinahid ko sa ilong.

“Ang init… Kuya… ang tigas… ang bigat… basang-basa… malagkit… tumitibok… amoy pawis…”

“Ganyan. Huwag kang bibitaw. Tikman mo muna sa kamay. Dilaan mo. Higupin mo ang ulo bago isubo. Dilaan mo ang ugat. Dilaan mo ang bayag.”

“Lasa po… asin… init… pawis… baril… malagkit sa dila… mainit sa labi…”

Iniisip ko: Dalawang buwan. Distansya. Transaksyon. Kontrol. Labasan. Pakainin. Hindi puki. Bibig. Lalamunan. Burahin ang gutom. Punuin. Wala sa labas.

“Buksan mo.”

“Kuya Shawn… kasya po ba—”

“Buksan mo. Malapad. Dila palabas. Huwag mong isara. Tingin sa akin.”

Nanginginig siya. Binuksan niya ang bibig. Pinasok ko ang ulo. Mainit. Masikip. Hindi kasya. Ramdam ko ang dila niya. Ang ngipin. Ang init ng loob ng bibig. Ramdam ko ang laway na agad tumulo. Ramdam ko ang labi niyang nakaunat hanggang masakit. Nakikita ko ang pisngi niyang umaumbok. Nakikita ko ang laway sa baba. Nakikita ko ang titi kong pumapasok-labas sa maliit niyang bunganga. Nakikita ko ang luha sa sulok ng mata. Nakikita ko ang laway na tuluy-tuloy sa leeg. Nakikita ko ang pre-cum na hinalo sa laway.

Dalawang buwang walang puki. Ngayon, bunganga. Mainit. Basang-basa. Humihigop. Iba. Masikip. Kontrolado. Parang gusto kong burahin ang dalawang buwan sa loob ng lalamunan niya. Parang gusto kong punuin siya hanggang sa hindi na siya makahinga nang maayos. Parang gusto kong ramdamin ang bawat pulgada sa loob ng bibig niya. Parang gusto kong marinig ang bawat higop.

Naluluha. Nanginginig.

“Mmmph—kkhh—hhnn—glck—”

“Tanggapin mo. Huwag mong titigilan. Dilaan mo. Isubo mo nang maayos. Chupain mo. Higupin mo ang ulo. Gamitin mo ang dila sa ilalim. Higupin mo parang gutom ka. Huwag mong bitawan ang ulo.”

Itinulak ko ang balakang. Dahan-dahan muna. Hanggang sa umabot sa lalamunan niya. Nagsisikip. Naluluha siya pero hindi umatras. Ramdam ko ang panginginig ng lalamunan niya sa paligid ng titi ko. Ramdam ko ang laway na tumutulo sa baba niya pababa sa leeg hanggang sa dibdib. Ramdam ko ang init ng bibig niya na parang gusto kong mas lumalim pa. Ramdam ko ang dila niyang nakadikit sa ugat. Pabalik-balik ang ulo niya. Higop. Dila. Lalamunan. Tunog basang-basa. Tunog ungol. Tunog duwal na pinipigilan. Tunog laway. Tunog basang semento sa tuhod.

“Kuya… ang kapal… hindi kasya… ang lasa… pawis… init… puno na ang bunganga… ramdam ko sa lalamunan… ramdam ko sa ilong… ramdam ko sa leeg…”

“Mmm—putangina… ganyan. Huwag kang hihinto. Higop. Lunukin ang laway. Chupa. Malalim. Huwag kang malikot. Bukas ang lalamunan. Tingin sa akin habang chinchupa mo.”

Huminto sandali ang hangin. Malinaw ang utos.

“Ubusin mo lahat. Huwag mong tatapon kahit isang patak. Pakainin kita ng tamod ko. Bibig mo ang labasan ko. Lalamunan mo ang hawak ko. Wala kang itatapon.”

“Po… lahat po? Ang dami po kasi—dalawang buwan po—hindi ko po alam kung kaya—ang kapal po—”

“Lahat. Wala kang itutulo. Lunukin mo hanggang sa huling patak. Nguyain mo kung kailangan. Isa-isa kung kailangan.”

Hinawakan ko ang ulo niya. Hindi malupit, pero hindi rin magaan. Kinontrol ko ang ritmo. Pabalik-balik. Malalim. Basang-basa na ang baba at leeg niya sa laway at pre-cum. Ang tunog ng basang pagpasok at paglabas. Ang tunog ng paghinga niya sa ilong. Ang tunog ng ulan sa bubong. Ang amoy ng damp concrete at pawis. Ang init ng katawan ko na parang umaagos palabas. Ang tunog ng ungol ko sa ngipin. Nakikita ko ang tuhod niya sa semento. Nakikita ko ang kamay niyang nakahawak sa hita ko. Nakikita ko ang laway na tuluy-tuloy. Nakikita ko ang titi kong nababalot ng laway hanggang ugat. Nakikita ko ang luha na halo sa laway.

Amoy araw at baril ang balat ko. Lasa asin at init. Ramdam ko ang init sa ibabang bahagi ng tiyan ko. Ang panggigipit. Ang kasiyahan ng kontrol. Ang panginginig ng katawan ko habang tinatanggap niya ang lahat. Ramdam ko ang lalamunan niyang pumipisil. Ramdam ko ang dila niyang nagtatrabaho kahit nanginginig. Ramdam ko ang labi niyang nakaunat sa paligid ko. Ramdam ko ang init na umaakyat mula baywang.

“Tangina… sige pa. Lunukin mo ’to. Nguyain mo kung kailangan. Lahat. Wala kang itatapon. Iyong iyon yan lahat ngayon. Pakainin kita hanggang sa pinakahuling patak. Huwag kang bibitaw. Huwag kang maduwal. Huwag kang aatras.”

“Kuya… lalabas na po kayo—ramdam ko—tumitibok—mainit na—puno na ang bunganga—”

“Oo. Handang lunukin. Huwag kang aatras. Bukas ang lalamunan. Tanggapin mo. Ngayon.”

Hindi ako nagtagal. Humigpit ang hawak ko.

“Lunukin mo. Ngayon. Huwag kang duwal.”

Pumutok ako. Mainit, makapal, marami. Diretso sa lalamunan niya. Ilang pulsasyon. Sumusumpit. Mabigat. Parang umaagos palabas ang dalawang buwan. “Nnngh—putangina—ubusin mo—huwag kang titigil—lunukin—lunukin—” Ramdam ko ang bunganga niyang pumipigil. Ramdam ko ang init na pumupuno. Ramdam ko ang bawat sumpit. Ramdam ko ang lapot na dumidikit sa dila at ngalangala. Ramdam ko ang lalamunan niyang sumasara-bukas habang pinipilit lunukin. Ramdam ko ang init na umaagos palabas ng baywang ko papunta sa kanya. Ramdam ko ang bawat tibok.

Naduwal siya. Nanginginig. May tumagas sa gilid ng bibig.

“Kuya—ang dami—ang init—ang kapal—sago-sago—puno na—hindi ko po—”

Hindi ko hinayaan. Hinawakan ko ang panga niya. Isinara. Hinawakan ko ang leeg.

“Huwag. Lunukin. Nguyain mo. Sago-sago ’yan. Lahat. Wala sa labas. Wala sa baba. Wala sa sahig. Wala sa damit.”

“Hindi ko po kaya—maduduwal ako—puno na—ang lapot—ang dami—”

“Kaya mo. Ngumuya. Lunukin. Isa-isa. Buksan ulit. Dila palabas.”

Pinilit ko. Pinunasan ko ang labi niya gamit ang hinlalaki. Ipinasok ulit. Pinakain ko ang natitira. Pinindot ko ang lalamunan. Umalingawngaw ang generator. Tinakpan ang tunog ng pagduwal. Pinahid ko ang tumulo pabalik sa dila. 

“Ngumuya. Ngayon.” Ngumuya siya. Lapot sa ngipin. 

“Lunukin.” Nilunok. 

“Buksan. Isa pa.”

Nanginginig siya. Ngumuya. Lapot. Dami. Alat. Init. Parang sago. Aftertaste. Nahihirapan. Nilunok pa rin. May tumulo sa baba. Pinunasan ko. Ipinasok ulit. “Buksan. Isa pa.” Nilunok niya. “Isa pa.” Nilunok niya. “Last.” Nilunok niya.

“Ang lapot… Kuya… puno na… aftertaste… parang hindi matapos… lasa mo pa rin… sa lalamunan… sa ngipin…”

“Tapos. Wala kang sayang. Nilunok mo lahat.”

Isinuot ko ulit ang sinturon. Hinigpitan nang dahan-dahan. Inayos ang damit. Tiningnan ko ang pangalan sa patch. Kinuha ko ang cleaning rod. Parang walang nangyari. Ang tensyon sa katawan ko ay humupa. Bumalik ang ritwal.

Binuksan ko ang pinto.

“Manatili ito sa silid na ’to. Babalik ka sa trabaho mo sa labas na walang nangyari. Maliwanag?”

“Opo, Kuya Shawn.”

Tumango siya. Nakaupo pa rin sa sahig, hinihingal, basang-basa ang mukha, lasa ko pa rin ang bibig.

Lumabas ako. Ang tunog ng bota ko sa basang sahig ang huling narinig. Ulan. Ranggo. Wala nang iba.

Tuloy pa rin ang ulan. Pagod pa rin ako. Pero mas tahimik na ang katawan.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn