Walang Sasabihan: Ang Unang Lunok sa Banyo ng Taga-Abot sa Garahe 🔧🚿

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. Twenty-seven anyos ako noon. 5'10". Siya, labing-walo, 4'11". Kapitbahay. Anak ng teacher sa kabilang bakod. Ako, anak ni Mrs. Cordova. Si Mama, sa loob ng bahay. Pasok siya sa umaga. Gabi ang shift ko. Maghapon, ako lang—maliban kung dumating ang girlfriend ko o ang mga kaibigan niyang babae. Kapag nandiyan sila, merienda at softdrinks. Kapag wala, garahe hanggang hapon, banyo pagkatapos ng langis.

Dalawa ang sira. Ang kotse ni Mama. Ang underbone ko. Langis. Goma. Kalawang. WD-40. Gasolina. Init ng taksi sa palad.

Siya ang abot. Hindi palamuti. Kailangan.

“Twelve ang hingi ko, hindi ten,” bulong ko nang hindi tumitingin habang nakabaon ang kamay ko sa ilalim ng makina. “Hawakan mo nang maayos. Pag dumulas ’to, malalagot tayo.” Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa braso ko bago niya idinikit ang labi sa namamaga kong ugat, abot-pawis ang pagsipsip niya sa alat ng balat bago niya inabot ang wrench. Tumingin ako pataas. Ngumiti ako. Ngumiti siya. Binalik ko ang braso sa tornilyo.

Nang araw na nagbago ang lahat, una pa rin ang kotse. Pawis sa talukap. T-shirt na dumikit sa gulugod. Isang paa sa bumper.

“Fourteen. Saka ’yung diyaryo, basang-basa na ’tong kinahihigaan ko,” hingal ko mula sa semento. “Bilisan mo konti, init na init na ’ko dyan.”

Tapos ang motor. Nakaupo ako sa upuan, wala nang damit sa itaas, gray na boxers na mabigat na sa unahan. Ang garter, basang-basa sa alat, dumidikit sa balat sa ibabaw ng singit, sumisipsip ng pawis mula nang umaga. Flashlight sa kamay niya. Nanginginig ang pulso niya.

“Dito. Huwag kang gagalaw,” usal ko, paos. “Kung masakit na braso mo, sabihin mo, ’wag kang magpaka-matapang.”

Mula sa anggulo niya, kitang-kita ang linya ng buhok sa puson ko palusong sa tela. Singaw ng init mula sa singit at bayag—pawis ng pagyuko at pagbuhat, halo sa WD-40 at gasolina sa daliri ko. Hindi ko inayos. Hindi ko tinakpan.

“Ang init mo,” bulong niya, parang sa sarili. “Amoy langis ka tapos amoy pawis. Ayoko umuwi.”

Pagsobang sa loob, wala si Mama. Ref. Juice. Naubos niya ang baso sa tatlong higop.

“Upo ka muna,” sabi ko habang hinuhubad ang t-shirt at ipinupunasan sa dibdib. “Likod. Gitna. ’Wag gilid, ’di ko maabot ’yung pinaka-gitna.”

“Bumaba ka. ’Di kita abot pag nakatayo ka,” sagot niya, pero nangingiti.

Lumuhod ako. Patalikod. Ang likod ko, ngayon ay taas ng dibdib niya. Palad niya. Pindot. Pabalik-balik. Bago niya ibigay ang t-shirt, dumikit ulit ang labi niya sa talim ng palikpik, sa ugat na namamaga sa pagbubuhat. Alat. Init. Parang ganti sa buong umaga niyang pagtitig.

Kinuha ko ang t-shirt. Inamoy. Langis at pawis. Kinunot ko ang ilong. Inihagis sa silya.

Banyo. Shower. Unang bagsak ng tubig sa tile. Amoy sabon na unti-unting tumatama sa amoy-garahe sa balat ko, hindi agad nanalo. Binuksan ko ang pinto habang umaagos.

“Parlor tayo pagkatapos,” sigaw ko dahil sa lagaslas. “Bibili kita ng fidget spinner. Anong gusto mo, sabihin mo na.”

“Ha? ’Di kita marinig!”

Inulit ko. Naglundag siya sa puddle.

Nagsabon ako sa harap niya. Hubad. Tubig sa dibdib, sa hiwa ng puson, sa malagong buhok na dumidikit sa ugat. Ang titi ko, unti-unting tumataas. Diretso ang titig niya sa ulo. Diretso sa butas.

“Kung tititigan mo, tititigan mo nang buo,” sabi ko, mabagal, kasi kumukulong ang boses sa tile. “Ano’ng nakikita mo.”

“Ang laki. Tumitigas.” Hinga niya, pabulong pero malinaw sa echo. “Gusto kong tikman. Buong umaga kitang tinititigan, Kuya Shawn.”

Sinambilat ko siya. Dutsa. Malamig. Nagsisipa. Ibinaba ko.

“Pumasok ka. Sabunin mo ’yung likod ko. Dahan-dahan lang, madulas.”

Pumasok. Pinatalikod ko ang sarili. Lumuhod ulit para abutin niya ang leeg ko. Sabon. Kuko. Pindot.

Tumayo ako. 5'10" ako. 4'11" siya. Kapag tuwid ang tuhod ko at nakaluhod siya sa malamig na tisa, ang mukha niya eksaktong nakatapat sa lugar ng garter—doon sa linya kung saan kanina dumidikit ang boxers. Lumundag para abutin ang dibdib. Hinawakan ko ang baywang. Dalawang palad. Hinlalaki sa buto ng balakang. Diin. Ang magaspang na braso ko, kuskos sa malambot niyang braso. Ang buhok sa binti ko, kuskos sa damit niya.

“’Wag kang magmamadali. Hawak kita,” sabi ko sa tainga niya. “Abutin mo ’yung dibdib. ’Wag mong alisin ang katawan mo sa’kin.”

Sa bawat lundag, ang ulo ko dumudulas sa damit niyang basang-basa. Pre-cum na malinaw, malagkit, mahaba kapag humiwalay. Halo sa sabon. Halo sa tubig. Binaluktot ko ang tuhod. Ang buong haba, nakadiin. Pataas. Pababa.

Binitiwan niya ang sabon. Yumakap. Daliri sa puwet ko.

“Harap. Kuyumin mo. Buong palad, hindi dulo lang.”

Kuyom. Hindi magkadikit ang daliri. Init sa loob ng palad. Pulso.

“Anong ramdam.”

“Puta, ang init,” hingal niya. “Mabigat. Ayoko bitiwan. Gusto ko ’to sa bibig. Gusto ko ’yung pawis mo.”

“Matigas lang ang hahawakan mo. Naiintindihan mo?”

“Oo. Matigas. Akin na.”

Yumuko ako sa tenga niya. Walang labi sa labi. Hininga na mainit.

“Wala kang sasabihan. Hindi si Mama. Hindi ’yung nanay mo. Hindi ’yung ate mo. Pag sinabi mo, wala na ako dito. Ulitin mo.”

“Kahit kailan, Kuya Shawn… hinding-hindi. Huwag mo lang ako ititigil.”

Tinanggal ko ang sabon sa kamay niya.

“Laway. Pag natutuyo, dumura ka sa palad. Pababa, pataas. Higpitan mo sa ulo. ’Wag bitawan.”

Salubong ng balakang. Ungol ko na kumukulong sa tile. Nang malapit na, niyakap ko siya. Naipit. Unang putok sa damit. Mainit. Malapot. Pulso-pulso. Umatras siya. Hinila ko pabalik.

“’Wag. ’Yan ang tamod. ’Yung susunod, sa dila mo.”

Naupo ako sa gilid ng bathtub. Binaluktot ang tuhod. Ang titi ko, taas ng bibig niya. Hinliliit ko sa ulo. Malagkit.

“Buka,” sabi ko, mabagal, kasi ramdam ko ang echo. Binuka niya. “Dila sa butas. Sipsipin mo. Ngipin, itago mo. Laway, marami.”

Pumasok ang ulo. Sikip ng labi sa paanan. Panga na bumubukas nang lampas sa sanay. Friction: dila sa ilalim, ngipin na naipit sa loob ng labi. Laway na tumulo sa itlog, malamig pagdating sa hita.

Ang mga daliri ko—malaki, may kaluskos mula sa bakal, may bakas ng langis sa ilalim ng kuko—kumapit sa scalp niya. Hindi hatak agad. Pirmi. Tempo. Pasok. Labas. Pasok. Hinlalaki sa leeg, ramdam ko ang lalamunan niyang gumagalaw.

“Konti pa. Ramdam mo ’yung dulo sa malambot? ’Yan na ’yung lalamunan. ’Wag isang bagsak.”

“Sumasakit na ’yung panga ko,” hingal niya nang humiwalay saglit, sinulid ng laway at pre-cum sa pagitan ng dila at ulo, “pero ayaw kong huminto. Akin na.”

“Malapit na. Tingin ka sa’kin. Lunok habang pumuputok. Hindi pagkatapos. Habang.”

Unang putok tumama sa ibabaw ng dila, tapos sa likod ng ngala-ngala. Mainit. Malapot. Parang may pumunong bigat na ayaw dumaloy. Lasa: alat ng pawis ng buong tanghali, lalaking nasa initan at garahe, may metallic at alkaline sa dulo. Paninikip sa lalamunan sa unang bagsak, parang may dumikit sa loob.

“Lunukin mo. Lahat ’yan, walang iiwan sa dila,” utos ko habang nakadiin ang palad ko sa likod ng ulo niya, nararamdaman ang panginginig ng panga niya sa pagitan ng mga binti ko. Sa unang lunok, narinig ko ang impit na tunog sa lalamunan niya dahil sa lapot. “Isa pa. Sige… malinis.” Binuhat ko ang baba niya gamit ang daliri ko para lang suriin ang loob ng bibig niya sa ilalim ng ilaw ng shower—ilalim ng dila, ngipin, sulok, ngala-ngala.

“Good. Dilaan mo ’yung tira sa ulo. Tapos buka ulit.”

Dilat. Wala.

“Hinga ka muna. ’Wag kang magsalita. Banlaw sa labi lang. ’Wag sa dila. Gusto kong maiwan ’yung lasa.”

Kinabukasan, tanghali. Kotse. “Fourteen, bilisan mo,” paos kong sabi mula sa ilalim. Diyaryo. Wrench. Labi niya sa ugat ng braso ko bago niya bitawan ang tool—alat, langis, balat. Tapos motor. Diretso ako sa upuan ng underbone. Boxers. Chain oil sa hinliliit. Siya, tuhod sa mainit na semento. Dahil 5'10" ako kahit nakaupo, ang mukha niya eksaktong nakatapat sa garter. Amoy: singaw ng singit, napagpawisang garter na sumisipsip ng alat, halo WD-40 at gasolina.

“Ibaba mo ’yan,” bulong ko, nakatingin sa labas ng garahe. “Dali. Dilaan mo mula sa itlog. Ugat. Ulo. Gusto kong marinig ’yung laway mo, hindi ’yung kwento.”

Dila. Ilong niya sa buhok. Amoy singit at langis. Pre-cum.

“Sipsipin mo. Pasok hanggang ramdam ko ’yung lalamunan sa dulo. Pag may tao, titigil tayo.”

Kaliwa kong kamay sa manibela. Kanan, scalp. Langis sa kuko. Tempo sa leeg.

“Tingin ka sa’kin. Lunukin mo habang bumabara. ’Wag kang maingay.”

Putok at sumpit sa ngala-ngala. Init. Lapot. Alat. Metallic. Alkaline. Dalawang lunok na impit. Pangatlo. Diin sa ulo. Binuhat ko ang baba niya. “Ayat. Malinis ba?” Ilalim ng dila. “Good. Tayo ka na.”

Hapon. Banyo. Iba ang pangalawa—mabagal, mabigat, kumukulong. Banlaw. Tapos pabalik siya sa malamig na tisa. Ako nakatayo. Siya nakaluhod. Mukha sa linya ng garter. Kamay ko sa tile at sa leeg niya. Magaspang na binti ko sa braso niya.

“Itlog. Dahan-dahan lang. Bibig mo ang gumagalaw,” sabi ko, pababa ang boses kasi ramdam ko ang tubig sa likod ko. “Mas malapot ’to kaysa kanina. Lunukin mo, ’wag mong iipon sa pisngi.”

Mas malapot. Parang hindi dumadaloy. Strain. Echo ng lunok sa tile. Binuhat ko ulit ang baba. “Buka. Tignan ko.” “Good.”

“Huwag mo munang tapusin,” usal niya, laway pa sa sulok. “Isa pa, Kuya Shawn. Kaya ko.”

Likod ng bahay. Amoy damo. Amoy kanal. Hangin. Boxers hanggang hita. Nakapamewang. Araw sa balikat. Siya, isang tuhod sa lupa. Mukha sa garter line. Kamay niya sa hita ko. Ang magaspang na binti ko, kuskos sa braso niya.

“Buka,” usal ko, parang ayaw kong marinig ng bakod. “Sipsipin mo. Pag tumulo, pataas ang dila. Walang semento. ’Wag kang maingay.”

Unang pulso, hindi naisubo. Tumulo sa baba. Mainit. Dinilaan pataas. Nalunok.

“Ulit. Mas malalim. Tingin ka sa’kin, pero ’wag kang ungol.”

Putok. Ngala-ngala. Tatlong lunok na pinigil. Diin sa scalp. Binuhat ko ang baba. “Good. Punasan mo ’yung labi mo bago tayo pumasok.”

Sala. Radyo. Pinto. Nakaupo ako. Siya sa pagitan ng tuhod. Boxers sa isang binti. Mukha sa unahan.

“Tela muna hanggang basag,” bulong ko sa ibabaw ng radyo. “Buka. Dila sa butas. Pasok. Pag malapit na, ’wag kang aatras. Lunukin mo lahat, dahan-dahan lang para ’di kita marinig.”

Pinuno ko. Tatlo. Pangatlo, pinilit ng lalamunan. Binuhat ko ang baba sa ilaw ng bintana. Ilalim ng dila. Puting tira. “Dilaan mo. Buka.” “Good. Upo ka sa silya. Parang walang nangyari.”

Kama. Gabi kong shift, umaga kong tigas. Tinapay sa kamay niya. Labi niya sa ugat ng braso ko bago lumuhod.

“Sa tabi. ’Wag sa gitna, masikip,” usal ko, paos pa sa antok. “Buka. Dahan-dahan lang. Lunukin mo lahat. Saka ’yung tinapay. ’Wag sabay, baka mabulunan ka.”

May hapon na tatlo. Kama. Motor. Banyo. Ang pangatlo, konti. Ipinatong ko sa dila.

“Buka. Lunok. Pakita mo.” Hinawakan ko ang baba. “Good. Tama na muna.”

May linggong isa. Girlfriend sa sala. Softdrinks. Tawa. Gabi. Ilaw dilaw. Kotse ni Mama sa kaliwa. Motor ko sa kanan.

“Isa lang,” bulong ko, nakatingin sa pinto ng sala. “Isang linggo. Buka. Ugat sa dila bago putok. Tingin ka sa’kin habang nilalunok mo. ’Wag kang maingay, nandiyan pa sila sa loob.”

“Kahit maingay sila,” usal niya sa hita ko, “akin ’to. Huwag mo lang akong itaboy.”

Mahaba. Sumpit sa ngala-ngala. Alat. Metallic. Pawis. Tatlong lunok na pinigil sa lalamunan. Diin. Binuhat ko ang baba sa ilaw ng bombilya. “Good. Tayo ka na. Parang nag-abot ka lang ng wrench.”

Bago umuwi, sa pinto ng garahe:

“Pag tinanong ka, tumutulong ka sa kotse ni Mama at sa motor ko. Anak ako ni Mrs. Cordova. ’Yun lang. Walang banyo. Walang lunok. Pag nabuking tayo, wala na ako.”

“Wala akong sinasabi,” sagot niya, hindi echo, kundi pakiusap. “Gusto kita. Gusto ko ’yung lasa. Gusto ko ’yung pawis mo sa braso kapag nag-aabot ako. Huwag mo lang akong iwan nang bigla.”

Fidget spinner. Stuffed toy na suot ang t-shirt ko. Wrench.

“Ingat sa ulo,” sabi ko, nangingiti.

Natapon ang wrench. Yakap sa baywang. Palad sa bukol. Labi sa ugat ng braso ko. Semento. Luhod. Mukha sa garter.

“Parlor. Sine. Pero ngayon muna,” bulong ko, paos, “buka. Lunukin mo lahat. Walang tira sa labi pag lumabas tayo.”

Blast. Lapot. Init. Ngala-ngala. Tatlong lunok. Binuhat ko ang baba. “Good. Ice cream na.”

Spinner sa bulsa sa sine. Kinakapa.

Pagkatapos, kailangan. Trabaho sa malayo. Sinabi ko kay Mama. Si Mrs. Cordova ang naiwan sa tanong sa bakod.

Huling hapon. Garahe. Tools nakaayos.

“Aalis ako,” sabi ko, hindi utos, hindi biro. “’Di ko masabi kung kailan ako babalik. ’Wag kang magulo rito. Pag may nagtanong, trabaho.”

Naiwan ang kotse ni Mama. Naiwan ang motor.

“Umalis siya,” sabi ni Mama. “Babalik din.”

Hindi ko alam kung kailan.

Naiwan siya sa tanghali. Tuhod at binti na nanginginig pagkatapos lumuhod sa semento. Dila na kumakapa sa likod ng ngipin at sa ilalim—may lasa pa: alat, lapot, metallic, alkaline, pawis ko. Amoy usok ng motor at amoy ng katawan ko sa tuwalya sa banyo, sa unan sa kama kung saan siya napasandal isang umaga. Singaw ng WD-40 sa kamay niya kahit wala na ang wrench. Garter na wala na sa harap niya, pero ramdam pa rin sa alaala ng mukha niyang nakatapat.

Nakaupo siya sa tabi ng maalikabok na kotse. Lumuligid sa tahimik na motor. Pumupunas sa salamin. Sumisilip. Hinihintay ang unang pagsumpit sa ngala-ngala. Ang tatlong lunok. Ang kamay ko sa scalp. Ang “Good.” Ang parlor. Ang sine.

Hindi siya nagsabi.

Ako ang umalis.

Ang alas-dos nandiyan pa. Langis. Garter. Ngala-ngala. Tatlong lunok. Lasa sa likod ng ngipin.

Hindi nauubos.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn