Merienda sa Hapon: Ang Tindero ng Kakanin at ang Scout Ranger 🥟😋

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Alas-tres na ng hapon dito sa Capas, Tarlac. Banas, malagkit, at kulob ang hangin sa inuupahan kong apartment sa dulo ng looban sa Brgy. Cristo Rey. Tahimik. Tago. Malayo sa MacArthur Highway, malayo sa ingay ng palengke. Sadyang ito ang pinili ko. Konti lang ang kapitbahay sa oras na ’to. Mainit pa ang semento sa talampakan ko. Parang humihinga ng init ang pader. Umiikot nang mahina ang bentilador sa sala, pero hindi sapat para tanggalin ang lagkit sa balat ko.

Tatlong araw na lang, deployment na naman. Tatlong buwan sa gubat. Scout Ranger ako. Dalawang linggo na akong naka-leave, pero hindi ito ginhawa. Araw-araw gear check, map study, rucking sa init, tapos hintay. Malayo ang nobya ko. Ilang linggo na kaming hindi nagkikita. Ilang linggo na ring walang ibang kamay na humawak sa’kin maliban sa sarili ko, at bihira ko pang gawin ’yon. Ayaw kong mawalan ng edge. Kaya ngayong hapon, sa loob ng maliit kong banyo, bukas ang shower at parang pumuputok ang katawan ko sa init.

Bumabagsak ang malamig na tubig sa’kin. 5'10" ako. Mahigit 180 pounds. Lapad ng dibdib ko. Malalalim ang hiwa ng abs ko. Makapal ang leeg ko. May gasgas at matitigas na callus sa balakang at hita ko—marka ng rucking at tactical training. Dumudulas ang sabon sa kayumangging balat ko. Tumutulo ang tubig sa utong ko, dumadaan sa gitna ng tiyan ko, tapos tumitigil sa madilim at makapal na buhok sa ibaba. Matigas at mabigat ang puson ko. Hindi pa tuluyang tayo, pero mabigat na. Mainit na. Unti-unting pumapangasim ang dugo sa ugat ko. Amoy sabon. Amoy lalaki. Amoy pawis na hindi pa tuluyang nawawala kahit paliligo na.

Kilala ko na ang boses sa labas. Dalawang linggo ko nang binibili ’yung kakanin tuwing hapon. Palaging parehong oras. Palaging parehong sigaw. Palaging ’yung maliit na lalaki na bitbit ang bilao. Hindi pa kami nagkakilala nang totoo. Hindi pa kami nagkakatinginan nang ganito katagal. Pero alam ko na ang amoy ng latik mula sa pinto. Alam naman niya ang oras ko ng paglabas.

Nasa kalagitnaan ako ng pagsasabon nang marinig ko ’yung sunod-sunod na malakas na katok sa pintuang kahoy ng sala, tapos ’yung matinis at kabisado niyang sigaw:

“Kakanin niyo diyan! Biko, sapin-sapin, kalamay! Mainit-init pa!”

Napatigil ako. Gutom ang tiyan ko. Kailangan ko ng mabilis na kaloriya bago ako mag-impake ng tactical gear. Pero may iba pang gutom sa ibaba. Hindi ko agad tinugon. Hinayaan ko muna tumulo ang tubig sa mukha ko, sa leeg ko, sa dibdib ko. Ramdam ko ang bigat sa pagitan ng hita ko. Ramdam ko ang init na hindi galing sa hapon.

Hindi na ako nag-abala pang magpatuyo nang husto. Kinuha ko ’yung putting tuwalya sa sabitan, mabilis kong itinapis sa balakang ko, tapos lumabas ako ng banyo. Basang-basa ang maikli kong buhok. Tumutulo ang malamig na tubig mula sa panga ko pababa sa dibdib, sa tiyan, sa gitna ng singit. Agad na nabasa ’yung tuwalya. Bumigat. Kumapit sa hita ko. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang umbok. Nagtatagilid ang tela. Nakikita ang hugis. Nakikita ang kapal. Hindi ko inayos. Hindi ko tinago.

Iniwan kong nakasusi at nakabukas ang pinto ng banyo. Mabilis akong tumungo sa pintuan ng sala. Paghila ko sa pinto, bumungad sa’kin ’yung 4'8" na bansot, pandak, maliit, at payat na lalaki. Huli na siya ng twenties. Purong kalsada at bilad sa araw ang kulay ng balat niya. Payat ang leeg. Payat ang braso. Payat ang daliri. Bitbit niya ’yung malaking bilao ng kakanin sa bisig. Amoy niyog. Amoy latik. Amoy init ng hapon sa balat niya. Amoy pawis sa leeg niya.

Napatigil siya. Naestatwa. Dapat sa mukha ko siya tumingin, pero napatingala siya nang todo sa 5'10" kong katayuan. Hindi na ’to unang beses niya akong makita—pero unang beses nang ganito ka-raw. Nakatitig siya sa malapad at ma-callus kong balikat, sa mga ugat na parang kable sa braso ko, sa patak ng tubig-banyo na dumadaloy mula sa tiyan ko pababa sa garter ng nakatapis kong tuwalya. Nakikita niya ang madilim na landas ng buhok ko. Nakikita niya ang bigat sa ilalim ng basang tela. Nakikita niya ang ulo na bahagyang bumabakat.

“Diyos ko, Sir Shawn…” ’yon ang unang lumabas sa bibig niya. Nabilaukan siya sa sarili niyang laway. Nanlaki ang mata niya. “Ang tangkad at ang lapad mo pala sa malapitan. Para akong tumingin sa pader ng barracks. Pawis o tubig-banyo ’yan? Kasi nakakatunaw. Amoy lalaki ka na mula rito. Dalawang linggo na kitang binibisita, Sir. Palaging sarado ang pinto. Palaging maayos ang damit. Ngayon… putangina. Nakikita ko na.”

Hindi ako agad sumagot. Tiningnan ko ’yung bilao para may titingnan akong hindi ’yung mukha niya. Pero ramdam ko ang tingin niya. Ramdam ko ang init sa ibaba. “Pabili ng tatlong hiwa ng biko at kalamay.”

“Ah… oo, Sir. Biko at kalamay.” Mabilis ang sagot niya, pero mabagal ang kamay. Nanginginig ang maliit at payat niyang daliri habang humihiwa gamit ang plastik na kutsilyo. Pabalik-balik ang mata niya sa basang dibdib ko at sa malaki, matigas na umbok na bumabakat at yumayanig sa basang tuwalya ko sa bawat galaw ko. “Mainit pa ’to, Sir. Kakalabas lang sa kalan. Pero mas mainit yata ’yung nasa harapan ko. Hindi mo ba inayos ’yang tuwalya mo? O sadyang pinakita mo?”

“Bilisan mo.” Malalim ang boses ko. Hindi galit. Hindi rin malumanay. Parang utos sa field, pero may hila.

Ngumiti siya. Maliit. Bastos. “Oo, Sir. Bilisan ko. Pero mahirap maghiwa kung ganyan ka tumayo. Gumagalaw. Umaangat. Akala ko sundalo lang ang disiplinado. Pala… may oras ding sumusuway ang katawan.”

Nang maibalot na niya ang kakanin sa malinis na plastik, napakapis ako sa tapis ko. Mas bumigat ang tela. Mas dumikit. “Nasa kwarto ang pitaka ko. Basang-basa pa ako. Pasok ka muna sa sala. Kukunin ko lang ang pambayad.”

Ibinaba niya ang bilao sa mesang kahoy sa sala. Pagpasok niya, tinitigan niya ang bawat hakbang ng mabigat kong binti. 4'8" lang siya. Hanggang dibdib ko lang halos kung tumayo siyang matuwid. Sa init ng hapon at sa kawalan ng ibang tao sa buong paupahan, lalong lumapot ang amoy. Amoy basang barako. Amoy sabon. Amoy natural na musk ko. Amoy init sa singit. Amoy latik mula sa mesa.

Paglabas ko mula sa kwarto dala ang barya, nakatapis pa rin ako ng basang tuwalya. Humarap ako sa kaniya sa gitna ng sala, malapit sa pintuan patungong maliit na kusina. Hindi ko agad inabot ang pera. Tinitigan ko muna siya. ’Yung payat niyang leeg. ’Yung basang labi. ’Yung mga matang hindi nagtatago.

“Sir Shawn…” Mababa na ang boses niya. Paos. May panginginig ng pagnanasa habang nakatitig sa puson ko. “Huwag mo na akong bayaran ng barya. Libre na ’tong buong bilao ko. Iba na lang ibayad mo. Ilang araw ka na ring parang pumuputok ’yang suot mo. Amoy na amoy ko ang init ng barako mo mula sa banyo pa lang. Hindi ka pa nakakakantot o nakakapuslit man lang, ’no? Nakikita ko. Tumatayo na. Mainit. Mabigat. Dalawang linggo kitang tinitingnan mula sa pinto. Palaging basang-basa ang buhok pagkatapos ng training. Palaging mabigat ang boses. Ngayon lang kita nakitang ganito. Huwag mo akong paasahin kung ayaw mo. Pero kung gusto mo… nandito na ako. Wala namang ibang tao.”

Tiningnan ko siya. Maliit. Payat. 4'8". Walang tao sa apartment. Tatlong araw na lang, gubat na. Tatlong buwang walang ginhawa. Kumukulo at kumikirot ang puson ko sa biyahe ng dugo. Walang commitment. Walang tsismis sa barracks. Walang hihinging pagmamahal o drama. Purong physical purge bago ang deployment. Bahagyang nadulas ang tuwalya ko. Hindi ko inayos.

“Alam mo ba ang ginagawa mo?” tanong ko. Malalim. Mabagal.

“Alam ko, Sir.” Hindi siya umatras. “Kakanin ang dala ko. Pero hindi kakanin ang tinitingnan mo sa akin ngayon. At hindi barya ang tinitingnan ko sa’yo.”

Binitawan ko ang tuwalya.

Bumagsak ang basang tela sa semento ng sala. Mabigat ang kaluskos.

Nakatayo ako nang purong hubad sa harap niya. 5'10" ako. Basang-basa pa ang katawan ko mula sa shower. Kumikintab ang kayumangging balat ko sa ilaw ng sala. Malapad ang dibdib ko. Hiwa-hiwa ang tiyan ko. Makapal ang balakang ko. Sa pagitan ng dalawa kong makapal at may-gasgas na hita, nakatayo na nang husto at matigas ang tarugo ko. Makapal ang shaft. Mainit. May patak pa ng tubig-banyo sa malaki kong glans. Parang kable ang mga ugat mula base hanggang ulo. Mabigat, puno, at nakabitin ang scrotum ko. Amoy lalaki. Amoy init. Amoy sabon na halo sa natural na lasa ng balat ko. Basang-basa ang ulo. Bahagyang nakabukas ang hiwa. May isang patak ng pre-cum na unti-unting bumababa.

Napaluhod agad siya sa semento ng sala. Pantay lang ang ulo niya sa kalagitnaan ng tiyan at balakang ko. Napatingala siya. Halos lumuwa ang mata. Nakawang ang bibig. Tumama sa mukha niya ang mainit na hangin ng hapon kasabay ng amoy ng basang singit ko.

“Panginoon ko, Sir…” bulong niya. Nanginginig ang dalawang maliit niyang palad. Hindi agad makahawak. “Scrotum pa lang, napakabigat na. Ang taba. Ang haba. Paano mo naipapasok ’to? Mas malaki at mas makapal pa ’to sa gawaan ko ng sumpit ng biko. Mainit. Nakikita ko ang ugat. Nakikita ko ang ulo. Amoy barako. Pwede ko bang dilaan muna? O isubo ko na?”

“Isubo mo.” Hindi na ako nagpahaba.

Umayos ako ng tindig. Para iayon ang 5'10" ko sa 4'8" niyang nakaluhod, binukaka ko ang dalawang binti ko nang malapad. Tactical power stance sa gitna ng sala. Bumaba ang balakang ko ng ilang pulgada. Lalong kumunat at bumakat ang quadriceps ko. Diretso ang tapat ng matigas kong bariles sa mukha niya. Tumama ang ulo sa labi niya. Mainit. Basang-basa.

Isinubo niya ang unang pulgada.

“Agh!” Napaubo agad siya. Agad na sinakop ng malaki kong glans ang buong bibig niya. Naunat ang labi niya. Naunat ang panga niya. Ginamit niya ang dalawang maliit niyang kamay para hawakan ang base ng shaft ko. Pero dahil sa kapal, hindi magtagpo ang mga daliri niya sa circumference. Mainit. Matigas. May ugat sa ilalim. May lasa ng sabon at balat at asin.

Inilapat niya ang bibig sa mismong koronita ko. Doon nagsimula. Wet. Methodical. Dinilaan niya ang ilalim ng glans ko, ’yung frenulum na basang-basa pa sa tubig ng shower, habang pilit niyang pinipiga ng hinlalaki ang malaking ugat sa ilalim ng scrotum ko. Bawat galaw ng dila niya, may malakas na lagutok ng laway. Slurp. Squelch. Sipsip. Dumadaloy na palabas ang laway sa gilid ng bibig niya. Umiikot ang dila niya sa ulo ko. Pumapasok sa hiwa. Tinitikim ang pre-cum ko. Maalat. Mainit. Malagkit.

Ibinaba ko ang tingin ko. Hawak ng kanan kong kamay ang sarili kong balakang. Humawak ang kaliwa ko sa maikli niyang buhok. Ibinabaon ko ang balakang ko nang dahan-dahan, pero may diin. Dahil sa haba at taba, sa bawat pagbaba ng balakang ko, naririnig ko ang pagkatama ng ulo ko sa pinakaloob ng ngala-ngala at lalamunan niya.

“Ummph! Uggh! Slrrpt!”

Naluha siya. Ganap na naibaon ang maliit niyang mukha sa pagitan ng dalawa kong makapal na hita. Hindi na kasya ang laway sa bibig niya. Tumagas nang masagana. Humalo sa natitirang patak ng tubig-banyo sa bulbol at singit ko. Gumawa ng malagkit at basang sinulid pababa sa scrotum ko. Amoy laway. Amoy lalaki. Amoy init. Basang-basa ang mukha niya. Nakadikit ang ilong niya sa buhok ko. Dumadampi ang baba niya sa bayag ko. Namumula ang leeg niya sa pagpilit.

“Mas malalim,” sabi ko. Pabulong na, pero mabigat pa rin. “Kaya mo. Huwag kang titigil.”

Hindi siya tumigil. Lalo niyang gusto patunayan. Pinalitan ko ang tindig ko. Mula sa nakatayo at nakabukaka sa gitna ng sala, isinaral ko ang likod ko sa gilid ng pader patungong kusina. Nakatapak nang maigi ang dalawang paa ko sa semento. Nakasandal ang buong timbang ko sa pader. Malayang nakatutok palabas ang balakang ko.

Inangat niya ang mukha mula sa shaft ko at idinikit ang dila niya sa base ng scrotum ko. Dinilaan niya ang bawat ugat sa itlog ko. Sinipsip niya ang kaliwa at kanang bayag ko nang buong gigil. Uabot ang bibig niya sa isa. Pumasok ang kalahati. Sinipsip. Inikot ang dila. Mainit. Mabigat. May lasa ng balat at pawis. Tuloy-tuloy naman ang dalawang kamay niya sa pagpiga at paghimas sa matigas kong bariles. Pataas. Pababa. Pinipiga ang ugat. Pinapahiran ng laway mula ulo hanggang base. Tapos isinubo niya ulit. Sagad hanggang sa bulbol ko.

“Slrrrppp! Khkk! Slrrrppp!”

Napakalakas ng tunog sa sala. ’Yung pagtama ng basang balat ng mukha niya sa bulbol at tiyan ko. Puno ng laway niya ang buong ibaba ng katawan ko. Basang-basa at punong-puno ng malagkit na laway ang puson ko, ang maitim kong bulbol, ang buong haba ng tarugo ko, ang dalawang hita ko, at ang singit ko. Sa matinding pagtulak ko sa balakang, tumalsik pa pataas ang laway. Umabot sa tiyan ko at sa ibabang bahagi ng dibdib ko. Kumikintab sa mainit na hangin ng hapon. Umaangat at bumababa ang lalamunan niya. May tunog ng paglunok. May tunog ng paghinga sa ilong. May luha sa gilid ng mata niya. May laway sa sando niya.

“Tangina… sipsip pa,” ang ugong ko. Malalim. Barako. Walang lambing. “Isara mo. Huwag mong bitawan. Ilang linggo ’to. Inumin mo lahat.”

Dahil sa ilang linggong pagtitimpi at sa matinding friction ng mainit at masikip niyang lalamunan, naramdaman ko ang matinding pulso sa base. Nanigas ang hita ko. Kumapit ang daliri ko sa paa sa semento. Humigpit ang kaliwa kong kamay sa leeg at buhok niya para idiin siya nang sagad sa balakang ko. Pumasok nang buo ang ulo. Nakadikit ang ilong niya. Nakadikit ang baba niya sa bayag ko. Pumipisil ang lalamunan niya.

“Pumuputok na—inumin mo.”

Pumutok ako.

Sumpit. Sumpit. Sumpit.

Napakalakas. Napakagrabe. Dumingal sa kaibuturan ng lalamunan niya. Matagal akong naipon. Napakatindi ng pressure. Napauubo at napalukso ang maliit niyang katawan habang pilit na lumulunok sa bawat hagupit. ’Yung unang putok, makapal, mainit, diretso sa lalamunan. ’Yung pangalawa, mas marami. ’Yung pangatlo, tumalsik pa sa gilid. Maalat. Malapot. Mainit. Malakas ang amoy. Amoy lalaki. Amoy init. Amoy pinigang katawan. Paulit-ulit ang pulso. Umiangat ang bayag ko. Nanginginig ang hita ko.

Hindi ’yon simpleng malabnaw. Tatlong linggong walang labas. Stamina ng Scout Ranger. Napakalapot. Napakataba. Napakagrabeng dami. Lumabas ang sobra sa gilid ng labi niya. Pumuti ang baba niya. Tumulo sa leeg niya. Dumikit sa kamay niyang nakahawak sa base. May sinulid na puti mula labi pababa sa leeg. May patak sa sando. May patak sa sahig. May puti sa kilay. May puti sa dulo ng ilong.

Nang matapos ang huling sumpit, sinipsip niya ulit ang ulo para walang masayang na patak. Umiikot ang dila niya sa glans ko. Sinipsip ang natitira. Hinarap niya ako habang hinihingal. Nakalabas ang dila niya. Punong-puno ng puti at malapot. May patak pa sa dulo ng dila. May puti sa ngipin. May puti sa loob ng pisngi. May laway na halo.

“Diyos ko, Sir Shawn…” Paos siya. Halos hindi makapaniwala habang dinidilaan ang sarili niyang labi. “Ang lapot. Ang dami. Parang kakang-gata. Parang unang piga ng purong gata ng niyog na ginagamit ko sa pagluluto ng biko at latik. Ang lagkit sa dila. Ang init sa lalamunan. Amoy na amoy ang pagka-barako mo. Ito ang totoong gata na nakakabusog. Mainit. Malapot. Hindi ko kayang lunukin lahat agad. Pero susubukan ko. Masarap. Sobra.”

Dinilaan pa niya ang natitirang tamod na tumulo sa puson at bulbol ko. Dumaan ang dila niya sa buhok, sa base, sa scrotum. Sinipsip ang natitirang puti. May tunog pa rin ng sipsip kahit wala nang putok. Unti-unti siyang tumayo habang pinupunasan ang mukha gamit ang dulo ng sando niya. Basang-basa pa rin ang mukha. May puti sa leeg. May amoy sa hininga. Nanginginig pa ang tuhod.

Hinihingal pa ako. Nakasandal pa rin sa pader. Dahan-dahang lumalambot na, pero makapal pa rin. Basang-basa at malagkit sa pinaghalong tamod, laway, at pawis. May sinulid pa ng puti sa ulo. May laway sa hita ko. Umaangat ang dibdib ko. Unti-unting bumababa ang init, pero nandoon pa ang lagkit.

Dahan-dahan niyang kinuha ang bilao ng kakanin sa mesa. Tumingin siya sa’kin. Malaki ang ngiti. Puno ng kasiyahan at pagkabusog. May puti pa sa sulok ng labi niya.

Bumunot ako ng barya sa mesa para ibayad, pero mabilis siyang humakbang paatras at itinaas ang libreng kamay.

“Huwag na, Sir Shawn. Itabi mo na ’yang barya mo,” sabi niya, nakatawa, kumikindat. “Ako pa nga ang dapat magpasalamat sa iyo. Maraming maraming salamat sa napakasarap at napakalapot na pameryenda mo sa akin ngayong hapon. Busog na busog ako. Nasa lalamunan ko pa. Ingat ka sa deployment mo sa gubat. Kung makabalik ka… alam mo na ang oras ko. Alas-tres. Palaging mainit-init pa.”

Bitbit ang bilao, mabilis siyang lumabas sa pinto. Isinarado niya nang dahan-dahan mula sa labas. Naiwan ang amoy ng latik at laway sa sala.

Naiwan akong mag-isa sa gitna ng sala. Hubad. Hingal pa. Maluwag na ang puson ko. Wala na ’yung matinding bara at init. Tumingin ako sa ibaba ko. Ang puson ko. Ang bulbol ko. Ang tarugo ko. Ang dalawang hita ko. Ang singit ko. Pati ang tiyan ko at ibabang dibdib ko. Punong-puno at basang-basa pa rin ng malagkit na laway at natuyong tamod. Amoy pa rin. Malagkit pa rin. Tahimik ang looban dito sa Capas.

Tumalikod ako. Pumasok akong pabalik sa banyo.

Pumailalim ako sa malamig na buhos ng shower para ituloy at tapusin ang paliligo ko. Hinaluan ko ng sabon ang mga palad ko. Kinuskos ko ang dibdib ko, ang tiyan ko, at ang buong ibaba ng katawan ko para hugasan ang lahat ng bakas ng laway at gata. Dumadaloy ang tubig sa hita ko. Tumataas ang bula ng sabon sa singit ko. Unti-unting nawawala ang init. Unti-unting bumabalik ang disiplina.

Presko na ako. Malinis. Nakabawi na ang katawan ko. Handa na ako sa deployment sa susunod na tatlong araw. Sa labas, may natitira pang amoy ng kakanin sa pasilyo. Sa loob, wala nang bara. May natitira lang na alaala ng hapon. Mainit. Malapot. Busog.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn