Field Log #018: Midnight Duty sa Abandonadong Control Tower
Ako si Shawn. 5’10”. Active-duty Scout Ranger.
Alas-dos na ng madaling araw.
Roving patrol duty.
Suot ko ang nakabukas na fatigue jacket, itim na sando na piga na sa pawis at dumidikit sa balat, tactical belt, dog tags na malamig at gumagalaw sa leeg, at heavy combat boots na may bahid ng alikabok. Ang hangin mula sa lumang runway ay malamig at maalat, may kasamang amoy ng tuyong talahib, kalawang, at gabi. Ang bawat hakbang ko ay may mahinang creak sa sira-sirang semento.
Matagal ko nang napapansin siya.
Si Jojo.
4’11”. Nasa 41 kilos lang. Bandang early 20s. Payat na payat, makitid ang balikat, manipis ang bisig. Suot niya ang lumang maluwag na t-shirt na sobrang laki sa kanya at maong shorts. Kapag nakatayo siya sa harap ko, hanggang sa ibabang bahagi lang ng dibdib ko ang ulo niya. Ang balat niya ay medyo maputla sa liwanag ng buwan, at may konting panginginig sa mga daliri.
Mula pa noong unang buwan ko rito sa kampo, palagi siyang nandiyan.
Tuwing dadaan ako sakay ng motor ko sa perimeter road, may maliit na anino na sumusunod mula sa talahib. Hindi siya tumatakbo palapit. Hindi rin siya sumisigaw. Nanonood lang. Minsan nakatayo sa gilid ng bakod, minsan nakaupo sa sira-sirang upuan malapit sa abandoned tower. Kapag tumitingin ako sa side mirror, palaging nandoon ang maliit niyang figure — nakatingin, nanginginig nang konti, pero hindi umaalis.
Isang gabi, naiwan niya ang isang maliit na plastic bag sa gilid ng bakod. May dalawang piraso ng tinapay at isang bottled water. Walang pangalan. Pero alam kong siya iyon. Ang amoy ng tinapay ay nanatili sa isip ko nang ilang araw.
Ngayong gabi, dalawang bagay ang nagtulak sa akin.
Una, pagod ako.
Dalawang araw na akong walang labas. Ang katawan ko ay mainit sa ilalim ng malamig na hangin, at ang titi ko ay may bigat na hindi maalis-alis. Ramdam ko ang tela ng boxers na humahagod sa balat tuwing may hakbang.
Pangalawa… yung paulit-ulit niyang pagtitig.
Yung paraan ng pagkakahintay niya. Yung tahimik pero matiyagang paghanga. Sa gabing iyon, hindi ko na kayang balewalain.
May bahagi sa akin na nagsasabi na umalis na.
Na baka magdulot ito ng komplikasyon. Na hindi ito bahagi ng routine ko. Pero mas malakas ang parte ng utak ko na nagsasabing… isang gabi lang naman. At siya ang unang lumapit. Siya ang matiyagang naghintay.
Kaya nang makita kong pumasok siya sa sira-sirang bakod ng abandonadong flight control tower, sinundan ko siya.
Pumasok ako sa bakod.
Ang lumang bakal na spiral staircase ay umugong nang malakas sa bigat ng boots ko — metalikong tunog na umalingawngaw sa dilim. Umakyat ako nang tahimik papunta sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang ay may kasamang malamig na hangin na humahampas sa mukha.
Walang ilaw.
Ang tanging liwanag ay galing sa buwan na tumatagos sa basag na bintana, nagbibigay ng malabong pilak na liwanag sa sahig. Amoy lumang semento, kalawang, alikabok, at malamig na hangin. May mahinang ugong ng hangin sa mga basag na bintana.
Nandoon siya.
Nakatayo sa gitna ng bakanteng control room, nanginginig nang bahagya — hindi sa takot, kundi sa pananabik. Ang maluwag niyang t-shirt ay gumagalaw sa hangin.
Pagkakita niya sa akin, hindi siya tumakbo.
Sa halip, siya mismo ang unang lumapit. Dahan-dahan. Hanggang sa maabot niya ang tactical belt ko. Kumapit siya sa gilid nito gamit ang maliit niyang kamay — malamig ang mga daliri — saka tumingin nang pataas.
“Ser Shawn…” bulong niya. Boses manipis, medyo nanginginig. “Kanina pa po kita sinusundan. Tuwing dadaan kayo sa road… hindi ko mapigilang sumunod. Matagal ko na po kayong pinapanood.”
Hinawakan ko ang likod ng leeg niya.
Mainit ang palad ko kumpara sa malamig niyang balat. Hindi mabigat, pero sapat para iparamdam ang laki ng kamay ko. Ginamit ko ang buong bigat ko para dahan-dahan siyang itulak palapit sa bakal na dingding. Ang metal ay malamig sa likod niya. Ang katawan ko ay nagtatakip sa kanya. Ang malapad kong balangkas ay nilamon ang maliit niyang frame. Amoy pawis ko ang halo sa malamig na hangin.
“Tahimik muna,” sabi ko nang mababa. “Walang imik maliban kung kailangan. Malinaw?”
Tumango siya nang mabilis. “Opo… malinaw po.”
Hindi ko agad ginalaw ang kamay ko.
Pinagmasdan ko lang siya. Ang panginginig ng labi niya. Ang paraan ng mabilis niyang paghinga. Ang malinaw na sabik sa mata. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit manipis ang damit.
Sa isip ko, muling lumitaw ang duda.
Bakit ko ba ‘to ginagawa? Pagod lang ba talaga ako? O dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin simula pa noong unang buwan?
Pero hindi ko binitiwan ang leeg niya.
“Matagal mo na akong sinusundan,” sabi ko pagkatapos ng ilang segundo. “Yung tinapay sa bakod… ikaw din ba?”
Napayuko siya sandali, saka tumango. “Opo… gusto ko lang po kayong bigyan ng kahit ano. Kahit hindi niyo po ako papansinin. Masaya na po ako noon.”
Tumahimik ako.
Sa isip ko, may boses na nagsasabi na umalis na.
Na baka maging problema ito bukas. Pero mas malakas ang init sa katawan ko. At ang taos-pusong paghanga sa mata niya ay mahirap balewalain.
“Gusto mo ba talaga ‘to, Jojo?” tanong ko. “Sigurado ka? Kapag nagsimula tayo… wala nang atrasan.”
“Opo…” sagot niya agad, medyo paos. “Matagal ko na po. Gusto kong mahawakan kayo. Masubo… kahit sandali lang. Hindi ko po sasabihin kahit kanino. Sumpa po.”
Sa halip na agad maghubad, kinuha ko muna ang maliit niyang kamay.
Ang mga daliri niya ay payat at medyo malamig.
Dahan-dahan kong ginabayan ang kamay niya pababa, diretso sa harap ng camo pants ko. Doon, sa makapal at matigas na umbok na kitang-kita sa ilalim ng tela. Mainit ang bahaging iyon kahit may suot.
Nahiya siya.
Sinubukan niyang bawiin ang kamay, pero hindi ko binitiwan.
Hinawakan ko pa rin ang kamay niya at dahan-dahang ipinaplantsa ang palad niya sa ibabaw ng nakabukol kong kargada. Paikot. Pataas-pababa. Pinaramdam ko sa kanya ang kapal, ang bigat, ang tibok, at ang init kahit may suot pa. Ang tela ay humahagod sa balat ko sa bawat galaw niya.
“Ramdam mo?” bulong ko sa tainga niya. Ang mainit kong hininga ay tumama sa malamig niyang balat. “Kanina pa ‘to ganyan dahil sa’yo. Sa pagtitig mo. Sa pagsunod mo.”
Nanginginig ang kamay niya, pero hindi na niya tinangka pang bawiin.
Sa halip, bahagyang pinisil niya ang umbok sa pamamagitan ng tela. Ang mukha niya ay namumula sa liwanag ng buwan. May mahinang ungol ang lumabas sa kanya.
“Ang tigas po…” bulong niya. “Ang laki… kahit nakaayos pa… ang init…”
Hinayaan ko siyang magplantsa nang mas matagal.
Ang palad niya ay mainit na mainit ngayon. Ang titi ko ay lalo pang tumigas sa ilalim ng pants dahil sa mababagal niyang hagod. Pre-cum ang unti-unting dumidikit sa loob ng boxers ko, malagkit at mainit.
Pagkatapos ng ilang mahabang segundo, binitiwan ko ang kamay niya.
“Ngayon, lumuhod ka.”
Lumuhod siya sa malamig at magaspang na semento.
Ang maluwag niyang t-shirt ay gumuhit sa sahig. Dahil sa 4’11” niyang taas, ang bibig niya ay eksaktong nasa harap ng titi ko. Ang napakapayat niyang katawan ay tila mawawala sa harap ng hita ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa balat ko kahit may suot pa.
Ako mismo ang nagbukas ng tactical belt at zipper.
Ibinaba ko ang harap ng boxers. Ang titi ko ay tumayo sa malamig na hangin ng tower — makapal, mainit, tadtad ng ugat, at may makapal na pre-cum na agad tumulo at kumikinang sa liwanag ng buwan. Amoy pawis, balat, at init.
Napasinghap si Jojo.
Ang maliit niyang kamay ay nanginginig nang unang hinawakan niya ito nang direkta. Mainit ang balat ko kumpara sa malamig niyang mga daliri.
“Ang init… ang taba… ang laki talaga… mas malaki pa kaysa sa naramdaman ko kanina…”
Sa halip na agad isubo, hinaplos muna niya ito nang matagal.
Ang mga daliri niya ay sobrang payat. Pinaglaruan niya ang ulo, pinisil ang ugat, saka dinala ang dila sa ilalim. Mabagal na pag-akyat mula sa bayag, mabagal na pag-ikot sa ulo, saka mahabang, malakas na sipsip sa pre-cum. May laway na agad tumulo sa semento, mainit at malagkit. Ang dila niya ay mainit at basang-basa.
“Ang lasa… mainit… medyo maalat… mas masarap kaysa sa naiisip ko…” bulong niya, paos.
“Isubo mo na.”
Isinubo niya ang ulo.
Hindi buo agad.
Una ang ulo, pinaglaruan ng dila sa loob nang paulit-ulit, saka dahan-dahang pinalalim. Gluck… Ang sikip ay ramdam agad — mainit, basang-basa, at masikip. Ang lalamunan niya ay lumaban nang konti bago tumanggap. Laway ang dumaloy nang sagana sa baba niya pababa sa leeg at maluwag na t-shirt, mainit sa malamig na hangin.
Hinawakan ko ang likod ng ulo niya.
Umayos ako ng tayo — paa nakaawang, isang kamay sa buhok niya (malambot at medyo magulo), ang kabila’y nakasandal sa malamig na bakal na dingding. Sinimulan kong umulos. Mabagal pero malalim. Ang malamig na hangin mula sa basag na bintana ay humahampas sa likod ko habang ang titi ko ay nalulunod sa mainit niyang bunganga. Ang bawat pagbayo ay may kasamang gluck at malapot na laway.
Pagkatapos ay inilipat ko ang posisyon.
Umupo ako sa sira-sirang metal chair na naiwan sa sulok — malamig ang metal sa balat ko — paa nakaatang, at hinila ko siya papalapit sa pagitan ng mga hita ko. Ngayon ay mas malalim ang anggulo. Mas kontrolado. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa pagitan ng mga hita ko.
“Mas malalim pa,” utos ko.
Sinunod niya.
Ngayon ay tinatanggap na niya ang mas maraming bahagi. Ang leeg niya ay naninigas tuwing isinusod ko nang todo. May luha sa mata niya, pero ang mga kamay niya ay nakakapit sa likod ng hita ko (mainit ang palad niya ngayon). Ang gluck-gluck-gluck ay naging mas malakas, mas basa, mas malaswa sa katahimikan ng tower.
“Ang sikip mo… putang ina… ang init sa loob…”
Binilisan ko.
Ang abs ko ay naninigas sa ilalim ng basang sando. Ang dog tags ko ay gumagalaw at kumalansing nang mahina. Ang hita ko ay naka-tense sa magkabilang gilid ng ulo niya. Pawis ang tumutulo mula sa noo ko pababa sa leeg.
Malapit na.
“Lalabasan na ako. Lunukin mo lahat. Huwag kang magtapon.”
Isinigad ko ang balakang.
Ang buong haba ay nasa loob. Ang unang bugso ay makapal, mainit, at malapot — direktang pumasok sa lalamunan niya. Throb… throb… throb… Sunod-sunod. Tumulo ang sobra sa gilid ng bibig niya pababa sa leeg, malagkit at mainit sa malamig na hangin.
Nanginginig ang buong katawan niya habang pinipilit niyang lunukin.
May gluck pa ring naririnig habang sinusipsip niya ang huling patak. Ang laway at tamod ay halo sa baba niya.
Nang bitawan ko, napaubo siya nang mahina.
Puting likido ang dumidikit pa sa labi at baba niya. Pinunasan niya ito gamit ang likod ng kamay, pero may natira pa. Amoy alat at init ang nanatili sa hangin.
Biglang may malakas na ugong mula sa malayo — ang roving jeep ng mga katropa. Ang tunog ng makina ay unti-unting lumalapit.
Mabilis akong tumayo.
Inayos ko ang belt at zipper. Ang metal ng buckle ay malamig sa daliri.
Si Jojo ay naiwan na nakasandal sa bakal na dingding, nanginginig, basang-basa ang mukha sa pawis, laway, at tamod, at may puti pa sa gilid ng labi. Ang maluwag niyang t-shirt ay basang-basa sa harap.
“Susunod na gabi,” sabi ko nang mababa. “Kung nandito ka ulit… hindi kita tatanggihan. Pero tandaan mo, sa tower na ‘to lang. Walang ibang makakaalam.”
Tumango siya nang mahina, hinihingal. “Opo, Ser Shawn… mag-aabang po ako. Sa inyo lang po. Salamat po… sa pagbibigay ninyo sa akin.”
Lumabas ako sa tower nang dahan-dahan.
Bumaba sa spiral staircase. Ang metal ay umugong ulit sa bawat hakbang. Ang malamig na hangin ay humahampas sa pawisan kong mukha.
Habang papalayo, narinig ko pa ang mahinang paghinga niya sa itaas, halo sa ugong ng hangin sa basag na bintana.
Minsan, ang pinakatahimik na midnight duty sa abandonadong control tower…
ang may pinakamainit na gantimpala para sa matiyagang paghanga.
Nagpapachupa't nagpapalunok,
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento