Off-Duty: Biyernes, 11:45 P.M., at Palaman sa Nutribun 🥪
BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.
Ako si Shawn. 33. 5'10". Aktibong Scout Ranger. Tuwing Lunes lang ang opisyal na off ko. Pero noong Biyernes na iyon, walang babala ang Habagat. Blackout sa buong kanto. Patay ang poste. Patay ang internet café. Ang baha sa kalsada—mabilis umakyat, lagpas-tuhod, kulay kape, amoy kanal, basura, at lumang langis ng motor. Ang ulan, hindi patak. Buhos. Ang hangin, malamig at mabigat. Ang kidlat, putol-putol na puting ilaw sa yero at sa tubig.
Naka-camouflage pants pa ako—mabigat, basang-basa, dumidikit sa hita, amoy putik at basang canvas. Ang combat boots ko, puno ng tubig sa loob, tumatagas sa bawat hakbang, umuungol ang goma sa baha. Wala akong t-shirt. Itim na undershirt lang, kapit sa dibdib, sa 6-pack, sa kilikili na halo ng pawis at ulan. Bitbit ko ang waterproof bag: rasyon, basahan, 2 slice ng tinapay na naitabi, 1 lata ng karne. Naghahanap ako ng masisilungan sa tabi ng bakuran bago tuluyang lumubog ang daan pabalik sa inuupahan ko sa likod ng bahay ni Mang Amado.
Sa ilalim ng sira-sirang yero ng lumang vulcanizing shop—doon ko sila naabutan.
Si Kaloy. 18. 4'6". Si Denden. 19. 4'7". Dalawang bansot, pandak, payat na bading ng kanto. Basang-pusa. Hindi ito ang unang beses kong makita sila. Lunes, 6:00 a.m., nandoon na sila sa bakuran ko. Ngayong gabi, ibang anyo: gala, walang booking, tinakbo ng baha.
Si Kaloy: maluwag na sando na nakadikit sa payat na dibdib, short na bitin sa iba pero lagpas pa rin sa tuhod niya dahil 4'6", sliders na halos matangay ng agos. Buhok na may tira-tirang gel, basang-basa, dumidikit sa noo. Mapungay ang mata, may linya sa ilalim. Manipis ang labi. Payat ang leeg. Amoy cheap cologne na hinugasan ng ulan.
Si Denden: tight na sando, skinny jeans na nakatiklop sa bukung-bukong, rubber shoes na sira ang talampakan, maliit na hikaw sa kaliwang tainga na kumikislap tuwing may kidlat. Maiksi ang buhok sa gilid, medyo mahaba sa taas, may lumang brown na tint sa dulo. Mas matapang tumitig. Amoy yosi, cologne, at basang lansangan.
Nang makita nila ako sa dilim—5'10", dambuhala sa tabi nila, amoy barako, amoy dagta at putik ng field, bakat na bakat sa basang camouflage pants ang tarugo, wala man lang boxers sa ilalim—napalunok si Denden. Ang tubig sa kalsada, umaabot na sa binti nila. Ang hangin, nagtutulak ng ulan sa mukha.
Boses ni Kaloy, manipis, nanginginig ang baba pero ang mata, nakapako agad sa gitna ng binti ko:
“Kuya Shawn… walang masilungan sa kanto. Binaha ’yung tambayan. Walang kuryente. Walang booking. Kuya, ang lamig.”
Si Denden, lumapit nang kaunti. 4'7". Ang tuktok ng ulo niya, nasa dibdib ko. Ang init ng hininga niya, naramdaman ko sa basang balat sa ibabaw ng undershirt ko. Walang halik sa labi. Hindi iyon ang usapan.
“Kuya. Padala kami sa kuwarto mo. Bumubuhos. Kahit sa semento lang kami. Kahit anong ipagawa mo. Huwag mo kaming iwan dito. Ang baha, umaakyat na.”
Tinitigan ko sila. Walang salita. Hinawakan ko ang braso ni Kaloy—maliit, payat, buto-buto, malamig—at ang likod ni Denden. Isinulong ko sila sa baha. Bawat hakbang, ang basang pantalon ko ay kumukuskos sa ari ko. Sa lamig ng ulan, lalo lang itong tumigas, pumalpal sa tela, bumatak ang ugat, nag-iwan ng mainit na bakat sa camouflage. Pre-cum, halo na sa tubig-ulan sa loob ng pantalon. Ang boots, bigat. Ang bag, bigat. Ang 2 katawan sa tabi ko, magaan, nanginginig.
Nang makapasok kami sa kuwarto sa likod ng bakuran ni Mang Amado, isinara ko ang pinto. Unang bagsak ng kidlat: lumitaw ang basang semento, ang basang higaan, ang kahoy na mesa, at kaming 3 na walang kuryente. Ang ulan sa yero sa itaas, bingi. Parang kami lang ang tao sa mundo. Amoy: basang semento, basang canvas, cheap cologne, yosi, at ang sarili kong pawis na hindi natanggal ng ulan.
Pinalabas ko ang gamit. Hubad agad.
Hinubad ko ang undershirt. Ibinaba ko ang basang camouflage pants at tinanggal ang combat boots. Lumabas ang tubig sa loob ng bota, tumalsik sa semento. Lumabas ang ari ko—buong kahabaan, namamaga sa ginaw at init, makapal, ugat-ugat mula bayag hanggang korona, nakaturo pababa-pasulong, at may mahabang sinulid ng pre-cum na agad tumulo, halo sa tubig-ulan sa hita ko. Tumama ang unang patak sa semento. Mainit laban sa malamig.
Hindi na nag-usap ang dalawa. Para silang asong 3 araw na gutom.
Lumuhod sila agad sa malamig at basang semento. 4'6" at 4'7". Si Kaloy sa kaliwa. Si Denden sa kanan. Ang tuhod nila, nanginginig sa ginaw. Ang mukha nila, eksakto sa taas ng titi ko.
Si Denden ang unang sumunggab sa ulo. Walang pambungad. Walang halik sa labi. Sinipsip niya ang butas kung saan lumalabas ang pre-cum—malakas, parang dila na pumapasok sa slit, umiikot sa ilalim ng korona, humihigop. Amoy ng laway niya, halo sa lasa ng ulan at lumang yosi. Naramdaman ko ang init ng bibig laban sa lamig ng kuwarto. Nanginig ang hita ko.
Iniluwa niya sandali. Basang-basa ang baba sa katas ko at sariling laway. Boses niya, paos na agad:
“Putangina, Kuya… amoy barako. Amoy putik at pawis sa field. Ang alat. Ang init kumpara sa ulan sa labas. Hindi cologne. Ikaw.”
Si Kaloy naman, isinubo ang 2 bayag nang sabay. Pinagkasya niya sa maliit niyang bibig. Ang dila niya, naramdaman ko sa pagitan ng itlog at ng singit, sinisipsip ang pawis at tubig-ulan na naipon sa ilalim. Pinipiga ng 2 maliit niyang palad ang hita ko—mga daliring magaspang sa gilid, nanggigil, malamig pa ang kuko.
Boses ni Kaloy, nakaipit, puno ang bibig:
“Ako rin, Denden. ’Wag mong solohin ’yang ulo. Fair. Ako na sa itlog, ikaw sa korona—tapos palit.”
Nagpalitan sila. Walang preno. Sa dilim, ang tanging naririnig: hampas ng ulan sa yero, at ang basag, malakas, bastos na tunog ng sipsipan. Schluck. Schluck. Schluck. Laway na tumatalsik sa semento. Dila na umiikot sa ugat. Pre-cum na dumidikit sa pisngi, sa hikaw, sa manipis na leeg. Ang kamay ko, sa batok ni Denden, sa buhok ni Kaloy. Walang halik sa labi. Bibig nila sa akin. Akin sa kanila, wala.
Inilabas ko mula sa waterproof bag ang 1 lata ng rasyon na karne at 2 slice ng tinapay na naitabi, basang-basa na ang wrapper sa labas pero tuyo pa ang loob. Inihagis ko sa tabi nila sa semento.
“Gusto niyo ng palaman?” Baritono ko. “Kumuha kayo. Hindi ’yan lulubog.”
Nanginig si Kaloy sa pagmamadali. Kinuha ang tinapay, inilatag sa ibabaw ng basang hita niya habang nakaluhod. Ang slice, puti sa kidlat. Si Denden, hinawakan ang ari ko sa 2 kamay—pumipiga mula puno pataas. Ang bawat piga, naglalabas ng malapot, puting sinulid na parang gatas na matagal na sa init. Tumulo sa daliri niya. Dinilaan niya ang daliri, hindi ang labi ko.
“Kamayin mo, Kuya. Iputok mo sa tinapay. Iputok mo rin sa mukha ko. Gusto kong lasahan. Gusto kong makita sa kidlat.”
Hinawakan ko ang sarili ko. Ang malamig na hangin mula sa siwang ng pinto, humalo sa napakainit na bibig nila. Bawat hagod ng kamay ko, dumudulas dahil sa laway ni Denden at sa sarili kong katas. Si Kaloy, dila sa bayag, mata sa tinapay, hawak ang slice para hindi mabasa ng baha sa semento.
“Ayan na.”
4 na malalakas at mabibigat na sirit.
Una—diretso sa tinapay sa hita ni Kaloy. Malapot. Mapatak. Kulay gatas na may butil-butil, sago-sago. Sumipsip agad ang tinapay. Bumigat ang gitna. Umamoy bleach at barako ang buong hangin sa kuwarto, mas matapang kaysa sa ulan sa labas.
Pangalawa—tumama sa buong mukha ni Denden. Sa noo, sa mata, sa ilong. Ang pinakamalaking patak, tumama sa hikaw sa tainga bago dumausdos sa leeg, mainit laban sa malamig niyang balat.
Pangatlo—pumasok sa nakabukang bibig ni Kaloy. Napaubo siya sa lapot, napaungol, pilit nilulunok ang sago-sago na tumama sa dulo ng lalamunan. Tumulo sa sulok ng bibig pababa sa sando.
Pang-apat—sumabog sa dibdib ni Denden, pumatak sa maliit niyang utong, tumulo pababa sa pusod, dumikit sa wet na sando.
“Kuya Shawn—” sigaw ni Denden, hinawakan ang sarili niyang mukha, ipinahid ang malapot kong tamod sa sarili niyang dila, nilalasahan. Hindi sa akin humalik. Sa sarili niyang daliri. “Ang dami. Ang init. Parang apoy. Hindi tubig-ulan.”
Si Kaloy, kinain ang tinapay na napuno ng puting sago-sago. Bawat kagat, may tumutulong malapot sa sulok ng bibig. Amoy tinapay. Amoy bleach. Amoy akin.
“Kuya… ang sarap ng palaman. Mas malapot kaysa noong Lunes. Mas matapang ang amoy. Hindi ako nagsisinungaling.”
Hindi pa ako tapos. Ang ginaw ng Habagat ay lalo lang nagpaapoy. Tigas pa rin. Pulso pa rin. Basang-basa pa ng laway at sariling katas.
Ipinatong ko si Denden sa gilid ng mesa. 4'7". Walang kalaban-laban sa 5'10" at sa bigat ng katawan ko. Ibinaba ko ang skinny jeans at kung anong tela ang natitira. Ipinatong ko ang 2 binti niya sa balikat ko. Ang talampakan niya, malamig, basang-baha. Si Kaloy, inutusan kong lumuhod sa ilalim—dila sa bayag ko, dila sa pinagtagpo, habang ginagawa ko ang malalim na pasok.
Walang dulas kundi ang sarili kong tamod, ang laway nilang 2, at ang basang init. Ibinaba ko ang buong bigat. Mabagal muna. Sikip. Init. Si Denden, napaawang ang bibig, walang halik, ungol lang, kuko sa mesa. Naramdaman ko ang sikip na parang ayaw pa, tapos tumanggap, tapos humigpit sa bawat bayyo.
Ang tunog ng kahoy na mesa na dumidikit at dumudulas nang kaunti sa semento. Ang ungol ni Denden na halos hindi makahinga. Si Kaloy sa ilalim, patuloy na sumisipsip sa mga itlog kong umaalog sa bawat bayyo, dila sa ugat, dila sa basang pinagsama.
Plok. Plok. Plok.
Basang-basa ang semento sa ilalim namin—halo ng tubig-ulan mula sa damit, pawis ng katawan ko, laway, at mga natapon na katas. Ang amoy ng kuwarto ay naging purong karnal: singit, matapang na barako, bleach, maalat na katas, cheap cologne na natunaw sa ulan, at metal na amoy ng kidlat.
“Kaloy. Huwag kang titigil sa baba.”
Hindi tumigil. Si Denden, hawak ang gilid ng mesa, binti sa balikat ko, hikaw na may puting tira. Bawat pasok, umaalog ang maliit niyang katawan. Bawat hila palabas, may tunog ng basa. Walang halik sa labi. Noo ko sa balikat niya, hininga ko sa leeg niya, lasa ng pawis at ulan sa balat—hindi sa bibig.
Sa ikalawang putok, hinila ko palabas, ipinasok sa bibig ni Denden. Diretso sa lalamunan. Si Kaloy nakatingala sa ilalim, inaabangan ang bawat patak na tatalamsik mula sa labi ng kasama niya para dilaan pabalik sa bayag, sa ugat, sa semento. Sago-sago ulit. Mainit. Marami pa rin. Hingal ako. Nanginginig ang braso. Ang tuhod, malambot na sa semento.
Nang matapos ang lahat, madaling-araw na. Tumigil ang malakas na buhos pero may patak pa rin sa yero. Walang kuryente pa rin. May amoy pa rin ng baha sa labas.
Nakahiga ang 2 bansot sa semento sa tabi ng paa ko. Hingal. Basang-basa ang buong katawan—hindi na ng ulan, kundi ng pawis, laway, at ng puting katas ko na nakapahid sa mukha, leeg, dibdib, at sa tahi ng mga damit na nakakalat. Si Denden, nakasandal sa binti ko, pikit ang mata pero nakangiti, hawak pa rin ang hikaw niyang may natuyong puti. Si Kaloy, nakayakap sa 1 combat boots ko, amoy na amoy ang basang katad at ang natira kong pawis.
Boses ni Kaloy, paos:
“Kuya… ’wag ka nang mag-off ng Lunes lang. Kahit tuwing umuulan… maghihintay kami sa kanto. Kahit walang booking. Kahit baha.”
Si Denden, hindi tumingin sa labi ko. Tumingin sa titi kong unti-unting lumalambot, basang-basa pa.
“Huwag mo kaming paalisin hangga’t walang ilaw. Amoy mo pa kami. Amoy ka pa namin.”
Inabutan ko sila ng basahan. Hindi nila ginamit. Hinayaan nilang matuyo sa balat nila ang amoy ko.
Naiwan silang nakatumpok sa gilid ng higaan. Ako, nakaupo sa kahoy na upuan, hubad, amoy digmaan at tamod, nakatingin sa dilim habang dahan-dahang lumilipas ang Habagat. Sa labas, baha pa. Sa loob, semento, 2 maliit na katawan, at ang 9 na pulgada na hindi na kailangan pang itago.
Hindi ko sila hinanap kinabukasan.
Pero noong gabing iyon, sa blackout, sa ulan, sa 11:45 p.m. hanggang madaling-araw—hindi ko sila pinalabas. Iyon ang off-duty na walang Lunes. Iyon ang finale. Iyon ang amoy na hindi natanggal ng Habagat.
Nagpapachupa't nagpapalunok,
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento