Gabi sa Likod ng Barbed Wire: Ang Alab at Rasyon sa Detachment para sa Batang Bading

BABALA: Ang kwentong ito ay batay sa aktuwal na personal na karanasan at engkuwentro ko. Naglalaman ito ng mga maselang tema, tahasang paglalarawan ng sekswal na gawain, at mga sitwasyong para sa mga may sapat na gulang lamang. Ang pagpapatuloy sa pagbasa ay nangangailangan ng tamang edad at bukas na kaisipan.

Ang init sa liblib na detachment sa gitna ng tuyo at dilaw na damuhan ay hindi lang nagmumula sa sikat ng araw kundi pati na rin sa nag-aapoy na lupa, sa kumukulot na barbed wire sa hangganan, at sa pawis na dumidikit sa balat ng mga sundalong buwan nang walang ginawa kundi magbantay at magbilang ng araw. 

Sa loob ng bakod ng kampo, ang mga kubol na kahoy at yero ay nagsisiksikan, ang mga sahig ay may bitak-bitak, at ang bawat gabi ay pinupuno ng ingay ng mga kuliglig, ng malayong tahol ng aso, ng kaluskos ng mga dahon, at ng nakatutulig na katahimikan. Ang signal ng cellphone ay halos wala. Ang mga mensahe mula sa siyudad ay dumadating nang napakabihira, at kapag dumating man, ang mga salita ng nobya ay parang malamig, malayo, at hindi sapat para pawiin ang apoy na unti-unting nagtitipon sa ilalim ng balat.

Ang Magkaibang Mundo namin ni Bansot

Ako si Shawn, dalawampu’t pitong taong gulang, 5'10" ang tangkad. Ang katawan ko ay hinubog ng matinding training, ng araw, at ng pag-aangat ng mga mabibigat na kargada—malalapad ang balikat, makapal ang dibdib, at may mga ugat sa braso at leeg na litaw na litaw kapag pinapawisan. Ang balat ko ay sunog sa araw, may mga peklat sa tuhod mula sa mga ehersisyo, at ang mga kamay ko ay magaspang. May nobya ako sa siyudad, pero dito, ang distansya ay buwan ng pag-iisa, ng mainit na klima na pumapasok hanggang buto tuwing gabi, at ng pagnanasang naging apoy. 

Straight ako—iyan ang totoo at ang sinasabi ko sa sarili ko kapag nakahiga sa papag, nakasuot ng pantalon ng uniform o kaya ay boxer shorts, at ang tarugo ko ay kusa nang tumitigas sa dilim. Pero ang katawan ay may sariling batas kapag matagal nang walang kapareha. Ang tensiyon ay nagtitipon araw-araw—sa pagbantay sa poste, sa pagkakita sa mga kasama na binibisita ng asawa, at sa bawat oras na dumadaan.

Siya naman ay tinatawag naming Bansot. Labing-isa na taong gulang, isang musmos na batang bading na nag-aagaw ang anyo sa pagbibinata. Pandak siya, hanggang bewang o hita ko lang ang tangkad. Payat ang pangangatawan, manipis ang braso, maliit ang balikat, at may mga kilos na malambot at efeminate—ang paglakad na medyo umuuga ang balakang, at ang ngiting may halong kahihiyan, panginginig, at malalim na paghanga. 

Taga-baryo malapit sa kampo, madiskarte, sunud-sunuran, at alam niya kung paano maging kapaki-pakinabang. Bitbit ang mga paninda—nilagang saging, de-lata, yosi, o malamig na tubig—handa siyang gawin ang lahat kapalit ng baryo at proteksyon laban sa mga nanlalait at nambu-bully sa kanya sa labas. Ang kampo ay naging santuwaryo niya, at si Shawn ang naging sentro ng kanyang lihim, nagniningas, at wagas na crush at pagsamba. Tuwing titingin siya sa akin, may kislap sa mga mata niya—isang batang uhaw sa atensyon na ibinibigay ang buong kaluluwa at katawan sa nag-iisang lalaking nagbigay sa kanya ng espasyo.

Ang Tagpuan at Unang Hakbang

Nagsimula ang lahat isang hapon, bandang alas-tres, nang ang araw ay nasa pinakamainit. Nag-aayos ako ng gamit sa labas ng kubol ko—nakasuot ng berdeng fatigue pants ng militar, t-shirt na puti na basang-basa sa pawis, at sa ilalim nito ay madilim na asul na boxer shorts na mahigpit sa bayag. Narinig ko ang basag at nanginginig na boses na pakanta-kanta. Lumapit siya, nakasuot ng kupas na t-shirt na may butas sa balikat at maong na maikli na malaki sa payat niyang binti, walang tsinelas, at may putik ang paa. Bitbit ang supot ng mainit-init na saging.

"Sir Shawn! Mainit-init pa o, pampaswerte sa hapon!"

Hanggang bewang o hita ko lang siya. Ang amoy niya ay halo ng pawis, lupa, at matamis na saging. Ang ulo niya ay umaabot lang sa gitna ng tiyan ko. Binili ko ang paninda, pinaupo siya sa bangkito, at napansin ko ang pamumula ng pisngi niya at ang panlalaki ng mga mata habang nakatingin sa dibdib ko. Simula noon, naging alalay siya—nag-igib ng tubig, naglinis ng bota, bumili ng yosi, naglaba ng damit. Tahik ako at may awtoridad; para sa kanya, ako ang solidong presensya at idolo. Para sa akin, siya ang nandito para sumagot sa uhaw ng katawan. Ang guilt ay nandoon—ang nobya, ang ranggo, ang pagiging straight, ang edad ng bata—pero ang apoy at ang mapanuksong pagsamba niya ay mas malakas.

Ang Gatong ng Tukso

Habang tumatagal ang mga araw, ang simpleng paglapit ni Bansot ay unti-unting naging isang matinding pagsubok sa aking katinuan at paninindigan. Sa isang kampong binabalot ng nakasasawang katahimikan, ang katawan ng sundalo ay parang pulbura na naghihintay na lamang ng mitsa. Ang pagpapatianod ko sa tukso ay hindi biglaan; ito ay binuo ng paulit-ulit na pag-ipon ng libog, ng pagkadismaya sa distansya ng nobya, at ng kakaibang paraan ng pagpaparamdam ni Bansot ng kanyang pagsamba.

Nagsimula ito sa bawat sulyap niya. Tuwing lumalapit siya para magdala ng rasyon o mag-igib, hindi lang simpleng paggalang ang ipinapakita niya kundi isang hayagang pagnanasa. Ang mga mata niyang nagniningning, ang pagdapo ng kanyang maliliit at nanginginig na daliri sa gilid ng aking braso kapag inaabot ang bayad, at ang pahaging na mga bulong na nagpupuri sa laki at lakas ng katawan ko ay unti-unting bumasag sa aking depensa. Bilang isang lalaking sanay sa kapangyarihan at awtoridad, ang makita ang isang musmos na sunud-sunuran sa bawat galaw ko—na handang ibigay ang lahat para lamang mapansin—ay nagbigay sa akin ng kakaibang kapangyarihan at mapanganib na libog.

Ang init ng gabi ang pangunahing kalaban. Tuwing hihiga ako sa papag nang nakasuot lamang ng mahigpit na boxer shorts, ang imahinasyon ko ay kinakain ng kawalan ng babae. Ang bawat pag-alala ko sa nobya sa siyudad ay napapalitan ng imahe ng batang nag-aabang sa labas. At nang sandaling kumatok siya sa gitna ng kadiliman, ang pagpapayag ko ay pinalitaw ng tatlong mabibigat na dahilan: una, ang matinding pisikal na uhaw na hindi na kayang pigilan ng simpleng pagtulog; ikalawa, ang kuryente ng kapangyarihan bilang mas matanda at mas makapangyarihang lalaki na kayang diktahan ang katawan ng bata; at ikatlo, ang walang-kapantay na debosyon ni Bansot na nagpalaya sa akin sa anumang takot ng paghuhusga. Nang makita ko ang panginginig ng kanyang tuhod at ang pagnanasa sa kanyang mga labi, ang katinuan ay tuluyang naglaho, at ang natira ay ang maruming pagnanasa na handang lumamon sa aming dalawa.

Ang Gabing Tagpo sa Loob ng Kubol

Isang gabi, alas-diyes. Tapos na ang roll call at tulog na ang mga kasama. Madilim ang paligid maliban sa mahinang dilaw na ilaw ng bumbilya sa loob ng kubol ko. Ang hangin ay mainit at mabigat ng amoy ng basang kahoy, yero, at pawis. Nakasuot pa rin ako ng fatigue pants, t-shirt, at boxer shorts. Tatlong katok sa dingding—ang senyas.

Binuksan ko ang pinto. Pumasok siya, naka-kupas na t-shirt na puti na maluwag sa payat niyang katawan, at maong na medyo malaki, walang brief sa ilalim. Ibinaba niya ang basahan at isinara ang pinto nang dahan-dahan. Ang katawan niya ay maliit, hanggang bewang ko lang ang ulo kapag nakatayo kami nang magkaharap; nanginginig ang mga tuhod niya sa sobrang lapit at tindi ng pagnanasa.

"Bakit gabing-gabi na nandito ka pa?" mababa kong tanong. Nakatayo ako sa harap niya, malapit na malapit, at naramdaman ko agad ang init mula sa manipis niyang katawan.

Hindi siya sumagot agad. Ngumiti lang siya, namumula ang mukha, may halong kilig at panginginig sa boses. "Sir... kasi... gusto ko lang pong makasama kayo... at magpasalamat." Lumapit siya nang husto. Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa tiyan ko, ang panginginig ng kanyang balikat, at ang amoy ng pawis, lupa, at kabataan na pumalo sa ilong ko. Hinawakan niya ang laylayan ng fatigue pants ko habang nakatingin sa akin na parang sinasamba ako.

Nakaupo ako sa gilid ng papag. Ang kahoy ay malamig sa balat ng hita ko, pero ang loob ng kubol ay mainit na mainit. Unti-unti siyang lumuhod sa harap ko, ang tuhod ay tumama sa sahig na tabla na may mahinang kaluskos. Ang mga kamay niya—malamig sa simula, payat, may magaspang na balat mula sa gawaing bahay—ay hinila pababa ang zipper ng fatigue pants, pagkatapos ay hinila pababa ang boxer shorts ko hanggang sa tuhod.

Ang tarugo ko ay tumigas na, mabigat, mainit, may mga ugat na nakausli, mahaba at makapal, at bahagyang kumikislap sa ilaw ang dulo dahil sa pre-cum. Nakatayo ito nang tuwid sa harap ng mukha niya.

Inalis niya ang harang at agad sinunggaban nang may labis na pagnanasa at paghanga. Ang mga daliri niya ay humawak nang mahigpit sa base, paitaas-pababa, pinipisil ang ugat at pinapahaba ang tensiyon. Mainit ang hininga niya; dinikit ang mukha at ibinaon ang pisngi sa mainit kong hita. Hinimor ang buong haba, mula base hanggang dulo, parang uhaw na uhaw at sinasamba ang bawat pulgada. Ang dila niya—basa, mainit, malambot—ay dumaan sa ilalim, sa gilid, at sa ulo, pinaikot at sinipsip ang pre-cum. Bawat paggalaw ng dila ay nag-iwan ng basang landas ng laway.

Naramdaman ko ang panginginig sa lalamunan niya nang unang subukang isubo ang dulo. Maliit ang bibig niya, payat ang mukha, at ang laki ko ay labis niyang nahirapan. Ang matipunong tarugo ko ay halos doble ng lapad ng kanyang panga; ramdam na ramdam niya ang bigat, ang pulso ng bawat pagtibok ng dugo, at ang maalat-alat na lasa ng balat at ang malinamnam na asim-tamis ng pre-cum na bumabalandra sa kanyang dila. 

Tumulo ang luha sa sulok ng mata niya dahil sa laki at lalim, pero pinilit niya, nakatingin sa mga mata ko na puno ng debosyon. Ibinuka ang labi, isinubo nang dahan-dahan hanggang sa mabulunan siya nang bahagya. Ang mainit, basang loob ng bibig niya ang yumapos sa akin—makitid, mahigpit, may panginginig. Ang tarugo ko ay sumikip sa loob ng bunganga niya, ang ulo ay tumama sa lalamunan, at naramdaman ko ang panginginig ng kanyang lalamunan na sumusubok tumanggap.

Pabalik-balik ang ulo niya: papasok, papalabas. Ang tunog ay basang-basa—slurp, gurgle—ang laway ay dumadaloy pababa sa tarugo ko, sa kanyang baba, sa kanyang leeg, at sa T-shirt niya. Minsan ay umuubo siya dahil sa dulo na dumadampi sa lalamunan niya, pero hindi siya umatras; mas lalo niyang isinubo dahil mahal niya ang ginagawa niya at gusto niyang pasayahin ako. Ang ilong niya ay halos dumikit sa tiyan ko. Ang mga kamay niya ay humawak sa hita ko para sa balanse, ang mga kuko ay bahagyang kumagat sa balat. Ako naman ay nakaupo, ang mga paa ay nakalatag sa sahig, ang katawan ay nakasandal pasulong, at ang isang kamay ay mahigpit na humawak sa maikli at magaspang niyang buhok, sinasabayan ang ritmo.

"Sige pa, isubo mo pa. Dapat galingan mo," bulong ko, mababa at may diin. "Lunukin mo lahat. Huwag kang magtapon."

Ang mga mata ko ay nakapikit. Ang nobya sa siyudad, ang ranggo, ang mga aral—lahat ay tuluyang nawala. Ang natira ay ang init na umaakyat mula sa tiyan papunta sa ulo, ang tensiyon sa bayag, at ang panginginig sa hita. Ang tarugo ko ay kumikirot sa loob ng mainit niyang bunganga, tumitigas pa lalo sa bawat pagsipsip, sa bawat pagdila sa ilalim, at sa bawat paghigpit ng lalamunan niya.

Binilisan niya ang paggalaw. Dinidiinan ang dila sa ilalim, pinaikot ang ulo habang isinusubo, pinapasok nang mas malalim hanggang sa mabulunan. Ang luha ay dumaloy na nang tuluyan sa mga mata niya dahil sa hirap at sarap, pero ang tingin niya sa akin ay puno ng pagsamba. Ang laway ay dumaloy nang mas marami, basang-basa ang buong tarugo, ang bayag, at ang hita ko. Naramdaman ko ang pag-akyat ng rurok. Hinawakan ko nang mas mahigpit ang buhok niya, pinigilang makawala. Isinubo niya nang husto, ang lalamunan niya ay yumapos, at doon ako nilabasan—mainit, makapal, dumadaloy nang tuluyan sa loob ng bibig at lalamunan niya.

Nilunok niya nang buo. Bawat pulso, bawat labas, ay sinipsip niya, nilamon nang walang tinapon. Ang lasa ng aking tamod—malapot, may bahagyang alat at init ng kuryente ng katawan—ay walang pag-iingat niyang nilunok habang nakatingin sa akin. Ang tarugo ko ay kumikirot pa at naglalabas ng huling tulo, at naramdaman ko ang kanyang dila na dumidila sa ulo para kunin ang lahat. Humihingal siya pagkatapos, nakaluhod pa rin, pinupunasan ang labi gamit ang likod ng kamay, may puting likido sa sulok ng bibig na agad niyang dinilaan.

"Sarap na sarap po ako sa inyo, Sir... gustong gusto ko talaga kayo..." bulong niya na may halong hiya at wagas na paghanga.

Tumayo siya, ang katawan ay nanginginig pa, ang T-shirt ay basang-basa sa pawis at laway. Ngumiti siya, at inilahad ko ang ilang pirasong papel na barya at isang supot ng de-lata mula sa rasyon.

"Bukas ulit, sir?" bulong niya, nagniningning ang mga mata bago lumabas sa likod ng kubol at nawala sa dilim.

Ang Routine sa Likod ng Bakod

At ganoon nga ang nangyari. Paulit-ulit, gabi-gabi, ang maliit na kubol ay naging pugad ng masisidhing tagpo kung saan ang bawat sulok ay saksi sa pagtatagpo ng aming mga katawan. Ang mga sumusunod na gabi ay naging mas malalim, mas matindi, at walang kapaguran. Alas-nuwebe pagkatapos ng roll call o kaya ay madaling araw kapag ako ang naka-duty sa poste, ang tatlong katok sa dingding ang hudyat ng simula ng aming ritwal.

Sa bawat pagpasok niya, ang amoy ng mainit na gabi ay nahahaluan ng pamilyar na bango ng batang desperado sa pag-ibig: amoy pawis na natuyo sa balat, alikabok ng baryo, at ang pagka-uhaw na nag-aanyaya. Madalas, bago pa man siya lumuhod, hinubad ko ang T-shirt niya para lumantad ang payat at nanginginig niyang dibdib. Pinisil ko ang maliliit niyang utong habang nakaluhod siya sa harap ko, ang mukha ay sakto sa tapat ng aking baywang. Ang mga kamay ko ay nakahawak sa kanyang manipis na balikat habang ang tarugo ko—na laging galit at nag-aapoy sa tigas—ay isinasaksak ko nang buong diin sa kanyang maliit na bibig.

Ramdam na ramdam ko ang pakikipagbuno niya sa laki at kapal ng katawan ko. Dahil sa pagiging musmos at payat, ang panga ni Bansot ay labis na nag-iinat; ang mga sulok ng labi niya ay namumula at bahagyang pilit ang pagkabukas para lamang maabot ang buong haba ng aking tarugo. Ang init ng kanyang hininga ay sumasabay sa init ng balat ko, at sa bawat pagtulak ko ng ulo ko pasulong, umaabot ito sa pinakadulo ng lalamunan niya, dahilan para mapapikit siya nang mariin, mapaluha ang mga mata, at umubo nang mahina habang sapilitang nilulunok ang laway at ang sarili kong katas. Ang lasa ng balat ko—maalat-alat dahil sa pawis, may amoy ng metal ng baril at init ng araw—ay hinalikan at sinipsip niya nang parang walang bukas. Ang bawat patak ng pre-cum na lumalabas ay dinidilaan niya mula sa ugat hanggang sa pinakadulo nang may kasabikan, tila ba ang lasa ko ang pinakamasarap na bagay sa kanyang mundo.

May mga gabing hindi lamang sa bibig nagtatapos ang ritwal. Pinapatayo ko siya, pinaikot, at pinapadapa sa matigas na papag. Hinubad ko ang maong niyang pantalon hanggang sa mga binti, at ibinababa ko ang sarili kong fatigue pants at boxer shorts. Ang malaki at mabigat kong katawan ang nangingibabaw sa ibabaw ng kanyang payat at maliit na anyo. Habang nakakapit ang kanyang mga kuko sa kahoy ng papag at pilit na kinakagat ang labi para pigilan ang malakas na ungol, pinapahiran ko ng laway ang makapal kong tarugo at dahan-dahan itong ipinapasok sa kanyang masikip at mainit na puwit.

Ang marahas at basang tunog ng pagpasok at paglabas ay pumupuno sa tahimik na kubol—ang tunog ng balat na nagtatama, ang malalim at mabigat kong paghinga, at ang mahinang pag-iyak at pagdaing ni Bansot sa gitna ng matinding sakit at walang kasing-sarap na kaligayahan.

"Opo, Sir... sige pa po... ang laki niyo po... ang sakit pero ang sarap po ng haba ng burat n'yo..." ang paulit-ulit niyang bulong habang sinasabayan ang bawat unday ng aking balakang. Ang init ng kanyang loob ay yumayapos sa tarugo ko nang mahigpit na mahigpit, para bang sinusubukan niyang angkinin ang buong pagkatao ko sa bawat segundo ng pag-indayog.

Sa iba namang gabi, nakaupo ako sa gilid ng papag, nakabuka ang mga hita, at siya ay nakaluhod sa pagitan ng mga ito. Pinapanood ko ang paggalaw ng ulo niya—paitaas-pababa, mabilis, mabagal, paulit-ulit—hanggang sa maramdaman ko ang pagsabog ng rurok sa loob ng kanyang lalamunan. Doon ay lalo kong hinawakan ang ulo niya, ibinaon nang malalim ang tarugo ko, at pinaputok ang lahat ng init. Ang makapal, maputi, at mainit kong tamod ay dire-diretsong pumasok sa kanyang lalamunan; walang sinayang, walang tinapon, nilunok niya ang bawat patak habang nakatingin sa akin nang may nagniningning at matapat na mga mata.

Si Bansot ang naging tagasalo at tapat na sumasamba. Ako ang proteksyon, ang idolo, at ang nagmamay-ari ng kanyang buong katawan at damdamin. Sa gitna ng gutom na baryo at ng uhaw na katawan, ang lihim ay naging rutin. Walang pangako para sa bukas, walang kinabukasan. 

Mayroon lang ang gabi, ang init, ang basang bibig, ang mahigpit na kapit, ang mainit na tamod na nilulunok nang walang tapon, ang matinding crush at debosyon ng batang bading, at ang katahimikang sumusunod pagkatapos—hanggang sa muli silang magkita sa susunod na katok sa dingding, sa likod ng barbed wire, kung saan ang mundo sa labas ay walang kamalay-malay.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn