Off-Duty: Lunes, 6:00 A.M., at Palaman sa Nutribun 🥪

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Off-Duty: Lunes, 6:00 A.M.

Ako si Shawn. 33. 5'10". Aktibong Scout Ranger. Hindi ako kargador. Ang katawan ko, gawa ng rasyon, 20-click na ruck, gabi-gabing pagbabantay, at mga araw na ang tanging kasama mo ay init, putik, at utos. Lunes ang off ko. Iyon lang ang araw na hindi ako naka-camouflage, hindi naka-combat boots, at puwedeng maging tao sa maliit na inuupahan ko sa likod ng bakuran ni Mang Amado—isang kuwarto, maliit na kusina, at paliguan sa labas na nababakuran ng mataas na yero.

Solo ako. Ayaw ko ng kasama. Sanay akong matulog nang naka-boxers lang, minsan wala, dahil tuwing umaga ay laging puno, tigas, at hindi papasok nang maayos sa tela. Mahaba, malaki, makapal, ugat-ugat sa ilalim ng balat, palaging nakakalihis. Pagkagising, una kong nararamdaman ang bigat nito sa loob ng hita, ang init sa puson, at ang unang malapot na katas na tumutulo na sa ulo pababa sa koronang ugat.

6:00 a.m. Lunes. Maliwanag na sa labas. May hamog pa sa yero. May amoy ng basang lupa at nasusunog na dahon mula sa kabilang bakuran. Narinig ko ang aso ni Mang Amado, isang tahol, tapos katahimikan. Kagigising ko lang. Hinahanap ko ang grey na boxers ko sa kama. Wala sa unan, wala sa paa ng kama. Iniwan ko na. Tumayo ako nang hubad. Umaalog ang titi ko sa bawat hakbang—tumama sa kanan, tumama sa kaliwa, mabigat, mainit, basang-basa na ang ulo, may sinulid na puti na umaabot na sa gitna ng haba. 6-pack, braso, dibdib, balikat. May bakas ng pagod kahit kagigising pa lang. Amoy ko ang sarili ko: antok, alat ng balat, at kaunting barako sa singit.

Ang semento papuntang banyo, malamig sa talampakan. Ang hangin, basang-basa. Papasok na sana ako nang makita ko siya.

Si Kaloy. 18. 4'6". Bansot. Pandak. Maliit. Payat. Tipikal na bading na kung gabi ay gumagala-gala sa kanto, sa ilalim ng ilaw ng poste, sa tapat ng internet café, naghahanap ng booking. Kilala ko ang klaseng iyon kahit hindi ako palalabas: manipis ang leeg, siko palaging nakalabas, boses na pataas sa dulo ng pangungusap, tawa na parang may sekreto. Ang buhok niya, medyo mahaba sa tainga, kulay itim na may tira-tirang gel mula kagabi, hindi pantay ang suklay. Payat ang pisngi, matangos nang bahagya ang ilong, mapungay ang mata na laging may linya sa ilalim—gising nang gabi, antok sa umaga. Manipis ang labi, pero basang-basa palagi, parang kakalick. Ang braso niya, parang tubo ng walis. Ang Palda ng kamay, maliit. Suot niya nang umagang iyon: maluwag na t-shirt na lagpas sa pwet, short na lampas-tuhod pero lagpas pa rin sa kanya dahil 4'6" nga, at sliders. Amoy niya: cheap na cologne na halo sa usok at kaunting pawis. Ang bag niya, maliit, sira na ang zipper sa gilid.

Nakapako siya sa bakuran. Ang bag, nakasabit pa sa balikat. Hindi sa mukha ko tumitingin. Sa titi ko. Kitang-kita ko ang paglunok niya. Kitang-kita ko kung paano sumunod ang mga mata sa ulo na may puting malapot na tumutulo pababa sa ugat, papunta sa bayag, tumulo pa sa semento.

“Kaloy. Anong ginagawa mo rito?”

Hindi ko natakpan. Kulang ang isang kamay. Sa titig niya, lalo pang tumayo, lalo pang pumigat, lalo pang tumulo. Isang patak, mahaba, dumikit sa hita ko bago nahulog.

Boses niya, manipis, pabulong, may ngiti na hindi pa tapos:

“Kuya Shawn… naiwan ko ’yung lapis ko kagabi. Sa may mesa mo. Sabi ko tatawid lang ako bago pumasok. E ikaw naman, naka-display ka na agad. Ang daya.”

Lapis. Bag. Papasok. Pero ang hininga niya, mabigat. Ang leeg niya, namumula. Ang mga mata niya, basang-basa na sa titig. Kilala ko ’yang titig. Iyon ang titig sa kanto pag may lalaking pawisan at malaki ang bakat.

Lumapit siya. Ang tuktok ng ulo niya, nasa dibdib ko lang. 4'6" laban sa 5'10" ko. Para siyang nakatingala palagi. Tanong niya, pabulong, malapit na ang bibig sa hangin sa pagitan namin:

“Anong ’yan po, Kuya? ’Yung malapot sa ulo. Parang sinulid. Parang ’yung lalabas sa booking pag pinaglaruan mo nang matagal.”

“Pre-cum. ’Pag puti na at malapot talaga, tamod na.”

Tumawa siya nang mahina, parang kinikiliti.

“’Yung tito ko… gano’n din. Pero mas malaki po ’to. Mas veiny. Mas mainit tingnan. Parang pulsating. Kuya, ang unfair. Gabi-gabi kaming naghahanap sa labas, tapos ikaw nandito lang sa bakuran, naka-hubad, parang buffet.”

Bago pa ako makasagot, nahawakan na niya. Maliit ang palad. Hindi kasya. Naramdaman ko ang init ng daliri niya sa balat ko—magaspang nang konti sa gilid ng hintuturo, malambot sa gitna, maikli ang kuko. Piniga niya mula baba pataas, mabagal, para bang sinusukat. Lumabas ang katas, dumaloy sa hintuturo niya, tumulo sa pulso, dumikit sa buto ng pulso. Dinilaan niya ang pulso niya mismo, mabilis, parang habit.

“Kaloy. Tama na.”

Hindi tumigil. Pangalawang piga. Pangatlo. Halos 1 buwan akong walang palabas. Nakaipon. Kaya sa bawat hagod, para siyang pumupiga ng tubo na punong-puno at mainit. Dumami. Dumikit sa kamay niya hanggang sagad sa pagitan ng daliri. Amoy ko na—alat, init, katas, parang gatas na naiwan sa init.

Boses niya, mas pabulong pa, parang kinakabahan at excited sabay:

“Gusto ko pong makita siyang bumuga, Kuya. Gusto ko pong hawakan hanggang sa labas lahat. Gusto ko pong makita kung gaano karami. ’Yung mga booking namin sa gabi, marami pang nagtitipid. Ikaw, parang puno.”

Sabi ko naiihi ako. Pumasok ako sa banyo. Ang semento doon, mas malamig. May amoy ng sabon at lumang yero. Sinundan niya. Ang bag niya, ibinaba niya sa labas ng pinto ng banyo, sa semento, para hindi mabasa. Hinawakan niya ulit. Pagkatapos ay lumuhod. Ang tuhod niya, sa malamig na sahig. 4'6", kaya kahit nakaluhod ay parang natural na ang taas ng mukha niya sa titi ko. Dinilaan niya mula sa gitna ng bayag pataas—mabagal, basang-basa, dila na malapad, mainit laban sa malamig na hangin. Naramdaman ko ang init mula itlog hanggang ugat hanggang koronang bahagi ng ulo. Isinubo ang ulo. Sinipsip nang malakas. Para bang may vacuum sa loob ng bibig. Ang ngalangala niya, dumikit sa ilalim. Tapos iniluwa, may sinulid pa ng laway at katas na nakakabit mula labi niya hanggang sa akin, umuga, hindi agad naputol.

Nanginig ang tuhod ko. Naramdaman ko ang kiliti mula puson pataas sa dibdib, hanggang leeg.

“Sayang ’yung unang katas,” sabi niya, tapos dinilaan ulit ang natira sa sulok ng bibig niya, parang ayaw sayangin. “Ang alat. Ang init. Parang may laman.”

Umiihi ako habang hawak niya. Hirap lumabas ang ihi dahil tigas pa rin, namamaga pa ang ulo, nakabara. Ang init ng ihi, halo sa init ng kamay niya, tumalsik nang konti sa semento. Titig siya, hindi tumitingin sa ibang direksyon. Pagkatapos, kinuha niya ang panyo sa bulsa—panyo na amoy cologne. Pinunasan niya ang ulo—magaspang ang tela, sadyang mabagal, sadyang paikot sa butas. Tapos isinubo ulit, mas malalim, hanggang dila niya ay nasa ilalim ng korona.

Sanay akong magtiis. Sanay akong huwag umungol sa field. Pero nung umaga, sa semento, sa amoy ng sabon at pawis, sa tahol pa rin ng aso sa malayo, hindi ko napigilan.

“Tangina, Kaloy… galing mong sumipsip. Huwag kang titigil diyan. Dila mo—sa butas.”

Parang ahas ang dila niya sa butas ng ulo. Pumapasok, umiikot, sumasalsal sa loob ng korona. Malakas ang higop. Para akong kinukuhaan ng lakas mula sa bayag pataas, parang may sinisipsip na talaga mula sa loob. Tinulak ko ang ulo niya. Lalo niyang siniksik. Naramdaman ko ang ngalangala, ang init ng lalamunan kahit ulo lang ang subo. Hanggang sa hindi ko na kaya.

“Ayan na—huwag kang bibitaw. Lunukin mo.”

Puno ang bibig niya. Mainit. Malapot. Sago-sago. Tumulo sa labi papunta sa baba, tumulo pa sa leeg, isang piraso tumama sa balikat niya. Pinagpawisan ako nang todo—kilikili, dibdib, likod, pati inner thigh. Hingal. Pero hindi pa rin lumambot. Namamaga pa, basang-basa pa ng laway niya, tumitibok pa, may natitirang puti sa butas na para bang may susunod pa.

Umungol siya habang lumulunok, tapos ngumiti, basang-basa pa ang baba.

“Kuya… busog. E 6:00 a.m. palang.”

Akala ko tapos na.

Tumayo siya. Ang tuktok ng ulo niya, sa dibdib ko pa rin. Hinila niya ako palabas ng banyo. Ang kamay niya, hila sa titi ko, parang tali, basang-basa pa. Dumaan kami sa semento pabalik sa loob. Ang bag niya, kinuha niya sa pinto. May tunog sa labas—timba, marahil si Mang Amado, malayo pa. Humidity. Dumikit ang pawis sa likod ko. Iniupo niya ako sa upuan sa tabi ng mesa. Pinabuka ang tuhod. Ibinaba niya ang bag sa sahig sa paa ko. Kinuha niya ang 2 slice ng tinapay, nakabalot pa nang manipis, medyo primis na ang gilid. Nagtaka ako. Natawa ako kahit basang-basa pa ang hininga ko.

“Kuya, gusto ko pong palaman sa sandwich ko.”

“Hindi kakasya ’to diyan. Tignan mo.”

Kinurot niya ang loob ng hita ko. Malapit sa bayag. Boses niya, pabiro pero seryoso ang mata:

“Hindi po titi. Tamod mo. Gusto ko pong punuin. Gusto ko pong makita kung sago-sago talaga. ’Yung booking kagabi, tubig-tubig lang. Ikaw, parang meron pang laman.”

Isinubo niyang muli. Inutusan akong kamay sa batok. Ang buhok niya, basang-basa na sa noo, amoy gel at pawis. Todo sipsip siya, nagmamadali, basang-basa ng laway ang buong haba—dumudulas sa bawat baba at taas ng ulo niya, parang kamay na basang-basa pero mas mainit, mas sikip, may tunog na basag. Naramdaman ko ulit ang akyat mula bayag. Malapit na naman ako. Ang tinapay, hawak niya sa isang kamay, bukas, handa, puti ang slice laban sa puting katas na paparating.

Amoy tinapay. Amoy laway. Amoy pre-cum. Ang mesa, magaspang sa palad ko. Ang upuan, lumang kahoy, dumidikit sa pwet ko dahil sa pawis.

“Kuya, iputok mo lahat diyan. Gusto kong makita. Gusto kong lasahan pagkatapos. Gusto kong may dalhin ako papasok. Secret palaman.”

Hinawakan ko ang ari ko. Ang laway niya, pampadulas, malapot na sa ugat. 4 na malalakas na sirit. Una, diretso sa tinapay—puti, malapot, tumulo sa gilid ng slice, sumipsip ang tinapay, bumigat ang gitna. Pangalawa, talsik sa pisngi niya, mainit, dumikit, dahan-dahang dumausdos. Pangatlo, sa labi at dila, pumasok sa bibig, halo sa laway. Pang-apat, sa leeg pababa sa dibdib, dumaan sa butas ng maluwag niyang t-shirt. Sago-sago, puti, malapot, mabigat. Amoy ko mismo—matapang, mainit, parang gatas na matagal na sa init, may halong bleach na bahagyang maalat. Puno ang sandwich. Puno ang mukha niya. Nagtaka siya sa dami. Ako rin. May tumulo pa sa tuhod ko papunta sa semento, may tumulo pa sa wrapper.

Dinilaan niya ang sa labi niya, mabagal, tapos ang sa pisngi, tapos tiningnan ang sandwich na para bang titimbangin.

“Pasensya na. Natalsikan ka.”

“Mainit pa, Kuya. Malapot. Parang hindi tubig. Parang may butil-butil. Sago-sago nga. Amoy mo. Amoy barako. Kung ’to ’yung booking sa gabi, hindi kami uuwi.”

Gusto niya pang isubo ulit ang lumalambot-lambot na pero pulso pa. Pinigilan ko. Hinawakan ko ang balikat niya—buto-buto, payat.

“Tama na. Mauubusan ako. Ikaw din, wala kang aabot nang maayos.”

Tumango siya. Pinunasan ko ang mukha niya ng basang tela mula sa mesa. Amoy tamod na ang kamay ko, amoy tamod na ang leeg niya, amoy tinapay na halo. Isinara niya ang sandwich, pinaikot sa wrapper, isinaksak sa bag. Tumingin siya sa akin mula sa baba, 4'6", ngiti na pabiro.

“Salamat sa breakfast, Kuya. ’Wag kang magtaka kung amoy ko pa rin ’to sa hapon.”

Umalis siya. Narinig ko ang yero sa labas, ang sliders niya sa bakuran. Naiwan akong nakaupo, pawisan, nakaawang ang tuhod, at amoy kuwarto na parang may nangyari talaga.

1 linggo siyang hindi nagpakita.

Lunes ulit. Off. Humidity. May amoy ulan na hindi pa bumabagsak. Nagbubuhat ako sa loob. 2 pabigat na semento. Pawis na agad. Naka-boxers lang, kulay abo, medyo luma, basang-basa na sa singit. Nakalihis pakanan ang bakat. Kitang-kita ang hugis ng ulo, kitang-kita ang bayag sa gilid ng hita. Bawat buhat, bawat unat, humuhulma ang tela sa ugat. Narinig ko ang aso ulit sa labas. Narinig ko ang radyo mula sa bahay ni Mang Amado, mahina.

Biglang init sa likod ko. Yakap. Ang braso, payat, hindi umabot nang maayos sa dibdib ko.

Si Kaloy.

Natigil ako. Halos mahulog ang pabigat sa paa. Tawa siya nang tawa, parehong tawa sa kanto. Tumingin siya sa kilikili ko—sa buhok, sa patak ng pawis na tumutulo pababa sa tadyang, dumikit sa boxers.

“Nakakaakit ka talaga, Kuya. Amoy mo. Pawis mo. Parang laging kagagaling sa field. E kami, gabi-gabi sa kanto, amoy usok at cologne. Ikaw, libre.”

Medyo inis ako sa kakatawa. Hinawakan ko ang batok niya at idiniin ang mukha niya sa boxers ko. Huminto ang tawa. Naramdaman ko ang init ng bibig sa ibabaw ng tela. Dila. Basa. Sa hugis ng ulo. Marka ng pre-cum, dumidikit sa grey na tela, lumalawak, dumidilim.

Boses niya, nakaipit sa tela:

“Kuya… may kasama pala ako sa labas. Si Denden. Ikaw ’yung ikinuwento ko. Gusto ka raw niyang tikman. Sabi niya, kung totoo ’yung 9 na pulgada, hindi siya aalis. Pero kung ayaw mo—”

“Hindi puwede, Kaloy.”

Huli na.

Sa pinto, nakatayo si Denden. 19. 4'7". Bansot. Pandak. Maliit. Payat. Kapitbahay din. Parehong klaseng gala sa gabi: booking, kanto, ilaw ng poste, tawad sa presyo, tawa na malakas pag may lasing na customer. Mas hayag kaysa kay Kaloy. Mas magaspang ang bunganga. Ang buhok niya, maiksi sa gilid, medyo mahaba sa taas, kulay itim na may brown na tira sa dulo—tint na luma. Ang kilay, bahagyang kurbado. May hindi pantay na kagatan sa labi, parang laging may chapstick. Payat ang leeg, kitang-kita ang buko. Ang tenga, may maliit na hikaw sa kaliwa. Suot niya: tight na sando na lagpas sa pusod niya, skinny jeans na nakatiklop sa ankle dahil 4'7" at ayaw niyang magmukhang bata sa haba, at rubber shoes na sira na ang talampakan. Amoy niya: mas matapang na cologne, yosi, at gabi na hindi pa natatanggal sa damit. Ang mata niya, mas matapang tumitig kaysa kay Kaloy. Hindi nagtatago.

Nakatingin siya sa bakat, sa kamay ko sa batok ni Kaloy, sa basa sa boxers. Hindi agad lumapit. Nakasandal sa hamba. Nilunok niya. Boses niya, mas pababa kaysa kay Kaloy pero pataas pa rin sa dulo:

“Kaloy, sinabi ko sa’yo huwag mo akong i-drag kung ayaw ni Kuya. Nakakahiya. Parang ’yung booking na pilit.” Tumingin siya sa akin. “Kuya Shawn. Pasensya na. Nakita ko na. Ang laki, kahit naka-boxers. Kung papasok ako, sasabihin mo. Kung hindi, aalis ako. Hindi ako ’yung tipo na pumipilit sa kanto. Doon lang.”

Tumayo ako nang konti. Pawis. Tigas pa rin sa loob ng tela. Hindi ko siya pinalayas. Hindi ko rin siya tinawag agad. 1 segundo. 2. Ang humidity, dumikit sa leeg ko. Narinig ko ang radyo sa labas. Narinig ko ang aso.

“Pasok ka. Isara mo ’yung pinto. ’Wag kang maingay. Si Mang Amado nasa harap.”

Pumasok siya. Isinara. Lumapit, pero hindi pa lumuhod. 4'7", kaya ang mukha niya, nasa gitna ng dibdib ko. Tumingala.

“Ang laki talaga. Kahit may boxers. Amoy barako mo mula dito. Kuya, kung ’to ’yung nakikita namin sa gabi, hindi kami magtatagal sa poste.”

“Kung tititigan mo lang, wala kang makukuha.”

Doon siya lumuhod. 4'7" na nakaluhod, ang mukha niya, eksakto sa boxers ko.

Hinimas sa ibabaw ng boxers, mula bayag pataas, parang jinajakol pa rin kahit may tela. Dinilaan ang marka. Boses niya, pabulong sa tela:

“Ang amoy mo, Kuya. Barako. Alat. Sarap. Parang matagal ka nang hindi naliligo sa pagod. Parang field. Hindi cologne. Hindi yosi. Ikaw mismo.”

Hinablot niya pababa ang boxers. Pumitik ang titi ko, tumalsik ang katas sa pisngi niya, sa ilong, sa labi, sa hikaw. Tawa siya, pabulong. Piniga mula puno hanggang ulo. Lumabas pa, mahaba, dumikit sa hintuturo niya. “Nagmamantika. Mainit. Parang laging handa. Kaloy, totoo nga. Hindi biro.”

Dila sa butas. Pumapasok. Umiikot. Naramdaman ko ang kuryente mula ulo pababa sa tuhod. Halos mapatayo ako nang tuwid. Hawak niya ang dalawang bayag habang dila sa korona. Si Kaloy, nasa gilid, hawak ang hita ko, titig, selos at gutom sabay.

“Ako muna sa itlog,” sabi ni Kaloy. “Ikaw na sa ulo. Fair.”

Dalawa na sila. 4'6" at 4'7". 2 bansot, pandak, payat na bading sa harap ng 5'10" kong katawan. Para silang nakaluhod sa altar, pero ang altar ay semento at pawis.

Si Denden, sinid ang dalawang bayag—isa-isa muna, tapos dalawa, mainit, basang-basa, dila sa gitna, hanggang sa mabasa ang buong kargada. Si Kaloy, tumayo nang konti—kahit tumayo ay nasa utong ko lang ang dila—dila sa utong ko, habang pawis ang dibdib ko, habang may mahinang radyo pa sa labas. Hindi ko alam kung saan ako titingin. Ang init ng 2 bibig. Ang tunog—sipsip, laway, ungol sa lalamunan. Ang amoy—pawis ko, katas ko, sabon na natitira sa balat, humidity ng Lunes, cologne nila na halo na sa akin.

“Tama na ’yang itlog. ’Yung titi,” sabi ko.

Si Denden ang sumagad. Hanggang lalamunan. Buhok ko na lang ang kita. Naramdaman ko ang masikip na ring, ang pag-angat ng lalamunan, ang dila na nakabalot sa haba sa ilalim. Parang vacuum. Subo. Sipsip. Hila palabas hanggang korona, may laway na sinulid. Subo ulit hanggang sagad. Paulit-ulit. Ritmo. Si Kaloy sa ibaba, dilaan ang naiwang bayag, minsan ang ugat sa gilid na hindi kasya sa bibig ni Denden, minsan ang inner thigh na may pawis.

Hindi ko na hinawakan ang sarili ko. Ayaw nila. Kapag aabot ang kamay ko, tinatabig.

Boses ni Denden, paos na, nakaipit:

“Kuya, iputok mo sa lalamunan. ’Wag sa mukha. Gusto kong lasahan nang buo. ’Yung booking, bihira ’tong klase.”

Nang malapit na, lalo niyang sinita ang bibig. Sikip. Higop. Para bang gusto niyang bunutin mula sa loob. Naramdaman ko ang akyat, mabigat, mainit.

“Lalamunan,” sabi ko. “Huwag kang bibitaw.”

Pumutok ako sa lalamunan niya. Una, malakas, diretso. Pangalawa, mas mahaba. Pangatlo. Pang-apat. Marami. Mainit. Malapot. Sago-sago. Dama ko ang bawat sirit laban sa lalamunan. Tumulo sa labi niya, sa baba, pabalik sa ari ko, pababa sa bayag na dinidilaan pa ni Kaloy. Hingal ako nang hingal. Malambot na ang tuhod. Nanginginig ang braso. Pero hawak pa rin nila—isa sa titi, isa sa itlog—hanggang sa humupa nang kaunti ang pulso.

Dinilaan ni Denden ang tumulo. Boses niya, paos, totoo:

“Dami. Mainit pa. Parang hindi ubos. Amoy bleach. Amoy gatas na naiwan sa init. Kuya, kung gabi ’to sa kanto, hindi 1 oras ang booking.”

Si Kaloy, dinilaan ang natira sa ugat. “Sago-sago nga, Kuya. Pareho sa sandwich. Hindi ako nagsisinungaling kay Denden.”

Iyon ang umaga at ang linggo na iyon.

Off duty ako. Tao ako. At 2 binatang 18 at 19—4'6" at 4'7", bansot, pandak, payat, mga bading na gala sa gabi para sa booking—ang hindi tumigil hangga’t wala nang matitira sa akin kundi pawis sa semento, ungol na hindi puwedeng malakas, at tamod sa bibig, sa tinapay, sa mukha, sa boxers na nakataob sa paa.

Pagkatapos, naiwan akong mag-isa ulit sa maliit na bahay. Naka-boxers na basang-basa, nakababa. Amoy ko pa rin ang lahat. May radyo pa sa labas. May aso. May humidity. May tira ng cheap cologne sa hangin.

Hindi ko sila hinanap kinabukasan.

Pero hindi ko rin sila pinalayas noong araw na iyon. At hanggang ngayon, tuwing Lunes, tuwing 6:00 a.m., tuwing mag-isa akong gumigising na tigas at basang-basa na ang ulo—naalala ko pa rin ang malamig na semento, ang init ng 2 bibig, ang liit ng kamay ni Kaloy, ang hikaw ni Denden na tumama sa hita ko, ang lalamunan niyang parang ayaw bitawan, at ang sandwich na umalis na kasama ni Kaloy sa bag, palaman na hindi tinapay lang.

Nagpapachupa't nagpapalunok

DzaddyShawn