Dodo, Part 3 - Ambón sa Kampo: Ang Porter sa Kandungan

BABALA: Ito ay totoong karanasan sa panulat. Mature content. Para lamang sa edad 18 pataas. Naglalaman ng explicit oral scenes at consent ng dalawang taong nasa hustong gulang.

Ako si Shawn. 28. 5'10". Scout ranger.

May nobya sa kabilang signal. May deal sa dilim. May porter na 3'5", 38 kilo, 19, na kilala na ang amoy ko kapag puno — mula sa liko ng ilog, mula sa poncho sa ulan.

Ikaapat na misyon. Hindi na trail camp na isang gabi. Base camp sa gilid ng gubat, tatlong araw nang naka-grepa bago ang mahabang ruta. May apoy sa gitna. May tanod sa dalawang dulo. May pila ng poncho at cub. Akin ang dulo, dalawampu’t limang hakbang mula sa apoy, likod sa puno, mukha sa dahon. Sapat ang layo. Hindi sapat kung may tatawa.

Hapon pa lang, sinabi ni Sarge: si Dodo sasama sa susunod na mga araw at linggo. Kilala ang daan. Magaan ang karga. Walang reklamo. Kaya kailangan siyang matulog sa kampo, hindi sa baryo. Walang extra cub na tuyo. Ang basa ay sa dulo.

Gabi. Hindi malakas na ulan. Ambón. Yapak na hindi kumakaluskos. Patay na ang ilaw sa loob ng mga tela. Ang apoy ay baga na lang.

May yumapak sa putik.

“Kuya.” Manipis. Kilala ko. “Sabi nila dito daw. Cub ko wala. Sasama ako e. Mga araw. Mga linggo.”

Itinaas ko ang gilid.

Pumasok siyang nakayuko. 3'5". Damit field, basang-ambon, manipis na leeg, tadyang sa basang t-shirt. Bag sa dibdib niya, hindi sa likod — para makapasok sa mababang tela. Naluhod. Ulo sa gitna ng dibdib ko. Hindi aabot sa leeg. Amoy ulan, kape, at goma.

“Dito ka,” sabi ko. “Isang kumot. Pag may yapak, wala.”

“Wala.”

Hindi pa iyon ang chupa. Iyon ang tulog na may dahilan sa harap ng unit: porter, walang cub, dulo ng pila.

Nahiga ako nang naka-side, likod sa pack. Dumikit siya sa harap. Ulo sa dibdib. Ang 3'5" natatakpan ng 5'10". Kumot mula leeg pababa. Mula sa labas, umbok ng isang taong nakayuko.

Ambón sa tela. Baga sa malayo. Hininga niya sa damit ko.

Hindi ako natulog agad. Tatlong araw na naman akong puno. Kita sa boxers. Kita sa amoy. Kita sa paraan ng upo ko kanina sa apoy, nang hindi ako tumingin sa kanya.

Siya ang unang gumalaw.

Hindi bigla. Hintay sa bawat hinga ng kampo. Ulo umalis sa dibdib. Katawan dumausdos. Kailangan niya ang pagitan ng hita — iyon ang taas niya. Mukha sa singit. Kumot nanatili sa leeg ko. Mula sa labas, tulog.

Hininga sa tela. “Amoy puno ka ulit, kuya. Kanina pa sa apoy. Hindi kita tinitigan. Kaya ngayon.”

“Tahimik,” pabulong ko.

“Mm.”

Kamay sa bakat. Pisil sa ulo sa tela, haplos sa bola. Zipper, mabagal, bawat ngipin tinatakpan ng ambón. Boxers pababa hanggang hita. Tumayo ang tarugo sa init sa loob ng poncho — makapal, ugat, ulo maitim, makintab sa tulo. Amoy alat. Amoy hindi paligo.

Ilong sa kahabaan, mula bola hanggang ulo. Dila sa butas. Himod sa korona. Higop ng precut. Palad na hindi mabalot. “Ang taba. Amoy gubat. Gusto ko.”

“Subo,” paos ko.

Isinubo. Sikip. Labi nakaunat. Bunganga singsing. Dila nakadikit. Tahimik na ubo. Luha sa sulok. Laway sa bola.

Ang bunganga niya ang unang sikip na kilala ko sa kanya — basa, may dila, may pulso ng labi na parang singsing sa korona. Ang ulo ko ay puno sa loob ng maliit na bibig; ang ugat ay labas pa sa kamay niyang hindi kasya. Mainit. Basang-basa. Kiliti sa slit sa bawat higop.

Ako naka-recline sa pack, isang kamay sa sahig, isa sa gilid ng tela. “Hh. Sikip. Ganyan. Huwag kang—”

Kiliti sa ugat. Bewang umaangat. Malapit. Ang bola ko mabigat, puno, parang may laman na tatlong araw.

Tinanggal niya ang bunganga. Tarugo tumitibok sa hangin, basang-laway, walang labi. Lamig sa ulo pagkatapos ng init ng dila. Hindi ko gusto ang bitaw.

“Hoy—” paos ko. “Malapit na.”

Labi niya makintab. Luha. Hininga sa laman ko.

“Alam ko,” sabi niya. “Ayaw ko munang lunukin.”

“Anong—”

“Gusto kong subukan.” Hindi palakas. Diretso. “Yung pwet ko. Wala pa. Wala pang pumasok. Gusto ko ikaw. Yung tarugo mo. Unang burat. Ikaw yung bibiyak. Ikaw yung didilig sa loob. Hindi sa bunganga. Doon.”

Tibok sa hangin. Init sa leeg. Nobya sa signal. Iba ito sa chupa.

“Dodo. Ang sikip ng bunganga mo pa lang. Yung pwet—”

“Alam ko. Ang ulo mo, mas malaki pa sa butas ko. Kaya naglinis ako. Kanina. Sa ilog, malayo. Dalawang tubig. Daliri. Wala nang dumi. Tapos may dala ako.” Kinuha niya sa bag ang maliit na bote, basang-lamig. “Lubricant. Para kayanin. Kahit ulo pa lang.”

Ambón. Poncho. Patay ang ilaw. Unit tulog.

“Pag dugo, tigil. Pag hindi mo kaya, tigil. Pag may yapak, tigil. Mabagal. Walang tunog ng balat. Walang ungol na aabot sa tanod.”

“Sige.”

“Lumuhod ka. Ipakita mo.”

Hinubad niya ang field pants hanggang tuhod. Tela basang-ambon. Nakaupo ako, camo at boxers bukas, tarugo tuwid, makapal, makintab sa laway. Siya umikot, nakatalikod, lumuhod nang nakabuka ang tuhod sa dalawang gilid ng hita ko. Ang puwet niya nasa antas ng tarugo. Maliit. Payat ang balakang. Sa mahinang baga sa tela: butas na kipot, nakasara, basang-linis, nanginginig. Ang 3'5" niyang katawan sa kandungan ko ay parang wala sa bigat — 38 kilo — pero ang butas ang may bigat.

Lube sa daliri niya. Paikot sa butas. Isang daliri, dahan. Napahigpit siya.

“Hh— lamig. Puta. Kuya, ang sikip. Akin muna.”

“Ikaw maglagay. Ako hawak sa bewang mo. Huwag kang bumagsak.”

Dalawang kamay ko sa maliit niyang bewang — halos mabalot ng palad ang tagiliran. Isang daliri. Tapos dalawa, pilit, lube na kinang. Napaungol siya sa ngipin.

“Nnghh. Ang kipot. Parang ayaw. Pero gusto ko.”

Hinawakan niya ang tarugo ko sa likod, salsal ng lube sa ulo at ugat. Mainit. Madulas. “Ang taba, kuya. Nakakatakot. Sige. Ulo. Dahan.”

Inihanay niya ang butas sa korona. Umupo nang milimetro. Presyon. Init. Sikip na iba sa bunganga — mas ayaw bumuka, kahit may lube. Walang dila. Walang laway na dumadaloy mag-isa. Buto at laman na naka-singsing sa ulo.

Korona tumutulak sa kipot. “Fff— Dodo. Ang sikip. Iba sa bibig. Huwag kang—”

“Hh. Masakit. Aray. Konti— puta, ulo lang wala pa.”

Hinto. Ambón. Hinga sa ilong. Isa pang milimetro. Init na iba — puwedeng dugo, konti, hindi agos.

“Tigil kung—”

“Hindi. Hinga lang. Pasok. Ulo. Please.”

Dahan. Ang ulo pumasok.

Napaawang ang bibig ko. Unang init. Unang kipot na kumakapit sa korona, pulso, ayaw paluwagin — mas mahigpit kaysa labi, mas tuyo sa unang segundo kahit may lube, tapos uminit, yumaman, parang lalamunan na walang dila. “Nnghh. Puta. Pasok. Ang init. Ang kipot. Parang kakainin yung ulo. Huwag kang bumaba nang bigla.”

Siya nanginginig. “Andiyan. Andiyan yung ulo. Puta. Ang laki. Hindi kasya. Pero andiyan.” Luha. Laman.

Hawak siya sa tuhod ko, tapos sa kamay ko sa bewang. Pulso ng butas sa korona, kita sa panginginig ng maliit niyang likod. Hindi pa ugat. Ulo lang. Ramdam ko ang buong korona na nakulong sa katawan na kasya sa kandungan.

“Sabi mo mabagal. Kaya mo yan. Hh. Huwag kang umupo nang buo.”

Hindi siya bumaba. Gumiling. Milimetro. Ulo at konting ugat. Ang 3'5" nakaupo sa singit ng 5'10", puwet nakabuka sa ibabaw ng bola, likod na kita ang tadyang. Mula sa labas: umbok sa ilalim ng tela.

“Hh-hh. Kuya. Gumagalaw. Sa loob.”

“Ramdam ko. Ang sikip umiikot sa ulo. Puta. Dahan.”

Bumaba ng konti. Mas pasok. Napaungol ako sa ngipin. Ang ugat ko nadama ang bakod ng laman, piraso-piraso. “Ahh. Stop. Stop. Siksikan. May lube pa?”

Naglagay siya sa kamay, saka sa ugat na labas pa. Bumaba. Kalahati. Bola dikit na sa maliit niyang puwet. Naramdaman ko ang loob: mainit, makitid, basang-lube, pulso sa bawat milimetro — mas mahaba ang init kaysa sa bunganga, kasi walang hangin, walang dila, buong baras ang kinakain ng butas.

“Kalahati. Huwag mong habulin lahat. Ang katawan mo— hh— ang liit. Kakainin ka.”

“Gusto ko kainin.” Boses basag. “Itaas. Baba. Mabagal.”

Umaangat. Labas ang kalahati, makintab, lube at init; ang hangin sa basang ugat ay kiliti pagkatapos ng sikip. Bumaba. Pasok. Walang basag na tunog — basang-lube, mabagal, ambón ang metro. Kamay niya sa tuhod ko para huwag mabigat ang bagsak. Kamay ko sa bewang para pigilan.

“Dodo. Ang pwet mo. Puta. Kumakapit sa bawat labas. Huwag kang—”

“Mm. Masakit pa. Pero ang taba sa loob. Kuya, ang init ng burat mo.”

“Ikot. Dahan. Huwag mong tanggalin lahat.”

Umikot siya nang nakapasok pa ang ulo — masakit, kita sa mukha. Ngayon nakaharap. 3'5" sa kandungan ng 5'10". Ulo sa dibdib, hindi leeg. Tadyang sa kamay ko. Puwet nakaupo, tarugo patayo sa loob. Kamay niya sa dibdib ko at sa pack.

Mula sa mata ko: tuktok ng ulo, manipis na leeg, luha, labi nakaawang. Hindi kita ang pasok — kita ang bewang na gumagalaw sa kandungan. Ramdam ko lang: init, kipot, giling sa korona.

“Ganito. Makikita mo mukha ko. Pag ayaw mo na, sabihin mo.”

“Ayaw ko ng ingay. Galaw.”

Umaangat. Bumaba. Mabagal. Puwet dumidikit sa bola sa bawat baba. Ulo tumatama sa loob nang hindi malalim — hindi kaya ng taas niya ang mahabang stroke nang walang bagsak. Giling at konting taas. Sa bawat baba, ang laman niya sumasara sa ugat; sa bawat taas, humihila palabas parang ayaw bitawan.

“Hh. Kuya. Andiyan. Andiyan sa loob.”

“Ramdam ko. Puta. Ang sikip bumababa. Huwag kang— ahh— huwag kang magmadali.”

Itinulak ko ang pack pababa. Nahiga. Tihaya. Ibinuka ang hita. Siya nakaupo sa ibabaw, tuhod sa dalawang gilid — maikli ang binti, kaya nakasquats siya nang mas malapit, puwet sa tarugo, kamay sa dibdib ko. Kumot sa leeg ko. Ambón.

Kita ko siya mula sa ibaba: 3'5" sa ibabaw, tadyang, manipis na leeg, tarugo nakapasok sa kipot, kita sa pagitan kapag umaangat — makintab, basang-lube, minsan may linya ng dilaw-pula sa lube. Hindi agos. Unang beses. Ang view ang may dagdag: kita ang kapal ko sa butas niyang parang hindi kasya, at dahil doon mas sikip sa isip at sa laman.

“May— may dugo?”

Tumingin siya pababa, hinawakan ang ugat. “Konti. Hindi tae. Linis ako. Lube. Kaya ko pa.”

“Sige. Mabagal.”

Tumaas-baba. Kamay minsan sa dibdib ko, minsan sa sariling tuhod, minsan sa baras na labas pa. Kamay ko sa maliit niyang puwet, hawak ang dalawang tabi, hindi hinahatak pababa — pigil.

“Nnghh. Kuya. Puta. Ang laki. Binibiyak.”

“Hh. Sikip. Huwag kang magsalita nang malakas. Ganyan. Ganyan ang baba. Konti lang.”

Loob na unti-unting sumusunod, hindi sumusuko — kumakapit sa bawat labas, umiinit sa bawat pasok. Kiliti sa ugat na iba sa dila: mas malalim, mas mabigat, mula bola pataas. Ang tamod na tatlong araw na nakaipon ay parang nasa ugat na, hinihintay ang butas hindi ang bunganga.

“Malapit. Dodo. Kung ayaw mo sa loob—”

“Sa loob. Doon. Diligan. Unang tamod sa pwet. Huwag mong tanggalin.”

Mas mahigpit ang upo, mas mabagal, giling sa kandungan. Ilong sa damit ko. “Lunok ng pwet. Parang bunganga. Hh. Kuya—”

Sumabog ako.

Unang tama — makapal, mainit, diretso sa kipot, walang dila na tatanggap, walang lalamunan na lulunok; ang laman niya mismo ang sumisipsip. “Nnghh— puta—” Pangalawa, mas malapot, parang may haba ang labas. “Ahh. Loob. Lahat—” Pangatlo. Bewang nakaangat, hita nanginginig, kamay nakakuyom sa bewang niya. Tumitibok sa loob. Bawat tibok, init na pumupuno sa makitid — ramdam ko ang puwang na wala, ang sikip na hindi tumatagas agad, kaya mas mahaba ang init sa ulo.

Siya napaungol sa ngipin, luha, nakaupo nang buo, tarugo pulso sa loob. “Mainit. Kuya. Andiyan. Puno. Puta. Ramdam ko yung putok. Ang dami.”

Hindi siya umalis agad. Nakaupo. Hinga. Ambón. Ako nanginginig sa ilalim. Tarugo unti-unting lumalambot pero nakapasok pa, basang-init, puno. Sensitibo ang ulo sa pulso ng butas.

“Dahan. Labas. Dahan. May lalabas.”

Umaangat siya. Labas ang tarugo, makintab, puti at lube at konting dugo. Tumulo mula sa kipot pababa sa bola — malapot, mainit. Pinisil niya ang butas nang kusa, parang ayaw palabas, pero may tumagas sa hita niya.

“Akin,” mahina niya. “Sa loob. Yung tumulo—”

Yumuko siya sa pagitan ng hita ko. 3'5" sa ibaba. Ilong sa bola. Dila sa tarugo na kaka-labas sa pwet — amoy lube, amoy loob, amoy tamod. Hinigop ang ulo. Laway. Sipsip sa natitirang puti sa ugat at sa tahi.

Iba ulit: bunganga. Basa. Dila sa slit. Ang ulo ko sensitibo pa, kaya mas kiliti kaysa sikip. “Mm. Alat. Init. Halo.”

“Subo. Lunok mo yung tumulo. Huwag sa tela.”

Isinubo niya ang ulo, sikip pa rin kahit kaka-putok, malambot-lambot pa. Hinigop. Nilunok ang halo ng tamod at lube. Dila sa butas ng tarugo. Dila sa bola. Tapos dila sa sariling hita, sa puting tumulo mula sa kipot.

Itinaas ang mukha. Labi makintab. Luha. “Akin lahat. Pwet. Bunganga. Hindi ko sinayang.”

Hinila niya ang pants. Ako boxers. Kumot. Ulo sa dibdib. Amoy tamod, lube, field.

“Huwag kang pupunta sa apoy nang ganyan.”

“Alam ko. Ambón. Dilim. Araw, distansya.”

Nakatulog kami. Hindi lambing. Deal na may pasok na.

Hindi siya bumalik kinabukasan sa dilim. Ni kinabukasan pa. Dalawang gabi at isang buong araw kaming distansya sa apoy, sa trail, sa karga. Kailangan ko. Pagod ang laman. Bantay ang unit. At kung babalik siya agad, wala akong maididilig kundi kape.

Sa pangatlong gabi mula sa unang pasok, puno na naman ako. Kita sa lakad. Kita sa boxers. Ambón. Patay ang ilaw. Pumasok siya dala ang tubig. Ubos na ang bote — naiwan walang laman.

“Kuya. Wala na yung bote. Gusto ko pa.”

“Hindi.”

“Laway. Sa’yo. Sa akin. Dahan. Amoy puno ka na naman. Dalawang gabi kang tahimik.”

Chupa muna — sikip, laway sagana hanggang tumutulo sa bola, hanggang basang-basa ang ulo at ugat. Ang dila sa slit pagkatapos ng dalawang gabi ng ipon ay parang direktang sa ugat. “Hh. Sipsip. Ang sikip. Puta.” Luha niya. Laway ko sa lalamunan niya, hindi pa putok. Pinigilan ko. Para sa butas.

“Tama. Sapat na laway.”

Lumuhod siya sa kandungan, nakatalikod. Laway sa daliri, paikot sa butas na dalawang gabi nang hindi hinawakan, pero hindi na virgen. Tapos ulo.

Mas mahirap. Mas kikitid kaysa noong may bote. “Aray— puta. Kuya, dahan. Dry. Masakit.”

“Hh. Konti lang ang laway. Huwag mong habulin.”

Pumasok ang ulo. Napaungol kami dalawa sa ngipin. Giling. Hindi kalahati. Ulo at konting ugat. Loob na mainit at magaspang, kumakapit nang mas galit. Ang ipon ng dalawang gabi nasa bola; ang sikip ang humihila palabas kahit ayaw ko pa.

“Nnghh. Dodo. Ang sikip. Parang ayaw palabas.”

“Ayaw. Pero ayaw ko ring tanggalin. Giling lang. Hh. Kuya—”

Maikli. Ang sikip ang humila. Putok sa loob — “Ahh. Loob. Puta—” — hindi kasing haba ng unang gabi pero mas malapot ang unang tama, mainit, diretso sa kipot. Ramdam ko ang pagpuno ulit, mas mabilis lumabas kaysa sa bunganga kasi walang dila na titigil.

Labas. Puti sa ulo. Yumuko siya agad, isinubo ang tarugo na kaka-labas, hinigop ang tamod na halo sa laway. Ubo. Lunok. Ang bunganga pagkatapos ng pwet ay malamig at basa sa sensitibong ulo. “Mm. Alat. Masakit yung pwet. Pero busog.”

“Masakit,” ulit niya paglabas ng bunganga. “Pero ayaw ko pa ring bunganga lang.”

Hindi kami nagtangka kinabukasan. Ni sa susunod. Trail. Karga. Apoy. Distansya. Tatlong araw akong nag-ipon ulit — sapat para mabigat ang bola, sapat para may maidilig, sapat para hindi kita sa mukha sa umaga.

Tanghali ng ikaapat na araw mula doon, mainit, walang ulan. May utos mag-check ng linya ng tubig sa likod ng kampo, kabila ng sako ng bigas, dahon, walang tanod na nakaharap. Siya ang kasama magkarga. Pawis sa likod. Puno ako mula sa tatlong gabi.

Sa likod ng sako, nakaupo ako sa pack, camo bukas nang kalahati. Siya nakatalikod sa kandungan, pants sa tuhod. Walang bote. Konting laway. Konting pawis sa butas.

“Dito?” tanong ko.

“Limang minuto. Tahimik. Ulo lang.”

Ulo. Giling. Init ng tanghali sa balat. Ang sikip sa init ng araw ay kakaiba — pawis, walang ambón na tumatakip sa ungol. Napaigting ako. “Puta. Ang init. Ang sikip. Huwag kang—”

Yapak sa malayo. Boses. “Shawn? Yung linya?”

Hinto. Hindi labas. Nakapasok pa ang ulo. Siya nanginginig sa kandungan, kamay sa bibig. Ako nakaupo, camo hinila pataas sa bewang niya parang may inaayos sa sako. Buhat-buhat ko siya sa isang braso — 38 kilo, kaya — tarugo nakapasok pa sa kipot, pinalibot ko ang katawan niya palapit sa dibdib para itago sa anino ng sako. Ulo niya sa damit ko. Pants niya nasa tuhod. Mula sa kabilang gilid, tao sa sako. Ramdam ko pa rin ang pulso ng butas sa ulo, kahit hindi kami gumagalaw.

“Sandali,” sigaw ko, paos. “May sira sa tali. Inaayos.”

Yapak papalapit. Tapos tumigil. “Bilisan mo. Mainit.”

Yapak lumayo.

Hindi namin tinapos doon. Labas nang dahan, camo, pants. Distansya. Siya lumakad nang medyo bukas ang hita. Ako may bakat. Ang ipon hindi naitapon. Mabigat pauwi.

Gabi, dalawang araw pagkatapos ng sako — sapat na ulit ang ipon, may natira pang lube sa takip ng bote na kinaladkad niya sa daliri. Poncho. Kalahati. Ang loob niya mas sanay na konti, pero ang sikip nandiyan pa. Putok sa loob, mahaba, marami, dahil dalawang araw akong walang labas. Tapos subo: hinigop niya ang tumulo, nilunok, dila sa kipot mismo — “Mm. Akin.” — bago isara ang tela. Ang bunganga niya humigop sa ulo na kaka-dilig; sensitibo, kiliti, tapos lunok.

Hindi lahat ng gabi siya ang nakaupo. Minsan, pagkalipas ng isa pang araw ng pahinga, ako ang nasa likod.

Ambón. Poncho. Siya sa harap ko, nakatalikod, ulo sa dibdib — ang 3'5" ay hindi aabot sa leeg, kaya dibdib ang unan. Puwet sa singit. Lube konti. Ako ang bahagyang umaulos, hindi siya. Mabagal. Maikli ang stroke. Ang tarugo ko dumudulas sa makitid nang paatras-pasulong, maikli lang ang kayang ulos dahil sa taas niya. Kamay ko sa bibig niya — hindi sakal; kung ungol, doon. Kamay ko sa tiyan niya: ramdam ang liit ng katawan sa bawat ulos, parang buong siya ang kasya sa harap ng singit ko.

“Mm-mm.”

“Shh. Ako. Dahan.” Pasok. Labas. “Ang pwet mo. Kumakapit. Puta. Hh. Ramdam ko yung hila palabas.”

Putok sa loob. Hawak ko ang bewang para huwag siyang umusog nang kita. Tumitibok. Puno. Ang labas ay parang may haba sa kipot, init na hindi agad tumatagas.

Hindi ko tinanggal. Buhat ko siya palapit, tarugo malambot na pero nakapasok pa. “Huwag kang gagalaw.”

Yapak sa putik. Tanod? Hindi. Tao umihi sa puno, labinlimang hakbang. Tela nakaumbok. Ambón. Hindi pumasok.

Nang mawala ang yapak, tinanggal ko. Yumuko siya, isinubo ang basang-puti, hinigop, nilunok. Ang dila sa sensitibong ulo pagkatapos ng putok sa pwet. “Gabi, kuya.”

“Gabi.”

May umaga ring hindi agad-agad — dalawang gabi kaming hiwalay muli, sapat para punuin ulit ang bola. Bago mag-usok, madilim pa ang gubat, binuksan namin ang harap ng poncho. Nakahiga ako. Tihaya. Kumot wala. Siya nakaupo sa ibabaw, harap, kamay sa dibdib ko, tapos sa pack. Lube. Tumaas-baba nang kita ko ang pasok-labas — makintab, sikip, ang kapal ko sa butas niya.

“Almusal,” mahina niya. Hindi tawa. “Hindi bunganga.”

“Huwag kang magbiro. Galaw. Mabagal. May maaagang gising.”

Kamay ko sa puwet. Hindi hatak. Pigil. Loob umiinit. Ang ipon ng dalawang gabi bumababa sa ugat. “Hh. Ganyan. Puta. Ang sikip sa umaga. Puno ako.”

“Ramdam ko. Ang taba. Ngayon ulit.”

Malapit. “Loob. Lunok ng pwet. Tapos— bunganga. Yung tumulo.”

Putok sa loob. “Ahh. Almusal. Lahat—” Unang tama mahaba, pangalawa malapot, pangatlo pulso. Init sa kipot. Puno.

Umaangat siya. Puti tumulo sa kipot pababa sa tarugo. Yumuko agad, isinubo, hinigop, nilunok, dila sa bola. Tumingin. Labi makintab.

“Busog. Pwet. Bibig. Ang dami, kuya.”

Lumabas siya bago ang usok. Ambon. Pack. Porter.

Ako 5'10". Camo. Walang bakat na kita.

Hindi doon nagtapos ang muntik.

Isang gabi — apat na araw mula sa huling loob, sapat na naman ang ipon — ambón, nakapasok na kami sa kandungan, kalahati, giling, nang marinig ko ang radyo sa malayo, tapos yapak na mas mabilis.

“Shawn. Poncho mo. May mensahe.”

“Puta,” sa ngipin.

Hindi ko tinanggal. Buhat ko siya — 38 kilo, isang braso sa likod, isa sa puwet — tarugo nakapasok pa sa kipot. Pinadyak ko palapit sa pack, hinila ang kumot sa leeg namin, poncho isinara sa gilid. Siya nakadikit sa dibdib, ulo sa damit, binti nakabalot sa bewang ko kahit maikli. Mula sa labas: tao may dalang bag, nakayuko. Sa loob: pulso ng butas sa kalahating baras, init, bawal gumalaw.

“Ano?” tanong sa labas.

“Natutulog,” paos ko. “Anong mensahe.”

“Signal. Yung sa’yo. Ingat daw. Bukas ulit.”

“Sige. Salamat.”

Yapak lumayo.

Hindi kami gumalaw hanggang mawala. Nakapasok pa ako. Siya nanginginig, hindi sa sarap lang — sa yapak.

“Hh. Kuya. Andiyan pa.”

“Alam ko. Huwag kang bumaba.”

Giling konti, tahimik, hanggang putok sa loob — mahaba, marami, apat na araw na ipon — kamay ko sa bibig niya. Tapos labas. Subo. Lunok ng tumulo. Isara. Ang bunganga humigop sa natira; ang pwet puno.

Sa umaga, Ingat. Miss kita.

Sumagot ako ng ingat.

Ang kamay ko amoy lube at ilog.

Sa unit, walang nakakaalam.

Walang nakakita ng 3'5" na nakaupo sa kandungan, ng ulo na pumapasok sa kipot, ng buhat na nakapasok pa, ng bunganga na humihigop pagkatapos ng pwet.

Ako si Shawn. May nobya sa signal. May deal sa dilim.

Sa ilog, bunganga.

Sa unang poncho, hapunan at almusal.

Sa kampo, pwet — unang burat, unang dilig, tapos distansya bago ang susunod, para may maidilig: laway kung ubos ang bote, likod ng sako kung may limang minuto, buhat kung may yapak, tapos palaging subo sa tumulo para walang ebidensya sa tela.

Hindi ko siya hinahanap sa liwanag.

Hindi ako tumatanggi kapag dumating siya sa dilim dala ang lube, o ang laway, o ang limang minutong likod ng sako — at kapag puno na naman ako.

Hindi pag-ibig.

Hindi aksidente.

Iyon ang pasok na naiwan sa putik pagkatapos ng ambón.

Nagpapachupa't nagpapalunok,

DzaddyShawn