Iba sa Magazine: Ang Unang Natikman ng Pinsan 📖
Ako si Shawn. 25, Scout Ranger, galing kampo sa Tarlac. Tatlong linggo akong bakante. Dadaan lang sana ako sa bahay ng tiyahin ko—kapatid ng tatay ko—bago umuwi sa amin. Tanghali. Puting-puti ang araw. Pagod na pagod ang katawan ko mula sa biyahe: pananakit ng balikat sa bitbit na bag, pagod ng binti sa mahabang sakay, init na nakadikit pa sa balat mula sa kampo. Dumikit ang pantalon kong fatigue sa hita at sa umbok sa gitna. Amoy araw, alikabok, at pawis ng kampo ang damit ko. Hindi pa ako nakakakain. Gusto ko na lang humiga.
Tumahol si Sarsi bago pa ako makarating sa gate. Puting askal, mataas ang tindig, makapal ang balahibo. Binuksan ni Ambet ang pinto. 18 niya noong araw na iyon. Birthday niya. Second year college. 5'0" lang siya, ako’y 5'10". Dumikit pa ang buhok niya sa noo sa init. Nakatitig siya sa akin nang sandali—hindi ’yung titig ng pinsan na natutuwa sa bisita. ’Yung titig na bumababa sa leeg, sa dibdib, sa hiwa ng t-shirt, sa umbok sa fatigue, tapos mabilis umakyat ulit sa mata ko. Kilala ko ang ganoong titig. Bading siya. Matagal ko nang ramdam, kahit hindi namin pinag-uusapan. Ganoon din tumingin ang mga babae sa labas ng kampo, ang mga tindera, ang mga bakla sa terminal, ang mga bading na napapalingon kapag lumalabas ako na naka-sando lang.
Maikli at nakatindig ang buhok ko sa itaas, fade sa gilid, medyo kalbo na sa bandang tainga. Moreno ako, lalo pang umitim sa araw. Matipuno ang dibdib, markado ang tiyan, makapal ang braso. May pawis pa sa leeg pababa sa utong. Iyon ang katawan na pinapangarap at pinagpapantasyahan—lalaking sundalo, amoy araw, malakas ang tindig, tahimik pero ramdam mo ang init.
“Kuya Shawn? Akala ko wala nang darating.”
Sabi ko hindi pa ako nakakapagtanghalian. Iniinit niya ang natirang kanin at ulam na niluto ng nanay niya kinaumagahan. Amoy bawang, pritong isda, at bagong-init na kanin ang kusina. Kumain kami sa maliit na mesa. Tahimik ang bahay. Naka-lock ang TV dahil school week. Wala ang mga babae—nasa eskwela ang tiyahin kong titser at ang mga ate niya. Wala kaming katulong. Ako, siya, at aso na lang.
Habang kumakain ako, hindi niya itinatago nang tuluyan. Tinititigan niya ang ugat sa braso ko tuwing nagtataas ako ng kutsara, ang pawis sa leeg, ang dibdib na kita sa hiwa, ang linya ng pantalon sa gitna. Nilamon ko ang ulam. Ramdam ko ang bigat ng katawan ko sa upuan, at ramdam ko rin ang titig niyang hindi umaalis.
Pagkatapos, hinubad ko ang t-shirt sa harap niya. Dumikit ang tela sa pawis. Lalabas ang dibdib, ang utong na tumigas sa hangin ng electric fan, ang linya ng buhok pababa sa puson. Hindi siya umalis ng tingin. Hinubad ko ang sapatos. Nahiga ako sa sofa. Dumikit ang vinyl sa likod ko. Sabi ko makikitulog muna ako, kinabukasan na ako uuwi sa amin. Kailangan ko talaga ng pahinga.
Wala siyang maipang-aliw. Tumingin siya sa kuwarto niya, tumigil sandali sa pinto, parang nag-aalangan—hindi dahil ayaw, kundi dahil alam niyang kita ko na ang balak. Bumalik siya dala ang isang Tagalog bold magazine. ’Yun pala ang hiniram niya sa kaklase at binabasa kanina bago ako dumating, naiwan sa kama, mga pahina malambot na sa kakahawak. Iyon ang umpisa. Iyon ang paraan niya ng paglalandi: iaabot ang magasin para may dahilan, para makita niya kung titigas ako, para may daan ang kamay niya papunta sa tarugo ko. Hanggang sa araw na iyon, papel at litrato lang ang alam niya—mga lalaki sa magazine, mga screenshot, sarili niyang kamay sa dilim ng kuwarto. Wala pang tunay na tarugo sa harap niya. Wala pang init ng ibang lalaki. Wala pang lasa. Medyo nahiya siyang iaabot, pero inabot pa rin. Ibinaba niya sa kandungan ko, sadyang malapit sa umbok. Amoy tinta at pawis ng kamay niya ang papel.
Natawa ako, mababa. “Baka nagjajabol ka kanina bago ako dumating.”
Namula siya hanggang tainga, pero hindi umiwas. “Oo nga eh. Istorbo ka.” Basag ang tawa niya. Hindi niya itinago.
Lumipat kami sa kuwarto niya dahil masyadong hayag ang sala. Tumayo ako mula sa sofa. Sa maikling lakad sa pasilyo—tatlong hakbang lang, mainit ang sahig sa talampakan—ramdam ko ang titi kong tumitigas sa loob ng sikip ng fatigue. Bawat hakbang, kiskis ng zipper sa ilalim ng ulo. Dumidiin ang tela. Hirap akong ituwid ang lakad. Dumating kami sa pinto. Amoy damit na ginagamit, unan, at konting pabango ng lalaking kakatapos maghugas ang kuwarto. Nahiga ako sa single bed niya. Binuklat ko ang magazine. Hindi ko naman talaga binabasa. Ang babaeng naka-hawi ang tuhod. Pero ang iniisip ko’y ibang bagay na. Bigat na bigat na ako sa loob ng pantalon. Akala ko may oras pa. Akala ko nagsisipilyo pa siya.
Nabuksan agad ang pinto. Hindi ko na naitago. Hawak ko pa ang titi ko sa loob ng boxer shorts—dark blue, dumikit na ang tela sa ulo, may mantsa na sa unahan. Binawi ko, isinuksok pabalik, pero nakabukas na ang zipper at sinturon. Nakatayo siya sa pintuan. Kita niya ang hugis, ang haba, ang kapal na hindi kayang tagoan ng tela. Hindi siya nagtaka. Iyon na ang hinahanap niya mula nang iaabot niya ang magazine. Pero kitang-kita ko rin ang pagbagal ng hinga niya. Unang beses niyang nakita nang ganoon kalapit—hindi litrato, hindi video, kundi laman, ugat, init.
Hindi siya umalis. Hindi rin ako.
Sabi niya okay lang. Kami lang dalawa sa bahay. Sabi niya kanina pa siya gumagawa ng ganoon, nabitin lang dahil sa kahol ni Sarsi. Umupo siya sa gilid ng kama, malapit, siko sa siko. Sabi niya sabay na lang kami para hindi ako mahiya. Siya ang lumapit. Siya ang unang humawak sa sarili niyang zipper.
Ibinaba namin pareho ang pantalon ko hanggang hita. Ang boxer shorts ko’y naiwan sa gitna, nakabuka sa harap. Lumabas ang titi ko—makapal, madilim sa araw, ugat na nakatayo sa ibabaw, mabigat sa hangin ng kuwarto. Hindi niya mahawakan nang buo sa isang palad. Malago at maitim ang buhok sa paligid, basang pawis ng biyahe. Mabigat ang bayag, nakalapat sa tela. Ang sa kanya’y payat pa, maputi, manipis pa ang buhok, pero tumayo na rin, dumikit sa tiyan, may unang patak sa dulo.
Amoy katawan pagkatapos ng biyahe, natirang tanghalian, at unang likido sa dulo ko. Bigat ng hangin sa pagitan namin. Kunwari nakatingin siya sa magazine. Alam kong ako ang tinitingnan niya—ang kapal, ang kinang ng ulo, ang pagkibot tuwing may bagong patak na tumutulo pababa sa ugat. Hindi niya inaalis ang tingin, parang isinasaisip ang bawat detalye dahil wala siyang ibang ihahambing kundi mga pahina.
Hinayaan kong hawakan niya ako. Siya ang unang umabot. Iyon ang gusto niya mula kanina. Unang tarugong nahawakan niya nang personal—hindi ang sarili niya, hindi ang picture. Akin.
Malamig-lamig pa ang palad niya noong unang hawak, tapos uminit agad sa bigat ko. Hindi magkasara ang daliri niya sa paligid. Itinaas-baba niya, biglaan, parang gutom, pero medyo magulo pa ang timing, parang natututo pa sa bigat at sa init na hindi papel. May tunog—malagkit, mabigat, parang balat sa balat pagkatapos ng isang buwan. Ang kaliwa niyang kamay ang ginagamit niya sa sarili niya, mas mabilis, parang hindi na makapaghintay. Dumikit ang braso namin. Parang kuryente. Init ng balat sa balat. Ramdam ko ang pagkibot ng titi niya sa kamay niya tuwing hinahagod niya ako.
“Ang taba talaga, Kuya. Ang haba. Lagpas na lagpas sa kamay ko. Ang bigat. Iba pala ’pag totoo… hindi katulad sa magazine.”
Ngumiti lang ako. Hindi ko inalis ang kamay niya. Lalo pang tumigas, naging mas mabigat sa palad niya. May tumulo na mula sa butas, malapot, tumagas sa hintuturo niya. Inilapit niya ang daliri sa ilong, hindi ko napigilang mapansin. Nalasap niya siguro sa hangin—maalat, medyo matamis, amoy lalaki talaga, amoy araw at kampo. Unang amoy niya ng ibang lalaki nang ganoon kalapit.
Ikinulong ko ang kaliwa kong braso sa balikat niya—hindi para pigilan. Inilagay ko ang palad sa batok niya, mabigat pero bukas pa rin. Hinila ko ang ulo niya pababa, dahan-dahan. Hindi siya pumiglas. Huminga siya nang malalim, tapos binuka niya ang bibig nang kusa.
Unang sagad—bigla, mabigat, mainit na dila na dumilat sa ilalim ng ulo, parang sinasadya ang ugat. Unang tarugong nasubo niya. Unang init sa dila, unang ugat sa ngalangala, unang lasa ng balat at unang patak. Narinig ko ang sarili kong ungol, mababa, mula sa dibdib, parang bawal sa kampo. Pumasok pa siya, kusa, hanggang sa dulo ng dila, kahit kitang-kita kong hindi pa siya sanay sa haba. Dumulas ang laway sa ugat pababa sa bayag, mabigat, dumidikit. May tunog ng sipsip na gutom, ng lalamunan na sumasara sa ulo, ng hininga sa ilong niya tuwing bumababa.
Hawak ko ang buhok niya. Ginagalaw ko ang ulo niya pataas-baba, ayon sa bigat ng kamay ko, hindi sa puwersa. Minsan mababaw—dila lang sa butas, paikot, parang inaamoy, parang tinatandaan. Minsan malalim hanggang sa dulo ng dila niya, hanggang ramdam ko ang lalamunan na humihigpit. Nanginginig ang hita ko. Amoy pawis ko, amoy sabon na luma, amoy naiipon na tamod na mabigat na sa dulo. Naramdaman ko ang ngipin niya nang kaunti, tapos inayos niya, mas malambot. Dumaloy ang laway sa sulok ng bibig niya pababa sa puson ko, halo sa buhok, dumikit sa init ng hapon.
Mahigit isang buwan na akong walang palabas sa kampo. Mabilis ang usad. Sa bayag, pataas sa kahabaan, makapal na pulso na parang sasabog. Namilipit ang binti ko. Natuwid ang paa sa kutson. Pinisil ko ang buhok niya.
Pinutok ko sa loob ng bibig niya.
Bigla. Marami. Sunud-sunod. Unang jet sa dila—mabigat, maalat, mapait-pait, parang naipon talaga. Pangalawa sa lalamunan. Pangatlo na umaapaw na, pumupuno sa bibig hanggang sa hindi na kasya. Iyon ang unang tamod na natikman niya. Hindi picture. Hindi alingawngaw ng isip. Laman. Init. Alat. Bigat ng isang buwang naipon sa kampo. Gusto niyang umatras sandali para huminga. Binitawan ko. May tumagas sa gilid ng labi niya, puti, mabigat, tumulo sa baba pababa sa leeg ko, sa puson, sa maitim na buhok, dumikit na parang gatas sa init ng hapon. Ang natira’y nilunok niya—ramdam ko ang lalamunan niyang gumalaw nang dalawang beses, parang tinatanggap nang buo ang unang lasa. Nagsuka siya ng kaunti sa dami, tapos huminga nang malakas sa ilong, luha sa sulok ng mata—hindi takot. Sagad. Busog sa bigat. Unang beses, at sobra pala.
Nang umayos siya, umupo siyang umuubo. May sinulid na laway at tamod mula labi niya hanggang puson ko. Puting-puti sa morenong balat ko. Amoy malakas—maalat, medyo mapait, amoy lalaki na naipon ng isang buwan. Ginamit niya ang sarili niyang t-shirt mula sa laundry box para punasan. Dumikit ang tela sa tamod, mabigat.
Pagkatapos ay tinapos niya ang sarili sa harap ko, habang nakatingin sa titi ko na unti-unting bumababa pero basa pa, mabigat pa sa hangin. Mabilis, parang galit, nakapikit, ungol na piniit sa lalamunan. Mas manipis ang lumabas sa tiyan niya, puti rin, tumulo sa pusod, mas malinaw kaysa sa akin. Tahimik ang kuwarto maliban sa electric fan, sa asong kumakamot sa labas, at sa hininga namin na parehong mabigat.
Hindi niya ako matitigan agad. Pinsan. Parehong lalaki. Bahay ng nanay niya, tanghali. Birthday niya. Unang lalaking nahawakan, nasubo, natikman. Pero hindi siya umalis. Ginulo ko ang buhok niya, mabigat ang palad.
“Sikreto lang natin ’to, ha.” Huminga ako. “Ikaw kasi. Nilalandi mo ’ko mula kanina, mula nung magazine. Pero hindi kita pinilit. Alam mo ’yon.”
Tumango siya. Tumingin sa akin. “Oo. Ako rin… gusto ko. Matagal ko nang… ikaw. Gusto kitang makita. Gusto kitang hawakan. Wala pa akong… ganito. Ikaw ’yung una.”
Naligo siya nang matagal. Naririnig ko ang tubig na tumatama sa tile, dalawang beses na sipilyo, mouthwash, dumura. Gusto niyang magsuka sa nalunok—sa dami, sa lasa, sa bigat na naiwan sa dila, sa unang alat na hindi niya alam kung paano aalisin. Umalis siya papuntang klase na parang ordinaryong araw, bag sa balikat, hindi makatingin sa mata ko sa umpisa, tapos isang sulyap bago isara ang pinto.
Natulog ako sa kama niya. Nandoon pa ang magazine sa sahig. Nandoon pa ang lasa—alat, bigat, kaunting pait—sa balat ng tiyan ko. Amoy namin ang unan. Amoy tamod na natuyo sa init ng hapon.
Umuwi ang mga babae dala ang ice cream at maliit na cake. Birthday nga. Kumain kaming magkakasama sa hapag. Tanong ng tiyahin ko kung okay ba ang biyahe, kung kailan ako babalik sa kampo, kung busog na ba ako. Sumagot ako ng maikli, tama lang. Pinagtripan si Ambet ng mga ate niya na 18 na pero 5'0" pa rin. Tumawa ako sa tamang oras. Si Ambet, tahimik. Sumagot lang kung kailangan, nakatingin sa plato, minsan sa cake, minsan sa leeg ko kapag walang nakatingin. Walang namagitan sa amin sa ibabaw ng mesa. Sa ilalim, ramdam ko pa ang bigat ng bibig niya, at alam kong naiisip pa niya ang unang lasa.
Gabi. Inilapag nila ang folding bed sa kuwarto niya para sa akin dahil single bed lang ang kama. Pagdilim ng bahay, paghinto ng usapan sa kabilang kuwarto, lumapit siya—siya mismo, walang tawag, walang tanong. Tumitigas na naman ako sa alaala. Hindi ko siya pinaamin. Inilagay ko ang kamay sa batok niya, gabay lang, habang nakahiga ako sa folding bed, isang braso sa likod ng ulo.
Mas mabagal siya ngayon. Mas pino. Mas pigil. Hindi na magulo ang bibig niya; parang inuulit niya ang natutunan kanina, tinatandaan ang ugat, ang butas, ang bigat. Narinig ko ang laway na mas makapal, ang sipsip na mas mahaba pero mahina, ang dila na paikot sa ulo bago bumaba—parang ayaw niyang may marinig sa kabila. Ang ungol ko na tiniklop ko sa lalamunan. Hindi gaanong biglaan ang labas ko—mas makapal, mas dahan-dahang dumaloy sa dila niya, konti na lang ang tumagas sa sulok. Nilunok niya lahat, walang tulo sa labi, para hindi na siya lalabas ng kuwarto at may makakita. Pangalawang beses, pero una pa rin sa katawan niya ang lasa. Naiwan siya sandali na nakaluhod sa sahig, noo sa balakang ko, humihinga nang pino sa amoy ng buhok at pawis ko, dila pa rin sa balat, parang ayaw pa tapusin. Sa labas, electric fan lang at malayong tunog ng TV sa kabila. Walang kahol. Walang yapak.
Nauna akong nakatulog, walang t-shirt, ibinaba ang boxer shorts hanggang hita. Maumbok pa rin ang harap. Dalawang kamay ko sa ulunan.
Gising ako ng kaunti nang maramdaman ko ang kamay niya sa unahan ng boxer shorts, sinusundan ang hugis na tumigas na naman sa pagtulog. Hinahaplos niya sa ibabaw ng tela, tapos sa butas, tapos sa ulo—hindi na gutom, kundi automatic, parang kamay na nakasanayan na kahit kakauna pa lang. Mainit ang palad sa kalahating tulog. Iniwas ko ang mukha mula sa halik niya sa labi. Hindi ko hinalikan pabalik. Iyon ang linya ko: pwede ang kamay, pwede ang bibig, pwede ang palabas—hindi ang halik. Hindi ko kailangan ng romansa. Ipinasok ko ang kamay niya sa loob ng boxer shorts, diretso sa balat, sa buhok, sa bigat na kalahating gising.
“Ito na lang ang pakialaman mo.”
Natulog ulit ako, o kunwari. Naramdaman ko siyang humahawak sa akin—hita-haba, pataas-baba, mabagal, parang hinahagod ang antok—habang kinakayod niya ang sarili sa kabilang kamay. Dumikit ang ulo ko sa palad niya, makapal ang tumulo, parang natira pa mula kagabi. Malapit na siyang labasan nang isubo niya ulit, dahan-dahan, para hindi ako magising nang tuluyan. Hindi na raw. Hindi na biglaan. Texture na lang: dila sa butas, labi sa ulo, lalamunan na handa na. Naramdaman ko ang dila niya sa butas bago niya lunukin ang kaunting tumulo, parang habit na kahit unang gabi pa lang. Pagkatapos noon, electric fan na lang, hilik ko, at si Sarsi sa labas ng pinto.
Walang kamalay-malay ang mommy niya at mga ate sa kabilang kuwarto.
Kinaumagahan, nagising ako nang maaga. Ramdam ko pa ang bigat sa katawan, ang amoy namin sa unan, ang tuyong mantsa sa gilid ng boxer shorts, ang natuyong piraso sa gilid ng tiyan. Hindi ako tumingin agad kay Ambet. Umupo ako, hinubad ang pawis sa leeg, nakinig sa kape na kumukulo sa labas. Ordinaryo na naman ang bahay.
Amoy kape at natirang cake sa mesa. Walang nagsalita tungkol sa gabi. Umalis ako pagkatapos ng almusal. Sa gate, tumigil ako sandali. Tumingin si Ambet mula sa pinto. Hindi mahaba. Hindi rin umiwas. Iyon ang huling titig—’yung alam namin pareho kung ano ang naiwan sa kuwarto, sa bibig, sa unan. ’Yung alam niyang ako ang una niyang nakitang tarugo nang personal, unang nahawakan, unang nasubo, unang natikman. Tumango ako. Tumango rin siya. Isinara niya ang pinto. Umuwi muna ako sa amin. Dalawang araw pa ay nakabalik na ako sa kampo.
Hindi na naulit. Hindi namin pinag-usapan. Pero nandito pa rin sa katawan ko ang init ng kuwartong iyon sa tanghali—ang bigat ng bibig niya, ang tunog ng laway, ang amoy ng tamod na humalo sa pawis, ang lasa na naiwan sa hangin, ang paraan ng paglamig ng puting likido sa morenong tiyan ko sa liwanag na dumaan sa slats ng bintana. May mga bagay na hindi tinatapon ng katawan kahit tapos na ang bakasyon, ang birthday, at ang bahay na iyon. At may mga unang beses na nananatili kahit isang hapon at isang gabi lang.
Nagpapachupa't nagpapalunok,
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento